facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

ชื่อตอน : 17.Babylonia #1

คำค้น : 17.Babylonia #1

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2562 22:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
17.Babylonia #1
แบบอักษร

1ชั่วโมงต่อมา 

“ได้โปรดให้อภัยข้าด้วย เทพธิดาแห่งมารดา แม่แห่งเหล่าปีศาจ” 

ผู้ชายคนหนึ่งกำลังข้อร้องอ้อนวอนใครบางคนอยู่ก่อนจะพูดอีกครั้ง 

“พวกเราจะไม่ต่อต้านท่านเลย ทุกอย่างเราจะมอบให้แก่ท่าน” 

ผู้หญิงร่างใหญ่ชุดสีดำขอบทองที่เผยให้เห็นสัดส่วนของร่างกายอย่างชัดเจนค่อยๆเผยร่างของตัวเองออกมา 

“พวกชั่นต่ำ หอนกันอยู่ได้ ฉันบอกแล้วไงว่าจะกินให้ไม่เหลือซากเลย ตอนแรกก็คิดว่ามีคุณค่า สงสัยจะคิดผิด” 

“ฉันว่าเธอก็ไม่ควรทำแบบนี้นะ ก็เพราะที่นี้มันเป็นจุดรวมตัวของเรานิ” 

เสียงของผู้หญิงปริศนาดังขึ้น 

“เหม็นจัง การตายเป็นการชำระงั้นหรอ มันค่อยๆกับตำนานเลยเนอะ” 

เด็กสาวผมสีทองพูดขึ้นมา 

“นี่มันผลของปลาเล็กกินปลาใหญ่” 

“ปลาใหญ่กินปลาเล็กค่ะ” 

“ใช่ๆ แต่ที่ฉันทำอยู่มันก็เหมือนกันนั้นแหละ พวกเราโดนเรียกมาเพราะสิ่งนี้และฆ่ากษัตริย์และเทพธิดาที่ได้จอกศักดิ์สิทธิ์มาจะไปครองโลกนี้ และนี่คือสัญญาของสามเทพอย่างพวกเรา” 

“มนุษย์โลกนี้โดนเทพธิดาของตัวเองทอดทิ้งแล้ว น่าสงสารจริงๆ 

บนท้องฟ้าสีครามอันสดใสในวินาทีนั้นก็ได้มีเสียงร้องดังขึ้น 

“อ้ายยยยยยยยยยย!” 

“ว้าววววว” 

“รุ่นพี่ คุณมาโคโตะทำอะไรสักอย่างสิค่ะ” 

“มาสเตอร์” “มาโคโตะ” 

“ตกๆๆๆๆจะถึงพื้นแล้วค่ะไม่น้า!!!!” 

มาชู อัลเตอร์และมิสเทอร์เรียส่งเสียงกรีดร้องออกมาดัง แต่ว่าผมนั้นก็ลอยอยู่บนฟ้าสบายใจ 

“สบายจัง               “ 

“มาสเตอร์ค่ะ พวกเราจะตกแล้วนะคะ” 

“เมตาตรอน” 

ผมเรียกเมตาตรอนออกมาช่วยให้ตัวเองลอยอยู่บนฟ้าก่อนจะใช้สายลมให้มารองรับทั้งสี่คนที่กำลังจะตกถึงพื้นและใช้สายลมส่งพวกมาชูลงพื้นอย่างปลอดภัย 

“มาชู ไม่บาดเจ็บนะ” 

ฟุจิมารุรีบไปดูอาการของมาชูทันทีก่อนที่ผมจะวิ่งเข้าไปดูอัลเตอร์และมิสเทอร์เรีย 

“ทั้งสองคนไม่เป็นไรนะ” 

“ตัวเปื้อนหมดเลย” 

“อยากแอบน้ำจังค่ะ” 

มาชูกับมิสเทอร์เรียบ่นออกมาเล็กน้อย 

“จะทำยังไงได้ละ ที่นี่ไม่มีบ่อน้ำร้อนด้วยสิ” 

“ฮานิเอล” 

ผมเรียกฮานิเอลออกมาก่อนจะเปลื่ยนพื้นที่ตรงนั้นเป็นบ่อน้ำร้อนและให้พวกสาวๆลงไปอาบน้ำ 

“อย่าแอบมองละ” 

“คร้าบๆ” 

ผมให้พวกสาวๆอาบน้ำจนเสร็จและเตรียมตัวไปต่อแต่ว่า 

“มาสเตอร์ถ้าเทียบกับตอนแรกที่เจอกัน ตอนนี้ดูแข็งแกร่งขึ้นมากๆเลยว่ามั้ยค่ะ อัลเตอร์” 

“ก็นิดหน่อย” 

“เอ๋...” 

มิสเทอร์เรียเดินเข้ามาก่อนจะใช้ริมฝีปากสัมผัสที่แก้มของผมเบาๆแต่ว่าวินาทีนั้นอัลเตอร์ก็หน้าแดงสุดขีด 

“เดี๋ยวแม่จะเผาให้ไม่เหลือกระดูกเลย” 

“ปลอดภัยรึเปล่า” 

“ดอกเตอร์” 

“ปลอดภัยกันดีสินะ งั้นก็ดีไปแล้วมาโคโตะคุงละ” 

“ดอกเตอร์ ถ้าครั้งหน้าปล่อยพวกผมลงมาจากพื้นที่ห่างกับพื้นถึง200เมตรละก่อน เราได้มีปัญหากันแน่นะ รู้มั้ย” 

“เรื่องนั้นก็ขอโทษด้วยละกัน แต่ว่าการเรย์ชฟต์เมื่อกี้ ต้องมีคนมาตั้งอะไรแน่ๆเพราะการที่เรามาถึงที่หมายแบบนี้...” 

“หมายถึง ราชาจอมเวทย์งั้นหรอค่ะ” 

“ซาโลม่อนงั้นหรอ” 

“ไม่ ไม่น่าใช่ ฉันว่าเมืองนี้น่ะเรียกเรามามากกว่า” 

“เก่งสมกับเป็นฟูจิมารุเลย เพราะงั้นถ้าได้เรื่องอะไรจะติดต่อกลับไป” 

สิ้นสุดเสียงของดอกเตอร์ก่อนได้มีสัตว์ที่คล้ายๆสิงโตตัวสีแดง แต่ว่าผมดูยังไงมันก็ไม่ใช่สิงโต 

“มิสเทอร์เรีย ฝากจัดการทั้งหมดได้มั้ย” 

“ได้ค่ะ มาสเตอร์” 

ดาบของมิสเทอร์เรียปรากฏออกมาก่อนที่มิสเทอร์เรียจะพุ่งตัวเข้าไป สายฟ้าจำนวนมากถูกปล่อยเข้าใส่สิงโตตัวแรกก่อนที่มิสเทอร์เรียจะกระโดดไปฟันตัวที่สองเป็นรูปกากบาท ก่อนที่พุ่งเข้าไปใช้ดาบของเธอแทงเข้าไปที่ตัวก่อนมันจะระเบิดออกมา 

“สุดยอดไปเลยค่ะ” 

มาชูตลบมือให้ก่อนจะมีสิงโตตัวหนึ่งกระโดดเข้ามาด้านหลังของมิสเทอร์เรีย แต่ว่าวินาทีนั้นก็ได้มีลูกธนูผ่านหน้าเธอไปก่อนจะปักเข้าที่กลางหัวของสิงโตตัวนั้น 

“มาสเตอร์ ขอบคุณมากค่ะ” 

“นั้มันตัวอะไรน่ะ ฟูจิมารุนายเคยเห็นมั้ย” 

“ไม่เลย พวกมันดูแตกต่างจากที่ผ่านมา” 

“ปีศาจพวกนี้ดูเหมือนไม่ได้อยู่ในยุคสมัยปัจจุบัน แต่ว่าปีศาจครั้งนี้รู้สึกว่าในโลกของเรามันจะไม่มีชีวิตอยู่เลยนะ” 

“สมแล้วที่เป็นปีศาจในยุคสมัยของพระเจ้า” 

“หลบไป พวกนายตรงนั้นน่ะ” 

“เอ๋” 

