ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

CHAPTER 1

ผมไม่อยากอยู่บ้านหลังนี้แต่ต้องจำใจอยู่ เพราะผมยังเรียนไม่จบและไม่มีเงินมากพอที่จะไปอยู่ที่อื่นผมควรทำอย่างไรดี!

เมื่อผมต้องอยู่ร่วมภายในบ้านหลังใหญ่แต่ไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน....และควรจะทำยังไงดีเมื่อต้องทนอยู่ร่วมกับลูกชายเจ้าของบ้านที่ชื่อแทนไทคนที่ผมเกลียดมากที่สุดในชีวิต

ชีวิตที่ไม่มีทางเลือกเหมือนโชคชะตาคล้ายเล่นตลกเมื่อแม่ผมก้าวเข้ามาเมียอีกคนของเจ้าของบ้านหลังนี้หลังจากที่แม่คุณแทนเสียไปตั้งแต่คุณแทนยังเล็กด้วยอุบัติเหตุ เพราะฉะนั้นความรักความอบอุ่นจากคุณท่านนั้นจึงมอบให้คุณแทนอย่างเต็มที่แต่คุณท่านมักไม่ค่อยมีเวลาให้สักเท่าไรจึงทำให้คุณแทนเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองก้าวร้าวหัวรุนแรงหยาบคายกับทุกคนแม้แต่ผู้เป็นบิดาก็ไม่เคยลงให้ ที่สำคัญคุณแทนเคยติดยา...

คุณท่านเคยเปรียบเทียบระหว่างคุณแทนกับผมว่ามีนิสัยต่างกันอย่างสิ้นเชิงเพราะสิ่งนี้ทำให้คุณแทนที่ไม่ชอบหน้าผมอยู่แล้วกลับยิ่งเกลียดเข้าไปใหญ่

หากเพราะกลัวพ่อตัวเองจะรักลูกคนอื่นมากกว่าลูกตัวเองนั่นเอง....

และผมก็รู้ว่าคุณท่านก็รักและเอ็นดูผมเหมือนเป็นลูกอีกคนเพราะคุณท่านอยากให้ลูกชายเพียงคนเดียวของบ้านและผมเป็นเพื่อนเล่นด้วยกันอยากให้เด็กทั้งสองรักกันเหมือนพี่เหมือนน้องแต่มันคงเป็นไปได้ยากเพราะผมกับคุณแทนไม่ถูกชะตากัน...

"แม่คืนนี้ที่บ้านมีงานเลี้ยงอะไรกันหรอครับ"หวายที่ยังไม่รู้เรื่องราวใดๆเอ่ยถามแม่ด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าวันนี้มีคนงานมากมายตระเตรียมของกันอยู่หน้าบ้านอย่างกับงานเลี้ยงต้อนรับใครงั้นแหล่ะ

"งานเลี้ยงต้อนรับคุณแทนไงลูก"แม่ผมบอกผมด้วยใบหน้ายิ้มแย้มผิดกับผมที่ได้ฟังคำนี้รู้สึกตกใจปนช็อค...

ทำไมมันเร็วอย่างนี้ไหนตอนแรกคุณแทนบอกจะไปอยู่ที่นั่น4ปีแต่นี่พึ่งผ่านไปแค่สองปีเองด้วยซ้ำหรือว่าไอแทนจะสร้างความลำบากใจที่นั่นจนถูกคุณท่านส่งตัวกลับเมืองไทยด่วน แต่ถึงยังงั้นผมก็ยังไม่อยากให้แทนกลับมาตอนนี้เลย.. ช่วงชีวิตที่ไม่มีอีกฝ่ายชีวิตผมดีใจและมีความสุขมากที่ไม่มีมันคอยรังแกแกล้งผม

"ไปหวายช่วยพี่ๆเขาจัดเตรียมของเร็ว คุณท่านสั่งว่าให้เสร็จภายในค่ำนี้ก่อนคุณแทนถึง"แม่บอกผมก่อนจะเดินไปอีกทางทิ้งให้ผมยืนเครียดและกดดันในใจที่จะต้องเจอหน้ามันอีกไม่กี่ชั่วโมงนี้

 

 

19.00น

ภายในบริเวณซุ้มด้านนอกถูกจัดอย่างสวยงามประดับด้วยดอกไม้หลากหลายชนิดอาหารถูกยกเข้ามาเสริฟ์เป็นระยะๆแขกผู้มาในงานเริ่มทยอยกันเข้ามาพร้อมกับพวกกลุ่มเพื่อนคุณแทนที่เริ่มเต็มพื้นที่

หวายอยู่ช่วยงานเพียงแค่ด้านนอกและไม่ขอเข้าไปร่วมงานด้านในเพราะพรุ่งนี้ร่างบางมีเรียนแต่เช้าจึงขอตัวทันทีที่ได้เวลาที่คุณท่านจะกลับมาพร้อมกับลูกชายคนโปรดที่คุณท่านอาสาไปรับถึงสนามบิน

