email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน สนับสนุน ติดตามหอมมาตลอดนะคะ ชอบ ไม่ชอบ บอกได้เสมอ ยังคงอยากอ่านคำแนะนำ ติ-ชม จากทุกคน เป็นกำลังใจให้หอมได้ง่ายๆด้วยการคอมเมนต์ กดแชร์นิยาย หรือติดแท็กชื่อนิยายที่คุณชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2562 12:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

ตอนที่ 4  

 

 

.. 

 

 

.. 

 

 

.. 

 

 

.. 

 

 

.. 

 

 

.. 

 

"อืมม โดยรวมทรัพยากรที่นี่ยังสมบูรณ์มากครับ แต่คนในหมู่บ้านค่อนข้างขาดความรู้ทั้งยังไม่สนใจศึกษาเพื่อรักษาสิ่งที่มีอยู่ให้กลายเป็นจุดขาย"  

"ไอ้ที่ตรงนี้มันเป็นหมู่บ้านปลายแถวน่ะผู้ใหญ่ เด็กๆพอมันรู้เรื่องกางปีกได้มันก็บินเข้าเมืองกรุงกันหมดแล้วก็หายหัวหมด"  

"เพราะเขาไม่เห็นประโยชน์และคุณค่าของสถานที่ที่เขาเติบโตไงล่ะครับ"  

"ลุงไม่ต้องการให้มันดังหรืออะไรหรอกนะ แต่งบหลายๆส่วนทึ่ควรได้มันกลับถูกตัดทอน นักท่องเที่ยวนานๆจะเข้ามาชาวบ้านมันจะอดตายกันนาผู้ใหญ่"  

"ผมก็มาหัวหินบ่อยแต่เพิ่งจะเคยได้ยินชื่อหมู่บ้านเพลินทะเลก็ตอนที่คุณพะ .. เอ่อ ท่านผู้ว่าสั่งให้ลงมาดูแลพื้นที่"  

"ไอ้ลูกหมา มึงจะไปไหนวะ"  

"หืมม…."  

"เอย นู้นน เอย"  

"แม่มึงที่เป็นตุ๊ดท้องได้อะเหรอ แบร่ๆๆๆ ไอ้ขี้หมา พ่อขี้เมา แม่เป็นตุ๊ด หว่ายยยย"  

"ฮี่ๆๆๆ คิคิ"  

"มึงดูแม่งดิ่ เอ๋อฉิบหายพวกเราด่ายังหัว หว่ายๆๆ ไอ้ขี้หมาเอ๋อ"  

เสียงเด็กๆที่ดังใกล้หูมากขึ้นทำให้ผมต้องหยุดดูเหตุการณ์ เด็กผู้ชายตัวเล็กนั่งคร่อมรถโทมัสทำจากพลาสติกที่เก่าจนสีซีด ตรงกันข้ามมีเด็กชายที่โตกว่าไม่กี่ปีนักยืนดักทางพูดจาค่อนแคะ  

ลูกชายของอิงเดือนที่ไม่น่าจะรู้ประสาไถรถเล่นไปมาพลางหัวเราะไปกับถ้อยคำหยาบคายเหล่านั้น และหลังจากที่ยืนดูเหตุการณ์ได้ไม่นาน ก็คิดได้ว่า ผมคงต้องทำอะไรสักอย่าง  

"ไง อันซีน"  

"เอ๋ … ฮี่ๆๆ" ยิ้มอีกแล้ว เจ้าเด็กนี่เมากลิ่นทะเลหรือยังไงนะ ถึงได้ขยันยิ้มเหลือเกิน ต่างกับคนเป็นแม่ชะมัด!!  

"จำลุงได้ไหมนะ กำลังเล่นกับพี่ๆอยู่เหรอครับ ไง .. สวัสดีทุกคน"  

"เอ๋อะ เอ่อ …" มองหน้ากันเลิ่กลั่กเลยแฮะ เด็กนี่มันเด็กจริงๆ เก่งแต่จะแกล้งน้องสินะ 

"พี่ได้ยินว่าพวกเรากำลังรุมว่าน้อง อย่าทำแบบนี้อีกนะครับ"  

"แม่มันเป็นตุ๊ด ผู้ชายอะไรจะท้องได้เขารู้กันทั้งหมู่บ้าน ใครๆก็พูด!! ไปเล่นที่อื่นกันเถอะพวกมึง"  

"เฮ้!!!"  

หมับ .. "มันยังไม่รู้ว่าผู้ใหญ่เป็นใคร อย่าถือสาเด็กเลย ไอ้ซีน แล้วแม่เอ็งไปไหนฮะ" คุณลุงผู้ช่วยเตือนสติก่อนที่ผู้ใหญ่บ้านไฟแรงจะเอ่ยปากสั่งสอนเด็กเกเรอีกครั้ง ก่อนจะหันไปถามอันซีน 

แท่กๆๆๆ ครืดดๆๆ ไถรถต่อไปรอแล้วฮับบบ~ สองขาลากเลื่อนบังคับรถคันเก่าไถเล่นไปตามพื้นถนน ถ้าบอกว่าตั้งแต่เดินเป็น วิ่งได้ อันซีนก็มักจะแอบอิงเดือนมาเดินเล่นคนเดียว จะถูกผู้ใหญ่ทั้งสองคนดุไหมนะ  

"แม่เขาไปไหนล่ะครับ ทำไมไม่คอยดูลูก"  

"ป่านนี้คงขายดอกไม้ในตลาด ยิ่งวันพระด้วยแล้วมันขายดีน่าดู"  

"อันซีน อันซีนครับ"  

"เอ่…" ไถรถเป็นวงกลมรอบตัวผม แต่พอเรียกก็หันและหยุดเล่น ผมเดินเข้าไปหาก่อนจะอุ้มเขาขึ้น  

"ไปหาแม่กัน"  

"อื้อ" พยักหน้าเข้าใจเลยครับ สองแขนที่ยังไม่ยาวจนกอดคอผมได้ จับคอเสื้อลำลองที่ใส่มาไว้มั่น ส่วนรถประจำตำแหน่งก็เป็นหน้าที่ของลุงเติมที่ต้องถือตามมา  

พาเด็กดื้อไปส่งกันแม่กันครับ  

"ดอกไม้ครับบบบ ดอกไม้สวยๆปลูกเองมัดเอง ราคาเปลือกหอยคุณภาพไข่มุกนะครับบบบ"  

"อ่อกอ๊ายย จ๋าๆๆ เอย อื้อๆๆ" เจอแม่ก็ดิ้นจะลงเลยนะ  

"แม่ชื่ออะไร"  

"เงย"  

"พ่อเราล่ะ"  

"จ๋า"  

"ไม่ใช่อินเหรอ"  

"งึมๆๆ จ๋า จ๋า คิกคิก บูๆๆ"  

หรือผมพูดมากจนเขารำคาญนะ จู่ๆมือน้อยก็บีบปากบีบแก้มเล่นสนุกกับหน้าผมจนต้องหยุดพูด  

"อันซีน!!!"  

"จ๋าๆๆ" ฉีกยิ้มกว้าง"  

"ปล่อยลูกผมนะ!!"  

"ผมอุ้มมาตั้งนาน ขอบคุณสักคำยังไม่มี แล้งน้ำใจจังคุณแม่ของอันซีนเนี่ยย"  

"คุณ…!!"  

"ผมชื่อกันต์"  

.. 

.. 

กันต์  

กันต์  

"เรียกชื่อกู!! ขอร้องกูสิ ขอร้องกูเหมือนที่เกดขอร้องไอ้อิน!!"  

"คุณ … แฮ่กกๆ ปะ ปล่อย ปล่อยผม"  

"กันต์"  

"อ๊ะ อ๊ะ ฮึกก คะ คุณ แฮ่กๆๆ กะ กันต์ ปล่อยผม ขอร้อง ฮือออ"  

.. 

.. 

"............."  

"เอ็งนี่มันยังไงวะเอย ผู้ใหญ่เขาช่วยลูกเอ็งไว้นะรู้ไหม" 

"เอยไม่เข้าใจ"  

"ก็ไอ้เด็กท้ายหมู่บ้านลูกไอ้แดงมันล้อลูกเอ็งอยู่ ผู้ใหญ่เข้าไปห้ามไว้"  

"อันซีน แอบเอยไปเดินเล่นคนเดียวอีกแล้วใช่ไหม!!!"  

"งึ ;__;" แค่ถูกดุก็เบะแล้วครับ 

"ถ้าไม่ตีบ้างต่อไปคงจะเอาใหญ่ ทำไมเอยพูดถึงไม่ฟังล่ะ"  

"จะทำอะไร!!"  