“จะชนแล้ว ถ้าเกิดท่านพ่อรู้ฉันตายแน่เลย แต่ว่ามันไม่ใช้ความผิดของฉันนะ” 

“รุ่น...ไม่สิ มาสเตอร์ คุณมาโคโตะปลอดภัยมั้ยค่ะ” 

“ไม่เป็นไร ขอบใจนะมาโคโตะ” 

“ไม่หรอก ถ้าฉันไม่ได้พลังของมาชูมาละก็ ตอนนี้พวกเราคงตายไปแล้วละ” 

มือของผมแบกโล่ของมาชูไว้อยู่แต่วินาทีนั้นมาชูก็หันกลับดูที่โล่ของตัวเองก่อนจะพบว่าโล่ของตัวเองก็ยังอยู่แต่ว่าโล่นั้น ไปเอามาจากไหนกัน 

“เมื่อกี้ เหมือนมีอะไรตกลงมาจากบนฟ้าเลยนะค่ะ” 

“เจ็บจังเลย ไม่นึกเลยว่าจะโดนยิงบนท้องฟ้า เดี๋ยวๆสิมือนาย” 

ผมก้มลงไปดูที่มือตัวเองก่อนจะรู้ว่ามือของผมได้จับหน้าอกของเธออยู่ จึงรีบกระโดดออกมาทันที 

“ริน...งั้นหรอ” 

“ริน? ใครกันน่ะ แก...บังอาจมาจับร่างกายของฉันไปคนลามก โรคจิต เสื้อผ้าแบบนั้นแถมหน้าตาแบบนั้นอีกเป็นคนจากที่ไหนกัน คนหลงเหลือจากบาบิโลงั้นหรอ” 

“มาสเตอร์ คุณมาโคโตะ ผู้หญิงตรงหน้าเนี่ย เข้าเตรียมตัวที่จะสู้แล้วนะ ทำไมทั้งสองคนยังชิวๆกันอีกค่ะ” 

“ใจเย็นๆน่า เรามาคุยกันก่อนเถอะนะ แต่ว่าตอนนี้ถอยไปก่อน” 

เบื้องหน้าของผมมีสิงโตสีแดงอีกสองตัวแต่ว่าสาวน้อยคนเมื่อกี้นั้นก็เดินมาข้างหน้า 

“คนที่ต้องถอยไปคือพวกเธอมากกว่านะ” 

“เดี๋ยวสิ เรามาแนะนำตัวก่อนก่อนดีมั้ย” 

“ห้ะ” 

เด็กสาวที่อยู่ตรงหน้าของผมตกใจเล็กน้อยก่อนที่ผมจะแนะนำตัวต่อ 

“ฉันมาโคโตะ ส่วยสายน้อยคนนี้ชื่อ มาชูและนี่ก็ฟูจิมารุ ส่วนสาวตรงนั้นอัลเตอร์กับมิสเทอร์เรีย” 

“นี่ฉันต้องบอกชื่อกับพวกนายงั้นหรอ ฝันไปเถอะ” 

“จะไม่บอกก็ได้แต่ว่าตอนนี้พวกมันมาแล้ว” 

ผมค่อยๆนั่งลงกับพื้นก่อนจะล้มตัวลงนอนตรงนั้นก่อนที่เด็กสาวผมสีน้ำตาลจะยิงลำแสงบางอย่างผ่านตัวผมไปมาหลายครั้งแต่ว่มันก็พุ่งเข้าไปโจมตีสิงโตพวกนั้น 

“นี่นาย ไม่คิดจะทำอะไรเลยหรอ” 

“จ้องงงงงงงงงงง” 

สายตาของผมยังคงจับจ้องไปที่ร่างกายของเด็กสายคนนั้นอย่างต่อเนื่องก่อนที่มิสเทอร์เรียจะเข้ามากระซิบที่ข้างๆหูของผม 

“มาสเตอร์ค่ะ สายตาลามกแบบนั้น ช่วยเก็บมันได้ด้วยค่ะ” 

“ก็มัน...เทพธิดาที่สวยขนาดนี้ถ้าไม่มองให้พอใจก็คงจะไม่คุ้มค่ากับที่มาหรอกนะ” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว