facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

19.หลอกลวง Babylonia #3

ชื่อตอน : 19.หลอกลวง Babylonia #3

คำค้น : 19.หลอกลวง Babylonia #3

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 795

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2562 19:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
19.หลอกลวง Babylonia #3
แบบอักษร

ผมกับฟูจิมารุจ้องมองไปที่เด็กสาวก่อนจะมีอะไรบางอย่างฟาดเข้าที่หัวของผม

“พอสักทีเถอะ”

“รุ่นพี่ แย่จริงๆเลยนะคะ”

“พวกผมกำลังจะไปที่อุรุก พวกคุณจะไปด้วยกันมั้ยครับ”

เอนคิดูถาม

“แน่นอนถึงจะไม่ให้ไป ยังไงฉันก็จะไปด้วย ตอนนี้เดินมาสามวันแล้วปวดมากเลย แต่ว่าพวกเรายังไม่รู้จักชื่อกันเลยนะ มาแนะนำตัวหน่อยดีมั้ย แต่ว่าฉันกับสาวน้อยคนนี้ก็เหมือนกัน”

“น่าสงสัยจังนะ ว่ามั้ยมาโคโตะ”

ไม่มีเสียงตอบกลับ

“นี่ ฟังอยู่เปล่า”

“จะทำอะไรก็เรื่องของนายเถอะ”

“งั้น ผม ฟูจิมารุค่ะ”

“มาชูค่ะ ส่วนคนนี้เอนคิดู ผู้หญิงสาวคนนั้น คุณมิสเทอร์เรีย กัยคุณอัลเตอร์ค่ะ”

“ฉันมาโคโตะ”

“เอนคิดู เอนคิดูหรอ ลำบากจัง”

“ทำไมหรอ”

“เปล่าๆ ถ้าเธอคือเอนคิดู บางทีความทรงจำของฉันอาจจะแปลกไปก็ได้ ไม่ใช่ว่ากิลกาเมซตามหาความเป็นอมตะไม่ใช่หรอ”

“เดี๋ยวก่อนๆ ถ้ากิลกาเมซผ่านการค้นหาความเป็นอมตะแล้ว แต่ว่าการเดินทางนั้นเกิดขึ้นเพราะเอนคิดูที่เป็นเพื่อนของเขาได้ตายไปแล้ว ถ้าเกิดว่านั้นจบแล้ว ทำไมเอนคิดูถึงมาอยู่ที่นี่”

ดอกเตอร์พูดออกมาก่อนผมจะลากฟูจิมารุออกมาด้วย

“นั้นสินะ คำโกหกนั้นมันจะแตกเมื่อไหร่ก็ได้ การแสดงครั้งนี้ก็ต้องของสวัสดีผู้ไร้ความสามารถด้วย แต่ว่าอีกนิดเดียวก็จะเห็นอะไรที่น่าสนใจซะแล้วสิ พวกเธอเป็นความหวังของคนรุ่นเก่าสินะ ถ้าเกิดเอาพวกแกไปให้เทพธิดาละก็”

“ที่ผ่านมาทั้งหมดมันเป็นกับดักงั้นหรอค่ะ แล้วคุณคือเอนคิดูรึเปล่า”

มาชูถามเพื่อรอคนตอบจากเอนคิดูก่อนที่จะได้คำตอบ

“แน่นอนฉันอาจจะเหมือนเอนคิดู แต่ว่าผมก็คือเอนคิดูนั้นแหละ งั้นทำไมถึงคิดว่าผมจะเป็นพวกของมนุษย์ละ ฉันถูกสร้างจากพระเจ้านะ ฉันก็ควรจะอยู่กับพวกเทพสิ”

“จบการพูดคุยกันแล้วสินะ”

“งั้นมาจบการเดินทางกันเลยดีกว่า”

ผมเดินมาข้างหน้าเล็กน้อยก่อนจะตบที่ไหล่ของมาชูเบาๆ

“ฉันก็ว่างั้น จริงๆที่ฉันมาที่นี่ไม่ได้เพราะรู้ว่ามีสองคนอยู่ที่นี่แต่ว่าฉันจะลอบฆ่าแกยังไงละ เอนคิดู”

“ขอมาก็จัดให้”

สัตว์มารจำนวนสิบตัวพุ่งเข้าใส่ผมก่อนที่วินาทีนั้นอัลเตอร์และมิสเทอร์เรียจะพุ่งเข้ามาป้องกันให้ผมแต่ว่าวินาทีนั้นมิสเทอร์เรียก็ได้กระโดดลงมาจาดฟ้าและทำให้กระโปรงขอเธอเปิดเล็กน้อยที่เธอจะใช้มือทั้งสองข้างปิดมันก่อนจะหันมาที่ผมและหน้าแดงเล็กน้อย

“มาสเตอร์ เห็นใช่มั้ยค่ะ”

“ถ้าเห็น ฉันฆ่านายแน่”

“เปล่า พอดีเมื่อกี้คิดอะไรได้ก็เลยไม่ได้มอง ว่าแต่เห็นอะไรหรอ”

“ไม่มีอะไรค่ะ”

วินาทีที่ผมกำลังยืนคุยอยู่นั้นก็ได้มีโซ่ที่พุ่งเข้ามาและทำให้หน้าของผมมีบาดแผลเล็กน้อยก่อนที่ผมจะกัดฟันแน่นและตะโกนออกมา

“ซันดัลฟอน ได้เวลาจบชีวิตของแกแล้ว”

ผมให้มือขวาฟันไปทางซ้ายก่อนจะสะบัดมืออย่างแรงและชี้ดาบไปที่เอนคิดู

“Halvanhelev”

ดาบของผมเพิ่มขนาดขึ้นก่อนจะมีเศษซากบัลลังก์มาติดกับดาบ แต่ว่าโซ่จำนวนมากก็พุ่งเข้ามาใส่ผมก่อนผมจะใช้ดาบฟันไปที่โซ่นั้น

ดาบของผมปะทะกับโซ่ของเอนคิดูหลายครั้งก่อนที่ผมจะกระโดดถอยออกมา

“ไม่ไหวเลย ดูเหมือนพลังแบบนั้นนายเองก็จะเป็นเซอร์เวนท์สินะ” 

เมื่อสิ้นสุดเสียงของเอนคิดูทุกคนที่อยู่รอบๆนั้นก็หันมามองที่ตัวผม 

แปลกใจสินะที่ได้ยินว่าฉันเป็นเซอร์เวนท์ 

ผมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะปัดโซ่ของเอนคิดู 

“อย่างน้อย ตอนนี้ฉันก็ยังไม่ใช่เซอร์เวนท์ แต่ว่าในอนาคตฉันจะไม่เป็นแบบเจ้านั้น” 

“แล้วคิดว่าจะสู้ฉันได้งั้นหรอ” 

“ได้สิ ก็ฉันเป็นพระเอก” 

“ว่าไงนะ” 

“คนเราทุกคนย่อมมีจบอ่อนรู้มั้ย” 

วินาทีนั้นเอนคิดูได้มาปรากฏในสถานที่แห่งหนึ่งนี่น่าจะเป็นกลางเมือง เอนคิดูเองก็ยังสยสัยเล็กน้อยเพราะทุกอย่างมันเกิดขึ้นไว้มาก 

“อย่างนี้นี่เอง หมอนั้นเป็นจอมเวรสินะ ถ้าฉันฆ่าหมอนั้นละก่อนคงลำบากถ้าเป็นแบบนั้นก็คงต้องมาแต่วิธีนั้นเท่านั้น แต่ว่าครั้งนี้ปล่อยไปก่อนละกัน 

*** 

 “หายไปแล้ว”

วินาทีนั้นซันดัลฟอนค่อยๆหายไปก่อนที่ตัวผมจะล้มลงไปกับพื้น

“มาโคโตะ” “มาสเตอร์”

“ไม่เป็นไรๆ”

“ค่อยยังชั่วนะ แต่ว่าก็ทำแบบนั้นมันไม่ค่อยดีเลยแต่ว่ามันก็ช่วยให้เรารอดมาได้ละนะ แต่ว่าบางที”

“หมอนั้นเป็นตัวจริงงั้นหรอ”

ฟูจิมารุถามชายชุดขาว

“น่าจะใช่ ยังไงก็เถอะคืนนี้เรามาพักที่นี่ก่อนดีกว่า งั้นตอนนี้มาแนะนำตัวอีกแล้ว ฉัน เมอร์ลิน ส่วนนี้อันนา”

“อันนาค่ะ”

“ขอบคุณที่ช่วยนะคะ คุณอันนา”

“ไม่จำเป็นต้องมีคุณหรอ แค่อันนาก็พอ แล้วก็ฉันเกลียดมนุษย์ถ้าเป็นไปได้อย่างเข้าไกล้บางทีฉันอาจจะฆ่าเธอไปโดยไม่รู้ตัว”

“อันนาเนี่ย ไม่ว่าจะเด็กหรือโตก็สวยเหมือนกันเลยนะ”

ผมพูดพึมพำเสียงเบา

“เมื่อกี้พูดอะไรรึเปล่า”

“เปล่าครับ”

ผมใช้ฮานิเอลสร้างที่พักขึ้นมาก่อนที่ผมจะแยกกันอยู่ ผมนอนกับฟูจิมารุ ส่วนพวกมาชูก่อนนอนอีกทีหนึ่งยกเว้นอันนากับเมอร์ลินสองคน

