ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 586

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2562 20:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5
แบบอักษร

ติ๊ดๆๆๆ เสียงเครื่องวัดคลื่นหัวใจแล้วเครื่องวัดความดันทำงานอยู่ตลอด หน้าจอเล็กๆข้างเตียงแสดงกราฟเป็นเส้นขึ้นลงเป็นระยะตามความเต้นของหัวใจ สายน้ำเกลือถูกเจาะเข้าเส้นเลือดพร้อมด้วยสายระโยงระยางเต็มตัวไปหมดบนศีรษะมีผ้าสีขาวพันอยู่รอบหัว ร่างสูงได้แต่นอนนิ่งบนเตียงโดยมีเครื่องช่วยหายใจช่วยอยู่ ดวงตาทั้งสองข้างหลับตาพริ้มอย่างไร้สติ  

 

"จิ่งอวี๋ เมื่อไหร่ลูกจะฟื้นมาหาแม่ ลูกหลับนานไปแล้วนะ บริษัทเฟอร์นิเจอร์ของลูกก็ต้องหยุดชะงัก เพราะท่านประธานไม่ตื่นมาทำงาน จิ่งอวี๋ตื่นเถอะ" เสียงผู้หญิงวัยกลางคนผู้เป็นมารดานั่งคุยกับลูกชายที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ผ่านไปเดือนหนึ่งแล้วจิ่งอวี๋ก็ยังนอนนิ่งเป็นเจ้าชายนิทราอยู่ บาดแผลตามร่างกายก็เริ่มหายแล้วบางส่วน แผลบนศรีษะก็ดีขึ้นมากถึงมันจะยังไม่หายดีก็เถอะ  

 

"คุณแม่" วิณญานร่างสูงเอ่ยเรียกแม่อยู่แบบนั้นด้วยความสงสาร ตลอดหนึ่งเดือนที่วิณญานเขาออกจากร่าง น้ำตาของคนเป็นแม่ไม่เคยที่จะหยุดไหลเลย คุณนายหม่าหวิ๋นยังคงพูดคุยกับคนนอนบนเตียงตลอด ถึงจะไม่ได้ยินเสียงการตอบกลับมาก็ตาม วิญญานจิ่งอวี๋โอบกอดคนเป็นแม่จากด้านหลัง ถึงแม้ว่าแม่เขาจะไม่รู้สึกแต่เขาก็อยากจะทำ ถ้าแม่เขาสัมผัสเขาได้แบบโจวโจวก็คงจะดีสินะ  

 

"โจวโจว พ่อฉันไปไหน" เสียงของวิญญาณต้าซู่เอ่ยถาม ใบหน้าน้อยๆหันมองไปมาซ้ายขวามองหาคนที่เขาเรียกว่าพ่อ  

 

"จิ่งอวี๋เขาไปหาแม่เขาแหละเดี๋ยวก็มา" เสียงหวานพูด ใบหน้าสวยยังคงก้มหน้าอ่านหนังสือเรียนอยู่ ดวงตาทั้งสองข้างสวมแว่นสายตาดูน่ารักไม่น้อย เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่วิญญาณจิ่งอวี๋มาอยู่ด้วย ตอนแรกก็ยังรู้สึกแปลกใจที่จิ่งอวี๋ชอบหายออกไปจากบ้าน จนวิญญาณร่างสูงบอกว่าไปหาแม่ที่โรงพยาบาล โจวโจวก็เลยไม่ได้ว่าอะไรอยากไปก็ไป วิญญาณจิ่งอวี๋เคยบอกกับเขาว่าเขาไปกอดแม่ แต่แม่ของเขาไม่รู้สึก ไม่เหมือนร่างบางที่อยู่ใกล้ๆหรือสัมผัสตัวโจวโจวสามารถสัมผัสได้  

 

"เฮ้ย...ทำไมพ่อไม่ชวนฉันไปบ้างเลย เสียใจจัง" เสียงวิญญาณต้าซู่พูดตัดพ้อด้วยใบหน้าเศร้าๆ  

 

"นายอยากหนีไปเล่นกับวิญญาณเด็กที่วัดเอง ช่วยไม่ได้จิ่งอวี๋จะชวนนายไปแล้ว แต่นายไม่อยู่บ้าน" โจวโจวเงยหน้าขึ้นพูด ตั้งแต่มีเพื่อนก็ออกไปเล่นซนกับเพื่อน วันๆไม่ค่อยอยู่บ้านชอบทิ้งให้เขาอยู่บ้านกับจิ่งอวี๋สองต่อสองประจำ 

