มาเอาใจช่วยพิมมี่กันค่ะ

ชื่อตอน : 2 แตกสลาย

คำค้น : เพียงปรารถนา ชยทัต พิมพ์วลัญช์ ปรารถนา คุณทัด พิมมี่ น้องเพียง erotic อิโรติก nc nc 25+ ลูกสาว อ่านฟรี ไม่ติดเหรียญ

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ส.ค. 2562 20:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2 แตกสลาย
แบบอักษร

พิมพ์วลัญช์ลืมตาขึ้นมาในที่ที่่เธอไม่รู้จัก ห้องนอนแห่งนี้ตกแต่งด้วยโทนสีฟ้าขาวกระจ่างตา อย่างที่เธออยากได้มาตลอดหากไม่มีโอกาสนั้น มือบางไล้ไปรอบตัว สัมผัสความเรียบลื่นนุ่มสบายอย่างเลื่อนลอย ใช้เวลาไม่นานนักสติที่กระจัดกระจายจึงค่อย ๆ รวมตัวเข้าหากันทีละน้อย และในทันทีที่เธอจำทุกสิ่งทุกอย่างได้ หญิงสาวก็รีบร้อนลุกขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ความรู้สึกหวาดกลัวปนสูญเสียแผ่ซ่านมาตามไขสันหลังก่อนจะลามไปตามแขนขาอย่างรวดเร็ว 

“พิมมี่ ใจเย็น ๆ ก่อน อย่าเพิ่งรีบลุก” 

เสียงปลอบประโลมอันคุ้นเคยนั้นไม่ได้ทำให้หล่อนวางใจเลยสักนิด หากมันส่งผลในทางตรงกันข้าม คำพูดเหล่านั้นยิ่งทำให้หล่อนหวาดกลัวจนตัวสั่น เท้าที่เพิ่งจะสัมผัสพื้นไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคง มันอ่อนแรงจนทำให้หล่อนล้มลงไปบนเตียงนุ่มอีกครั้ง 

ชยทัตปราดเข้ามาดูแลประคับประคองอย่างใกล้ชิด ตกใจเมื่อเห็นว่าหญิงสาวมีใบหน้าซีดขาว ปลายนิ้วมือที่เขาแตะโดนนั้นเย็นเฉียบ เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ จำนวนมากผุดออกมาตามหน้าผากและฝ่ามือ และเมื่อเขาซับให้ด้วยความเป็นห่วง เสียงหวานละห้อยก็ต่อว่าเขาในทันที 

“ลูก…ลูกอยู่ไหนคะ คุณทัชอย่าเอาลูกพิมไป” 

“ลูกหลับอยู่ พิมมี่อย่าเสียงดัง” 

“โกหก! เอาลูกมาคืนพิมเดี๋ยวนี้ เอาคืนมา” 

พิมพ์วลัญช์หวีดร้องพลางดิ้นรนสุดแรง ราวกับคำตอบนั้นกำลังทำร้ายหล่อนอย่างใหญ่หลวง ความสูญเสียอันคุ้นเคยเต้นเร่าอยู่ในสายเลือด หากอ้อมแขนที่รัดรึงหล่อนไว้กลับแข็งแกร่งยิ่งกว่าอะไรทั้งสิ้น ทำให้เธอไม่สามารถหลุดพ้นไปไหนได้ สิ่งเดียวที่เกิดขึ้นคือเสียงร้องไห้คร่ำครวญอย่างคนหัวใจสลายเพียงเท่านั้น 

“พิมมี่ พิมมี่ครับ” 

ชายหนุ่มกอดหล่อนแน่นขึ้น เรียกหล่อนเสียงเบาอย่างอ่อนหวาน ร่างแบบบางที่ตกอยู่ในวงแขนเขานั้นเปียกชื้นไปทั้งตัวเพราะความตื่นตระหนก และพยายามสลัดตัวออกจากการเกาะกุมอย่างคนไร้สติโดยสิ้นเชิง 

“ลูกหลับอยู่ พิมมี่ ลูกไม่ได้ไปไหน ฟังพี่ก่อน” 

"ไม่ฟัง พิมไม่ฟัง ปล่อยพิม พิมจะไปหาลูก" 

"พิมมี่ ลูกอยู่ตรงนี้เอง อย่าร้อง" 

“ไม่จริง คุณโกหก พิมไม่เชื่อ คุณโกหกพิม" 

"พิมมี่ ใจเย็น ๆ " 

"คุณโกหก พิมไม่เชื่อ พิมรู้ว่าคุณจะทำอะไร คุณจะเอาลูกของพิมไป....คุณจะฆ่าลูกของพิม!” 

