เรื่องสุดท้ายของเซ็ตแล้วค่ะ เฮียบอสสุดหล่อจ้า ติดตามให้กำลังเฮียกับน้องเนยกันด้วยนะคะ

ชื่อตอน : บทที่ 1 เนย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ธ.ค. 2562 15:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 เนย
แบบอักษร

บทที่ 1 เนย 

 

พาร์ท เนย 

วันนี้ฉันเลิกเรียนเสร็จแล้วก็ตรงดิ่งกลับบ้านเลย เพราะก่อนฉันออกไปมหาลัยเห็นแม่หิ้วข้าวของเพิ่งกลับมาจากตลาดเยอะแยะเลย ก็พวกวัตถุดิบทำขนมหน่ะแหละ ปกติแม่จะไปตลาดแต่เช้าแต่วันนี้แม่ไปตลาดสายเพราะตอนเช้าเห็นแม่บอกว่าต้องไปทำธุระก่อน เพราะงั้นฉันก็ต้องรีบกลับไปช่วยแม่ทำงาน เพราะเดี๋ยวจะไม่ทันออร์เดอร์ที่ลูกค้าสั่งไว้ 

แม่ฉันเป็นแม่ค้าทำขนมพวกขนมเบเกอรี่ขายส่งให้ร้านค้าและก็ร้านกาแฟ ไม่มีหน้าร้านหรอก ส่วนใหญ่ลูกค้าก็จะมารับเองที่บ้านเลย ฉันอาศัยอยู่กับแม่สองคนที่บ้านหลังเล็กๆไม่ใกล้ไม่ไกลจากมหาลัย 

พอฉันลงรถเมล์ก็รีบเดินเข้าบ้านที่อยู่ไม่ไกลจากปากซอยมากนัก 

“อ้าวเนยทำไม​กลับมาเร็วหล่ะลูก วันนี้มีเรียนทั้ง​วันไม่ใช่เหรอ”​ 

พอถึงบ้านฉันก็ตรงดิ่งเข้าไปหาแม่ที่คงวุ่นอยู่ในครัวหน่ะแหละ 

“ไม่​ใช่จ้ะแม่ วันนี้เนยมีเรียน​ครึ่ง​วัน​​” 

“อ้าวเหรอ สงสัย​แม่จะแก่แล้วก็เลยขี้หลงขี้ลืม”​ 

แม่พูดกับฉันแต่สายตาจับจ้องอยู่กับถาดขนมตรงหน้า มือก็ยังทำหน้าที่หยอดขนมลงบนพิมพ์อย่างชำนาญ 

“ป่าวซะหน่อย ​แม่ยังสาวและก็ยัง​สวยอยู่​ต่างหาก ไม่เห็นแก่เลยซักนิด”​ ฉันพูดพร้อมกับเดินเข้าไปกอดเอวแม่ แม่จึงหันมามองเล็กน้อย 

“ไม่ต้องมาอ้อนเลย ไปกินข้าวก่อน แม่ทำไว้แล้วในตู้​หน่ะ”​ 

“จ้ะ..เดี๋ยว​กินเสร็จ​แล้ว​เนยมาช่วยแม่ทำขนมนะจ้ะ”​ 

ฉัน​จึง​หันหลังเดิน​ออกจากห้องครัว แล้วเข้า​ห้อง​นอนไปเปลี่ยน​เสื้อผ้า​เป็น​ชุดเสื้อยืดกางเกง​ขาสั้นทะมัดทะแมง​ 

เสร็จแล้วจึงเดินกลับ​เข้ามาในครัวอีกครั้ง​ 

“วันนี้ออร์เดอร์​เยอะ​ไหมจ้ะแม่?” ฉันถามแม่พลาง​ตักข้าวใส่จานแล้วยกกับข้าวมานั่งกินที่โต๊ะเล็กๆกลางห้องครัว 

“ก็เหมือนทุกวันหน่ะแหละ ไม่เยอะไม่น้อย”​ 

“อ๋อจ้ะ” 

ออร์เดอร์ขนมของแม่มีคนสั่งทุกวันอยู่แล้ว เจ้าหลักๆก็มีอยู่ 2 เจ้า ช่วงเช้าตอนที่ฉันไปเรียนก็น่าจะมีลูกค้าหนึ่งเจ้าที่มารับขนมไปแล้วนะ งั้นก็คงจะเหลือลูกค้าอีกหนึ่งเจ้าที่จะมารับช่วงบ่ายแก่ๆ ซึ่งเป็นร้านกาแฟชื่อดังที่ฉันรู้จักคุ้นเคยอย่างดีเลยหล่ะ เพราะฉันเคยทำงานที่นั่นเมื่อหลายปีมาแล้ว 