 

"นายก็มีพ่อฉันอยู่ด้วยแล้วนิ ไม่ดีรึไงโจวโจวนายไม่ชอบหรอ พ่อฉันไม่ปล่อยให้นายเป็นอันตรายหรอก" ต้าซู่ลอยเข้าไปพูดใกล้ๆใบหูเล็ก โจวโจวเหลือบตามองขึ้นมาน้อยๆแล้วก้มลงอ่านหนังสือต่อ ใบหน้าหวานที่เคยขาวกลับมีสีแดงระเรื่อตรงพวงแก้ม  

 

"มีใครบ่นถึงฉันรึเปล่า ฉันจามไม่หยุดเลย" เสียงทุ้มของวิญญาณร่างสูงดังขึ้นใกล้ๆใบหูร่างบางที่ก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่จนสะดุ้ง โจวโจวเงยหน้าขึ้นมองวิญญาณมาใหม่ๆค้อนๆด้วยความไม่พอใจนัก  

 

"โจวโจว ไม่สบายหรอ หน้านายดูแดงๆนะ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดพร้อมยกมือขึ้นแตะหน้าผากคนน่ารักตรงหน้า 

 

"นะ...นายไม่ต้องมายุ่ง ฉันสบายดี" เสียงหวานพูดพร้อมสะบัดหน้าออกจากมือใหญ่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนคนร่างบางไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย จิ่งอวี๋ยื้อตัวขึ้นยืนเต็มความสูงด้วยความงงงวย เขาแตะหน้าผากนิดเดียวร่างบางกลับทำเหมือนไม่พอใจ  

 

"ฉันขอโทษ ถ้าทำอะไรให้นายไม่พอใจนะโจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเสียงเศร้าจนคนได้ยินถึงกับสงสาร  

 

"ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรนายสักหน่อย" เสียงหวานพูด แต่ก็ยังไม่เงยหน้ามองเขาเลยสักนิด  

 

"แต่นายไม่ยอมมองหน้าฉันเลยนะ แสดงว่านายคงเกลียดขี้หน้าฉันมาก ฉันออกไปให้พ้นหน้านายก็ได้" วิญญาณจิ่งอวี๋ยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงเศร้าลงไปอีก  

 

"ฉันไม่ได้เกลียดหน้านายสักหน่อย ฉันแค่เครียดๆเรื่องเรียนเท่านั้นเอง" โจวโจวเงยหน้าพูด พร้อมกับทำใจแข็งให้มองหน้าอีกคนได้เป็นปกติ จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วเดินเข้าไปใกล้คนที่นั่งอยู่  

 

"สงสัยตรงไหนถามฉันได้นะ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดยิ้มๆ ดวงตากลมมองผ่านแว่นสายตาด้วยหัวใจที่เต้นแรงอีกรอบ รอยยิ้มนั่นช่างมีอิทธิพลต่อหัวใจดวงนี้เหลือเกิน  

 

"ว้า...ไปเล่นดีกว่า ที่ตรงนี้คงไม่ใช่ที่ของเราแล้วสิ" วิญญาณต้าซู่พูดประชด ใบหน้าน้อยๆต่างจ้องมองบุคลตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม พ่อแม่ในอนาคตของเขา โจวโจวเหลือกตามองต้าซู่ตาแป๋ว ส่วนวิญญาณจิ่งอวี๋หัวเราะรวนจนเห็นเขี้ยวเสน่ห์ข้างมุมปากโผล่ วิญญาณต้าซู่แวปหายตัวไปแล้ว เหลือก็แต่วิญญาณจิ่งอวี๋กับโจวโจวที่นั่งอ่านหนังสือกัน  

 

