ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สับสน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ค. 2562 07:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สับสน
แบบอักษร

วันนี้ก็เป็นเหมือนเช้าที่มีหิมะโปรยปรายลงมาอย่างทุกวัน เพียวนั่งดื่มโกโก้ร้อนอยู่ภายในบ้านกับวิทยา และดูทีวีกันอย่างปกติ แต่ที่ไม่ปกติก็คือเสียงออดที่ดังหน้าประตู  

 

"ใครมา?" วิทยาถามขึ้นพลางจะลุกไปดูแต่เพียวยกมือห้าม 

 

"ไม่เป็นไรวิท เดี๋ยวเราไปดูเอง"  

 

เพียวบอกก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตู ก่อนจะอึ้งเมื่อช่อกุหลาบสีแดงสวยถูกยื่นมาตรงหน้า 

 

"มอนิ่ง ดาร์ลิ่ง" ประโยคนี้คนที่พูดก็คือต้นไผ่นั้นเอง เพียวที่เห็นดังนั้นจึงปิดประตูหนี แต่ต้นไผ่ง้างไว้ไม่ให้ปิด 

 

"อย่าพึ่งหนีหน้าฉัน...ฉันรู้ว่านายโกรธฉัน แต่ขอร้องอย่าพึ่งหลบหน้าฉันได้มั้ย?" ต้นไผ่ขอร้องเพียว 

 

"ผมไม่ได้หลบ...ผมแค่ไม่อยากเห็นหน้าคุณ...และรู้มั้ยทำไมผมถึงไม่อยากเห็นหน้าคุณ..เพราะผมเกลียดคุณไง...เกลียดจนไม่อยากเห็นหน้า!" เพียวว่าพลางจะปิดประตูใส่อีกครั้งแต่ต้นไผ่ก็ยังง้างไว้และพูดขึ้น 

 

"แล้วรู้มั้ยว่าทำไมฉันถึงอยากเห็นหน้านาย...เพราะฉันรักนายไง!!" 

 

"!!!" เพียวมองหน้าเขาอย่างอึ้งๆ และไม่เชื่อหูว่าคนอย่างต้นไผ่จะมาบอกรักเขา 

 

"ขอร้องล่ะ...ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งได้มั้ย"  

 

ต้นไผ่ขอร้องพลางยกมือจับมือเพียวเอาไว้ เพียวมองคนตรงหน้าด้วยแววตาแดงก่ำในใจมันร่ำจะใจอ่อนให้เขาทุกทีแต่สมองมันก็บอกให้จำว่าเขาเคยทำอะไรไว้กับตัวเอง อย่างเจ็บปวดและทรมานแค่ไหน  

 

ต้นไผ่ดึงเพียวเข้ามากอดเพราะความคิดถึงและห่วงหา เขาอยากได้ทั้งร่างกายและหัวใจของคนนี้กลับคืนมาดังเดิม เขาสัญญาเลยว่าจะดูแลให้ดีที่สุด เพียวที่อยู่ในอ้อมกอดของเขา กำมือตัวเองแน่นจนมือนั้นสั่น ก่อนจะรวบแรงที่มีผลักเขาออกไปให้ห่าง 

 

"สำหรับคุณ มันไม่มีโอกาสอีกแล้ว...กลับไปซะ! ที่นี่ไม่ต้อนรับคุณ" เพียวว่าก่อนจะปิดประตูบ้านใส่หน้าเขาเสียงดัง พลางเสียงของเขาก็ตะโกนดังเข้ามา 

 

"ต่อให้ไม่ต้อนรับ ฉันก็จะมา จะมาจนกว่านายจะยกโทษให้ฉัน...และให้โอกาสฉัน"  

 

เพียวได้ยินในใจมันก็เจ็บปวด น้ำตาร้อนๆไหลรินเอ่อล้นอย่างห้ามไม่ได้ วิทยาที่เห็นเพียวดูทุกข์ทรมานก็ไม่ได้มีความสุขมากนัก แต่ในเมื่อเพียวเลือกที่จะเดินออกมาจากชีวิตของต้นไผ่แล้วก็ต้องทนให้ได้ แม้ว่ามันจะเจ็บปวดมากก็ตาม 

 

"ฮึกๆ...ฮือออ"  

 

เสียงร้องไห้แทบขาดใจยิ่งทำให้คนตรงหน้าประตูที่แนบหูฟังปวดใจตาม เขาทาบฝ่ามือแนบกับประตูราวกับว่ามันจะรับรู้ถึงสัมผัสของคนด้านใน 

 

. 

 

. 

 

. 

 

"ไปหามิสเตอร์โจนส์ด้วยกันมั้ย?" วิทยาถามเพียวที่นั่งหน้าเศร้ากอดตัวเองอยู่ที่โซฟา  

 

"อืม" เพียวตอบตกลงสั้นๆก่อนจะลุกขึ้นไปล้างหน้าล้างตาแล้วแต่งตัว  

 

"ไปกันเถอะ" เพียวบอกวิทยาแล้วทำท่าเดินออกไปแต่วิทยารั้งไว้แล้วเอาเสื้อโค๊ท 

ตัวหนาอีกตัวมาคลุมให้ 

 

"ใส่ไว้อีกชั้น...วันนี้อากาศเย็นแถมหิมะก็ตกเดี๋ยวจะไม่สบาย"  

 

วิทยาบอก เพียวจึงยิ้มให้บางๆก่อนจะเปิดประตูออกไปแต่ดวงตาของเพียวก็ต้องเบิกกว้างเมื่อเห็นคนๆเดิมกับคนที่ทำให้เขาร้องไห้เมื่อเช้าฟุบลงตามประตูที่เปิดออก  

 

"เห้ย!...อย่าบอกนะว่าไอ้เด็กนี้...นั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เช้า" วิทยาพูดพลางนั่งลงดูต้นไผ่ที่หน้าซีด ในขณะที่เพียวยังยืนแข็งทำอะไรไม่ถูก 

 

"พะ..เพียว"  

 

ต้นไผ่หรี่ตามองคนที่ยืนพร้อมกับเรียกชื่อ มือของเขาจะยกขึ้นจับขาเพียว แต่เพียวกลับชักขาออกแล้ววิ่งขึ้นไปบนบ้าน ต้นไผ่มองตามด้วยขอบตาแดงก่ำ  

 

"ไหวมั้ยล่ะ...มาลุกขึ้น...เข้ามาในบ้านก่อน"  

 

วิทยาถามต้นไผ่ก่อนจะช่วยประคองเขาเข้ามาในบ้าน แล้วให้นั่งลงที่โซฟา พร้อมกับเปิดฮีทเตอร์และนำผ้าห่มมาให้ต้นไผ่ ก่อนจะเข้าไปในครัวแล้วเดินออกมาพร้อมนมร้อนๆ 

 

"อ่ะกินอะไรร้อนๆสักหน่อย"  

 

วิทยาส่งแก้มนมให้ ต้นไผ่จึงขยับปากขอบคุณ วิทยาจึงนั่งลง เห็นต้นไผ่มองขึ้นไปที่ชั้นด้านบนจึงพูดขึ้น 

 

"ก็รู้ว่าเขาไม่มีทางยกโทษให้จะฝืนอยู่ทำไม" วิทยาว่า ต้นไผ่จึงวางแก้วนมลงแล้วมองหน้าคนที่อายุมากกว่าด้วยสีหน้าจริงจัง 

 

"เพราะผมเชื่อว่าสักวันเพียวจะยกโทษให้" ต้นไผ่บอก 

 

"คิดว่าทำร้ายเขาขนาดนั้น...เขายังจะให้อภัยอยู่อีกเหรอ?"  

 

"....." ต้นไผ่เงียบเพราะมันจี้ใจดำ 

 

"แต่ผมจะทำให้เพียวเห็น ว่าผมจะไม่ทำร้ายเขาอีก ผมจะไม่ทำให้เขาเสียใจ"  

 

"ฉันว่านายทำไม่ได้หรอก...อย่างแรกที่นายบอกจะไม่ทำร้ายเพียวอีก นายก็ทำอยู่" วิทยาบอกยิ่งทำให้ต้นไผ่ไม่เข้าใจ 

 

"ผมทำอะไร...ผมยังไม่ได้ทำร้ายเพียวเลยนะ" 

 

"นายทำ...นายปล่อยให้ตัวเองทรมานจนแทบจะทนไม่ไหวแค่นี้ก็เหมือนทำร้ายเพียวแล้ว...แล้วพอนายทำร้ายตัวเองมันก็ทำให้เพียวยิ่งเสียใจ...เพราะเพียวเป็นห่วงและรักนายมาก ถึงแม้ต่อหน้านายเพียวจะใจแข็งแค่ไหน แต่ลับหลังเพียวก็ร้องไห้เสียใจทุกทีไป" วิทยาบอกจึงทำให้ต้นไผ่ได้คิด 

 

"งั้นผมคงต้องขอให้คุณช่วย"  

 

"ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้หรอก...ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเพียว...ถ้าเพียวเห็นถึงความจริงใจ และความพยายามของนายจริงๆ นายอาจจะมีโกาสแต่ถ้าไม่เห็นก็คงทางใครทางมัน" วิทยาว่าก่อนจะลุกขึ้น 

 

"สนใจนมร้อนอีกแก้วมั้ย?" วิทยาถาม ต้นไผ่จึงส่ายหน้าแล้วเอนหลังกับโซฟาพลางคิดวิธีที่จะทำให้เพียวเห็นถึงความจริงใจของเขา 

 

. 

 

. 

 

. 

 

เพียวที่วิ่งหนีขึ้นมาข้างบนตอนนี้กำลังคิดสับสนไปมา ในใจเป็นห่วงเขาแต่อีกใจก็โกรธเขา จนสมองมันไม่สั่งการใดๆ เขาไม่กล้าลงไปด้านล่างตอนนี้ เขาเกรงว่าจะต้องเห็นหน้าของต้นไผ่ และถ้าเขายังง้ออยู่แบบนี้ อีกไม่นานกำแพงที่เปราะบางมันจะทลายลงไปในที่สุด เขาจึงเก็บตัวอยู่แต่ในห้องไม่ไปไหนทั้งนั้น 

 

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 

สงสารก็สงสารแต่จะให้หายโกรธง่ายๆมันก็เร็วไป😥 

ความคิดเห็น