facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ต.ค. 2558 13:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่10
แบบอักษร

หลังจากวันที่วายุไปฮ่องกงนับตั้งแต่วันแรกที่ไปก็ผ่านมาสามวันแล้ว    ทิวเองก็ไปมหาลัยแบบปกติไม่ลืมที่จะโทรรายงานให้วายุรู้    แต่เจ้าตัวกับไม่ยอมรับสายข้อความก็ไม่ตอบ

จนทำให้ทิวเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาบ้าง

           "(หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้   กรณาติดต่อใหม่ในอีกสักครู่คะ...)"

           "ชิ   ปิดเครื่องเลยใช่มั้ย...คงลำราญกูสินะ   ได้!   ต่อไปนี้กูจะไม่โทรไม่ส่งข้อความหามึงแล้ว!   จะไปตายที่ไหนก็ไปเลย!!!"   ทิวสถบออกเสียงดังลั่นห้องด้วยความโกรธ

 

นี่เขาก็ทำตามคำสั่งของวายุทุกอย่างนะ    แล้วทำไมวายุถึงปิดเครื่องใส่เขาล่ะ    แถมส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ

นี่เห็นเขาเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย!

 

ทิวนั่งอยู่ในห้องสักพัก    พอรู้สึกว่าอารมณ์ดีขึ้นก็ลงมาที่รถเพื่อไปเรียน    เฮ้อออ    ดีนะที่วันนี้ทิวมีเรียนแค่ครึ่งวันเลยกะจะชวนเพื่อนๆไปหาอะไรกินที่ห้างสักหน่อย

 

หลังจากเลิกเรียนทิว    กิ่งและเพื่อนอีกสองสามคนก็พากันมากินข้าวที่ร้านอาหารในห้างดังใจกลางเมือง

           "วันนี้จะกินอะไรกูเลี้ยงเอง"   เพื่อนหมายเลข1

           "อืมมม   งั้นเอาอะไรก็ได้ที่แพงที่สุดในร้านเลย"   เพื่อนหมายเลข2

           "หึ   งั้นมึงจ่ายเอง"   เพื่อนหมาย1

           "ชิ"   เพื่อนหมายเลข2

ในระหว่างที่เพื่อนๆของทิวทะเราะกันอยู่ทิวก็ดูรายการอาหารไปด่วย    แต่กับไม่มีสมาธิดูรายการอาหารเลย    ไมใช่่เพราะเพื่อนสองสามตัวที่ทะเราะกันอยู่

แต่เป็นเรื่องของอีกคนที่ทิวติดต่อไม่ได้

 

กิ่งที่งนั่งอยู่ฝ่างเดียวกันกับทิวก็อดที่จะสังเกตไม่ได้ว่าอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆใจเม่อลอยไปไกลแล้ว

           "ทิว... ไอ้ทิว.... ไอ้ทิวโว้ย!!"   กิ่งเรียกชื่อเพื่อนธรรมดาสองดำและเรียกเสียงดังในคำสุดท้าย

           "ห๊ะ?   มึงจะเรียกกูเสียงดังทำไมวะ   อยู่กันแค่นี้"   ทิวทำท่าทางหงุดหงิดใส่กิ่ง

กิ่งมองเพื่อนด้วยสายตาจับผิด    เพราะส่วนมากแล้วกิ่งจะเห็นแต่ทิวลุคร่าเริงสดใส    แต่พักนี้ทิวดูซึมๆไปเลยทำให้กิ่งอดเป็นห่วงไม่ได้

           "มึงเป็นอะไรของมึงเนี่ย   ดูเศร้าๆซึมๆแปลกชอบกล"   กิ่งถาม

           "กูไม่ได้เป็นอะไร   กูแค่...เบื่อๆ"   ทิวตอบพร้อมทำหน้าเซ็งๆ

           "เบื่อหรอ... หึ   งั้นกูมึไอเดียดีๆให้มึงหายเบื่อแหละ"   กิ่งเสนอไอเดียให้ทิวฟัง

 

 

 

   ฮ่องกง

 

วายุเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูเกี่ยวเอวสอบเผือนเดียว

 

เขาเดินตรงไปที่โทนศัพท์เพราะเมื่อกี้วายุได้ยินเหมือนมีคนโทรเข้ามา    เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็เป็นเบอร์กับข้อความของทิวที่ส่งเข้ามา

วายุยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ    เพราะพักนี้เขายุ่งมากเลยไม่ได้สนใจว่าใครโทรมาบ้าง   ก่อนจะกดโทรไปที่เบอร์ที่โทรเข้ามา

 

วายุรอสายสักพักก็มีคนรีบสาย

           "(อ่าาา   ซี้ดดด   เบาๆหน่อย...กูเจ็บ)"

เมื่อวายุรับสายเสียงมี่ได้คือเสียงของทิวที่ร้องครังครางด้วยความเสียว

           "(เออน่า...มึงก็อยู่นิ่งๆดิวะ   กูทำไม่ทะนัดนะโว้ย)"   พร้อมกับเสียงผู้ชายอีกคนพูดขึ้น

 

   แพร้ง!!!

 

วายุยืนฟังเสียงทิวร้องครางอยู่สักพักก่อนคว้างโทรลงพื้นด้วยความโกรธเกรี่ยว

           "ไอ้แซม!!... ไอ้แซม!!!"   เสียงวายุตะโกนเรียกชื่อลูกน้องคนสนิดด้วยเสียงดังสะนั้นห้อง

           "ครับนาย"   แซมรีบวิ่งเข้ามาตามเสียงเรียกของเจ้านาย

           "มึงรีบไปจองตั๋วกลับเมืองไทยให้กูวันนี้"   วายุบอกเสียงลอกไรฟัน

           "ได้ครับนาย"   แซมตอบรับคำสั่งนายแล้วรีบออกจากห้องไป

วายุยืนกัดกรามดังกรอดด้วยความโกรธเกรี่ยวสุดขีด    มือหนากำแน่นเหมือนจะฆ่าใครสักคนให้ตาย

           "ไอ้ทิวมึงกล้าลองดีกับกูใช่มั้ย...ได้   มึงได้เห็นดีกับกูแน่"   วายุหมายมาดเอาไว้กับเจ้าของชื่อด้วยแววตาวาวโจรน์เหมือนมีไฟโหมกระน่ำในแววตา

 

 

 

   เมืองไทย

 

           "ซี้ดดด   เบาๆดิไอ้กิ่ง   กูเจ็บ"   ทิวบอกกิ่งที่นั่งทำแผลให้เข้าอยู่ข้างๆตน

เนื่องจากกิ่งชวนทิวไปเล่นน้ำแล้วทิวดันเลื้อนล้มโดยขอบสระบาด

           "ก็มึงโง่เองทำไมล่ะ"   กิ่งบอกพลางทำแผลไปด้วย

           "มึงเป็นคนชวนกูไปมึงต้องรับผิดชอบดิ"   ทิวพูดด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด

           "เออๆ   แต่กูไม่เคยเห็นใครโง่แบบมึงเลยนะ   ฮาฮา"   กิ่งบอกพร้อมหัวเราะเยาะ

           "แม่ง   ยังมาหัวเราะกูอีก   ไอ้สัสกิ่ง"   ทิวว่าพร้อมสะบัดหน้าหนีทำหน้ายู้แก้มป่องๆ    แต่ในสายตากิ่งทิวในตอนนี้ช่างน่ารักจริงๆ

 

หลังจากกิ่งทำแผลเสร็จก็ขอบตัวกลับบ้านไปแล้ว    ทิวก็ล้มตัวนอนบนเตียงด้วยความเบื่อหนาย

มือบางควานหาโทนศัพท์เพื่อดูว่ามีใครโทรมาบางหรอเปล่า    แต่ก็เงียบไม่มีแม้กระทั้งข้อความเข้าหรือคนโทนเข้ามา

 

ทิวปิดหน้าจอโทนศัพท์และโยนโทรลงบนที่นอนแล้วหลับตาลงไม่ให้คิดฟุ้งส้านไปมากกว่านี้

           //เฮ้ยยย   กูจะไปคิดถึงมันทำไมว่ะ  เรากับมันไม่เป็นอะไรกันสักหน่อย   ไร้สาระวะ...ไปอาบน้ำดีกว่า//   เมื่อคิดเสร็จทิวก็พาตัวเองเดินเข้าห้องน้ำเพื่อนชำระร่างกายที่เหนื่อยล้า

หลังจากอาบน้ำเสร็จทิวก็แต่งตัวแล้วเข้านอนทันที

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++

ชั่งนี้สมองไม่ค่อยทำงานคิดนิยายไม่ค่อยออกเลย ถ้าเขียนไม่สนุกก็ขอโทษด้วยนะน้าาาา😿

ความคิดเห็น