"ฮึกๆๆ แม่ แม่ครับ โจวคิดถึงแม่" ในยามค่ำคืนที่แสนเงียบงันในห้องนอนส่วนตัวปลุกให้วิญญาณจิ่งอวี๋ที่นอนอยู่ด้านนอกตื่นขึ้น ถึงจะเป็นเพียงวิญญาณจิ่งอวี๋ก็ไม่ได้รับอนุญาตให้นอนในห้อง ส่วนต้าซู่นั้นได้รับอนุญาตเข้าไปนอนได้ แต่เจ้าวิญญาณน้อยก็ไม่ค่อยอยู่เพราะห่วงเล่นกับเพื่อนผีที่วัด วิญญาณจิ่งอวี๋ลอยตัวไปใกล้ประตูห้องนอนร่างบาง เสียงหวานยังคงพูดปนเสียงร้องไห้ออกมาด้วย วิญญาณจิ่งอวี๋ช่างใจอยู่นานว่าจะเข้าไปดีมั้ย แต่ด้วยเสียงร้องไห้ที่หนักขึ้นเขาจึงถือวิสาสะหายตัวเข้าไป "ฮึกๆๆๆแม่ โจวคิดถึงแม่ แม่มารับโจวไปอยู่ด้วยใช่มั้ย" เสียงหวานพูดพร้อมกับชูไม้ชูมือเหมือนคนละเมอ  

 

"โจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋ขยับตัวนั่งลงข้างๆเตียง โจวโจวนอนน้ำตานองหน้า เสียงหวานยังคงร้องหาแม่ไม่หยุด แม่โจวโจวเสียไปหลายปีแล้ว เพราะวิญญาณเด็กต้าซู่เคยเล่าให้เขาฟัง "โจวโจว" วิญญาณจิ่งอวี๋ยื่นมือเย็นเข้าไปเขย่าตัวร่างบางเบาๆเพื่อให้ตื่นคืนสติ  

 

"แม่มาหาโจวแล้ว แม่จางของโจว" มือหนาของวิญญาณจิ่งอวี๋ถูกดึงเข้าไปกอดจนใบหน้าของวิญญาณหล่อขยับเข้าใกล้ใบหน้าหวาน ปากอิ่มแดงขยับไปมาเรียกชื่อแม่ไม่หยุด ถ้าโจวโจวคิดถึงแม่และคิดว่าเขาเป็นแม่ เขาก็จะยอมให้ร่างบางนี่กอดแขนเอาไว้ทั้งคืน เสียงหวานที่สะอื้นไห้หนุดไปแล้วหลังจากได้แขนเย็นของวิญญาณจิ่งอวี๋ไปกอด ดวงวิญญาณหน้าหล่อจ้อลมองหนุ่มร่างบางตรงหน้าด้วยความรู้สึกหลากหลายในความคิด ใบหน้าของคนที่หลับอยู่ช่างงดงามและน่าหลงใหลจนจมูกโด่งแตะลงไปที่หน้าผากมนแบบลืมตัว  

 

"จะลักหลับแม่หรอ พรุ่งนี้หนูจะฟ้องแม่" เสียงวิญญาณต้าซู่ดังขึ้น เรียกให้วิญญาณจิ่งอวี๋รู้สึกตัวจนต้องสะดุ้งผละตัวออกห่าง  

 

"พูดบ้าอะไรแบบนั้นต้าซู่ ถ้าโจวโจวได้ยินแล้วจับฉันถ่วงน้ำขึ้นมาจะทำยังไง" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก  

 

"5555 พ่อจะทำมากกว่านี้ก็ได้ หนูไม่ฟ้องหรอก" วิญญาณต้าซู่พูดยิ้มๆ มือน้อยตบลงไปบนบ่าวิญญาณจิ่งอวี๋เบาๆ  

 

"เหลวไหลนะต้าซู่ ฉันได้ยินโจวโจวร้องไห้เลยเข้ามาดู โจวโจวเรียกหาแม่ไม่หยุดฉันเลยจะยื่นมือไปปลุก แต่ถูกโจวโจวดึงมือเข้าไปกอดแบบที่นายเห็นนั่นแหละ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดยาวเพื่ออธิบายให้วิญญาณน้อยฟัง  

 

"อ๋อหรอ แล้วที่จุ๊บๆหน้าผากเขาล่ะ พ่อ" วิญญาณต้าซู่หรี่ตาถามอย่างคาดคั้น วิญญาณจิ่งอวี๋จ้องมองหน้าวิญญาณน้อยด้วยสายตาเลิ่กลั่ก  

 

"ฉันก็แค่ปลอบเขาให้คลายสะอื้นเท่านั้นแหละ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเสียงอ่อย ใบหน้าหล่อจ้องมองใบหน้าหวานบนเตียงตาไม่ประพริบ  

