ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 561

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2562 13:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

บ้านหลังปานกลางไม่เล็กมากไม่ใหญ่มากตั้งตะหงาดอยู่ตรงหน้าวิญญานร่างสูง หนุ่มร่างบางกับวิญญานเด็กน้อยหายเข้าไปในนั้นแล้ว ส่วนเขาเข้าไปไม่ได้เพราะไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของบ้าน วิณญานร่างสูงนั่งชั่นเข่าอยู่หน้าบ้านอย่างไร้จุดหมาย "โจวโจว ให้พ่อเข้ามาในบ้านเถอะ พ่อน่าสงสารออก" วิญญาณต้าซู่ยืนมองวิญญาณพ่อในอนาคตผ่านหน้าต่างปานกระจก "ต้าซู่ นายเลิกบ้าสักที เป็นผีดีๆไม่ชอบ อยากจะเป็นผีบ้าหรือไง อยู่ดีๆก็เรียกเขาว่าพ่อ นายอย่าลืมนะวันเขาเป็นวิญญาณเป็นคนที่ตายไปแล้วจะมาเป็นพ่อของนายในอนาคตได้ยังไง" ใบหน้าหวานขมวดคิ้วพูดกับวิญญาณต้าซู่ "ไม่เหมือนกันหรอก เขายังไม่ตาย แต่ฉันน่ะตายไปแล้ว วิญญาณเขาแค่ออกจากร่างเฉยๆ วันหนึ่งนายจะช่วยให้วิญญาณของเขาเข้าร่างได้" วิญญาณต้าซู่พูดพร้อมเหม่อมองออกไปด้านนอกที่มีวิญญาณร่างสูงนั่งอยู่ "ฉันช่วยใครให้ฟื้นจากความตายไม่ได้หรอกนะต้าซู่ คนตายก็คือคนตาย ฉันช่วยเขาไม่ได้หรอก" โจวโจวพูดแล้วมองออกไปด้านนอกเช่นกัน "สักวันนายจะช่วยเขาได้ เชื่อฉันสิโจวโจว" ต้าซู่ยังคงพูดอยู่ "ไม่มีทางหรอก" โจวโจวพูดพร้อมส่ายใบหน้าหวานไปมา แสงพระอาทิตย์เริ่มลดแสงลดบรรยากาศภายนอกเริ่มมืดหม่น แสงไฟจากบ้านเรือนต่างทยอยเปิดขึ้นเพื่อสร้างความสว่างในความมืด บรู้วววววว เสียงหมารุมเห่าหอนอยู่ตรงหน้าบ้านจนร่างบางต้องลุกออกไปดู ภาพที่เห็นคือวิญญาณของร่างสูงกำลังถูหมาบริเวณนั้นรุมเห่าอยู่ "พ่อ" เสียงวิญญาณต้าซู่พูดเสียงอ่อย "ยังจะอยู่อีกรึไง" โจวโจวพูด "โจวโจวให้พ่อเจ้าบ้านเถอะ ดูหมาพวกนั้นสิรุมเห่าหอนพ่อไม่หยุดเลย" ต้าซู่วิญญาณน้องพูด "เฮ้ย" โจวโจวถอนหายใจแล้วเดินออกไปหาวิญญาณร่างสูงที่นั่งอยู่ "เมื่อไหร่นายจะออกไปจากบ้านฉันสักที นายไม่เห็นรึไงว่าเสียงหมาหอนมันรบกวนชาวบ้านเขา" เสียงหวานพูดกับวิญญาณร่างสูงที่นั่งก้มหน้าอยู่ "ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น ฉันจะอยู่ที่นี่ นายให้ฉันอยู่ด้วยเถอะนะ ฉันไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดเสียงเศร้าเพื่ออ้อนวอนคนตรงหน้า "นายก็ไปเกิดใหม่ซะสิ หรือไม่ก็ไปอยู่ที่บ้านของนายโน่น" เสียงหวานพูด "ฉันไม่ไป ฉันจะอยู่กับนายตลอดไป" วิญญาณจิ่งอวี๋ลุกขึ้นพูด ใบหน้าหล่อซีดขยับมาใกล้ร่างบาง "ให้พ่ออยู่ด้วยเถอะโจวโจวนะ" วิญญาณต้าซู่พูดอ้อนอีกแรง "เอ่อ...อยากอยู่ก็อยู่" โจวโจวพูดแล้วหันหลังเดินเข้าบ้าน "เข้าบ้านกันครับ" วิญญาณต้าซู่ยิ้มๆมือน้อยๆจูงมือวิญญาณพ่อในอนาคตเจ้าบ้าน จิ่งอวี๋ยิ้มรับแล้วพยักหน้ารับด้วยความดีใจ วิญญาณร่างสูงเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับวิญญาณดวงน้อยของต้าซู่ ร่างบางนั่งดูโทรทัศน์อยู่ที่โซฟาโดยไม่สนใจวิญญาณสองดวงที่นั่งจ้องอยู่

 

"ตายนานรึยังเจ้าหนู" วิญญาณจิ่งอวี๋เอ่ยถามวิญญาณน้อย "นานแล้วครับประมาณสิบปีได้" ต้าซู่พูด "แล้วทำไมไม่ไปเกิดใหม่ล่ะ" วิญญาณจิ่งอวี๋ถาม "รอเกิดกับพ่อแม่คนใหม่อยู่ไงครับ" วิญญาณต้าซู่พูด "อย่าบอกนะว่ารอเกิดกับฉันน่ะ" วิญญาณจิ่งอวี๋ถามอีก "ใช่ครับ" วิญญาณต้าซู่พูดแล้วพยักหน้าหงึกหงัก "ฉันตายแล้วเป็นวิญญาณแบบนายแล้วนายจะเกิดได้ไง" วิญญาณจิ่งอวี๋พูด ใบหน้าเศร้าลงเล็กน้อย "พ่อไม่ต้องห่วงหรอก โจวโจวจะช่วยพ่อได้ พ่อยังไม่ตายแค่วิญญาณออกจากร่างเท่านั้น" วิญญาณต้าซู่พูด "แล้วฉันจะเข้าร่างได้ยังไง" วิญญาณจิ่งอวี๋ถามด้วยความสงสัย "เดี๋ยวถึงเวลาก็รู้เองแหละ ตอนนี้ผมพูดอะไรเยอะไม่ได้" ต้าซู่พูดยิ้มๆ "แล้วทำไมนายถึงอยู่กับโจวโจวได้ล่ะ" จิ่งอวี๋ถามอีก "ผมเป็นเพื่อนกับโจวโจวตั้งแต่เด็กๆ วันหนึ่งผมชวนโจวโจวไปเล่นน้ำแล้วเราสองคนก็จมน้ำ ผมตายแต่โจวโจวรอด ตั้งแต่นั้นมาผมก็อยู่กับโจวโจวตลอดจนถึงตอนนี้" ต้าซู่เล่าเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบให้จิ่งอวี๋ฟัง จิ่งอวี๋พยักหน้าเข้าใจ "ต้าซู่ดูแลบ้านด้วยนะฉันจะเข้านอนแล้ว พรุ่งนี้ฉันต้องไปเรียนแต่เช้า" โจวโจวพูดหลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ชุดนอนเนื้อเบาบางจนวิญญาณร่างสูงจ้องมองแทบไม่กระพริบตา "จ้องขนาดนั้นเดี๋ยวก็โดนเพื่อนผมไล่หรอก" ต้าซู่พูดปราม จิ่งอวี๋มองหันมองหน้าวิญญาณน้อยแล้วยกยิ้ม "โจวโจวนี่ร่างบางเหมือนผู้หญิงเลยเนอะ ใบหน้าก็สวยหวาน คงจะมีคนตามจีบเยอะสินะ" จิ่งอวี๋พูดหลังจากโจวโจวเดินเข้าไปนอนในห้องแล้ว "โจวโจวยังไม่มีแฟนหรอกครับ" ต้าซู่พูดยิ้มๆ "ทำไมล่ะ น่ารักๆแบบนี้น่าจะมีคนอยากจีบบ้างแหละ" จิ่งอวี๋ขมวดคิ้วถาม "เดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อก็รู้เองแหละ" ต้าซู่พูดยิ้มๆ จิ่งอวี๋พยักหน้ารับแล้วนั่งคุยกับต้าซู่ต่อ

 

เอ้กอี้เอ้ก.......เสียงไก่ขันพร้อมกับแสงอาทิตย์สาดส่อง ร่างบางขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วบิดตัวไปมาไล่ความเมื่อย เสื้อเชิ้ตสีขาวถกขึ้นเมื่อสองแขนเล็กชูขึ้นจะเห็นรูสะดื้อ "มอนิ่งครับโจวโจว" เสียงทุ้มดังข้างหูจนให้หันหน้าไปมอง จมูกโด่งรั้นชนเข้ากับจมูกโด่งที่ยื่นมาอยู่ใกล้ๆ ดวงตาคมจ้องมองดวงตาหวานที่เหม่อมองกันอยู่นิ่งๆ "ออกไปไกลๆเลยนะไอ้ผีบ้า" โจวโจวพริบตาปริบๆเมื่อได้สติ มือบางผลักไสวิญญาณร่างสูงจนกลิ้งลงเตียง "ผลักฉันทำไมเนี้ย" วิญญาณจิ่งอวี๋ร้องพร้อมเด้งตัวลุกขึ้น "แล้วเมื่อกี้นายจะทำอะไรห้ะ" เสียงหวานพูดเสียงดัง "ก็ต้าซู่บอกกับฉันว่าถ้านายตื่นให้ฉันทำแบบนี้นิ" วิญญาณจิ่งอวี๋พูดแล้ววางแขนพาดเตียงมองหนุ่มร่างบาง "ต้าซู่ไปไหน ต้าซู่นายมาหาฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ" เสียงหวานร้องเรียกวิญญาณน้อย "ต้าซู่บอกว่าวันนี้เขาต้องไปให้หวยชาวบ้านน่ะ เขาให้ฉันมาดูแลนายแทนเขา" วิญญาณจิ่งอวี๋พูด "ต้าซู่ ไอ้ผีเด็กบ้า" โจวโจวร้องด่าด้วยความหัวเสีย มือบางยกขึ้นเกาหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด จิ่งอวี๋ยกยิ้มแล้วจ้องมองการกระทำของร่างบางตรงหน้า

 

ร่างบางเดินเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยโดยมีวิญญาณร่างสูงคอยตามมาด้วย เสียงหมาในมหาลัยเห่าหอนทันทีเมื่อเห็นร่างบางเดินผ่าน นักศึกษาที่นั่งอยู่ตามโต๊ะต่างจ้องมองร่างบางแล้วหันไปซุบซิบกัน บางคนมองโจวโจวอย่างกับเป็นสัตว์ประหลาด "ไอ้ผีมาแล้ว มาถึงหมาก็หอนเชียว" เสียงนักศึกษาคนหนึ่งพูดขึ้น จิ่งอวี๋จ้องมองนักศึกษาคนนั้นด้วยความไม่พอใจมากนัก เก้าอี้ใต้ต้นไม้ไกลสายตาผู้คนเป็นโต๊ะประจำที่โจวโจวชอบนั่ง "โจวโจวทำไมทุกคนถึงมองนายแบบนั้นล่ะ" วิญญาณจิ่งอวี๋เอ่ยถามร่างบางที่นั่งเปิดหนังสืออ่านอยู่ "ก็อย่างที่นายเห็นนั่นแหละ ทุกคนมองว่าฉันเป็นผี เพราะหมาเห็นฉันทีไรก็เห่าหอนตลอด" โจวโจวพูดใบหน้าเฉยชาเหมือนกับสิ่งที่พูดมาคือเรื่องปกติ "แล้วเพื่อนนายล่ะไปไหนหมด ฉันไม่เห็นเพื่อนนายเลยสักคน" จิ่งอวี๋ถามขึ้นด้วยความสงสัย "หึ...ใครจะมาคบฉันเป็นเพื่อนกันล่ะ ทุกคนก็เห็นฉันเป็นคนบ้า เป็นผีทั้งนั้น" เสียงหวานพูดพร้อมยกยิ้มมุมปาก "ฉันจะเป็นเพื่อนกับนายเอง ฉันจะไม่มีวันทิ้งนายแน่ๆ" จิ่งอวี๋พูดพร้อมยกมือขึ้นกุมมือบางที่วางอยู่ โจวโจวนั่งจ้องหน้าวิญญาณที่นั่งอยู่ตรงหน้าอย่างอึ้งๆ รู้สึกดีไม่น้อยที่ได้ยินจิ่งอวี๋พูดกับเขาแบบนี้ "นายเป็นวิญญาณเป็นผีนายจะมาเป็นเพื่อนฉันได้ยังไง นายน่ะพูดเหลวไหลแล้วนะ" โจวโจวพูดพร้อมดึงมือออกจากสัมผัสเย็นของวิญญาณจิ่งอวี๋ "ถ้าเป็นเพื่อนไม่ได้ ฉันยอมเป็นแฟนกับนายก็ได้นะ" จิ่งอวี๋พูดยิ้มๆ โจวโจวเงยหน้ามองตรงหน้าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง "เป็นแฟนกับผีบ้าอย่างนาย ฉันไม่เอาด้วยหรอ" เสียงหวานพูดแล้วหันหน้าไปแอบยิ้มๆนิดๆ "โอ้ย...พ่อเริ่มจีบแม่แล้วสินะ" ต้าซู่วิญญาณน้อยเฝ้าดูอยู่ห่างพูดขึ้น