หวายยังไม่พร้อมจะเจออีกฝ่ายในเวลานี้ ร่างบางเดินลัดเลาะออกไปจากภายในงานอย่างเงียบเชียบโดยไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกตุใดๆ

หลังจากที่หวายเข้ามาในห้องเป็นที่เรียบร้อยแล้วร่างบางจัดการอาบน้ำเตรียมตัวขึ้นมานอนเล่นบนเตียงมือบางเปิดเฟสบุคจงใจตั้งสเตตัสถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมาในวันนี้ 'ก็แค่วันนึงไม่ได้สำคัญอะไร'

หลังจากกดโพสเป็นที่เรียบร้อยชายหนุ่มจึงกดโทรศัพท์หาแฟนสาวที่ทุกคืนจะต้องคอลคุยกันก่อนนอนแม้จะง่วงมากแค่ไหนแต่สิ่งหนึ่งที่หวายต้องห้ามลืมคือการโทรบอกแฟนทุกครั้ง..นี่คือกฏที่หวายต้องรับให้ได้

"หมิงคืนนี้ฝันดีนะหวายง่วงแล้วอ่าพรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้าด้วยเจอกันพรุ่งนี้นะจุ๊บๆรักหมิงนะครับ"หวายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเพลียๆวันนี้เขาง่วงจริงๆ ทั้งวันมัวแต่ยุ่งกับงานบ้าๆแท้ๆ

"แต่หมิงยังไม่ง่วงสักนิดหวายห้ามนอนนะจนกว่าหมิงจะง่วงคุยเป็นเพื่อนก่อนเลย"เสียงงอนของหมิงเอ่ยออกมาไม่พอใจบอกปลายสายให้รับรู้...

หวายได้ยินทุกคำที่แฟนสาวบอกแต่เพราะความง่วงกอบกุมเขาจึงทนไม่ไหวเปลือกตาค่อยๆปิดลงจนภาพตัดในที่สุด....

 

 

 

06.00น.

เช้าวันรุ่งขึ้นหวายรีบแต่งตัวอย่างเร็วเป็นพิเศษเขานึกขึ้นได้ว่าวันนี้มีเรียนตอนแปดโมงตรงดังนั้นวันนี้หวายจึงรีบออกแต่เช้าโดยไม่ลืมบอกทักทายแม่ก่อนไปเรียนทุกครั้ง

"แม่ครับวันนี้ผมมีเรียนแต่เช้าต้องรีบไปก่อนแล้วเย็นนี้ไม่ต้องอยู่รอกินข้าวนะผมกลับค่ำครับ"ผมหันไปบอกแม่ที่ง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้าให้เจ้าของบ้านกินเป็นกิจวัตรประจำวันก่อนหันหอมแก้มแม่ทั้งสองข้างแล้วยิ้มตาหยีให้แม่แบบนี้ทุกครั้งเสมอ

"หวายอยู่กินข้าวเช้าก่อนสินี่พึ่งจะ6โมงเองเดี๋ยวให้คนขับรถไปส่งก็ได้แม่ทำเผื่อหวายด้วย"แม่รีบบอกผมทันที

"ไม่เป็นไรครับผมยังไม่หิวเลยหวายไปก่อนนะเดี๋ยวไม่ทันรถเมล์"ผมรีบปฏิเสธออกไปก่อนจะรีบเดินออกไปจากครัว

หวายรีบเดินออกไปทันทีด้วยความเร็วแต่แล้วเมื่อเดินผ่านบริเวณซุ้มหน้าบ้านที่จัดงานเลี้ยงเมื่อคืน

สายตาร่างบางกลับกวาดมองไปทั่วรอบๆเมื่อพบกลุ่มเพื่อนของคุณแทนยังคงนอนเมาเรี่ยราดบนโต๊ะและพื้นสนามหญ้ากระจัดกระจายไปทั่ว

หวายสะบัดสายตากลับมาเมื่อไม่พบเจ้าของงานนอนเมาเรี่ยราดร่วมอยู่ด้วย

ปลายเท้าก้าวยาวๆด้วยความเร็วรู้สึกปลอดโปร่งเมื่อยังไม่เจอใครในตอนนี้

แต่ช่างเถอะผมต้องรีบออกไปก่อนที่จะเจอใครในบ้านหลังนี้คนที่ผมไม่อยากเจอมากที่สุดในโลก

 

 

 

🙏สวัสดีค่ะ ไรท์ ใช้นามปากกาว่า Cherri3ie หรือเฌอริบี้ นะคะ ตอนนี้แต่งนิยายลง2เว็บคือTunwalai และReadAwriteค่ะ

ขอฝากนิยายเรื่องของไรท์ไว้ด้วยนะคะ  'mpregช่วยด้วย ผมท้องกับมัน' ไว้กับรีดหลายๆคนด้วยนะคะ หากใครชอบนิยายแนวพระเอกร้ายๆและนายเอกท้องได้กดเข้าไปอ่านได้เลยค่าาา จุ๊บๆๆๆ 😘😘

 

Year2562

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น