 

"ทำไมไม่ขึ้นไปนอนกอดเขาเลยแหละ โจวโจวเขาน่าสงสารน่ะ คงคิดถึงแม่มากเลยเก็บเอาไปฝัน ส่วนพ่อโจวโจวเป็นใครก็ไม่รู้เพราะป้าจางไม่เคยพูดถึง" วิญญาณต้าซู่พูดเศร้าๆ วิญญาณน้อยมองเพื่อนซี้บนเตียงด้วยแววตาเศร้าสร้อย ร่างบางยังนอนกอดท่อนแขนแกร่งแน่นด้วยความโหยหาไออุ่น  

 

"ไม่ดีมั้งต้าซู่ ถ้าโจวโจวตื่นมาเจอ ฉันคงตายเป็นวิญญาณอีกรอบแน่" วิญญาณจิ่งอวี๋พูด ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าหวานอย่างนึกเสียดาย ในใจก็อยากจะทำแบบวิญญาณน้อยบอก แต่ก็กลัวอีกคนโกรธเลยได้แต่นั่งมองอยู่ใกล้ๆแบบนี้ วิญญาณต้าซู่แวปหายออกไปจากห้องแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าวิญญาณดวงน้อยนั่นจะไปเล่นซนที่ไหน  

 

แขนแกร่งของวิญญาณจิ่งอวี๋ถูกกอดรัดจนถึงเวลาฟ้าสาง ร่างบางขยับตัวใกล้จะตื่นวิญญาณจิ่งอวี๋จึงรีบแวปหายตัวออกไปจากห้อง ร่างบางขยับตัวบิดขี้เกียจไปมาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป เมื่อคืนฝันว่านอนกอดแม่ทั้งคืน สงสัยแม่คงมาให้กอดจริงๆ ร่างบางได้แต่นึกคิดคนเดียวอยู่หน้ากระจกอ่างล้างหน้า สัมผัสที่อบอุ่นยังคงมีอยู่ รอยจูบบนหน้าผากยังชื้นๆอยู่เลยเมื่อนึกถึงความฝันเมื่อคืน หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ โจวโจวก็เดินออกมาด้วยชุดนักศึกษาเพื่อเตรียมตัวที่จะไปเรียน ใบหน้าหวานดูสดใสร่าเริงกว่าทุกๆวันที่ผ่านมา 

 

"โจวโจว วันนี้ดูอารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะ เมื่อคืนมีอะไรดีบอกกันบ้างสิ" วิญญาณต้าซู่พูดแซวเพื่อนรักที่ดูร่าเริงสดใสแต่เช้า  

 

"อ๋อ...เมื่อคืนแม่จางมาหาฉันด้วย ฉันได้นอนกอดแม่ทั้งคืนเลย" ร่างบางพูดยิ้มๆ นึกถึงเรื่องเมื่อคืนอดไม่ได้ที่จะยกยิ้มมีความสุข  

 

"แค่กอดหรอ" วิญญาณต้าซู่ถามต่อ วิญญาณจิ่งอวี๋ได้ยินคำถามถึงกับนั่งแทบไม่ติด  

 

"แม่จูบฉันด้วย ตรงหน้าผากฉันยังรู้สึกอยู่เลย" โจวโจวตอบพร้อมยกมือลูบตรงหน้าผากที่โดนจูบ  

 

"เอ่อ...วันนี้นายมีเรียนหรอ ฉันตามไปด้วยนะ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเปลี่ยนเรื่อง วิญญาณต้าซู่ยกยิ้มอย่างรู้ทัน  

 

"จริง มัวแค่คุยกับนายฉันจะสายแล้ว" โจวโจวพูดพร้อมยกนาฬิกาข้อมือดู  

 

"ฉันไม่ตามไปนะ พอดีมีนัด" วิญญาณต้าซู่พูดแล้วหันหน้าไปหยักคิ้วให้กับวิญญาณจิ่งอวี๋ วิญญาณจิ่งอวี๋มองหน้าวิญญาณน้อยของต้าซู่แบบดุๆ  

 