หญิงสาวหวีดร้องเสียงแหลมก่อนจะดิ้นรนด้วยแรงที่มากขึ้น ประโยคต่อว่าที่ฟังแทบไม่ได้ศัพท์นั้น ราวกับอาวุธศักดิ์สิทธิ์ที่มีอานุภาพรุนแรงร้ายกาจ เพราะชยทัตนิ่งขึงไปด้วยความตกตะลึง เผลอปล่อยหล่อนออกจากอกทันทีอย่างคนที่ไม่อาจควบคุมตัวเองได้ 

ทันทีที่เธอได้รับอิสรภาพพิมพ์วลัญช์ก็ถลาล้มลงกับพื้นราวกับนกปีกหัก หากเธอกัดฟันลุกขึ้นยืนพร้อมกับร้องเรียกลูกสาวเสียงสั่น 

“น้องเพียง….น้องเพียง” 

เสียงร้องเบา ๆ ที่มุมหนึ่งของห้อง หยุดความแตกตื่นของหญิงสาวได้ชะงัด พิมพ์วลัญช์กลั้นเสียงสะอื้นก่อนจะเดินลากขาเข้าไปหา ที่แห่งนั้นมีเปลเด็กขนาดเล็กตั้งอยู่ หญิงสาวยืนนิ่งอยู่เคียงข้าง เพ่งมองไปยังร่างขาว ๆ กลม ๆ ที่ขยับตัวอย่างไม่พอใจหลังจากได้ยินเสียงรบกวนเมื่อสักครู่ เนิ่นนานจนรับรู้ได้ว่าทุกอย่างยังคงอยู่แบบนั้น พลันน้ำตาแห่งความโล่งใจก็ไหลพร่างพรู เธอยื่นมือไปตบหลังเล็ก ๆ พร้อมกับกล่อมเด็กน้อยเสียงแหบ แล้วนั่งนิ่งอยู่เคียงข้างด้วยอาการฝืนทน 

ชยทัตรับรู้ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยสติสัมปชัญญะครบถ้วน ความรู้สึกอดสู ละอายใจ แผดเผาเขาจนเจ็บปวดไปหมด ประโยคต่อว่าของพิมพ์วลัญช์ยังก้องอยู่ในหู ตอกย้ำความโหดร้ายของเขาซ้ำไปซ้ำมา และแม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอพูดเรื่องพวกนั้นออกมา แต่เขาก็ยังปวดร้าวเหมือนครั้งแรกที่ได้ยิน ราวกับว่าวันเวลาอันโหดร้ายพวกนั้นไม่เคยเลือนหายไป 

“พิมมี่” 

เขากระซิบเรียกชื่อหล่อนอีกครั้ง กลั้นใจเดินเข้าไปหาเพื่อพยุงร่างกายของพิมพ์วลัญช์ที่กึ่งนั่งกึ่งยืนอยู่ข้างเตียงเล็กขึ้น แม้ว่าดวงตาคู่นั้นจะยังจับจ้องไปยังลูกสาว แต่เธอก็ไม่ได้ต่อต้านสัมผัสของเขาเหมือนในตอนแรก สาวน้อยยินยอมให้ชยทัตประคองเธอกลับมาพักที่เตียงเช่นเดิม 

“น้องเพียงหลับอยู่จริง ๆ เห็นแล้วใช่ไหมพิมมี่ ไม่ได้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลย” 

“ค่ะ” 

หญิงสาวรับคำอย่างว่าง่าย ยังคงทอดสายตาจ้องมองไปที่ปรารถนาราวกับว่าถ้าเธอละสายตาไป ลูกน้อยจะหายตัวไปจากตรงนั้น พิมพ์วลัญช์ กระพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่ละอองน้ำที่เกาะอยู่ตามขนตาออก ค่อย ๆ กำหนดลมหายใจทีละน้อย พยายามสงบสติอารมณ์อย่างที่เคยได้รับการรักษามา ร่างกายอันบอบบางนั้น อ่อนเหลว และเอนพิงไปกับเนื้อตัวของชายหนุ่มอย่างคนสิ้นไร้เรี่ยวแรง 

ท่าทางราวกับคนต้องการที่พึ่งที่หญิงสาวแสดงออกนั้น ทำให้ชยทัตหัวใจแทบจะละลาย ใจกระหวัดไปถึงเรื่องราวในวันเก่า วันที่หญิงสาวเชื่อมั่น และ รักเขาอย่างสุดหัวใจ ชายหนุ่มพรมจูบไปตามกระหม่อมบางของคนในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอม หากเมื่อเขาคิดไปเองว่าทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของเขา และทุกสิ่งกำลังจะกลับมาเป็นปกติแล้วนั้น สาวน้อยที่ปลายจมูกแดงก่ำ กลับเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยดวงตาโศกเศร้าแล้วถามอย่างอ่อนล้าออกมาว่า 

“ทำไมคุณถึงไม่ปล่อยพวกเราไป พิมไม่เหลืออะไรจะให้คุณทำลายได้อีกแล้ว” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว