facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

ชื่อตอน : 18.Babylonia #2

คำค้น : 18.Babylonia #2

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 847

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2562 22:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
18.Babylonia #2
แบบอักษร

แต่ว่าวินาทีนั้นก็มีมีสิงโตตัวหนึ่ง ไม่สิผมจะเรียกมันว่าสิงโตได้รึเปล่านะ ผมไม่เห็นดวงตาของมันเลยสักนิดเห็นเพียงแต่เปลวเพลิงที่อยู่ที่ขาของมัน

ผมไม่รอช้ารีบลุกขึ้นมาก่อนจะใช้เมตาตรอนเล็งไปที่มันแต่ว่าผมก็เปลื่ยนจะการใช้เมตาตรอนเป็นซันดัลฟอนแทนก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปฟันและลำแสงของเด็กสาวผมสีน้ำตาลก็ผ่านตัวผมไปอีกครั้งแต่ว่าลำแสงนั้นผ่านตรงหน้าของผมทำให้แก้มของผมที่ลอยแผลนิดหน่อยก่อนที่ผมจะยืนอยู่กับที่

“มิสเทอร์เรีย”

“ค่ะ”

สายฟ้าสีแดงผ่านตัวผมไปอีกครั้งก่อนที่มิสเทอร์เรียจะกระโดดลงมาจากบนฟ้าและมาอยู่ด้านหลังของสิงโตตัวนั้นและเตรียมตัวที่จะพุ่งตัวเข้าไป วินาทีนั้นผมถีบพื้นด้วยผมแรงและพุ่งเข้าไปหามิสเทอร์เรียก่อนจะสะบัดดาบที่อยู่มือขวาและมิสเทอร์เรียก่อนฟันสิงโตนั้นและผ่านตัวของผมไป

“สุดยอดไปเลย...ค่ะ”

“มิสเทอร์เรีย”

ผมรีบวิ่งเข้าไปรับร่างของเธอไว้ก่อนจะอุ้มเธอลงมาวางกลับพื้น

“แค่นี้ก็เสร็จแล้วสินะ ของแค่นี้ฉันไม่แพ้หรอกนะ”

เด็กสาวผมสีน้ำตาลพูด

“ว้าววว สุดยอดไปเลย”

ผมตบมือให้เล็กน้อยก่อนจะจ้องไปที่ร่างกายของเด็กสาวคนนั้นอีกครั้ง

“ใช่มั้ยๆ ฉันน่ะไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็สุดยอดอยู่นั้นแหละ”

“เมื่อกี้เธอเกือบจะฆ่าฉันแล้วนะเนี่ย”

ผมพูดพึมพำเบาๆ

“พูดอะไรรึเปล่า”

“เปล่า”

“ดอกเตอร์ค่ะ ที่นี่มีสัตว์มารเยอะมากเลยค่ะ เพราะงั้นขอข้อมูลเกี่ยวกับที่นี่ด้วยค่ะ”

“มันมีเยอะมากเลย น่าจะมากกว่าหกสิบตัว”

“หกสิบตัวงั้นหรอ”

ผมตะโกนออกมาเสียงดังก่อนจะหันไปหามิสเทอร์เรียที่กำลังนอนอยู่ที่พื้น

“ไม่เป็นอะไรนะ”

“ค่ะ มาสเตอร์”

“มาชู อาการแบบนี้คืออะไรงั้นหรอ”

“ขาดมานาค่ะ”

“แล้วต้องรักษายังไง”

มาชูหน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้ามากระซิบที่หูของผมเบาๆและนั้นก็เป็นสิ่งที่ทำให้ผมนั้นตกใจเป็นอย่างมากก่อนจะหน้าแดงขึ้นมา

“การโอนถ่ายมานานั้น ทั้นสองคนจะต้อง...เออ....”

“บอกมาเถอะน่า”

“จะต้อง...มาสเตอร์กับเซอร์เวนท์ร่วมรักกันค่ะหรือง่ายๆก็คือติองมีอะไรกั...”

“พอแล้วไม่ต้องพูดแล้ว”

ผมหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะหันไปหามิสเทอร์เรียอีกครั้งแต่ว่าวินาทีนั้นผมก็สัมผัสได้ถึงงานอันชั่วร้ายจากเพื่อนๆของผมที่อยู่ด้านหลังของผมนั้น

จ้องงงง

“ขอเวลาส่วนตัวสักครู่ได้มั้ย”

ผมใช้เมตาตรอนผมตัวเองหนีไปพร้อมกับมิสเทอร์เรียก่อนจะมาอยู่ในห้องนอนแห่งหนึ่ง

“จะทำอะไรค่ะ มาสเตอร์”

“อยู่นิ่งๆไปเถอะ”

ผมค่อยๆเดินเข้าไปขึ้นคร่อมตัวของมิสเทอร์เรีย

“มาสเตอร์”

“ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดสักหน่อย”

ผมค่อยๆก้มหัวลงไปหามิสเทอร์เรียก่อนจะเป่าหูเธอเบาๆก่อนจะใช้มือสัมผัสที่ร่างกายของเธอ

***

“มาสเตอร์ค่ะ ทำยังไงดี จำนวนของพวกมันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆเลยค่ะ ถ้ามีโฮกุที่สามารถทำลายล้างได้ละก็

“ถ้าเป็นฉันอาจจะช่วยได้นะ”

เสียงของใครบางคนดังขึ้นก่อนที่มาชูจะหันไปและพบกับคนผมสีเขียวยาววินาทีนั้นมาชูที่ได้เห็นก็แยกไม่ออกว่าเธอเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย

“ถอยออกมาก่อนสิ”

โซ่สีทองจำนวนมากพุ่งเข้ามาก่อนจะแทงทะลุพวกปีศาจพวกนั้นจนไม่และไม่เหลือสักตัว

“เป็นเกียรติที่ได้พบจริงๆมาสเตอร์แห่งคาเดีย นามของผมคือเอนคิดู”

“ผู้ชายงั้นหรอ”

มาชูทำท่าตกใจเล็กน้อยก่อนที่เอนคิดูจะพูดต่อ

“เรารอคอยการมาของพวกท่านมานานแล้ว แต่ว่าพวกสัตว์มารของเมืองนี้ก็ถูกกำจัดจนหมดแล้ว แต่ว่ามันก็ใช่ว่าจะปลอดภัยนะ เรางั้นไปเถอะ”

วินาทีที่พวกมาชูกำลังจะไปตัวผมของกับมิสเทอร์เรียก็ได้ออกมาจากด้านหลังก่อนที่อัลเตอร์จะวิ่งเข้ามากอดผม

“หายไปไหนมา รู้มั้ยว่าเป็นห่วง”

“กลับมาแล้วครับ”

ผมเอามือลืบที่หัวของอัลเตอร์แต่ว่าวินาทีนั้นอับเตอร์ก็หน้าแดงขึ้นก่อนจะผลักตัวผมออกไป

“แอบมากอดฉันหรอ ไอคนโรคจิต”

“เธอมากกว่า”

วินาทีที่ผมค่อยๆยืนขึ้นฟูจิมารุก็สังเกตเห็นที่แขนของผมก่อนจะเดินเข้ามาแถม

“ไปโดนอะไรมาเนี่ย หรือว่าจัดหนักกันไปงั้นหรอ”

“ไม่มีอะไร แล้วอีกอย่างอย่ามาจับนะ”

ผมสะบัดแขนทิ้งก่อนจะเผยให้เห็นว่าแขนซ้ายของผมเต็มไปด้วยผ้าพันแผลก่อนที่อัลเตอร์จะหันไปมองที่มิสเทอร์เรียและเดินเข้าไปหา

“นี่เธอ ไม่ได้ทำอะไรกับเขาใช่มั้ย”

“จะไปทำได้ยังไงกันละ เรื่องแบบนั้น...”

มิสเทอร์เรียหน้าแดงเล็กน้อยก่อนที่อัลเตอร์หันหน้ามามองที่ผมด้วยสายตาที่น่ากลัวก่อนจะเดินเข้ามากระชากคอเสื้อของผมทันที

“คงไม่ได้ทำอะไรใช่มั้ย”

“ครับ...ผมไม่ได้ทำครับ”

อัลเตอร์ค่อยๆปล่อยคอเสื้อของผมก่อนจะผลักผมลงไปนอนกับพื้นก่อนจะเดินไปพร้อมกับมาชู

“ตอนนี้เราก็ออกจากเมืองแล้ว”

“ตอนนี้ทุกท่านคงยังไม่รู้สถานการณ์ของที่นี่สินะครับ ตอนนี้คนที่อยู่รอดก็กำลังเดินทางไปที่อุรุกแต่ก็ใกล้จะสูญสลายแล้วเหมือนกัน”

“ใครเป็นคนทำเรื่องแบบนี้กันค่ะ”

มาชูถาม

“จริงสินะคะ ในตำนานของเมโสโปเตเมีย มีเทพธิดาที่ถูกเรียกว่า แม่แห่งสัตว์มารอยู่นิค่ะ”

“งั้นหรอ”

ฟูจิมารุตอบกลับ

“โลกนี้น่ะ กำลังจะล่มสลายด้วยฝีมือของคนที่เก่งกว่าราชาจอมเวทย์และทำให้ที่นี่ใกล้ล่มสลาย”

“นี่พวกนาย นั้นมันกำแพงปราสาทใช่มั้ย”

ผมหันไปตะโกนถามเอนคิดูก่อนจะล้มลงไปมองที่พื้น

“สัตว์มารเต็มไปหมดเลย”

“เออ...แบบนี้ฉันเองก็ไม่ไหวนะ”

ผมตอบกลับแต่ว่าวินาทีนั้นผมก็ตัวสั่นเล็กน้อยก็จะวิ่งไปข้างหน้า

“ป่าไม้สน สินะค่ะ”

“เออ”

“รู้สึกว่าเมื่อก่อนจะมีสัตว์มารที่ปกป้อง....”

“พอเถอะ มาชูฉันไม่เข้าใจอะไรเลย”

ผมตอบกลับไปก่อนจะได้ยินเสียงที่มาจากด้านหลัง

“สวัสดี ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะ พอดีพวกเราเป็นคนหลงทางนะ”

“รุ่นพี่ค่ะ คุณมาโคโตะ ผู้ชายคนนั้นที่ออกมาเหมือนกับเคนเห็นเลยนะคะ”

มาชูหันมาทางผมก่อนจะพูดออกมา

“แย่ที่สุดเลยค่ะ”

“นายเห็นเหมือนฉันใช่มั้ย ฟูจิมารุ”

“ใช่ฉันก็เห็นเหมือนาย เด็กผู้หญิงผมสีม่วงนั้นน่ารักมากเลย”

“นายเป็นโลลิค่อนสินะ”

“แม่สาวน้อย”

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว