ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ก่อนมันจะสายเกินไป

ชื่อตอน : ก่อนมันจะสายเกินไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.3k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2562 00:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ก่อนมันจะสายเกินไป
แบบอักษร

ก๊อกๆๆ 

 

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น เพียวจึงลุกขึ้นมองสักพัก เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ใช่ต้นไผ่

 

"เพียว...นี่วิทย์นะ...เปิดประตูให้ฉันหน่อย" เมื่อรู้ว่าคือใครเพียวจึงเดินไปเปิดประตู ก่อนจะสอดสายตามองว่าต้นไผ่อยู่แถวนี้รึเปล่า

 

"หมอนั้นฉันไล่ให้กลับไปแล้วล่ะ นายเถอะไหวรึเปล่า...ไม่ใช่ใจอ่อนให้เขาไปแล้วนะ" คำพูดของวิทยาทำให้เพียวหันหน้าหนีแล้วเดินหนีมาที่เตียง

 

"ฉันไม่ได้ใจอ่อน"

 

"แค่ยังรักอยู่ใช่มั้ย?" วิทยาถามพลางมองหน้าของเพียว เขารู้ว่าเพียวยังรักและไม่มีทางเลิกรักต้นไผ่ได้ 

 

"ฉัน...ฉันควรทำยังไง...ฮึกๆ...ยิ่งอยากลืมมันก็ยิ่งจำ ยิ่งอยากเกลียดมันก็ยิ่งรักเขามากขึ้นทุกที ฮึกๆ ฮืออ" 

 

เสียงสะอื้นของเพียวทำให้วิทยาดึงตัวร่างบางเข้ามากอดแล้วลูบหัวปลอบประโลมช้าๆ เขาเจ็บที่ได้ยินเพียวบอกรักต้นไผ่ เขาเจ็บทุกครั้งที่เพียวต้องร้องไห้เพราะต้นไผ่ โดยที่เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากทำหน้าที่เพื่อนที่ดี ที่อยู่ข้างๆของเพียวเท่านั้น แม้ในใจมันจะไม่อยากเป็นแค่เพื่อนก็ตาม

 

"ถ้ามันทำแล้วเจ็บปวด นายลองทำตามหัวใจตัวเองดูมั้ย ถ้ามันเลิกรักไม่ได้ ก็รักเขาต่อไป ถ้าทำใจเกลียดเขาไม่ได้ก็อย่าฝืน ฉันไม่อยากเห็นนายเจ็บปวดอีกแล้ว" 

 

"ฮึกๆ ฮืออๆ" 

 

เพียวร่ำไห้กอดเอวเพื่อนตนแน่น โดยไม่เห็นว่าคนที่ถูกไล่ให้กลับตอนนี้กำลังยืนมองคนที่กอดกันในห้องด้วยหัวใจที่แทบจะสลายไม่ต่างกัน เขาแอบเข้ามาเพียงเพราะอยากเห็นหน้าเพียวอีกครั้งแต่ไม่คิดว่า จะเห็นภาพบาดตานี้ 

 

"ฉันเข้าใจแล้ว ที่นายให้โอกาสฉันไม่ได้ คงเพราะนายมีคนที่ดูแลนายได้แล้วสินะ" 

 

ต้นไผ่พูดกับตัวเองสายตาที่เจ็บช้ำน้ำตาที่กำลังไหลมันทำให้รู้ว่าเขาแพ้แล้ว เขาไม่สามารถเอาเพียวกลับมาได้อีกต่อไป ในเมื่อเป็นอย่างนั้น เขาก็จะไป ไปจากชีวิตของเพียว ต้นไผ่เดินปาดน้ำตาและโกยเศษหัวใจที่มันแตกร้าวของตนออกไปจากบ้านหลังนี้ โดยไม่หันมองสิ่งใดอีก

 

.

 

.

 

.

 

"เลิกร้องไห้ได้แล้วนะ นายร้องไห้บ่อยเกินไปแล้ว" วิทยาบอกพลางเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าหวาน

 

"ถ้าอยากให้โอกาสเขาก็ต้องรีบไปนะ ตอนนี้หมอนั้นคงจะไปได้ไม่ไกลมาก" วิทยาบอกคนตรงหน้า

 

"อื้ม" เพียวพยักหน้าก่อนจะรีบล้างหน้าแล้วใส่เสื้อโค๊ทตัวหนาวิ่งออกไปจากบ้านโดยมีวิทยาตามไปด้วย  

 

เพียวสาดสายตามองหาตัวของต้นไผ่ไปตามเส้นทางถนนในลอนดอนแต่ไม่เห็นแม้แต่เงา ในขณะที่เขากำลังเงยหน้าขึ้นนั้นเขาก็เห็นต้นไผ่ยืนอยู่ถนนอีกฝั่ง ใบหน้าหวานจึงยิ้มมีกำลังใจขึ้น ในขณะที่เท้าของเพียวกำลังเดินไปหาเขา มีรถคันหนึ่งไถลลื่นหิมะที่ตกลงมาพุ่งเข้าใส่ต้นไผ่ที่ยืนอยู่ริมทางเท้า

 

"ไผ่!!!" 