 

"เลขที่ออก27 เฮ้.....กุมารน้อยให้โชคอีกแล้ว" หลังจากเลิกเรียนเสียงเฮจากคนในหมู่บ้านบ้านก็ดังขึ้น วันหวยออกก็แบบนีัต้าซู่คงให้โชคพวกชาวบ้านอีกแล้ว ร่างบางพร้อมวิญญาณร่างสูงเดินเข้ามาตามซอยเข้าหมู่บ้าน วันนี้โชคดีหน่อยที่ไม่ค่อยมีหมามาเห่าหอนเท่าไหร่ "โจวโจวมาแล้วหรอ เป็นไงชาวบ้านดีใจกันอีกแล้ว" ต้าซู่แวปออกมาต้อนรับอยู่หน้าประตูบ้าน "นายบอกเฉียดๆบ้างก็ได้นะ ฉันกลัวว่าเจ้ามือเขาจะเอาหมอผีมาปราบนายหรอก" โจวโจวพูดแล้วเดินเข้าไปในบ้านโดยมีจิ่งอวี๋เดินตาม ปังๆๆๆเสียงประทัดดังหน้าบ้านพร้อมกลิ่นควันธูปและเทียนลอยคละคลุ้ง พวงมาลัยหลากหลายพวงแขวนอยู่เต็มหน้าเสารั้วหน้าบ้าน "เฮ้ย..." ร่างบางถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างเอือมๆ "ถ้าเป็นแบบนี้ไปนานๆบ้านฉันได้เป็นศาลเจ้าแน่" โจวโจวพูดพร้อมลุกขึ้นมองดูอยู่ตรงหน้าต่าง "ชาวบ้านคงดีใจแบบนี้กันทุกงวดสินะ" จิ่งอวี๋พูดพร้อมยืนมองด้านนอกอยู่ข้างๆ "นายก็ไม่ต้องบ้าไปทำแบบต้าซู่ล่ะ" เสียงหวานพูดแล้วหันหน้ามองคนข้างๆ "ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก ถ้าฉันให้เลขชาวบ้านคงล่มจมแน่ๆ" จิ่งอวี๋พูดติดตลกทำให้ร่างบางที่ยืนอยู่ใกล้ๆอมยิ้มจนข้างแก้มเป็นรอยบุ๋ม มือหนากับมือบางวางแนบกระจกอยู่ข้างๆกันจนปลายนิ้วก้อยแตะกัน

 

 

มาแล้วค่ะ เม้นท์มาให้กำลังใจกันเยอะๆนะ เม้นท์น้อยคนแต่งจะหมดแรงแล้ว ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ

ความคิดเห็น