email-icon facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชายาท่านอ๋อง7 : ข้าไม่เหมือนเขา (ncนิดๆ)

ชื่อตอน : ชายาท่านอ๋อง7 : ข้าไม่เหมือนเขา (ncนิดๆ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2562 21:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชายาท่านอ๋อง7 : ข้าไม่เหมือนเขา (ncนิดๆ)
แบบอักษร

จ้าวชิงถีเดินเข้ามาในเรือนของตนแต่สายตากลับหันไปเห็นใครบางคนนั่งทำอะไรบางอย่างที่ศาลากลางน้ำดึกๆดื่นๆ เขาจึงเดินเข้าไปหาเพื่อทักทาย พอเดินเข้าไปใกล้คนผู้นั้นกำลังนั่งกินซาลาเปาอย่างเอร็ดอร่อย ไม่ได้รับรู้เลยว่าตนไปทำให้คนอื่นเสียใจจวนจะเป็นจะตาย ตอนนั้นเองที่เสี่ยวซีเดินเข้ามา พอเห็นว่าเป็นท่านอ๋องนางก็ทำตัวไม่ถูกรีบซ้อนอาหารที่ถือมาไว้ด้านหลังทันที 

"ท่านอ๋อง"  

เขาไม่ได้ว่าอะไรแต่ยื่นมือไปข้างหน้าให้นางยื่นอาหารที่ห่อใสตระกร้ามาให้เขา เสี่ยวซีท่าทางอึกอักแต่ก็ยอใยื่นอาหารไปให้จ้าวชิงถี หลังจากรับตระกร้าใส่อาหารมาแล้วเขาก็ส่งสัญญาณให้นางไป เสี่ยวซีได้แต่ภาวนาให้นายของนางรอดชีวิตเท่านั้นก่อนจะเดินก้มหน้าออกไป 

จ้าวชิงถีเดินเข้ามาด้านหลังเบาๆ ก่อนจะยืนหยุดนิ่งรอนาง 

"เสี่ยวซีเจ้ามาแล้วหรือ...เร็ว ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว"  

"หิวขนาดนั้นเชียว" เขาถามน้ำเสียงเรียบนิ่ง 

"แน่ล่ะสิ วันนี้ข้าเดินทั้งวันอาหารที่เราซื้อกินก็..." นางยังไม่ทันได้ตอบจบ ก็ต้องหยุดตอบทันทีทำไมน้ำเสัยงของเสร่ยวซีถึงได้เหมือนบุรุษขนาดนี้ล่ะ นางหันไปมองทันที เมื่อพบว่าเป็นใครซาลาเปาที่ตนถือไว้ในมือก็หล่นลงพื้นทันที 

"หวางเย่" 

"..." เขาไม่ได้ตอบอะไรให้นาง หากแต่เดินมายืนต่อหน้านาง ลี่จิงแทบอยากโดดน้ำหนีจากตรงนั้น นี่นางถูกจับได้แล้วนางตายแน่ๆ 

"หวางเย่ ท่านมาตั้งแต่เมื่อไหร่หรือเจ้าคะ" นางแสร้งทำเป็นยืนแล้วดึงให้เขานั้งแทนที่ของนางแทน 

"..." จ้าวชิงถียอมนั่งตามที่นางให้เขานั่ง แต่นางก็ยังไม่ได้รับคำตอบจากเขา 

"ท่านโกรธข้าหรือเจ้าคะ" นางถาม  

"เปล่านี่" เขาตอบ เขาแค่อยากแกล้งนางเล่นว่านางจะเป็นเช่นไรหากเขาเงียบใส่นาง ซึ่งสำเร็จเพราะนางเริ่มร้อนรน 

"ค่อยโล่งใจหน่อย...ท่านรู้มั้ยวันนี้ข้าก็เจอคนผู้หนึ่งเหมือนท่านเหมือนกัน..." ไป๋ลี่จิงเพิ่งรู้ว่าตนพลาดพูดอะไรออกไป นางอยากกัดลิ้นตัวเองนิ่งนัก 

"เหมือนกันอย่างนั้นหรือ" จ้าวชิงถีถาม จากเมื่อกี้ที่เขาเพิ่งอยากหัวเราะนาง ตอนนี้เขากลับรู้สึกโกรธนางขึ้นมาแล้วจริงๆ อยู่ด้วยกันแต่นางกลับพูดถึงชายอื่น 

"ไม่มีอะไรเพคะ" นางเริ่มรู้สึกว่าเขาจะโกรธนางจริงๆเข้าแล้ว 

"เจ้ากล้ามีอะไรปิดบังข้าหรือ" เขาเอ่ยน้ำเสียงเข้ม ลี่จิงเริ่มเหงื่อตกนางเพิ่งเห็นเขาโกรธจริงๆก็ตอนนี้เอง เหมือนมีหมอกควันดำๆรอบตัวนางแล้วนางจะขาดใจตาย 

"ไม่กล้าเพคะ" นางอยากร้องไห้ ตั้งแต่เกิดมานางเคยแต่โหดกับคนอื่น ไม่คิดว่าวันนี้จะโดนกับตัวเอง ความรู้สึกมันเป็นแบบนี้เองหรอกหรือ 

"งั้นก็บอกมา" 

"ข้าเจอคนผู้หนึ่งเหมือนท่านที่ โกรธแต่ปากแข็ง...บอกว่าตัวเองไม่ได้โกรธ ทั้งๆที่ในใจโกรธ" นางบอก 

"ข้าไม่เหมือนเขา...ข้าจะบอกให้ว่าเมื่อครู่ข้าเพียงอยากแกล้งเจ้าเล่น แต่ตอนนี้ข้าโกรธเจ้า" จ้าวชิงถีว่าก่อนจะมองหน้านาง นางได้แต่ก้มหน้าไม่กล้าสบตา ตอนนี้เขาน่ากลัวมากเหมือนตอนที่นางเข้าเฝ้าฮ่องเต้ที่มักจะมีไอความน่ากลัวบางอย่างแผ่ออกมาชัดๆ 

"ข้อขอโทษเพคะ"  

"เจ้ากล้าเอาข้าไปเปรียบเทียบกับเขาเหอะ...ข้า" จ้าวชิงถีหัวเราะสมเพชตัวเอง 

"ข้าไม่กล้าแล้ว หวางเย่ท่านอย่าโกรธข้าเลยนะเพคะ เช่นนั้นข้าจะยอมอยู่มนเรือนไม่ไปไหนชดเชยความผิดเป็นเวลาสามวันเลยก็ได้" 

"หึ..." ยิ่งนางพูดเขายิ่งโมโห นางคิดว่าเขาโง่นักหรือไงที่จะไม่รู้แผนของนาง "เจ้าพูดเองตัดสินเองเจ้าเป็นสมองของข้ารึ" น้ำเสียงเขายิ่งดุขึ้น ไป๋ลี่จิงเงียบทันที นี่เรียกว่าคราวซวยของนางหรือเปล่า 

"เช่นนั้นหวางเย่อยากให้ข้าทำอะไรหรือเจ้าคะ"  

พอนางพูดจบเขาก็ดึงมือของนางให้ตัวนางล้มตัวลงมานั่งบนตักของเขา ร่างบางตกใจรีบยกมือขึ้นโอบคอของเขาอย่างเร็ว นางตกใจมองหน้าเขา ไม่เข้าใจทำไมต้องดึงนางลงมาเช่นนี้ด้วย แต่นางไม่ทันได้ว่าอะไรเขา จ้าวชิงถีก็ก้มลงมาประกบจูบนางทันที 

ไป๋ลี่จิงเบิกตากว้างเนื้อตัวของนางชาหมดไม่มีแม้แต่แรงต่อต้าน นางกำลังค้างหัวสมองของนางขาวโพลนไปหมด จนเขาเริ่มบดริมฝีปากของนาง นางถึงได้มีสติเริ่มต่อต้านเขาแต่แรงของนางสู้เขาไม่ได้สักนิดยิ่งนางดิ้นเขาก็ยิ่งจูบนางหนักขึ้น ราวกับนางถูกสูบเอาแรงไปจนหมด ริมฝีปากของนางถูกจ้าวชิงถีกลืนกินอย่างเอาแต่ใจและราวกับเขาหิวโหยนางยิ่งนัก จูบที่เนิ่นนานทำให้นางเลิกทุบตีเขาแต่เปลี่ยนเป็นโอบกอดคอของเขาแทน 