"เรื่องของนาย ฉันไปล่ะ ถ้าไม่ไปก็ฝากดูแลบ้านด้วย" โจวโจวพูดพร้อมสะพายกระเป๋านักเรียนออกจากบ้าน ประตูหน้าบ้านล็อคอัตโนมัติทันทีที่ร่างบางก้าวออกจากบ้าน  

 

"ฝากดูแลแม่ด้วยนะพ่อ" วิญญาณต้าซู่พูดกับวิญญาณจิ่งอวี๋เบาๆพร้อมรอยยิ้ม  

 

"แน่นอนอยู่แล้ว" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดพร้อมยกคิ้วให้วิญญาณต้าซู่ข้างหนึ่ง วิญญาณจิ่งอวี๋เดินตามร่างบางของโจวโจวอยู่ด้านหลังแบบเว้นระยะ เพราะเขากลัวว่าจะทำให้สุนัขที่เห็นวิญญาณเขาจะเห่าใส่โจวโจวไปด้วย การเดินตามแล้วมองดูอยู่ห่างๆจะเป็นผลดีกับโจวโจว  

 

"ว่าไงจ๊ะ น้องผีคนสวย" หลังจากเลิกเรียนที่มหาวิทยาลัย โจวโจวก็เดินทางไปเยี่ยมร่างของจิ่งอวี๋ที่อยู่โรงพยาบาลกว่าจะกลับก็มืดเสียแล้ว ทุกคนในหมู่บ้านต่างพากันเข้าบ้านปิดไฟนอนกันหมดแล้ว จนทำให้บริเวณนั้นทั้งมืดทั้งเงียบไร้ซึ่งผู้คนสัญจร  

 

"ถ้าไม่อยากหัวโก๋นก็หลีไปซะ" โจวโจวพูดกับกลุ่มวัยรุ่นตรงหน้าที่ยืนขวางอยู่ข้างหน้า วิญญาณจิ่งอวี๋ขยับตัวยืนเข้าไปขวางหน้าหนุ่มร่างบางทันที  

 

"โจวโจว ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะปกป้องนายเอง" วิญญาณจิ่งอวี๋พูด ใบหน้าหล่อจ้องมองไปยังกลุ่มวัยรุ่นตรงหน้าด้วยความโกรธแค้น  

 

"ผีบ้าเอ่ย" โจวโจวพูดกับวิญญาณจิ่งอวี๋ตรงหน้าพร้อมยกยิ้ม ใครว่าเขากลัวกันเขาไม่ได้กลัวสักนิด บรู้วววววว เสียงหมาบริเวณนั้นเริ่มร้องเห่าหอนดังขึ้นทั่วบริเวณ 

 

"ละ...ลูกพี่หมาหอนใหญ่เลย หรือ เรื่องที่เขาลือกันจะเป็นความจริง" เสียงวัยรุ่นในกลุ่มคนหนึ่งพูดพร้อมกับหันหน้ามองไปมาด้วยความหวาดกลัว  

 

"ถ้ามึงกลัวมากมึงก็กลับไป ไอ้ปอดแหกเอ่ย" หัวหน้าแก๊งค์เอ่ยปากไล่ วัยรุ่นคนนั้นส่ายหน้าไปมาแล้วหันไปยืนเกาะคนที่ก็มีอาการกลัวเหมือนกัน  

 

"แหม คืนนี้มีอะไร สนุกๆเล่นอีกแล้ว" วิญญาณต้าซู่เดินมาพร้อมกับวิญญาณเด็กพ้องเพื่อนที่อยู่ที่วัดเดินมายืนข้างหลังร่างบางเป็นแถว เสียงหมาหอนยังดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่หยุด  

 

"ต้าซู่ นายไปพาพวกนี้มาทำไม" โจวโจวพูดพร้อมเบิกตากว้างมองดูวิญญาณเด็กหลายสิบดวงที่ยืนอยู่ด้านหลัง  

 

"ไหนผีที่น้องเลี้ยงไว้ล่ะ สั่งออกมาโชว์ตัวให้พี่ดูหน่อยสิ ถ้าไม่มีน้องผีคนสวยเป็นเมียพี่แน่ 555" เสียงหัวหน้าแก๊งค์พูดพร้อมกับเสียงหัวเราะของลูกสมุน วิญญาณจิ่งอวี๋โกรธจนดวงตาแดงก่ำอย่างที่โจวโจวไม่เคยเห็นมาก่อน 

 