"ทำอะไรก็เรื่องของผม ลูกผม ไม่ใช่ลูกคุณ ไม่ต้องมาแตะตัวเขา ไม่ต้องอุ้ม แล้วก็ห้ามคุยกับลูกผมอีก!!!"  

"ไอ้เอย!!!"  

หัวใจไทยมุงเริ่มทำงาน ผู้คนรอบข้างค่อยๆขยับตัวเพื่อดูเหตุการณ์ลับฝีปากระหว่างผมและอิงเดือน คนตัวเล็กถลึงตาที่ไม่ได้โตนักราวกับตัวเองเป็นแม่เสือร้าย ทั้งไปที่ก็เป็นได้แค่แม่แมวตัวเล็กๆที่หวงลูกก็เท่านั้น  

"เขามายุ่งกับเอยก่อนนะลุง!!"  

"มึงนี่มัน โว๊ยยย ไปกันเถอะครับผู้ใหญ่ ไอ้นี่มันดุนักถ้าเป็นเรื่องลูก มันหวงของมัน"  

"ถ้าหวงแล้วทำไมถึงปล่อยให้เด็กไปเล่นคนเดียวได้ล่ะ พ่อแม่ที่รักและหวงลูกจริงเขาทำกันแบบนี้เหรอ"  

!!!  

.. 

.. 

.. 

ระเบิดลูกโตขว้างปาลงกลางหัวใจ ความยากลำบากตลอดการตั้งครรภ์จนถึงวันที่อันซีนลืมตาดูโลก อิงเดือนต่อสู้กับหัวใจตัวเองอย่างยากลำบาก คิดจะพึ่งพาพี่ชายแต่เขาก็เปลี่ยนไปหลังจากอิงเดือนถูกปล่อยตัว ตะวันฉายที่เคยอบอุ่น นักสู้ผู้มากความสามารถ ผันตัวเป็นชาวประมงขี้เหล้าที่เมาหัวราน้ำทุกวัน ภายในบ้านที่เคยเต็มไปด้วยความสุขเหลือไว้เพียงความเงียบเหงา และความทุกข์ทรมานตลอดการแพ้ท้องที่ไม่เคยมีคืนไหนที่อิงเดือนจะหลับสบาย  

"น้องเอย"  

"พี่หมอ กำลังรออยู่เลยครับ"  

น้ำเสียงทุ้มต้ำทว่ากลับนิ่มนวลเอ่ยเรียกอิงเดือน ทันทีที่เจ้าของชื่อได้ยิน รอยยิ้มเล็กๆผุดพรายพร้อมกับเสียงหวานที่ขานรับ คิ้วเข้มขมวดแน่นกับปฏิกิริยาของร่างบาง ช่างดูระริกระรี้เสียจนคนมองขัดตา  

"จ๊ะ จ๋า"  

"สวัสดีครับอันซีน"  

"ฮี่ๆๆๆ" ยิ้มยิงฟันใส่คุณหมอ สองแขนกางอ้าพร้อมให้คุณหมออุ้มแล้ว  

"ดูเขาทำ อ้อนแบบนี้หมอจะไปไหนรอด"  

"พี่หมอก็ไม่ต้องไปสิครับ อยู่กับน้องเอยอยู่กับลูกแบบนี้ตลอดไปเลย"  

!!!!  

ร่าน!!  

รณพีร์ไม่รู้จะสรรหาคำจำกัดความใดมอบให้กับอิงเดือน หนุ่มน้อยหน้าใสที่โปรยเสน่ห์ยั่วยวนใส่ผู้ชายทุกคน  

เกือบไปแล้ว  

รณพีร์เกือบรู้สึกผิดยามที่เห็นร่างบางเหม่อลอยซึมเศร้า ดวงตาคู่นั้นลวงหลอกให้เขาต้องติดบ่วงเหมือนที่ตะวันฉายกับไอ้หมอตัวใหญ่นี่กำลังลุ่มหลง  

"อ้อนแบบนี้จะเอาอะไรอีกนะ"  

"น้องเอยอยากไปเขาตะเกียบ"  

"อะไรกัน สามก้าวก็ทะเลแบบนี้ทำไมถึงได้อยากไปที่นั่นอีกนะ"  

"ถพาลูกไปให้อาหารลิง แสบชอบ"  

"แสบชอบหรือคุณแม่ชอบครับ"  

"คิคิ น้องเอยอยากไปไหว้พระด้วย หลายวันมานี้เหมือนจะมีมรสุม อากาศไม่ดี พายุมืดดำปกคลุมหมู่บ้านเรา หายใจไม่สะดวกเลย แค่กๆๆ"  

"ดื้อกับแสบก็สมเป็นแม่ลูกกันดีนะ แล้วนี่เก็บร้านเสร็จหรือยัง"  

"ยังเลย ดอกไม้ก็เหลือ อืมม ไม่คิดจะอุดหนุนเอยหน่อยเหรอ"  

"ฉันซื้อทั้งหมดเท่าไหร่"  

"เอ๋ .." อิงเดือน  

"หืมม?" คุณหมอธนาธร  

"คุณยังไม่ไปอีกเหรอ" คนตัวเล็กปรายสายตามามองแสร้งตกใจที่รณพีร์ยังยืนฟังบทสนทนาระหว่างเขากับแพทย์ประจำตัวที่เพียรพยายามไปมาหาสู่ เพราะหมายปองอยากประจำในหัวใจ  

"!!!"  

"เขาเป็นใครเหรอเอย"  

"ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่น่ะครับ"  

"แล้วทำไมถึงทำท่าเหมือนโกรธเราขนาดนั้น ไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจหรือเปล่า"  

"สำหรับเขาแค่เป็นเอย .. ก็ผิดแล้วครับ"  

วูบบ~  

ความวูบไหวสะท้อนในแววตาที่มีน้ำสีใสคลอหน่วย แต่เพียงชั่ววินาทีอิงเดือนก็ปาดมันทิ้ง ตั้งสติอีกครั้งเพื่อต่อกรกับผู้ชายใจร้ายตรงหน้า  

"จ๊ะ จ๊ะ"  

"ลูกเร่งแล้วเอย ฮ่าา ขายๆให้เขาไปเถอะเราจะได้พาแสบไปเที่ยวกัน"  

"ทั้งหมด370บาทครับ ผมไม่มีถุงใส่ให้นะปกติไม่มีใครซื้อเยอะเท่าคุณ เอาดอกไม้ไปแล้วก็ปล่อยร้านไว้เอาส่วนเงินจะฝากไว้ที่ใครก็ได้ ไปเถอะครับพี่หมอ"  

"อะ … เฮ้!! อิงเดือน!!!"  

"ไอ้เอยมันผีเข้าหรือเปล่าวะ พูดใส่ผู้ใหญ่ฉอดๆปกติมันเงียบเป็นเป่าสาก ส่งเสียงเป็นแค่เรียกลูกค้า"  

"หรือครับ"  

"ก็ใช่น่ะสิผู้ใหญ่ คงต้องหาหมอผีมาดูมันอีกสักหน"  

"............"  

หึ  

ไม่ต้องหาหมอผีที่ไหนมารักษาหรอก  

เพราะฉันจะจัดการกับเธอเอง 

อิงเดือน !!  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

"แสบชอบเจี๊ยกๆไหม"  

"จี๊ดดๆๆ"  

"ฮ่าาๆ นั่นหนู มั่วแล้ว"  

"งั่บบบ"  

"อ๊ะ! กัดหูแม่ทำไมเนี่ย"  

"จ๊วบๆๆ งะ เงยยย"  

"ฟ้ามืดแล้วอินจ๋าจะกลับมารึยังน๊า"  

"จ๊ะ จ๋าา"  

"ํแสบได้เจอจ๋าแล้วดีใจไหม กอดเขาอุ่นหรือเปล่า " 

"ฮื่ออ ฮี่ๆๆ แง๊บๆๆ"  

"แต่แม่ไม่ดีใจเลย แม่กลัวเขา …"  

"คนอย่างเธอกลัวใครเป็นด้วยเหรอ"  

กึก  

ขวับ! 

"คุณกันต์ …!!"  

"แปะ แปะ น่าชื่นชมๆๆ จำผัวได้ครบทุกคนเลยนี่นะ"  

"!!!!"  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

---------------------------- 

ไม่งงกันใช่ไหมมม บอกเราได้นะคะถ้าอ่านแล้วสะดุดช่วงไหน เข้าใจกันใช่ไหมว่าเอยพยายามเข้มแข็งเพราะมีคุณหมออยู่ใกล้ๆ แต่จริงๆน้องก็ยังบอบบางอยู่นะ  

เจอกันตอนหน้าค่าาา ^^  

ความคิดเห็น