“แต่พรุ่งนี้หน่ะออร์เดอร์เยอะเลยหล่ะ เห็นว่าคนที่สั่งเขาจะเอาไปทำบุญเลี้ยงเด็กๆหน่ะ​ เสร็จ​จากนี้แล้วแม่ว่าจะไปซื้อของมาเตรียม​ไว้​วันนี้เลย” 

เพราะแม่กลัวว่าถ้าไปตลาดตอนเช้าจะไม่ทันการสินะ 

“งั้นเนยรีบ​กินแล้วมาช่วยแม่ดีกว่าเนาะ”​ 

“ไม่ต้อง​รีบ​กินหรอกเนย เดี๋ยว​ก็​สำลักหรอก​” 

แต่ฉันไม่ได้ทำตามที่แม่บอกหรอก ฉันรีบตักข้าวในจานกินอย่างรวดเร็วแล้วจึงลุกเอาจานไปล้าง จากนั้นก็กลับมาช่วยแม่ทำขนม 

“เดี๋ยว​ลูกค้า​จะมารับกี่​โมง​นะจ้ะแม่?”​ 

“น่าจะประมาณ​บ่ายสามโมงครึ่งนะ”​ 

ฉัน​จึงตั้งหน้าตั้งตา​ช่วยแม่ทำงานจนเสร็จ​ทัน​เวลาที่ลูกค้า​มารับพอดี​ เพราะได้ยินเสียงรถแล่นมาจอดหน้าบ้านหน่ะแหละ 

“ลูกค้า​มาแล้วมั้ง​เนย”​ 

“ใช่จ้ะ เดี๋ยว​เนยไปเปิดประตู​นะจ้ะ” 

 

ฉันรีบวิ่งออกมาหน้าบ้านก็เจอกับคุณเมฆ เจ้าของร้านกาแฟที่ฉันบอกไปเมื่อกี้ และเขาก็เป็นอดีตเจ้านายของฉันด้วยไง​ 

“คุณ​เมฆสวัสดีค่ะ เชิญ​ค่ะ” ฉันยกมือไหว้ก่อนที่จะเปิดประตูรั้วให้เขาขับรถเข้ามาจอดในบ้าน เสร็จแล้วจึงยืนรอเขาอยู่ข้างๆรถ​ 

“พี่บอกแล้วไง​ว่า​ให้เรียกพี่ ไม่ต้อง​เรียก​คุณ​หรอก” 

พอเขาลงมาจากรถก็บอกฉันด้วย​ท่าทางทีเล่นทีจริง 

“เอ่อ..แต่ คุณ​เมฆเป็น​เจ้านาย” ถึงเขาจะใจดีไม่ถือตัว แต่ฉันก็ไม่กล้าตีสนิทมากนักหรอก แล้วอีกอย่างเขาก็แก่กว่าฉันตั้งหลายปี​ 

“เคยเป็นต่างหาก ​ตอนนี้ไม่ได้​เป็น​แล้ว เรียก​พี่ดีกว่านะเนย”​ 

“ค่ะ” เอางั้นก็ได้ เวลาคุยกันจะได้ผ่อนคลาย เวลาที่ฉันเรียกเขาว่าคุณมันก็ดูเกร็งๆนะ 

“อุ้ย..เนยว่าเข้า​บ้านดีกว่าค่ะ”​ ฉันก็ลืมชวนพี่เมฆเข้าบ้านเลยอ่ะ เกือบเสียมารยาทซะแล้วสิยัยเนยเอ้ย​ 

ฉันจึงเดินนำพี่เมฆเข้ามาในบ้าน ซึ่งแม่ก็ยืนรออยู่แล้วพร้อมกับถุงขนมหลายถุงตรงหน้า 

“คุณ​เมฆวันนี้มารับขนมเองเลยเหรอคะ​” 

นั่นสินะ ปกติจะเป็นพนักงานที่ร้านนะที่มารับขนมอ่ะ ทำไมวันนี้เจ้าของร้านมาเองเลยหล่ะ 

“วันนี้​พนักงานงานยุ่ง​หน่ะครับ แล้วผมก็​มาธุระแถว​นี้​พอดีเลยอาสามาเองครับ”​ 

“อ้อค่ะ” 

จากนั้นพี่เมฆกับแม่ฉันก็คุยถามไถ่อะไรกันเล็กน้อย พี่เมฆก็ขอตัวกลับ 

“​เดี๋ยว​เนยช่วยยกขนมไปส่งให้คุณ​เค้าที่รถหน่อยนะลูก”​ 

“จ้ะ” ฉันรับคำแม่แล้วเตรียมลุกขึ้นมาช่วยพี่เมฆยกถุงขนมไปใส่ท้ายรถกระบะ​ 

“ไม่เป็นไร​ครับ”​ 

“ไม่​เป็นไร​ค่ะ ร้านของพี่เมฆสั่งขนมของแม่เนยเยอะแยะ​ทุกวัน แค่ช่วยยกแค่นี้จิ๊บ​ๆค่ะ” พี่เมฆก็เลยต้องยอมกับเหตุผลของฉัน 

 

ฉันจึงช่วยยกถุงขนมมายังรถกระบะที่จอดอยู่ 

“เนย​เรียน​ปีไหนแล้วนะ?​” 

พี่เมฆถามพลางยกถุงขนมที่หิ้วมาขึ้นวางไว้บนหลังรถกระบะคันใหญ่ ก่อนจะยื่นมือมารับถุงขนมจากมือฉันแล้ววางไว้ข้างๆกับถุงขนมก่อนหน้า 

“ปี​ 2 ค่ะ”​ 

“เก่งเนอะ ตัวแค่นี้แต่ช่วยงานคุณป้าได้ตั้งเยอะ”​ 

“ฮ่าๆ ก็เนยไม่อยาก​ให้​แม่เหนื่อยหนิคะ” แม่ต้องทำงานเพียงคนเดียว แม่เป็นเสาหลักหนึ่งเดียวของบ้าน ถ้าฉันช่วยอะไรแม่ได้บ้างฉันก็อยากช่วยทั้งนั้นหน่ะแหละ​ 

“ดีแล้ว แต่ก็อย่าเอาแต่ทำงานจนลืมเรื่อง​เรียนหล่ะ”​ 

“ค่ะ” พี่เมฆเขาเคยพูดแบบนี้กับฉันเสมอๆหน่ะแหละ​ เขาสอนและก็แนะนำฉันตั้งหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องเรียน 

“ถ้ามีอะไร​ให้พี่ช่วย​ก็​บอก” 

และเขาก็มักจะห่วงใยเอ็นดูฉันเสมอ ข้อนี้ฉันก็รู้ดี​ 

“เอ่อ..ค่ะ”​ ฉันจึงรับปากแล้วยืนนิ่ง พี่เมฆก็ไม่ได้พูดอะไรหลังจากนั้น 

ก่อนที่เขาจะพูดขอตัวกลับ 

“พี่ไปก่อนนะ”​ 

“ค่ะ..ขับรถ​ดีๆนะคะ” 

พอพี่เมฆกลับไปแล้วฉันจึงเดินเข้าบ้านก็เห็นแม่เตรียมตัวกำลังจะไปตลาด 

“แม่จะไปตลาดตอนนี้เลยเหรอจ้ะ” 

“อืมใช่..แม่ว่าจะไปซื้อของเตรียมไว้วันนี้เลย” 

หง่ะ..นี่แม่จะไม่พักผ่อนก่อนรึไงเล่า 

“เนยนึกว่าแม่จะไปตอนเย็นๆซะอีก” 

“แม่ว่าจะรีบไปรีบกลับ รอไปตอนเย็นๆเดี๋ยวจะค่ำซะก่อนหน่ะสิเนย” 

นั่นหน่ะสินะ จริงด้วย..ฉันก็ลืมคิดไปเลย 

“งั้นแม่รอเนยแปปนะจ้ะ เนยจะไปด้วย” 

ฉันบอกแม่แล้วรีบวิ่งเข้าไปเปลี่ยนกางเกงในห้อง ก่อนจะหยิบเสื้อแขนยาวมาสวมทับ แล้ววิ่งมาหาแม่ที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน ก่อนที่เราสองแม่ลูกจะเดินไปหน้าปากซอยเพื่อขึ้นรถสองแถวไปตลาด 

 

 

TALK บทแรกมาแว้ว บทนี้พระเอกของเรายังไม่โผล่มานะจ้ะ อิอิ 

เรื่องนี้ดำเนินเรื่องในช่วงเดียวกันกะเรื่องเฮียมิคเฮียเกมส์นะจ้ะ แต่แยกอ่านได้จ้ะ 

ความคิดเห็น