"พ่อกับแม่ต้าซู่ถอยออกไปเถอะ เรื่องสนุกแบบนี้ให้เราจัดการเองดีกว่า" วิญญาณน้อยจากวัดพูดยิ้มๆ 

 

"ใช่ พ่อจิ่งอวี๋ดูแลแม่โจวด้วย เดี๋ยวพวกอยากลองของนี่หนูจะจัดการเอง" วิญญาณต้าซู่พูด โจวโจวมองด้วยดวงตาดุอย่างคาดโทษว่าไม่สมควรเรียกเขาว่าแม่  

 

"ได้เวลาสนุกแล้วสิ" ดวงวิญญาณเด็กน้อยเริ่มแสดงตัวออกมาให้แก็งค์วัยรุ่นกลุ่มนั่นได้เห็น  

 

"พะ...พี่ดูโน่น" เสียงลูกน้องคนหนึ่งพูดแล้วยกนิ้วชี้ไปด้านหน้า วิญญาณเด็กน้อยต่างแผงฤทธิ์กันอย่างเต็มที่  

 

"โว้ย...ใครก็ได้ช่วยกูด้วย ไอ้ผีนี่มันขี่คอกู" เสียงหัวหน้าแก๊งค์ตะโกนลั่นพร้อมสองขาที่วิ่งหนี  

 

"ละ...ลูกพี่ มีผีเด็กหัวขาดวิ่งตามฉันด้วย" เสียงกรี๊ดร้องด้วยความหวาดกลัวดังลั่นซอยพร้อมกับเสียงหมาหอนประกอบฉาก เหมือนในหนังผีไม่มีผิด แก็งค์วัยรุ่นกลุ่มนั้นวิ่งหนีกันป่าลาบแบบไม่คิดชีวิต  

 

โจวโจวกับวิญญาณจิ่งอวี๋เดินมาถึงบ้านด้วยความปลอดภัย ตอนแรกกะจะรอดูเหตุการณ์แต่ก็โดนวิญญาณต้าซู่ไล่มาซะก่อน  

 

"โจวโจว ไม่ต้องห่วงหรอก วิญญาณเด็กพวกนั้นเก่งจะตาย" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดพร้อมจับกุมมือคนที่ยืนใจร้อนรนอยู่ในบ้าน  

 

"ถ้าพวกนั้นมีพระล่ะจะทำยังไง เด็กพวกนั้นเป็นแค่วิญญาณเท่านั้นนะ เขาต้องกลัวพระสิ" โจวโจวพูดด้วยน้ำเสียงร้อนใจและเป็นห่วงวิญญาณเด็กน้อย  

 

"ต้าซู่เคยบอกว่า คนไม่ดีพระไม่คุ้มครองหรอก" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดพร้อมโอบกอดคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า "นายต้องเชื่อมั่นในตัวต้าซู่สิ เขาไม่เคยพูดโกหก" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดพร้อมยกมือขึ้นลูบหลังอีกฝ่าย โจวโจวซบหน้าลงอกแกร่งแล้วพยักหน้ารับรู้เบาๆ วิญญาณจิ่งอวี๋ก้มหน้ามองแล้วยกยิ้ม ร่างบางในอ้อมกอดของวิญญาณร่างสูงหัวใจเต้นระรัวเมื่อถูกสายตาคมจ้องมอง ใบหน้าขาวเริ่มเปลี่ยนสีตามจังหวะหัวใจที่เต้นอยู่ได้ใน ถึงดวงวิญญาณนี้จะเย็นแต่พอได้มาอยู่ในอ้อมกอดก็ทำใจอุ่นใจได้เหมือนกัน  

 

"โจวโจว พ่อจิ่ง ต้าซู่กลับมาแล้ว" เสียงวิญญาณน้อยดังขึ้นจนทำให้ร่างบางผละตัวออก วิญญาณจิ่งอวี๋ ใบหน้าก้มหน้าต่ำด้วยความเขินอาย ต้าซู่ยกยิ้มเมื่อเห็นอาการของทั้งสองคน อีกไม่นานวิญญาณจิ่งอวี๋จะได้กลับเข้าร่างแล้ว 

 

 

มาแล้วค่ะ สนุกไม่สนุกยังไงเม้นท์มาบอกมาแนะนำได้นะคะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ 🙏 

ความคิดเห็น