ฉากรักเร่าร้อนของจ้าวชิงถีและไป๋ลี่อิงมีคนเป็นพยานกันหลายคน เสี่ยวซีที่ยืนมองอยู่ไกลๆถึงกับต้องยกมือขึ้นมาปิดตา นางเขินอายแทนนายของตนไปหมด  

"เจ้าเป็นอะไร" อาเจินที่เดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆเอ่ยถามขึ้น 

"ข้าเปล่า...ไม่ได้เป็นอะไรเสียหน่อย" เสี่ยวซีตอบก่อนจะวิ่งออกไป อาเจินยิ้มออกมา เด็กน้อยนะเด็กน้อย เมื่อนางไปแล้วเขาจึงหันไปมองเจ้านายตัวเองแล้วยิ้มออกมา เขาหันหลังเดินออกมาอย่างสบายใจ เขาต้องไปบอกทุกคนว่าคืนนี้อย่าได้เข้าใกล้เรือนนอนของท่านอ๋องก่อนแล้ว 

 

 

ยามเฉิน (7:00-8:59) 

เสี่ยวซีเปิดประตูเข้ามาในเรือนของลี่จิง นางเดินมาหาร่างบางที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะคันฉ่องพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนลี่จิงสังเกตได้ 

"เจ้ายิ้มอะไรเสี่ยวซี" รอยยิ้มมีเล่ห์เช่นนี้นางเกลียดยิ่งนัก  

"ก็เมื่อคืนหวางเฟยกับท่านอ๋อง..." พูดไม่ทันจบเสี่ยวซีก็ยกแขนเสื้อขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง  

"เมื่อคืน...เสี่ยวซีเจ้าอย่าได้เข้าใจผิด ไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น" นางรีบอธิบาย แต่สาวใช้ก็หาได้ฟังนางไม่  

ไป๋ลี่จิงไม่สนสาวใช้แล้ว นางรู้ว่าอธิบายก็เสียแรงเปล่า ปล่อยให้นางคิดของนางไป แต่ว่าเมื่อคืนนี้นางก็คิดว่านางจะไม่รอดเสียแล้ว หากเขาไม่หยุดนางต้องยอมเป็นของเขาแล้วแน่ๆ คิดถึงตรงนี้แล้วใบหน้านวลก็เห่อร้อนขึ้นมาทันที  

จ้าวชิงถีดึงปลดเชือกรัดเอวของนางออกก่อนจะเปิดสาบเสื้อของนาง ริมฝีปากของเขาเลื่อนลงมาจูบซอกคอขาวของนางอย่างเอาแต่ใจก่อนจะจูบไล่ลงมาเรื่อยๆที่เนื้อเนินอกเนียน มือของเขาลูบไล้เอวคอดสวยขึ้นมาผ่านท้องของนาง ร่างบางสั่นสะท้านด้วยความรู้สึกที่แปลกใหม่ ก่อนที่มือหนาของเขาจะได้สัมผัสกับทรวงอกของนางนั้น  

"วะ หวางเย่" นางเรียกเขา จ้าวชิงถีหยุดชะงักทันที เขาสัมผัสได้ว่าร่างบางกำลังสั่นกลัว 

"ข้า..." เขาปล่อยนางออกก่อนจะมองนางด้วยสายตาขอโทษ นางรีบลุกขึ้นปิดสาบเสื้อของตนเองอย่างรวดเร็ว  

"..." นางไม่รู้จะพูดอะไร นางอับอายยิ่งนัก 

"เจ้าไปพักผ่อนเถอะ"  

"พะ เพคะ" นางตอบก่อนจะรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้น พอวิ่งเข้ามาถึงเรือนของตนแล้วก็รีบปิดประตูทันที ร่างบางยืนหายใจหอบอยู่ด้านหลังประตู หัวใจของนางเต้นระรัวราวกับมันจะกระโดดออกมาจากอก  

ยิ่งคิดนางก็ยิ่งไม่มีสมาธิเท่านั้น เช้าวันนี้ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เขาเรียกนางไปร่วมอาหารเช้าด้วยกัน ทั้งๆที่นางอยากหลบหน้าเขาจะตาย แต่ทำไมเขาถึงได้ทำกับนางแบบนี้นะ แต่พอไปถึงนางถึงได้รู้ว่าจูซังกงที่คอยดูแลรับใช้พระสนมหรูได้นำยามาถวายนางต่างหาก นางถึงโล่งใจขึ้นมาบ้าง 