วินาทีนั้นผมสร้างที่พัขึ้นมาอีกก่อนที่ตัวเองจะเข้าไปนอนในนั้นแต่ว่าวินาทีนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นก่อนที่จะเผยให้เห็นเด็กสาวชุดนักเรียนที่เดินมาหาผม

“มิสเทอร์เรีย”

“มาสเตอร์ คือว่า...ขอนอนด้วยได้มั้ยค่ะ”

“ดะ...ได้”

มิสเทอร์เรียค่อยล้มตัวลงไปนอนข้างๆผมก่อนจะถามผม

“มาสเตอร์ ชอบอัลเตอร์หรอค่ะ”

ไม่มีเสียงตอบกลับ

“จริงๆสินะคะ”

“นี่มิสเทอร์เรีย ฉันมีอะไรจะบอก”

“อะไรหรอค่ะ”

“ใจคนเราน่ะ มันสามารถเปลื่ยนแปลงได้ตลอดเวลา ไม่แน่บางทีผมอาจจะชอบมิสเทอร์เรีย หรือ มาชูก็ได้นะ”

“งั้นหรอค่ะ”

วันต่อมา

“มาโคโตะ จะไปกันแล้วนะ”

“ฟูจิมารุเดินเข้ามาหาผมก่อนจะไม่พบตัวของผมเลยเดินไปหามิสเทอร์เรียก่อนจะถาม”

“เจอมาโคโตะมั้ย”

“ไม่เจอเลยค่ะ อัลเตอร์เจอมั้ย”

“ไม่เจอเหมือนกัน”

“มาชูเจอมั้ย”

“ไม่เลยค่ะ แล้วว่าแต่เห็นคุณเมอร์ลินกับอันนามั้ยค่ะ”

วินาทีนั้นอัลเตอร์ก้มลงไปดูที่พื้นก่อนจะเห็นรอยเลือดที่พื้นก่อนที่จะวิ่งตามรอยเลือดนั้นไปและพบกับเมอร์ลิน

“เกิดอะไรขึ้นกับเขา”

“เราเองก็พึ่งเจอเขาไม่นานเองแต่ว่าบาดแผลทั้งหมดผมรักษาให้แล้ว”

เบื้องหน้าของอัลเตอร์คือเด็กหนุ่มผมสีขาว ชุดสีดำ นอนจมกองเลือดอยู่เลือด

“อัลเตอร์งั้นหรอ”

วินาทีที่เห็นอัลเตอร์ก็รีบวิ่งเข้ามาและกอดร่างของผมทันที

“ค่ะ”

“เลือดสีแดงปิดบังด้วยตาของผมไม่สิมันไม่ใช่เลือด สิ่งที่ผมเห็นนั้นมีแต่สีดำไม่ใช่สีแดง ผมไม่สามารถมองเห็นได้เลยว่าอะไรอยู่ข้างหน้า

“ดูเมื่อจะรักษาได้ทุกอย่าง ยกเว้นดวงตาของเขาละนะ”

“มาสเตอร์ค่ะ”

มิสเทอร์เรียที่พึ่งวิ่งมาพร้อมกับมาชูก็ได้ตกใจกับสิ่งตรงหน้าเมื่อพบว่าผมนั้นดวงตาของผมนั้นหายไป

“ใครกันที่เป็นทำเรื่องแบบนี้ หรือว่าจะเป็นพวกมันฉันจะไปจัดการพวกมัน”

“ไม่ ไม่ใช่พวกมัน หมอนั้นมันตามฉันมาถึงที่นี่เลยงั้นหรอ”

“ใครกันที่เป็นคนทำ”

“ชั่งมันเถอะ การต่อสู้มันก็ต้องมีการสูญเสียอยู่แล้ว แต่ว่าเพื่อให้พวกนายทุกคนปลอดภัยละก็ฉันก็ถือว่ามันคุ้มค่าละกัน”

มิสเทอร์เรียวิ่งเข้ามาหาผมก่อนจะเอาผ้าพันแผลมาพันรอบดวงตาของผมทั้งสองข้างก่อนจะเข้ามากอดผมอีกครั้ง

“พอได้แล้ว เราไปต่อกันเถอะ”

“นายไหวหรอ”

“อย่าดูถูกฉันนะ ฟูจิมารุ ถึงจะเสียตาไปแต่ว่าฉันเองก็สัมผัสได้ถึงพวกชีวิตนะ ถึงจะมองไม่เห็นก็เถอะแต่ว่าเห็นแค่จุดเทาๆเล็กๆก็พอแล้ว”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว