ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ค. 2562 16:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4
แบบอักษร

ปั้ง! 

เฮือก!!! 

ฝ่ามือหนาเท่าฝาผนังบ้านทุบลงที่โต๊ะอย่างแรงจนฉันสะดุ้งเฮือก นายเจ้าหญิงที่มารู้ที่หลังว่าชื่อดรัมคนสนิทของไอ้บ้าโดมนี่ก็เช่นกัน  

ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงานขอโดมที่กลายเป็นนายท่านธันเดอร์ไปซะแล้ว  

เขาดูเปลี่ยนไปมากจากเมื่อตอนนั้น ตอนที่ฉันหลงผิดคิดไปปิ๊งรักเขาเข้าให้ พอนึกถึงตอนนั้นก็อยากบีบคอตัวเองให้ตายไปเลยว่ะ อะไรถึงทำให้หน้ามืดตามัวขนาดนั้นวะเนี้ย -*- 

"ฉันไล่เธอออก" เฮ้ยย ได้ไง ยังไม่ทันได้ทำงานเลยนายจะไล่ฉันออกได้ยังไงกัน 

"ไม่ได้นะ ฉันบินมาฮ่องกงแล้ว ฉันเสียค่าตั๋ว ค่าเดินทางไปตั้งเยอะ นายจะมาทำแบบนี้ไม่ได้!" ไม่ได้นะ!! ฉันจะล่มเหลวกับภารกิจครั้งนี้ไม่ได้ ฉันยังต้องการเงิน 

อ้อ! แล้วอีกอย่างนะ ก็คือระหว่างที่นั่งเครื่องมาลงฮ่องกงน่ะ ฉันก็ตรึกตรองมาอย่างดีแล้วด้วย ได้รับทั้งเงินจากบุคคลปริศนาแล้วก็เงินจากการทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็ก มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะไม่เอา 

"ฉันไม่ชอบขี้หน้าเธอ หน้าอก บั้นท้าย ทรงผม ไม่ชอบอะไรเลย" เหอะ! 

"เหอะ! พูดเหมือนฉันชอบขี้หน้านายนักแหละ" แต่เดี๋ยวก่อน มันไม่เกี่ยวกับบั้นท้าย ไม่เกี่ยวกับหน้าอกด้วย! 

"นั่นไง.. ก็ลาออกไปสิ ถ้าฉันเป็นเธอฉันไม่ทนทำงานกับคนที่ฉันเกลียดแน่ๆ จะบอกให้" 

"อ๋อ ขอโทษด้วย ฉันไม่ได้ทนเพราะนายหรอกนะ ฉันทนเพราะเงิน" 

"หื้ม.." ว่าแล้ว ธันเดอร์ก็ใช้แขนเท้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่พร้อมกับลุกขึ้นยืน หมอนั่นมองมาที่ฉันด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ใบหน้าเรียวยาวก้มลงมาใกล้กับใบหน้าของฉันมากขึ้นเรื่อยๆ หมอนี่กำลังจะทำอะไรน่ะ -0- 

"เธอไม่ได้บินมาที่นี่เพื่อตื๊อฉันหรอกหรอ" 

"ตื๊อ..? ตื๊ออะไรไม่ทราบคะ" 

"ก็สมัยยเรียนเธอชอบฉันนี่นา หรือไม่ใช่?" 

ฉันเหลือกตามองบนก่อนจะยกมือขึ้นดันใบหน้าเนียนกิ๊งนั่นให้ห่างออกไป  

การกระทำเมื่อครู่ทำเอาดรัมถึงกับหน้าเสีย ฉันก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร แต่เดาได้ไม่ยากหรอกเขาคงกลัวว่าธันเดอร์จะบีบคอฉันตายตรงนี้เพราะบังอาจไปสัมผัสหน้าเนียนใสอย่างกับก้นเด็กนั่นแน่ๆ 

แต่ตรวกันข้าม หมอนั่นกลับทำแตลค่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานตัวเก่งของตัวเองก่อนจะยกปลายเท้าขึ้นพาดไว้กับโต๊ะ 

"หรือว่ามาเพราะร้อนเงิน" 

"ก็ไม่เชิง" 

"จะว่าไป ตอนนี้ฉันก็อยากลองมีอะไรกับผู้หญิงที่ตัวเองเกลียดเหมือนกันนะ อยากรู้ว่าจะอารมณ์แบบไหนอ่ะ เธอสนใจไหมล่ะ ฉันจ่ายสดนะ" 

นี่มันชักจะหยาบคายเกินไปแล้วนะ!!! 

"นายคิดว่านายเป็นใครกัน ถึงได้พูดจาแบบนี้" ฉันบุกขึ้นยืนพร้อมกับตะโกนใส่หน้าธันเดอร์ด้วยความโมโห ดรัมที่กำลังจะเข้ามาล็อคตัวฉันหยุดกึกลงทันทีเมื่อผู้เป็นเจ้านายยกมือห้ามเอาไว้  

"ฉันก็คือฉันไง อย่าทำเป็นโง่ได้ป้ะ"  

"นายนี่มันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริงๆ" ฉันหันหลังเดินออกมาจากโต๊ะทำงานตัวใหญ่ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความโกรธ 

"อ้าว ตกลงลาออกแล้วนะ" 

จริงสิ... 

