อัพทุกวันอาทิตย์ ฝากติดตามด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ

ตอนที่ 9 พุทราหรือปากเจ้าหวานกว่ากัน

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 พุทราหรือปากเจ้าหวานกว่ากัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 170

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ส.ค. 2562 21:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 พุทราหรือปากเจ้าหวานกว่ากัน
แบบอักษร

“เฮือก”

ชินอ๋องตื่นขึ้นในเวลาที่ใกล้เช้าแล้ว พร้อมด้วยฝันร้ายที่เลือนลาง แต่กลับติดอยู่ในหัวเขาไม่หายไปไหน มือคนผู้หนึ่งที่พยายามผลักเขาให้ร่วงหล่นหายไปในสักที่ที่หนึ่ง

ในฝันผู้หญิงร่างบางอย่างเฉินรุ่ยอิงคอเขียวคล้ำ นัยน์ตาเศร้าระคนเจ็บปวด เขาเกือบลืมแววตาใบหน้าแบบนั้นไปเสียสนิทจนกระทั่งได้ฝันถึงอีกครั้ง

หากการเดินทางครั้งนี้จะเป็นการเดินทางครั้งสุดท้าย มันคงจะช่วยอะไรไม่ได้

ชินอ๋องกำมือแน่น ความเจ็บปวดที่ร้าวไปถึงต้นลำคอค่อยๆกัดกินเขาไปทีละน้อยทีละน้อย

เช้าวันใหม่เริ่มขึ้นด้วยความจอแจในจวนของชินอ๋องที่กำลังตระเตรียมคนเพื่อเดินทาง พ่อบ้านโจวรีบกุลีกุจอหยิบห่อบางอย่างใส่มือชินอ๋อง

พอเปิดออกกลับเจอเป็นพุทราเชื่อมที่หอมหวาน ชินอ๋องยิ้มร่าขึ้น เดิมทีแล้วเขาพยายามหลีกเลี่ยงของที่ชินอ๋องตัวจริงไม่ชอบ แต่หลายอย่างเป็นสิ่งที่รุ่ยอิงมักชอบตรงกันข้ามกับเขา ก็จะมีแต่พ่อบ้านโจวที่คอยสังเกตแล้วไม่ถามอะไรมากความ แต่กลับเปลี่ยนอาหารและของว่างตามที่ตัวเขาได้เปลี่ยนไปแทน

“ขอบคุณมาก พ่อบ้านโจว” รอยยิ้มกว้างปรากฎขึ้น เมื่อชินอ๋องหยิบพุทราลูกหนึ่งเข้าปาก ความหวานที่พอดีกับเนื้อผลไม้ที่หวานช่ำทำให้เขาสดชื่นขึ้น

“ชินอ๋องรักษาตัวด้วยเดินทางปลอดภัยนะพ่ะย่ะค่ะ”

ชินอ๋องพยักหน้าหงึกๆตอบรับ แต่ดวงตาก็เป็นประกายที่จะหยิบพุทราที่กัดแล้วคำหนึ่งในมือกำลังจะเอาเข้าปากอีกคำ

พี่บ !!

ดวงตาที่แวววาวหุบลงเมื่อพุทราในมือที่กำลังจะเข้าปากนั้นหายไปตรงหน้า

ติงจื่อเฉิงงับพุทราที่เหลือในมือหายไป แล้วยิ้มเยาะขึ้นมุมปาก เมื่อเห็นชินอ๋องทำหน้าตาเสียดายปนโกรธจนเบ้าตาแทบถลนออกมา

“นี่ !! คนถ่อยเจ้า”

“เอ๋ๆ ชินอ๋องแค่นี้ไยต้องหวงของกินด้วย”

“ก็ๆ ก็”

ชินอ๋องที่กำลังจะเถียงต่อ อ้ำอึ้งขึ้นเขาจะพูดได้ยังไงละว่า ไม่ได้ทานของที่ชอบมานานสักพักแล้ว มีเพียงไม่กี่วันที่ผ่านมาคนที่นำอาหารมาคือพ่อบ้านโจว อาหารจึงได้ถูกปากมากขึ้น

“ช่างเถอะแค่ลูกเดียว”

ด้วยความที่ขี้เกียจจะทะเลาะด้วย แล้วบ่าวในจวนก็เตรียมของใกล้พร้อมแล้ว เขาจึงหยิบพุทราเชื่อมขึ้นมาอีกลูกแล้วเดินหันหลังไป

แต่ยังไม่ทันที่ชินอ๋องจะหันไปเต็มตัว พุทราเชื่อมในมือที่เขาเพิ่งหยิบขึ้นมาก็หายวับไปกับตาพร้อมถุงทั้งหมดในมือ ใบหน้าเขาแดงก่ำด้วยความโมโห พอหันไปเห็นก็เจอหัวขโมยคาบพุทราเชื่อมไว้คาปากแล้วหายไป

“อยากได้ก็มาเอาสิ”

ติงจื่อเฉิงกระโดดหนีไปทางสวนด้านหลังอย่างรวดเร็ว

“เจ้าๆๆคนถ่อย”

ชินอ๋องชี้ไม้ชี้มือ

“หากพระองค์ชอบ กระหม่อมไปเตรียมเพิ่มให้มั้ยพ่ะย่ะค่ะ..?”

“เตรียมขนมเพิ่มให้ข้าด้วย”

เขากล่าวเสร็จก็ตามคนหน้าทะเล้นไปอย่างรวดเร็ว

ติงจื่อเฉิงนอนราบอยู่ที่เก้าอี้หินกลางสวน พุทราช่ำถูกถือไว้ในมือแล้วอมยิ้มขึ้น ‘โตแล้วเจ้างูพิษยังหวงของกิน’

“ติงจื่อเฉิง”

“โอ๊ย ! ชินอ๋องจะหวงไปถึงไหน ก็ให้พ่อบ้านเตรียมให้ใหม่สิ”

“คำนั้นควรเป็นข้าที่พูดมากกว่า หากเจ้าชอบทำไมไม่บอกดีดี”

ชินอ๋องสงบสติอารมณ์เย็นลง

 

“ใช่ข้าชอบ....”

คำพูดที่พูดแล้วชะงักไปของชายตรงหน้า ทำให้ชินอ๋องตัวแข็งค้างอยู่เช่นนั้น

สายตาที่แพรวพราวจ้องเขม็งราวกับต้องการคาดคั้นอะไรบางอย่างมองทะลุ จนชินอ๋องขนลุกขึ้น เพราะปกติเขาจะเถียงคำต่อคำไม่เคยลดราวาศอกลงเลยแม้แต่น้อย แต่ในตอนนี้สายตาที่เขามองมาประเมินได้ยากนักว่ากำลังคิดเช่นไร

ร่างกายของติงจื่อเฉิงที่ชินอ๋องเคยคิดว่าไม่ได้ใหญ่โตไปกว่าเขามากนักเท่าไร แต่ตอนนี้เมื่อเขาก้าวเข้ามาใกล้ กลายเป็นร่างของชินอ๋องเล็กไปถนัดตา

“ข้าก็อยากรู้นัก..ว่าพุทราหรือปากเจ้าจะหวานกว่ากัน”

ใบหน้าของติงจื่อเฉิงโน้มเข้าใกล้ข้างหูของเขาแล้วกระซิบขึ้น

“ตะตะติงจื่อเฉงจะจะเจ้า”

ใบหน้าชินอ๋องแดงก่ำไปทั่วถึงใบหู ถึงแม้จะเขาต้องจำใจนอนห้องเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้ใกล้ชิดถึงเพียงนี้

คนผู้นี้ถึงจะเป็นคนที่ไม่ได้พิถีพิถันในการแต่งตัวมากนักเฉกเช่นชายผู้อื่น แต่พอเขาเริ่มชิดหยอกล้อเข้ามาแล้ว แววตาท่าทางของคนถ่อยที่ดูร้ายๆของเขากลับทำให้ชินอ๋องรู้สึกประหลาดขึ้น

หัวใจที่กำลังเต้นระรัวราวกับกลองที่กำลังลั่นในงานเลี้ยง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหวาดกลัว สับสน หรืออะไรกันแน่ แต่สองขาของชินอ๋องที่พยายามจะถอยหนี กลับก้าวถอยไม่ออกสักก้าว แต่หัวเข่ากลับเปลี้ยอ่อนลงกับพื้น

“หน้าแดงเพราะข้างั้นรึ..? ฮึ”

รอยยิ้มมุมปากที่แสนเจ้าเล่ห์ที่เขาทิ้งท้ายเอาไปก่อนจากไป เป็นปริศนาที่ชินอ๋องที่นั่งกองลงกับพื้นคิดไม่ออกว่าเขากำลังคิดเช่นไรอยู่

 

 

ขบวนเดินทางตระเตรียมคนไม่ได้มากนัก มีิเสบียงจำกัดและผู้เดินทางก็เอาแต่ยอดฝีมือที่ดีที่สุดในจวนร่วมออกเดินทาง

บรรดาภรรยาของชินอ๋องต่างกรูมาคอยส่งอยู่หน้าจวนกันถ้วนหน้า บ้างก็น้ำตาคลอบ้างก็ซึมเศร้าลงอย่างชัดเจน แต่คนที่ได้จากไปอย่างชินอ๋องนั้นกลับลิงโลดอยู่ในใจราวกับว่าหลุดพ้นจากคุกที่กำลังขังเขาไว้ก็ไม่ปาน

“เดินทางทีมาส่งราวกับจะจากไปเป็นปี น่ารำคาญ”

คำบ่นของติงจื่อเฉิงพูดลอยๆขึ้นในขณะที่ ชินอ๋องเริ่มใช้เท้ากระตุ้นม้าให้ออกเดินทาง

.....

 

ความคิดเห็น