ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความเจ็บปวดที่จางหาย

ชื่อตอน : ความเจ็บปวดที่จางหาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2562 22:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความเจ็บปวดที่จางหาย
แบบอักษร

หลายวันที่เพียวอยู่แต่ที่โรงพยาบาลเพื่อเฝ้าดูอาการของต้นไผ่ที่ยังไม่ฟื้นขึ้นมา โดยในทุกๆวันหมอต้องให้อาหารผ่านสายยางแก่เขา เพราะต้นไผ่นั้นไม่ยอมฟื้นเสียที จนทำให้คนเฝ้าเป็นทุกข์ไม่น้อย

 

"หลับนานไปแล้วนะ" เพียวบอกพลางบีบมือของต้นไผ่ที่ไร้ซึ่งการตอบสนอง ไม่นานนักเสียงเท้าก็เดินเข้ามาในห้อง เพียวจึงหันไปมอง ก่อนจะต้องรีบลุกขึ้นมาทำความเคารพ

 

"พ่อ...แม่"

 

"เพียว...ไผ่เป็นไงบ้างลูก...ทำไมไผ่ถึงโดนรถชนได้ล่ะ" นางสุภางค์ถาม

 

"เอ่อ...มันเป็นความผิดของผมเองแหละครับ ถ้าผมไม่โกรธไผ่ และยอมยกโทษให้ไผ่ตั้งแต่ทีแรก ไผ่ก็คงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้...ผมขอโทษนะครับแม่" เพียวบอกมารดาด้วยน้ำตาเอ่อคลอ

 

"เพียวไม่ผิดหรอก...เจ้าไผ่มันก็ได้รับกรรมที่มันทำไว้กับลูกนั้นแหละ อย่าคิดมาก" นายณรงค์บอกลูก 

 

"แต่ว่าหลายวันแล้ว ไผ่ไม่ยอมฟื้นขึ้นมาสักที หมอก็ตอบไม่ได้ว่าจะฟื้นเมื่อไหร่" เพียวบอกผู้มีพระคุณทั้งสอง

 

"แล้วเพียวได้พักบ้างรึยังลูก...กลับไปพักก่อนมั้ย เดี๋ยวแม่เฝ้าตาไผ่เอง" 

 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ เดี๋ยวผมเฝ้าไผ่เอง พ่อกับแม่มาเหนื่อยๆ ผมว่าไปพักสักหน่อยแล้วค่อยมาเยี่ยมไผ่อีกทีจะดีกว่านะครับ" เพียวบอกทั้งสอง

 

"ก็ได้ลูก...แต่ถ้าไม่ไหวอย่าฝืนนะ เดี่ยวจะแย่ไปอีกคน" นางสุภางค์บอกพลางลูบหัวเบาๆ แล้วกลับไปพักพร้อมสามี เพียวจึงหันมามองคนที่ยังไม่รู้สติอีกครั้ง แล้วจับมือต้นไผ่กุมไว้

 

.

 

.

 

.

 

จนแล้วจนรอดผ่านไปเกือบเดือนต้นไผ่ก็ยังไม่ตื่นขึ้นมาเสียที จนเพียวรวมทั้งครอบครัวก้ใจไม่ดี 

 

"หมอครับ ทำไมเขาไม่ยอมฟื้นสักที นี้มันก็เกือบเดือนแล้วนะ" เพียวถาม

 

"เรื่องนี้หมอก็ตอบไม่ได้ โดยปกติคนไข้ที่ไม่ได้ถูกกระทบกระเทือนที่บริเวรศีรษะ หลังออกจากห้องผ่าตัดก็จะฟื้นภายใน2-3วัน แต่กับคนไข้ หมอคิดว่าสมองคงสั่งให้พักหรือคนไข้อาจจะติดอยู่ในภาพทรงจำของตัวเองจนไม่อยากตื่น" นายแพทย์บอก

 

"แล้วถ้าเป็นแบบนี้...ผมต้องทำยังไงล่ะครับ" เพียวถามเสียงสั่นราวกับจะร้องไห้

 

"คุณต้องคุยกับคนไข้ทุกวันๆ เพื่อให้เขาตื่นจากโลกในความทรงจำของเขา" แพทย์บอกแนวทาง

 

"มันจะได้ผลใช่มั้ยครับ?"

 

"หมอก็สรุปไม่ได้หรอกนะ...แต่มันก็เป็นทางที่ดีที่สุด" นายแพทย์บอกก่อนจะเดินออกไปจากห้อง

 

"ไผ่..ได้ยินพี่มั้ย...ได้ยินเสียงของเพียวรึเปล่า...ฮึกๆ...ตื่นได้แล้วนะ...มันนานเกินไปแล้ว" เพียวสะอื้นพูดกับร่างที่นอนนิ่ง 

.

 

.

 

.

 

5 เดือนผ่านไป 

เพียวยังคงทำเช่นเดิมคือพูดคุยกับร่างที่ไม่รับรู้ถึงสิ่งใดอื่น แม้มันจะนานมากแล้วก็ตามแต่เพียวไม่เคยที่จะหยุดทำเลยสักครั้ง แม้ว่าคนอื่นจะบอกให้เลิกได้แล้ว แต่เพียวก็ยังคงทำเหมือนเดิม แม้ว่าทำแล้วตัวเองก็ยังร้องไห้ทุกวัน 

 

"วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใสมากเลยนะ ไม่มีเมฆเลย เมื่อเช้าเพียวไปใส่บาตรกับแม่มาอีกแล้วนะ เพียวขอพรให้ไผ่หายไวๆ...ตื่นขึ้นมาคุยกับเพียวอีกครั้ง...ฮึก...เพียวขอแบบนี้ทุกวันเลย ฮึกๆ ไผ่ช่วยตื่นขึ้นมาเถอะนะ เพียว...ฮึกๆ...เพียวรักไผ่นะ...รักมาก รักมาตลอด...ถ้าไม่ยอมตื่น จะเลิกรักแล้วนะ...เข้าใจมั้ย...จะไปหาแฟนใหม่จริงๆด้วย...ฮือออ" เพียวพูดไปร้องไห้กับอกของต้นไผ่ไป 

 

"อือ..ออ" 

 

 

"อะ...อ่ะ...อื้อ" เสียงที่ฟังไม่ได้ศัพย์เรียกความสนใจจากเพียวให้เงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะยิ้มกว้างเมื่อเห็น ปากของต้นไผ่ขยับพูด 

 

"ไผ่...ไผ่...ฮึกๆ...ฟื้นแล้ว...ฟื้นแล้วจริงๆใช่มั้ย" 

 

เพียวมองหน้าเขาแล้วถามอย่างดีใจ ก่อนจะเห็นเปลือกตาของต้นไผ่ขยับเหมือนพยายามจะเปิดออกก็ยิ่งลุ้น ไม่นานความหวังก็เป็นจริงเมื่อดวงตาคู่คมเปิดขึ้นแม้จะหรี่ตาลงเพราะไม่ชินกับแสงจ้า เพียวยิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะกอดร่างสูงแน่น

 

"ฮึกๆ...ฟื้นแล้ว..." 

 

เพียวสะอื้นฮักยิ้มอย่างดีใจ ก่อนจะนึกได้ว่าอีกฝ่ายอาจจะกระหายน้ำ จึงรินน้ำใส่แก้วแล้วส่งหลอดให้เขาดูด ต้นไผ่ที่ฟื้นขึ้นยังรู้สึกมึนงง จึงนอนนิ่งๆ เขามองหน้าเพียว ไม่วางตา อยากจะยกมือสัมผัสใบหน้าหวานแต่มันไม่มีแรงมากนัก จึงจับมือบางที่วางอยู่ใกล้มือ เพียวยิ้มด้วยความตื้นตัน ความรู้สึกทั้งหมดถูกส่งผ่านฝ่ามือที่จับกัน โดยไม่ต้องอธิบายอะไร

 

"รู้มั้ยว่าหลับไปนานแค่ไหน" เพียวถามคนตรงหน้า ต้นไผ่กระพริบตาช้าๆแล้วยิ้มน้อยๆ

 

"ไผ่หลับไปตั้ง5เดือน ขี้เกียจเกินไปแล้ว" เพียวแอบมีมุขเล็กน้อย ชวนให้ต้นไผ่อมยิ้ม 

 

"มะ...ไม่ได้หลับ" ต้นไผ่พูดช้าๆ

 

"ไม่ได้หลับอะไรล่ะ ไม่ยอมฟื้นตั้ง5เดือน" เพียวพูดเสียงขุ่นแต่ไม่จริงจัง

 

"ขอโทษ..." ต้นไผ่พูดเขาขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่เขาเคยทำไว้กับเพียว

 

"ขอโทษทุกเรื่องที่ทำให้เจ็บ...ทำให้เสียใจ" ต้นไผ่ว่าพลางยกมือซ้ายแตะแก้มเนียนเบาๆ

 

"อื้อ...ยกโทษให้หมดแล้ว แค่ฟื้นขึ้นมา" เพียวว่าก่อนจะโน้มตัวจูบปากซีดของต้นไผ่ 

 

"จูบเก่ง...ตอนผมหลับก็แอบจูบผม" ต้นไผ่ว่า 

 

"รู้ได้ไงหลับอยู่นี่"

 

"ก็ผมหลับแต่ผมก็รับรู้ทุกเรื่องนะ...รู้ด้วยว่าคนตรงหน้าผมขี้แย...ร้องไห้ทุกวัน" ต้นไผ่บอกเพียวจึงหลบตาเพราะคือเรื่องจริง

 

"แล้วทำไมไม่ยอมตื่น? 

 

"ก็อยากตื่น แต่ตามันไม่เปิด...แต่พอได้ยินว่าเมียจะหนีไปมีผัวใหม่เท่านั้นแหละ...มันต้องตื่นให้ได้" ต้นไผ่ว่า

 

"บ้า...เด็กนิสัยไม่ดี" เพียวว่าเขา ต้นไผ่จึงยิ้มขำเบาๆ 

 

"ใครกันแน่นิสัยไม่ดี ผัวนอนอยู่ตรงนี้แท้ๆ ยังจะอยากไปมีผัวใหม่อีก ก้มหน้ามานี่เลย" ต้นไผ่ดุก่อนจะสั่งให้เพียวก้มหน้าไปหาเขา

 

"ทำไม จะทำอะไร" 

 

เพียวยื่นหน้าเข้าไปแล้วพูดยียวน ก่อนที่ต้นไผ่จะใช้แขนที่พอจะมีแรง โน้มคอของเพียวลงมา บดจูบส่งลิ้นอ่อนดุนดันลิ้นหวานที่ดันตอบกลับเขาเบาๆ ก่อนจะผละออกอย่างเสียดาย ถ้าร่างกายเขาพร้อมกว่านี้ ร่างบางตรงหน้าไม่รอดแน่ ต้นไผ่กอดเพียวมาซบที่อกด้วยความคิดถึงและขอบคุณ ที่เพียวยอมยกโทษให้เขาทั้งที่เขาก็ใจร้ายมากมายเหลือเกิน

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ตอนหน้าจบบบบแว้วววว จริงจังนะ555

ความคิดเห็น