ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กันและกัน The end

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2562 22:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กันและกัน The end
แบบอักษร

เสียงคลื่นทะเลที่ซัดเข้าหาเนินทรายสวย ท้องน้ำที่ประดับไปด้วยแสงระยิบระยับจากแสงอาทิตย์ที่สะท้อนกับผิวน้ำ ลมอ่อนๆพัดพากลิ่นเกลือมาปะทะกับใบหน้าของคนที่ยังคงได้แต่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่สามารถเดินเหินไปไหนด้วยตัวเองแบบคล่องแคล่วได้ 

 

"หิวรึยังไผ่?...พี่ปอกผลไม้มาให้กิน" เสียงหวานๆของเพียวดังขึ้นด้านหลังพร้อมกับร่างเปรียวที่เดินถือจานผลไม้มาที่โต๊ะที่ต้นไผ่นั่งอยู่ 

 

"จะขุนให้ผมเป็นหมูเหรอ?" ต้นไผ่พูดติดตลก 

 

"เป็นหมูก็น่ารักดีออก..เหมือนตอนเด็กๆไง...เด็กอะไรไม่รู้แก้มย้อยเชียวววว" เพียวว่าพลางดึงแก้มต้นไผ่เล่นไปมา ก่อนจะถูกมือหนาจับกุมเอาไว้ แล้วสบตาเพียว

 

"ทั้งๆที่เด็กคนนี้ก็ร้ายมากๆ...ทำไมถึงยังรักล่ะ?" ต้นไผ่ถามเพียวตรงๆ เพียวนิ่งไปสักครู่ก่อนจะอมยิ้มออกมา แล้วสบตาของต้นไผ่ 

 

"ก็ไผ่น่ารักนี่ ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก ไผ่น่ารักกว่าที่ผ่านมาตั้งเยอะ พี่ก็เลยชอบไผ่มาตั้งแต่ตอนนั้นอ่ะ...แต่ก็นะ รักไปแล้วอ่ะ ใจร้ายแค่ไหนมันก็เกลียดไม่ลงหรอก ถึงปากจะบอกว่าเกลียดก็เถอะ" เพียวบอกแบบเปิดใจ

 

"ขอบคุณนะที่อดทน...ขอบคุณที่รัก...ขอบคุณที่ให้โอกาสเด็กใจร้ายคนนี้ ได้รักคนที่แสนดีอย่างพี่...จุ๊ฟ" ต้นไผ่พูดจบก็ช้อนคอเพียวเข้ามาใกล้ๆแล้วจูบที่หน้าผาก 

 

"ถ้าผมหายดี กลับมาเดินได้อีกครั้ง...เราแต่งงานกันนะ?" ต้นไผ่พูด สร้างรอยแดงบนแก้มให้กับเพียวไม่น้อย พร้อมกับหน้าหวานที่คลี่ยิ้มแบบปิดไม่มิด 

 

"ตกลง" เพียวตอบก่อนที่ทั้งคู่จะโผเข้ากอดกัน ต้นไผ่ยิ้มกว้างพลางจูบศีรษะของเพียวอีกครั้ง 

 

"ไผ่รักเพียวนะครับ"

 

"เพียวก็รักไผ่นะ" ทั้งคู่บอกรักกันก่อนจะจุมพิตกันใต้อาทิวราห์กลมโตที่กำลังลับลงทะเล

 

.

 

.

 

.

3 เดือนต่อมา

 

"เป็นเพราะเป็นความประสงค์ของพวกเธอที่จะแต่งงาน ให้ประสานมือขวา และประกาศความยินยอมของพวกเธอต่อหน้าพระองค์ และศาสนิกชนของพระองค์" 

 

"ผม นายสีหราห์ กาญจนนิธินนท์ ขอรับนายติณเวชย์ โภคิณ เป็นภรรยาของผม ผมสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุขและ ยามยาก ในยามไข้และสบายดี ผมจะรักคุณและให้เกียรติคุณตลอดชั่วชีวิตของผม" คำสัตย์ของเจ้าบ่าวที่ประกาศออกมามีผลต่อจิตใจของเจ้าสาวอย่างเพียวยิ่งนัก

 

"ผม นายติณเวชย์ โภคิณ ขอรับ นายสีหราห์ กาญจนนิธินนท์ เป็นสามีของผม ผมสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุขและ ยามยาก ในยามไข้และสบายดี ผมจะรักคุณและให้เกียรติคุณตลอดชั่วชีวิตของผม" เพียวประกาศคำสัตย์ของตนก่อนจะยิ้มเขินกับเจ้าบ่าว โดยมีบิดา มารดา แขกเหรื่อ ที่มาร่วมงาน มองทั้งคู่ด้วยความยินดี

 

"บัดนี้ พระเจ้าได้รับรู้แล้ว ขอให้บ่าวสาวจุมพิตเพื่อแสดงความรักให้แก่กัน" 

 

เสียงบาทหลวงพูดบอก ในขณะที่เพียวยังดูอายๆ ต้นไผ่จึงช้อนคอขึ้นมาแล้วจูบอย่างถึงพริกถึงขิง จนเรียกเสียงกรี๊ดเสียงเฮให้กับผู้ร่วมงาน

 

"รักนะครับภรรยาของผม" 

 

"รักเหมือนกันครับคุณสามี" ทั้งคู่ยิ้มหัวเราะให้แก่กันก่อนจะจูบโชว์ความรักจนหวานอมชมพูไปทั้งโบสถ์ 

 

.

 

.

 

.

 

"เมื่อยหรือเปล่า?" เพียวถามต้นไผ่ ที่วันนี้ยืนแทบทั้งวันทั้งที่พึ่งเดินได้ด้วยตัวเองแค่ไม่กี่อาทิตย์

 

"ไม่...สบายมาก คืนนี้ทั้งคืนยังไหวเลย" ต้นไผ่ว่า พลางทำตาเจ้าเล่ห์ใส่

 

"คนบ้า" 

 

เพียวว่าอย่างขัดเขิน พลางเช็ดผมตัวเองให้แห้ง แต่มือปลาหมึกกลับไม่อยู่เฉยลากไล้ไปทั่วตัวของเขา อีกทั้งริมฝีปากร้อนที่ลากผ่านต้นคอ ปล่อยลมหายใจร้อนๆเบาๆ จนเขาแทบนั่งไม่ติด

 

"หนาวเหรอครับ...ขนลุกเชียว" ต้นไผ่แสร้งพูดทั้งๆที่รู้ 

 

"อย่าเล่นสิ...ไปนอนเลย" เพียวไล่สามี 

 

"แน่ใจนะว่าอยากให้นอน" ต้นไผ่เล่นลิ้น

 

"แน่ใจสิไปนอนเลยไป..ฮ่ะๆ...ไป เดี่ยวไปนอนกอด" เพียวพูดพลางจ้องตาของต้นไผ่

 

"มากกว่ากอดไม่ได้เหรอ" ต้นไผ่ทำเสียงอ้อน พลางโน้มตัวมากอดเพียว

 

"น่าา...ไปนอนก่อน" 

 

เพียวบอกพลางผลักอีกคนลงไปนอน พลางทาบตัวลงไปบนอกของต้นไผ่ด้วย ทำให้ต้นไผ่ซู่ซ่าไม่น้อย ยิ่งนิ้วชี้เรียวๆนั้นวาดอยู่บนอกของเขายิ่งอารมณ์พลุ่งพล่าน

 

"เอาไว้เช็ดผมเสร็จ...จะมาจัดชุดใหญ่ให้นะ" 

 

เพียวว่าพลางขยิบตาให้สามี ต้นไผ่เห็นดังนั้นจึงนอนอย่างสงบเสงี่ยมนอนมองภรรยาอย่างอมยิ้ม เพียวยิ้มตอบก่อนจะหันไปเช็ดผมให้แห้ง

 

ผ่านไป20นาที 

 

เพียวหันกลับมาดูสามีอีกครั้งก็เห็นหลับปุ๋ยไปแล้ว จึงส่ายหน้ายิ้มๆ 

 

"เด็กน้อยเอ้ยย..จุ๊ฟ" 

 

เพียวว่าก่อนจะจูบหน้าผากของต้นไผ่แล้วปิดไฟข้างเตียง ก่อนจะล้มตัวลงนอน เข้าไปซุกตัวอยู่ใต้กอดของสามีที่รัก ต้นไผ่ก็รับรู้ก็กระชับอ้อมกอดดึงตัวภรรยาให้ได้อยู่ในอ้อมกอดมากยิ่งขึ้น 

 

ไม่ว่าจะเป็นความทุกข์ ความเจ็บปวด ความทรมานที่ทั้งคู่ต่างเคยได้รับล้วนเป็นบทเรียนสอนให้พวกเขาได้รู้จักนำไปปรับใช้ในชีวิต และใช้ความรักที่พบเจอมาเติมเต็มส่วนที่มันเคยผุพังลงไปให้เต็มตื้นขึ้นมาอีกครั้ง.....

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จบแล้วนะค่า...ขอบคุณที่ติดตามนะคะ และติดตามกันต่อในเรื่องต่อไปนร้าา น่าจะมาคืนนี้แหละ555

ความคิดเห็น