"ไม่!" ฉันหันหลังกลับมานั่งลงที่เดิมด้วยความไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก ใจหนึ่งก็รักศักดิ์ศรีจนอยากจะเดินออกจากตรงนี้หรือไม่ก็ชกหน้าหมอนี่ให้รู้แล้วรู้รอดไปซะ แต่อีกใจก็เป็นห่วงเรื่องภารกิจมากกว่า ยิ่งคิดถึงคำขู่ของเจ้านายปริศนานั่นฉันก็ยิ่งลาออกไม่ได้ พ่อกับแม่ยังต้องพึ่งฉัน 

"แต่ฉัน จะไล่เธอออก ดรัมจับแม่นี่โยนออกจากรั้วบ้านไปซะ อย่าให้รู้อะไรไปมากกว่านี้ หรือถ้ารู้อะไรไปมากกว่านี้แล้วล่ะก็ แค่ทำให้พูดไม่ได้ก็พอ เพราะอย่างน้อยก็เคยรู้จักกันมาก่อน" 

"เดี๋ยว รู้อะไรไปมากกว่านี้หมายความว่าอะไรกัน แล้วใครบอกว่าฉันจะออก ฉันไม่ออกหรอกย่ะ" 

"ดรัม ไปจัดการซะ" 

เฮ้ !!! เดี๋ยวสิฟะ ทำไมเมินฉันได้ลงคอกันเล่าาา 

"เอ่อ นายครับ คือว่านี่เป็นรายสุดท้ายที่ยินยอมเข้าทำงานกับเรานะครับ นอกนั้นพอมายืนที่หน้ารั้วก็ขอถอนตัวกันหมด" 

ธันเดอร์ตวัดหางตามองดรัมอีกหน ก่อนจะนิ่งเงียบไปพักใหญ่ 

"งั้นก็เสนอเงินเพิ่มขึ้นอีก" 

"ผมทำทุกวิถีทางแล้วครับ" 

"โถ่ โว้ย! ไปหามาใหม่ให้ได้ ฉันไม่เอาแม่นี่ จบ! อย่าถามเยอะ รำคาญ!" 

ว่าจบ นายดรัมก็วิ่งเข้ามาลากแขนฉันให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะพาออกมาจากห้องทำงานของธันเดอร์  

"นี่ยังโชคดีนะ ที่เธอไม่โดนเป่าหัว สมองกระจายอยู่ในนั้น" ดรัมพูดขึ้นทันทีหลังจากประตูปิดลง 

"นายทนทำงานกับคนขี้โมโห อย่างกับเป็นเมนส์ตลอดปีเหมือนหมอนี่ได้ยังไงกัน" ฉันถามบ้าง ให้ตายคนอะไร เอาแต่ใจ ขี้หงุดหงิด ปากร้ายน่าชกเป็นบ้า 

"นายมีบุญคุณกับฉันน่ะ เห็นปากร้าย แต่ใจก็น่าจะดีแหละมั้ง" 

"น่าจะ แถมมีมั้งด้วย เหอะ" 

ดรัมเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะออกเดินนำหน้าฉันอีกตามเคย 

"บอกตามตรงนะ ฉันอยากให้เธอได้เข้าทำงานมากๆ ฉันคิดว่าลำพังนายของฉันเลี้ยง ในระยะเวลาแปดเดือนนี้ ไม่นายฉันกลายเป็นโรคประสาท เด็กก็ต้องอายุสั้นลงกว่าเดิมแน่นอน" 

"เฮ้ย ไหวเป็นงั้น" 

"แล้วเธอเคยเห็นพ่อที่ไหน เอาขาบอดี้สูทของลูกมัดไว้กับขาโต๊ะทำงาน หรือพ่อคนไหนเอาเทปผ้าพันลูกแล้วแปะไว้กับผนังบ้านไหมล่ะ ถ้ายังไม่เคยที่นี่มีนะ" 

"ถามจริง" ฉันอ้าปากค้าง พร้อมกับทำหน้าตกใจแบบโอเวอร์แอคติ้งสุดๆ เพราะอันที่จริงฉันไม่ค่อยตกใจเท่าไหร่หรอกที่ได้ยินแบบนั้น คนอย่างหมอนั่นมันทำได้ทุกอย่างอยู่แล้วแหละ 

"อืม แล้วฉันก็เหนื่อยที่จะต้องหาใครมาทำหน้าที่นี้แล้วด้วย" 

"งั้นเอาแบบนี้ไหม คืนนี้ฉันขอนอนพักที่นี่ก่อน บางทีเจ้านายของนายอาจจะต้องการฉันก็ได้ คิดว่าไง" 

"นายได้ฆ่าฉันพอดีดิ" 

"งั้น.. ฉันลาออกจากการเป็นพี่เลี้ยงแล้วก็ได้ มีตำแหน่งอื่นว่างไหมล่ะ" 

"อืมมม..." ดรัมหยุดอยู่กับที่ชั่วอึดใจ ก่อนจะแสยะยิ้มออกมา 

"ความจริง มันก็มีนะ และคิดว่าน่าเหมาะกับเธอแถมไม่เสี่ยงกับการโดนนายไล่ออกด้วย" 

"ถามจริง" 

"ตามฉันมา" 

" 

ความคิดเห็น