ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.05 ตามง้อ

คำค้น : นิยายวาย อิโรติก 20+ รักแรงแค้น

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 433

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2564 13:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.05 ตามง้อ
แบบอักษร

    ตอนนี้ผมพึ่งเลิกเรียนแล้วกำลังจะไปห้างเพื่อซื้อของใช้ส่วนตัว แต่ไอยักษ์ก็ตะโกนเรียกผมแล้ววิ่งตามผมมาอย่างเหนื่อยหอบ

“ไอเตี๊ยเดี๋ยวอย่าพึ่งไป!!”

“อะไรของมึงไอยักษ์?”

“มะ มึง จะกลับ ละแล้วหรอ”

“ไอสัสฟังไม่รู้เรื่องเอาน้ำไปแดรกก่อนปะ” ผมยื่นขวดน้ำในรถให้มัน มันก็รับไปดื่มอย่างกระหาย

“ตกลงว่าไงมึงเรียกกูทำไม?”

“มึงจะรีบกลับไปไหนวะ?”

“กูรีบซื้อของที่ห้าง มึงมีอะไร?” ผมก็ถามกลับมันอีกครั้งตอนแรกมันยังกึกกักๆไม่ยอมตอบผมเลยบอกมันไปถ้าไม่บอกจะไปแล้วมันเลยรีบตอบ

“เออๆบอกก็ได้มึงอย่าพึ่งกลับได้ปะ?”

“ทำไม?”

“กูเหงานั่งอยู่รอเวลาไปรับไอทีเป็นเพื่อนกูก่อน”

“มึงไม่ไปรอหน้าร้านกาแฟที่เคยไปรอละ?”

“ก็กูขี้เกียจ รอเป็นเพื่อนกูก่อนนะ”

“มึงมีความลับอะไรกับกูหรือเปล่า ช่วงนี้กูว่ามึงแปลกๆนะ?” ผมมองหน้ามันอย่างจับผิด

“เปล๊ามึง มีความลงความลับอะไรของมึงไม่มี๊ นะมึงอยู่รอเป็นเพื่อนกูก่อนนะ”

“เสียงสูงเชียวนะมึง เออๆแล้วไอหยองกับไอเปอร์ละ?”

“มันกลับไปแล้วเห็นว่ามีนัด”

“อืม” ผมเลยเดินตามมันไปนั่งที่โต๊ะม้าหินอ่อนใกล้ๆลงจอดรถที่ผมจอดไว้กับมันนั่งคุยกับมันได้ไม่นานก็มีสายเรียกเข้าเบอร์แปลกโทรเข้ามาผมเลยกดรับสาย

“ฮัลโหลครับ”

‘ใช่เบอร์หนูเหนือเมฆไหมครับ’

“ใช่ครับไม่ทราบนี่ใครหรอครับ”

‘คนที่หนูเก็บกระเป๋าตังได้’

“อ้อคุณอานั่นเอง คุณอามีอะไรหรือเปล่าครับ?” เอ๋แล้วคุณอาเขาเอาเบอร์มาจากไหนวะ ผมคิดในใจแต่ก็ไม่ได้ถามออกไป

‘อาไม่เห็นหนูติดต่ออามาเสียทีอาเลยจะโทรชวนหนูมากินข้าวที่บ้านเย็นนี้หนูสะดวกไหม’

“อ้อพอดีช่วงนี้ผมยุ่งๆครับ แต่ถ้าเป็นเย็นนี้ก็สะดวกนะครับ”

‘อ้ออย่างนี้นี่เอง แล้วตอนนี้สะดวกคุยกับอาไหมนี่’

“สะดวกคุยครับผมพึ่งเลิกเรียน”

‘งั้นมากินข้าวบ้านอาได้ไหมเย็นนี้เป็นการตอบแทนที่ช่วยอาไว้วันก่อน’

“ก็ได้ครับอาบอกที่อยู่มาได้ไหมครับเดี๋ยวซักประมาน5โมงกว่าๆผมจะเข้าไปหาครับ”

‘ได้ๆ หนูรู้จักบ้านแถวๆชานเมืองที่ติดกับบ้านตระกูลศิริคุณาสกุลไหม’

“อ้อพอรู้จักอยู่ครับ”

‘บ้านอาอยู่ถัดจากบ้านหลังนั้นแหละ’

“อ้อครับยังไงถ้าผมหาไม่เจอจะโทรหาอีกทีนะครับคุณอา”

‘โอเค อาไม่กวนหนูแล้วนะอย่าลืมมาให้ได้นะ’

“ครับๆ” ผมกดวางสายคุณอาคนนั้นไป ไอยักษ์ที่จ้องผมเพื่อจะถามว่าใครโทรมา

“คนที่กูเก็บกระเป๋าตังให้ที่ห้างอะเขาชวนไปกินข้าวเพื่อเป็นการตอบแทนที่เก็บไปคืนเขา”

“อ้อ”

“ไอยักษ์งั้นกูรีบกลับก่อนนะ กูต้องรีบไปซื้อของที่ห้างแล้วรีบไปละ”

“อ่าวเดี๋ยวสิไอเตี๊ย”

“กูรีบ มึงไปรอน้องที่หน้าโรงเรียนนะ กูไปแล้ว”

“เออๆ” ผมรีบขับรถออกไปที่ห้างแล้วซื้อของใช้ต่างๆและแวะดูกระเช้าแบรนด์รังนกไปฝากคุณอาด้วย พอมาถึงคอนโดก็รีบเอาของไปเก็บในห้องแล้วอาบน้ำไม่ลืมถือกระเช้าแบรนด์รังนกติดมือมาด้วย ผมรีบจนลืมหยิบกุญแจรถออกมาเลยจำใจต้องขึ้นแท็กซี่พอมาถึงหมู่บ้านแถวๆทางชานเมืองก็รีบบอกให้ลุงที่ขับแท็กซี่จอดทันนที

“ลุงๆบ้านหลังนี้แหละครับ นี่เงินครับไม่ต้องทอนครับ” ลุงแกหันหน้ามามองผมแล้วยิ้มให้ผมก็ยิ้มตอบไปด้วยความเคยชิน

กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง ไม่นานก็มีคนรีบวิ่งออกมาเปิดประตูให้

“มาหาใครค่ะ?”

“เออหาคุณไออุ่นครับ”

“เชิญค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

“เออพี่ครับบ้านหลังนี้อยู่กันกี่คนหรอครับทำไมใหญ่จัง”

“อยู่กัน4คนค่ะ พอดีคุณชายขอแยกจากบ้านหลังใหญ่มาอยู่ที่บ้านหลังเล็กค่ะ”

“อ้อครับพี่ชื่ออะไรครับ ผมจะได้เรียกถูก”

“พี่ชื่อแจ๋วค่ะ แล้วคุณหนูละค่ะ?”

“เออไม่ต้องเรียกคุณหนูก็ได้ครับ ผมชื่อเหนือเมฆเรียกสั้นๆว่าเมฆ ก็ได้ครับ” ผมพูดคุยกับพี่เขาจนเริ่มสนิท ผมก็เห็นคุณอาไออุ่นเดินออกมาพอดี

“อ่าวคิดว่าพี่แจ๋วคุยกับใคร หนูเหนือเมฆนี่เอง”

“สวัสดีครับคุณอา” คุณอาพยักหน้าให้ผมแล้วยิ้ม

“ผมเอาแบรนด์รังนกมาฝากครับคุณอา”

“ไม่เห็นต้องลำบากเลยลูก แต่อาก็ขอบใจนะ พี่แจ๋วเอาไปเก็บให้ทีนะครับ”

“ค่ะคุณอุ่น”  คุณอาเดินพาผมเข้ามาในบ้านที่ตกแต่งไปด้วยเครื่องประดับราคาแพง

“ตามสบายนะหนู พี่แจ๋วครับเสร็จแล้วเอาน้ำมาให้หนูเมฆด้วยนะครับ”

“ค่ะคุณอุ่น”

“ไม่ต้องเกรงก็ได้นะ ทำตัวตามสบายเลย”

“ครับ”

“เรานั่งรอนี่ก่อนนะ ไม่งั้นถ้าเบื่อไปเดินเล่นที่ริมสระน้ำก็ได้นะ เดี๋ยวอาจะเข้าไปทำกับข้าวในครัวก่อน”

“คือผมอยากช่วย ให้ผมช่วยได้ไหมครับ”

“เออ จะดีหรอเราเป็นแขกนะ”

“นะครับ ให้ผมช่วยนะครับ”

“เฮ้ออ อ้อนเหมือนลูกชายอาเลยนะ งั้นก็ได้ๆอายอมให้ช่วยก็ได้”

“ครับ” ผมยิ้มร่าให้กับคุณอาไออุ่น ถึงผมจะเป็นแขกมันก็เกรงใจยังไงไม่รู้สิครับก็เลยอาสาช่วยคุณอาทำกับข้าวเสียเลย

“หนูทำอาหารบ่อยไหม?”

“บางครั้งครับ ถ้าเวลาไหนอยากทำก็ทำ วันไหนไม่อยากทำก็ซื้อข้าวกล่องกินเอาครับ”

“ทำอาการเก่งนะเนี้ย”

“แม่ผมสอนครับผมเลยชอบเป็นลูกมือทำช่วยแม่บ่อยๆเวลากลับไปบ้าน”

“ว่าแต่แม่หนูชื่ออะไรหรอ?” ผมกำลังจะตอบคุณอาแต่ก็ได้ยินเสียงผู้ชายคนหนึ่งกินเข้ามาหาคุณอา อยู่ๆผมก็คุ้นหน้าของคุณอาอีกคนเหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อนแต่ก็จำไม่ได้

“ไอ อ่าวอยู่กับใครละนั่น?”

“สวัสดีครับ”

“ครับ”

“คนที่อุ่นเล่าให้พี่ฟังไง วันนี้อุ่นเลยชวนมาทานข้าวที่บ้าน”

“อ้อหนูเหนือเมฆใช่ไหม?”

“ครับ”

“อาชื่อควิทนะ” ชื่อก็คุ้นๆแหะผมนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกสักที ผมก้มหัวให้คุณอาควิทแล้วยิ้มกลับไปให้

“อุ่นโทรบอกเจ้าลูกชายตัวแสบยังครับ?”

“โทรบอกแล้วครับอีกซักพักคงมา ถ้าอุ่นไม่อ้างว่าจะตัดเงิน บัตรเครดิต ไม่ยอมกลับมาง่ายๆ”

“ยังไม่ชินอีกหรอครับอุ่น งั้นเดี๋ยวพี่ขอไปนั่งทำงานซักพักนะ เดี๋ยวพี่ลงมา”

“ครับอย่าหักโหมให้มากนะครับพักบ้าง”

“ครับๆคุณภรรยาขี้บ่นจังนะ”

“เอ๊ะ พี่ควิทจะขึ้นก็ขึ้นไปเลยอุ่นจะทำกับข้าวแล้ว”

“ครับๆไปแล้ว ตามสบายนะหนูเหนือเมฆ”

“ครับ” ผมยิ้มเจือนๆให้กับอาควิทแล้วหันหน้ามาทำกับข้าวต่อ

“คุณอาทั้งสองน่ารักจังเลยนะครับ”

“ฮื้ม นี่หนูไม่คิดว่าแปลกหรอ?”

“ไม่นะครับผมไม่ค่อยถือเรื่องนี้เท่าไหร่ครับอีกอย่างโลกสมัยนี้ก็เปิดกว้างแล้วด้วย”

“พูดซะอาอยากได้หนูมาเป็นลูกสะใภ้เลยนะเนี้ย ทำอาหารก็เก่ง พูดเพราะ แถมยังอัธยาศัยดีอีก”

“แฮร่ คุณอาก็พูดเกินไปครับไม่ขนาดนั้นหรอกครับ”

“555 อาว่ารีบทำดีกว่าเดี๋ยวจะไม่เสร็จกันพอดี”

“ครับ” ผมช่วยคุณอาทำกับข้าวจนเสร็จ กำลังจะยกออกไปข้างนอก แต่ตาก็ดันไปเจอกับไอเถื่อน ไอยักษ์ และน้องไอทีที่เรียกชื่อผมออกมาพร้อมกัน

“ไอเมฆ!!/พี่เหนือเมฆ!!” ผมก็มองพวกมันด้วยความตกใจเหมือนกัน เสียงอาอุ่นเรียกสติผมกลับคืนมาอีกครั้ง

“เดี๋ยวๆนะนี่พวกเรารู้จักกันด้วยหรอ”

“รู้จักดีด้วยครับป๊าก็คนที่พะ อุ๊ป” ไอเถื่อนรีบเอามือปิดปากน้องมัน ซุบซิบกันแค่สองคน

 “มีอะไรกันสองคนพี่น้องมีความลับอะไรกับป๊า”

“เปล่าๆครับใช่ไหมไอที”

“ใช่ครับป๊า”

“แล้วตกลงจะบอกพ่อกับป๊าได้หรือยังว่ารู้จักหนูเหนือเมฆได้ไง?” แล้วเสียงคุณอาควิทกับถามขึ้นอีกครั้งด้วยความสงสัย

“เหนือเมฆเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันกับผมเองครับพ่อครับป๊า” ไอยักษ์บอกพ่อตาแม่ยายมันไป

“รุ่นน้องที่มอแหละป๊า พ่อ” แต่ทำไมคำพูดไอเถื่อนมันถึงทำให้ผมรู้สึกเจ็บแปลบๆยังไงไม่รู้

“โลกกลมจังเลยนะครับพี่ควิท”

“นั่นสิอุ่นพี่ว่ากินข้าวกันดีกว่าตามสบายนะเด็กๆ”

“ครับ”  ผมเดินมานั่งข้างๆคุณอาไออุ่น คุณอาแกก็ตักนั่นตักนี่ให้ผมจนผมไม่รู้จะพูดอะไรได้แต่ยิ้มและพยักหน้าเป็นการขอบคุณ

“มองอะไรขนาดนั้นตัวแสบ” ผมเงยหน้าขึ้นมองไอเถื่อนมันก็รีบหันไปทางอื่นแล้วคุยกับพ่อมันตักผัดเปรี้ยวหวานใส่จานทานแล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย

“มองไรพ่อเปล่านี่ ผัดเปรี้ยวหวานนี่อร่อยดีนะครับป๊าทำใช่ไหมครับ?”

“หึหึ”

“ไม่ใช่หรอกผัดเปรี้ยวหวานฝีมือของหนูเมฆหนะ”

แคร่กๆๆๆ มันถึงกับสำลักหน้าดำหน้าแดงรีบจับแก้วน้ำข้างๆมาดื่ม

“ป๊าว่าไงนะครับ?”

“ฝีมือน้องทำ อร่อยใช่ไหมละป๊าก็ว่าอร่อยนะ”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับคุณอา”

“ไหนๆไอทีลองชิมบ้าง หุ้วววอร่อยจริงๆด้วย เหมาะเป็นพี่สะใภ้ไอทีที่สุดแล้วพี่เหนือเมฆอะ”

แคร่กๆๆๆ คราวนี้เป็นผมครับที่สำลักคุณอาไออุ่นรีบลูบหลังผมเลยคว้าแก้วน้ำมาดื่มตามและพูดอะไปด้วยคำสุภาพ

“เอ่อ พี่ไม่ได้เป็นอะไรกับพี่คิวนะครับไอทีแล้วจะเป็นพี่สะใภ้เราได้ยังไงอีกอย่างพี่เป็นผู้ชายนะครับ” ผมรู้สึกกระดากปากมากครับบอกเลยเพราะทุกทีผมไม่เคยจะเรียกไอเถื่อนว่าพี่เจอหน้าก็กัดกันตลอดไม่เคยญาติดีกับมันสักเท่าไหร่มันก็ก้มไปกระซิบข้างหูน้องมันเป็นคุณอาไออุ่นพูดแกมดุที่ขัดขึ้นมาก่อน ส่วนไอยักษ์ไอห่านี่ก็ไม่คุยอะไรเลย ผมคลาดว่าคงเกรงไม่ต่างกับผมสักเท่าไหร่หรอกครับ

“ทำอะไรสองพี่น้องกินข้าวๆได้แล้วอาหารจะเย็นแล้วมัวคุยกันอยู่ได้” ไม่นานพวกเราก็ทานข้าวกันเสร็จ ผมไม่เห็นพี่แจ๋วลองถามอาอุ่นดูอาอุ่นว่าพี่แจ๋วกลับไปบ้านใหญ่แล้วเขาจะมาแค่ช่วงกลางวันเท่านั้น พอคุยกันเสร็จอาอุ่นก็ให้ผมนอนที่บ้านแถมยังห้องของไอเถื่อนอีกผมเงิบแดรกเลยครับ พอบอกว่าไม่เป็นไรก็บอกว่ามันอันตรายนั่งแท็กซี่คนเดียวผมเลยต้องจำใจนอนกับมันใช่ไหมครับ

“เออมึง” ผมหันหน้าไปมองไอเถื่อนด้วยความสงสัยว่ามันเรียกผมทำไมแต่ก็ไม่พูดอะไรผมเลยถามมันกลับ

“เรียกแต่ไม่พูดอะไร แล้วเรียกทำไม”

“ปากดีจังเลยนะมึง”

“เออแล้วไงมึงจะทำไมละ”

“มึงจะไม่หาเรื่องทะเลาะกูสักวันได้ไหมวะ”

“แล้วทำไมกูต้องพูดดีกับคนที่ทำร้ายกูด้วยละ”มันเลี่ยงที่จะไม่พูดอะไรแล้วเดินเอาผ้าขนหนูพาดบ่าเข้าห้องน้ำไปทันทีเลยครับ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก ผมลุกไปเปิดประตูห้องก็เห็นอาอุ่นถือผ้าอะไรซักอย่างมา

“อาเอาเสื้อผ้ามาให้หนูเปลี่ยน”

“ขอบคุณครับ”

“แล้วเจ้าลูกชายตัวแสบของอาหายไปไหนแล้วละ”

“อาบน้ำครับ”

“อ้องั้นอาไปก่อนนะ ฝันดีนะลูก”

“ครับเช่นกันกับคุณอา” คุณอาไปแล้ว ไอเถื่อนก็ออกจากห้องน้ำ สภาพมันตอนนี้คือผ้าขนหนูพันเอวเห็นกล้ามเป็นลอนๆที่หน้าท้องหยดน้ำไหล ทำไมมันหล่อจัง ผมคิดในใจ ผมสะดุ้งตอนที่มันเข้ามาประชิดตัวผมแล้ว

“มองอะไรกูนักหนาเรียกก็ไม่ตอบ”

“เปล่า”

“หึหึ” ผมเกลียดเสียงหัวเราะมันที่สุด พอผมได้สติผมเลยถามมันกลับ

“มีผ้าขนหนูอีกผืนไหม?”

“หยิบเอาในตู้เลย ไปอาบน้ำได้แล้วมึงไอเตี๊ย” ผมเลือกที่จะไม่ตอบโต้มันเพราะผมขี้เกียจจะเถียงกับมันแล้วครับ พออาบน้ำเสร็จก็เห็นมันนั่งคุยโทรศัพท์กับใครไม่รู้ พอมันเห็นผมก็วางสายไป

“นี่ไอเตี๊ยมึงขึ้นมานอนบนเตียงกับกู?”

“ไม่กูจะนอนที่โซฟานี่แหละ”

“นี่คือคำสั่งหรือมึงอยากโดนเหมือนวันนั้น”

“เลว”

“กูเลวได้มากกว่าที่มึงคิดไว้อีกเยอะ ถ้ามึงขัดคำสั่งกู”

“กูจะขัดทำไมมึงไม่ใช่พ่อแม่กูที่จะต้องมาทำตาม”

เหนือเมฆ!!” ผมสะดุ้งเสียงที่มันตะคอกใส่วินาทีนั้นผมโดนมันเหวี่ยงลงบนเตียงอย่างแรงจนผมจุก มันขึ้นคร่อมผม ผมดิ้นจากมันแต่แรงผมไม่สามารถสู้มันได้

“กูไม่ได้เป็นพ่อเป็นแม่มึง แต่กูเป็น ผัว มึงและมึงก็เป็น เมีย กู”

“ไอเหี้ยปล่อยนะ กูไม่ได้เป็นอะไรกับมึงทั้งนั้น ปล่อย”

“มึงจะดิ้นทำไมนักหนาวะ กูว่าเรามาทบทวนความจำกันหน่อยดีไหม??”

“ไม่มึงปล่อยกูเดี๋ยวนี้ ช่วยด้วย!!” มันคลึงข้อมือผมไว้เหนือหัว หน้ามันใกล้กับหน้าผมเพียงแค่5เซนเท่านั้น

“มึงตะโกนไปก็เท่านั้นแหละห้องกูเก็บเสียงร้องให้ตายยังไงก็ไม่มีใครมาช่วยมึงหรอก”

“ฮื้อออ ปะปล่อยกูเหอะนะ ฮื้ออออออ กะกู อึก ขะขอร้อง” อยู่ๆมันก็ปล่อยผมแบบง่ายๆแล้วลุกออกจากตัวผม

“มึงนอนที่เตียงไปเถอะ เดี๋ยวกูนอนที่โซฟาเอง” แล้วมันก็เดินไปนอนที่โซฟาข้างหน้าต่าง ผมเงียบไม่ตอบอะไรมันแล้วหันหลังนอนด้วยน้ำตาไม่นานก็หลับไปด้วยความเหนื่อยล้า เช้ามาผมเรียกที่จะเดินออกห้องมันพอเดินมาถึงข้างล่างก็เจอกับอาอุ่นกำลังเดินเข้ามาในบ้านพอดี

“อ้าวหนูเมฆตื่นเช้าจังเลยนะลูก”

“ครับ อะเออ คุณอาครับผมขอกลับคอนโดก่อนนะครับไว้ผมจะซักเสื้อผ้ามาคืนคุณอา”

“แล้วไม่อยู่ทานข้าวกับอาก่อนหรอลูก”

“ไม่ดีกว่าครับคุณอา”

“ลูกชายอารังแกอะไรหนูหรือเปล่า?”

“เขาไม่ได้ทำอะไรผมครับ งั้นผมกลับก่อนนะครับคุณอา”

“ยังไงก็มาเที่ยวบ้านอาได้ตลอดนะลูก”

“ครับไว้ผมจะมาใหม่นะครับ สวัสดีครับ” ผมยกมือไว้คุณอาเสร็จก็เดินออกมาหน้าหมู่บ้านเพื่อเรียกแท็กซี่เพื่อกลับคอนโด วันนี้ผมไม่มีเรียนครับเลยกลับมานอนต่อที่คอนโดพอตื่นมาอีกทีก็ได้กลิ่นหอมๆมาจากในครัว จะเป็นใครไปได้ละครับก็คุณแม่ผมหนะสิครับ

“หอมจังทำอะไรทานครับ”

“ตื่นพอดีเลยแม่ทำไข่เจียวหมูสับของโปรดเราไว้ให้จ้า”

“ว้าว น่าทานจัง”

“ไปนั่งรอเลยเดี๋ยวแม่ตักใส่จานไปให้”

“ครับๆ” คุณแม่เดินถือจานไข่เจียวหมูสับกับข้าวเปล่ามาให้ผม

“แล้วแม่ไม่กินหรอครับ??”

“แม่กินมาแล้วจ้า”

“เอ่อแม่ครับ แม่ยังอยากให้เมฆไปเรียนต่อที่อเมริกาอยู่ไหม?”

“ฮื้มมาแปลกแหะวันนี้ ทำไมถึงถามละไหนบอกแม่ว่ามอนี้สอบยาก อยากเรียนที่นี่นิ มีอะไรหรือเปล่า?”

“เปล่าครับ เมฆขอไปเรียนต่อที่อเมริกาได้ไหมครับอาทิตย์หน้ามอก็สอบไฟนอลแล้ว”

“แม่ขอเหตุผลได้ไหมจ้าทำไมลูกถึงเปลี่ยนใจถึงอยากไปเรียนต่อที่นุ่น?”

“พอดีหลักสูตรที่มอสอนไม่ค่อยเข้าใจครับ” ผมเรียกที่จะโกหกแม่ไปเพราะยังไม่อยากให้ท่านได้รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผมบ้าง

“เดี๋ยวแม่จะไปปรึกษาพ่อให้อีกทีก็แล้วกันนะ”

“ครับแม่”

“ลูกแล้วอาการหอบหืดเป็นยังไงบ้างยังกำเริบอยู่ไหม?”

“ไม่แล้วครับแม่”

“ดีแล้ว กินข้าวต่อเถอะจ้า” หลังจากนั้นผมก็นั่งทานข้าวไปจนหมด แม่ก็ชวนผมออกไปเดินห้างเป็นเพื่อนท่าน ผมใช้เวลาอยู่กับท่านจนถึงช่วงเย็นแม่ก็พาผมมาส่งที่คอนโดแล้วขอตัวกลับบ้าน

 

(Describe)

   หลังจากที่เหนือเมฆกลับบ้านไปแล้วได้ซักพักใหญ่ๆ ไอคิวก็ตื่นพอมองไปที่เตียงก็ไม่เจอกับร่างเล็กของเหนือเมฆ รีบเดินดูในห้องน้ำก็ไม่เจอ เดินหาจนทั่วห้องก็ไม่เจอร่างเล็ก

“หาใครไอลูกชาย?”

“เปล่านี่พ่อแล้วป๊าละ?”

“หึหึ อยู่ข้างล่างจะลงไปพร้อมพ่อไหม?”

“งั้นเดี๋ยวคิวตามลงไปนะพ่อ”

“อืมให้ไว้นะ เขารอทานข้าวกันอยู่”

“ครับๆ” ไอคิวตอบรับคนเป็นพ่อก็เดินเข้าห้องทันทีแล้วนึกย้อนไปเรื่องเมื่อคืนที่ทำกับร่างเล็ก พอได้เห็นน้ำตากับคำร้องขอของร่างเล็กที่พูดเมื่อคืนก็ทำให้ไอคิวได้สติแล้วก็ไม่ทำอะไรเหนือเมฆเพราะความที่ตนใจร้อนเองเลยทำให้ทำร้ายร่างเล็กอีกครั้ง วันนี้เขาจะง้อร่างเล็กต่อพอเจอกับน้ำเหนือก็บอกว่าวันนี้ไม่มีเรียนไอคิวเลยต้องรอเวลาอีกวันเพื่อที่จะไปตามง้อร่างเล็กที่มหาลัย

          รุ่งเช้าของอีกวันตอนนี้ไอคิวมาจอดรถรอเหนือเมฆที่หน้าตึกคณะสถาปัต สาวๆที่เดินไปมาแถวๆนั้นต่างมองไอคิว ไอคิวกับไม่ได้สนใจอะไรจนกระทั้งกลุ่มเพื่อนของเหนือเมฆเดินมาพอดี

“อ้าวพี่คิวหวัดดีพี่”

“อืม ไอเหนือแล้วไอเมฆไปไหนไม่มาพร้อมพวกมึงหรอ?”

“หอบมาถึงหน้าตึกสถาปัตนี่คือมาถามหาไอเมฆว่างั้น?”

“เออมึงอย่ามากวนตีนกูดิไอเหนือ”

“555 ผมล้อเล่นซีเรียสไปได้ ไอเมฆมันเข้าสายวันนี้มันไปหาหมอ”

“ไปหาหมอ?” ไอคิวทำหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความสงสัย

“อ้อพอดีมันเป็นโรคประจำตัวของมันอะ เดี๋ยวก็คงมาเองแหละ”

“โรคอะไร?”

“หืดหอบ พี่มาง้อมันใช่ไหมเนี้ย?”

“เออดิ ฝากปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้ใบเตยให้มันด้วยละกัน กูไปเรียนแล้ว”

“ได้ๆพี่เดี๋ยวจะเอาให้” ไอคิวขับรถไปตึกคณะวิศวะก็สวนกับรถของเหนือเมฆที่มาจอดที่ลานจอดรดแถวๆหน้าตึกสถาปัตพอดี เหนือเมฆเดินลงมาหากลุ่มเพื่อนที่กำลังยืนรออยู่น้ำเหนือยื่นถุงปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้ใบเตยของโปรดเหนือเมฆให้

“อะของมึง”

“ใครสั่ง? กูไม่ได้สั่ง”

“เออรับๆไปเถอะมึง กินด้วยนะมึง”

“ไอยักษ์กูถามใครเอามาให้?” เหนือเมฆจ้องน้ำเหนือเพื่อรอคำตอบเพราะตอนที่ขับรถเข้ามาก็สวนกับรถของไอคิวพอดีเลยแกล้งลองถามน้ำเหนือดู

“ไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็ได้พี่คิวฝากมาให้แดรกด้วย”

“กูไม่กินพวกมึงเอาไปแดรกเถอะกูเข้าห้องเรียนก่อนนะ ถ้าพวกมึงไม่อยากเรียนก็ไม่ต้องตามกูมา”

“มันเป็นห่าไรวะไอเหนือ”

“กูก็ไม่รู้แมร่งวะ อะเอาไปแดรกไอเปอร์”

“พอดีเลยมึงกูหิวมากตอนนี้ 5555”

“เดี๋ยวก่อนสิจ้า น้องเหนือเมฆรอพี่เหนือด้วยจ้า” เปอร์กับหยองมองหน้ากันและส่ายหัวไปมาด้วยความเหนื่อยใจของทั้งเหนือเมฆกับน้ำเหนือ 

(End Describe)

...........................................................

ไรท์กลับมาต่อตอนใหม่ให้แล้วนะค่ะ เหนือเมฆจะหนีไปอเมริกาแล้วน้าาา ถ้าอยากรู้ว่าไอคิวจะตามง้อสำเร็จไหมต้องรอติดตามดูตอนต่อไปน้า

ความคิดเห็น