"พระนางทรงทราบมาว่าเมื่อคืนนี้ท่านอ๋องกับพระชายาได้ทำการเข้าห้องหอกัน พระนางจึงส่งสำรับอาหารนี้และถ้วยยามาให้พระชายาเพคะ" ลี่จิงที่กำลังกินอาหารอยู่แทบสำลักอาหารในปากตัวเองทันที นี่นางกินอาหารอะไรเข้าไปหรือ 

"อาหารที่ทรงประทานเป็นอาหารบำรุงร่างกายสำหรับสตรีเพคะ พระนางมีรับสั่งอีกว่าให้พระชายาทานอาหารให้หมดและดื่มยาถ้วยนี้ด้วยเพคะ เป็นยาบำรุงร่างกายสตรีเพคะ" ยิ่งจูซังกงอธิบาย ลี่จิงก็แทบอยากร้องไห้ออกมา พวกบ่าวที่ยืนอยู่ก็ต่างยิ้มอย่างมีเลศนัยกันทั้งนั้นรวมทั้งจ้าวชิงถีด้วย 

หลังจากนั้นลี่จิงก็แทบจะกลืนข้าวทุกอย่างลงด้วยความยากลำบาก เมื่อกินเสร็จพวกบ่าวจึงช่วยกันเก็บจานอาหารกันไปเก็บ จูซังกงเดินถือถ้วยยามาที่นาง ลี่จิงแทบจะร้องไห้ออกมาตรงนั้น นางอยากจะร้องไห้นักแต่ก็ต้องยอิ้มให้จูซังกง จ้าวชิงถีเห็นท่าทางของนางก็อยากหัวเราออกมา เขาเพิ่งจะเคยเห็นท่าทางจนมุมของนางไปไหนไม่ได้ของนาง ช่างน่ารักและน่าแกล้งเสียจริง 

"หวางเฟย...รีบกินยาเสียสิ หากร่างกายของเจ้าไม่แข็งแรง เจ้าจะมีบุตรให้ข้าได้อย่างไร" จ้าวชิงถีเอ่ยน้ำเสียงชัดฟังดูไร้พิษสง หากแต่นางรู้ว่าเขาต้องการจะแกล้งนางเท่านั้น เมื่อคืนเป็นอย่างไรเขารู้ดีที่สุด เขามันน่าหมั่นไส้ยิ่งนัก 

ลี่จิงหันไปส่งสายตาพิฆาตใส่เขาก่อนจะรับเอาถ้วยยาจากจูซังกงมาดื่มทีเดียวจนหมด แม้ว่ายานั้นจะขมนักแต่นางแค้นใจมากกว่าร่วมมือกันดีนักนะ นางจะแกล้งเขาคืนบ้าง  

"มีแต่ยาของข้าหรือจูซังกง แล้วของท่านอ๋องเล่า" นางหันไปถามจูซังกง 

"มีเพคะ แต่ของท่านอ๋องเป็นยาต้ม" นางว่าก่อนจะให้นางกำนัลคนอื่นเอาห่อยาเข้ามา "เจ้ารับเอาไป ต้มให้ท่านอ๋องดื่มทุกเย็นนะ" นางยื่นให้สาวใช้ในส่วนครัว  

ลี่จิงยิ้มร่า นางไม่ยอมให้นางโดนแกล้งอยู่เพียงผู้เดียวหรอก แต่ว่าบุรุษตรงหน้านี้ไม่มีใบหน้าสะท้านแม้แต่นิด เขาชักจะหน้าหนาเกินไปแล้ว 

หลังจากทานมือเช้ากันเสร็จจ้าวชิงถีก็เดินเข้าห้องหนังสือ วันนี้พระสนมหรูไม่ได้สั่งให้ลี่จิงเข้าเฝ้านางจึงอยู่แต่ในเรือนเฉยๆเท่านั้น ซึ่งเป็นอะไรที่นางเบื่อมาก แต่หากนางไม่อยู่เงียบๆดีๆนางก็กลัวว่าจะเป็นเช่นเมื่อคืนนี้ ก็ถือว่านางยังเป็นคนที่หลาบจำอยู่บ้าง 

ความคิดเห็น