 

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างชะงักและให้ความสนใจกับอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดฝัน เพียวรีบวิ่งมาที่ร่างสูงที่ได้รับบาดเจ็บจากการพุ่งชนของตัวรถ ร่างของต้นไผ่มีรอยแผลเต็มตัว เลือดไหลเปื้อนพื้น 

 

"ฮึกๆ...ไผ่...ฮือออ...ไผ่ตื่นสิไผ่!...ฮืออ...ไม่นะไผ่" เพียวร่ำไห้เสียงดังพลางซบหน้ากับอกของต้นไผ่ 

 

"ฮืออ...อย่าเป็นอะไรนะ...ได้ยินมั้ย...ฮืออ"

 

"ยะ...ย...อย่าร้อง" เสียงทุ้มที่ดูกะท่อนกะแท่น พร้อมกับมือที่ยกขึ้นลูบใบหน้าของคนที่รักดังขึ้น เพียวเงยหน้าขึ้นดู ก็ยิ่งร้องโฮ

 

"ฮืออ...อย่าเป็นอะไรนะ...อยู่กับพี่ก่อนนะ...ฮืออ...อย่าพึ่งทิ้งพี่เข้าใจมั้ย" เพียวสะอื้นบอกคนที่แทบจะทนพิษบาดแผลไม่ไหวตรงหน้า 

 

"ยก...โทษ...ให้ผม...นะ" ต้นไผ่พูดด้วยเสียงกระท่อนกระแท่น มือที่เปื้อนเลือดตัวเองยังคงสัมผัสกับแก้มเนียนและมือนิ่มที่กุมมือเขาไว้ 

 

"ฮึกๆ...ถ้ายกโทษให้...สัญญาได้มั้ยว่าจะไม่เป็นอะไร...ฮือออ" เพียวขอร้องคนตรงหน้าที่มีสีหน้าแทบไม่ไหวแล้ว ในขณะนั้นเสียงรถพยาบาลก็ดังมาแต่ไกล

 

"ถึงไม่..ยก..โทษ..ให้..ก็..ดี...ใจ..แล้ว..อึก..ดูแลตัวเอง...ดีๆล่ะ...อย่าให้...ผม..เป็นห่วง..รักพี่เพียว...นะ~" สิ้นเสียงคำสุดท้ายมือหนาก็ตกลงข้างตัวพร้อมกับดวงตาและสติทั้งหมดก็ดับลง 

 

"ม่ายยย!!!!...ฮึกๆๆฮือออ...ไม่...ไผ่...อย่าทิ้งพี่ไป...ฮืออ...ไผ่" 

 

เพียวกอดร่างของต้นไผ่แน่น เขย่าแขนเขาเพื่อให้ฟื้นแต่ก็ไร้การตอบกลับ มีแต่ความนิ่ง ความเงียบเท่านั้นที่ร่างของต้นไผ่ตอบสนองกลับมา 

 

.

 

.

 

.

 

โรงพยาบาล

 

ตอนนี้วิทยาตามเพียวมาที่โรงพยาบาลแล้วหลังจากที่เขารับสายจากเพียวแล้วเพียวร้องไห้สะอึกสะอื้นเสียใจอย่างหนัก กับการที่ต้นไผ่ถูกรถชนอาการสาหัส ตอนนี้เขาจึงได้แต่นั่งข้างๆแล้วคอยปลอบเท่านั้น

 

"ฮึกๆ...ขอร้องพระเจ้า...อย่าพึ่งพาเขาไปจากลูกเลย...ฮึกๆ...ฮือออ..." 

 

"ฉันเชื่อว่าพระเจ้าจะคุ้มครองต้นไผ่ให้ปลอดภัย" 

 

วิทยาบอกเพื่อความสบายใจของเพียว ก่อนที่จะนั่งรอหมออยู่นาน3ชั่วโมง หมอจึงเปิดประตูห้องICUออกมา เพียวเห็นจึงรีบวิ่งเข้าไปคุย

 

"หมอครับ...เขาเป็นยังไงบ้าง...เขาปลอดภัยใช่มั้ย?" เพียวถามด้วยเสียงที่แทบจะไม่มีออกมาเพราะร้องไห้อย่างหนัก

 

"เขาปลอดภัยแล้วครับ แต่คงต้องแอดมิดยาวเลย เพราะซี่โครงซ้ายหักสองซี่ ขาข้างขวาหัก ไหล่ขวาเกิดการซ้นกัน จึงต้องอยู่โรงพยาบาลไปสักระยะหนึ่งครับ"

 

 นายแพทย์บอกทำให้เพียวใจชื้น ขอบคุณหมอยกใหญ่ ก่อนจะยกมือขอบคุณพระเจ้าที่ช่วยคุ้มครองต้นไผ่ให้ยังมีชีวิตอยู่ต่อ 

 

"ผมขอเข้าไปดูเขาได้มั้ยครับ?" เพียวถาม

 

"ได้ครับ" ทันทีที่หมออนุญาตเพียวก็รีบเปิดประตูห้องICUเข้าไป โดยที่วิทยาไม่ได้ตามเข้าไปด้วย

 

ร่างของต้นไผ่ถูกพันผ้าราวกับมัมมี่ เขาไม่ได้สติเนื่องจากยาสลบที่หมอใช้ตอนผ่าตัด เพียวจับมือด้านซ้ายของต้นไผ่มากุมไว้ พลางลูบศีรษะของเขาเบาๆ แล้วก้มลงจูบที่หน้าผากของต้นไผ่ แล้วแนบหน้าผากกันไว้

 

"ขอบคุณนะที่ไม่ทิ้งพี่ไป" เพียวพูดกระซิบข้างหู มือที่เขาจับไว้ราวกับรู้สึกได้ มือนั้นขยับตอบรับเขาเบาๆ ยิ่งทำให้เพียวยิ้มออก

 

"เด็กร้ายกาจ รีบๆตื่นขึ้นมานะ" เพียวว่าก่อนจะจูบปากซีดของต้นไผ่หนึ่งครั้งแต่รับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่มีให้อีกฝ่ายมาโดยตลอด

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ไรท์แต่งตอนนี้ไรท์ร้องไห้หนักมากสงสารเพียวววว ฮือออ

ความคิดเห็น