email-icon facebook-icon

ช่วงนี้โควิท-19กำลังระบาด ไรท์ขอให้ทุกท่านปลอดภัยดุแลสุขภาพตัวเองด้วยการ ใส่แมส ยื่นห่าง กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ ด้วยความห่วงใยจากไรท์ค่ะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 314

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 12:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

ผมถูกไล่ออกมานอกห้องทันทีที่จัสตินเข้าเยี่ยมธงทั้งเขาและน้องดาต้องออกมานั่งอยู่ในห้องรับรองอีกห้องหนึ่งของห้องพิเศษจากโรงพยาบาล ผมไล่สำรวจร่างกายของน้องดาที่ยังดูอ่อนเพลียยังดีที่หมอเข้ามาตรวจอาการแล้วและบอกว่าน้องดาเริ่มหายจากอาการไข้แต่ยังอ่อนเพลียอยู่บ้างตามประสา

"น้องดาเหงาหรือเปล่า"ผมถามน้องดาที่ยังฟังไม่เข้าใจอะไรมากนัก

"ค่ะ"เสียงเล็กๆตอบมาเขาอดยิ้มไมไ่ด้ภาพตัวเองสมัยยังเด็กสะท้อนขึ้นมาเมื่อเห็นดวงหน้าเล็กๆซีดเซียวยิ้มให้เขาเองก็เป็นแบบนี้พ่อที่เอาแต่ทำงานแถมยังมีผู้หญิงมากมายรุมล้อมพ่อกับแม่ไม่เคยคุยกันดีๆเลยซักครั้งที่ทนกันอยู่เพราะเขาเป็นลูกสุดท้ายแม่ก็แอบไปเอาเลขาพ่อมาเป็นพ่อใหม่ให้เขาพ่อเองก็ขยันหาแม่ใหม่มาให้ทิ้งเขาไว้กับพี่เลี้ยงเท่านั้นเขาถอนหายใจน้องดาที่งอแงเพราะเริ่มง่วงตอนนี้หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนของเขาไปแล้ว เสียงเปิดประตูห้องออกมาคนแรกที่เดินออกมาคือจัสตินตามมาด้วยคนอีกสองคนที่ผมไม่รู้จักและรั้งท้ายคือเอก

"ไงจิน"จัสตินเดินมาทักเขา

"สวัสดีจัส"

"มีลูกเป็นของตัวเองแล้วล่ะสิ"จัสกระเว้าเขายิ้มตอบรับ

"ฝากธงด้วยนะตื่นมาคงหงุดหงิดเพราะขานั้นไม่ชอบนอนอยู่กับที่"

"ครับ"ผมพยัหน้ารับ

"อ้อตอนนี้ก็ถือว่าเรามาเป็นครอบครัวเดียวกันโดยสมบูรณ์แล้วนะ"จัสตินยิ้มกว้างผมแอบหลบสายตาคู่นั้นเบี่ยงมามองใบหน้าเล็กที่หลับอยู่แทน

"ขอบคุณครับ"ผมตอบเบาๆ

"เรื่องเราสองคนให้ลืมไปมันเถอะดีแล้วที่เป็นธงถือว่านายโชคดีแล้ว"จัสบอกยิ้มๆผมไม่เอ่ยอะไรออกมาเรื่องที่ผมนอนกับจัสยังเป็นอะไรที่ติดอยู่ในใจไม่จางหายแต่ก็นั่นอหละครับถือว่าเป็นวันไนท์สแตนท์ไปก็แล้วกันคนอย่างจัสตินทำได้ทุกอย่างที่คุณคิสขออยู่แล้วคนๆนั้นได้รับความรักมากมายจากทุกคนรอบๆตัวเขาถือว่าโชคดีจริงๆต่างกับผมที่ถูกโยนไปมาเหมือนขยะไร้ค่า

"ครับ"ผมรับคำเช่นเคยจัสยักไหล่แล้วหันไปสั่งงานอะไรมากมายโดยที่ผมไม่ได้สนใจจะฟังมารู้ตัวอีกทีตอนที่จัสบอกว่าจะกลับแล้ว

"โชคดี"จัสเอ่ยสั้นๆแล้วจากไปเหลือแค่เอกที่ยังอยู่หน้าตู้เย็นคุ้ยหาอะไรกินอยู่

"ทำหน้าเศร้าทำไมน่ะคุณหนูจิน"

"ไม่มีอะไร"ผมส่ายหน้า

"เอาน้องดามาเถอะอุ้มอย่างนั้นหนักแย่ตรงนั้นมีโซฟาเบดเดี๋ยวผมจัดให้"เอกแย่งน้องดาขึ้นอุ้มไปอีกฝั่งที่มีโซฟาติดผนังอยู่

"ปล่อยวางมาก็ได้นะครับอะไรๆที่ผ่านมาก็ให้มันผ่านไปลูกพี่เป็นคนง่ายๆแต่ลองถ้าเขาได้รักเขาก็จริงจังเสมอผมรับรองได้"เอกไม่ได้มองสบตาผมเพราะมัวแต่จัดท่าทางให้กับน้องดาแต่น้ำเสียงจริงจังที่พูดกับผมทำให้ผมอดที่จะยิ้มให้แผ่นหลังนั้นไม่ได้

"ขอบใจนะเอกนายเป็นคนดีจริงๆ"

"ไม่หรอกครับผมไมไ่ด้เป็นคนดีมากมายอะไรพวกเรามาอยู่กับนายเพราะไม่มีใครยอมรับคนที่มีประวิตแบบพวกเราแต่นายจัสก็ให้โอกาสพวกเราเสมอเอกหันมาสบตาผมตรงๆ

"ผมเข้าใจ"

"ดีแล้วครับทุกอย่างมันไม่เลวร้ายไปกว่านี้หรอกถ้าคุณหนูเชื่อใจพี่ธง"เอกยิ้มให้

"อย่าพูดเรื่องนี้อีกดีกว่ามาครับคุณหนูหิวหรือยัง"เอกเปลี่ยนเรื่องพูดพร้อมกับถามคำถามผมกำลังจะตอบแต่ได้ยินเสียงออดดังขึ้นเสียก่อน

"ธงเป็นอะไรหรือเปล่า"ผมลุกพรวดขึ้ยพอๆกับเอกที่กระโจนทีเดียวเข้าไปในห้องนอนพัก

"ธง"ผมวิ่งเข้าไปที่เตียง

"ทำอะไรกัน"ธงทำหน้าดุใส่เราสองคนที่รีบร้อนเข้ามาในห้อง

"โหลูกพี่ผมก็นึกว่าโคม่ารีบวิ่งมาแทบไม่ทัน"เอกบ่นถอนหายใจโล่งอกเสียงดัง

"ปากมึงนี่วอนตีนกูจริงๆ"

"ฮ่าๆๆๆ"

"แล้วลูกพี่เรียกจะเอาอะไรพยาบาลสาวๆไม่ได้นะเมียมาเฝ้าแล้ว"

"ไอ้เหี้ยเอกมึงไปซื้อขอมาให้น้องดาเลย"ผมยืนฟังลูกพี่ลูกน้องเถียงกันแล้วอมยิ้มเอกพยักหน้าแล้วคว้าเอากระเป๋าเงินของธงมาหยิบเงินออกไปสามพัน

"แค่นี้นะลูกพี่"เอกชูเงินโบกไปมา

"เออ"จากนั้นเอกก็หายไปทิ้งให้ผมยืนนิ่งมองดูร่างใหญ่โตอยู่ในชุดผู้ป่วยสีเทา

"ตกใจมากหรือเปล่า"ธงถามเบาๆผมส่ายหน้าตั้งแต่เกิดเรื่องเราสองคนยังไม่ได้อยู่กันตามลำพังจริงๆเหมือนตอนนี้เลยมักมีคนโน้นคนนี้เข้ามาเสมอ

"ดีแล้ว"ธงค่อยๆล้มตัวลงนอนช้าๆผมอดใจไม่ไหวเข้าไปประคองร่างหนาให้นอนลง

"น้องดาล่ะ"

"นอนอยู่ข้างนอก"

"อืม...จิน"

"ครับ"ผมชะงักมือที่กำลังดึงผ้าห่มขึ้นห่มธง

"รับน้องดาเป็นลูกได้มั๊ย"ธงถามผมเสียงนิ่ง

"ทำไม..."

"ก็อย่างที่เห็นหนิงมันไมไ่ด้สนใจอะไรลูกมากนักหรอกสิ่งที่มันอยากได้คือผมแล้วก็เงินเท่านั้น"

"ผมไม่แน่ใจ"ผมนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบธงเบนสายตามามองหน้าผมนิ่ง

"อย่าเข้าใจผิดที่ผมบอกไม่แน่ใจก็เพราะว่าผมไม่รู้ว่าตัวเองจะดีพอที่จะดูแลน้องดาได้หรือเปล่า"

"อืมเข้าใจ"ธงยิ้มน้อยๆ

"แต่รู้อะไรหรือเปล่าคุณคงไม่รู้ตัวเองว่าคุณมีความเป็นแม่สูง"

"ห๊ะ!!ผมเนี่ยนะตอนไหนกัน"

"น้องดาเป็นเด็กที่ไม่ค่อยจะสนิทกับใครง่ายๆแต่กับคุณเค้ายอมให้คุณอุ้มก็ถือว่าดีแล้ว"

"เด็กอาจจะต้องการที่พึ่ง"

"เอาน่ะผมยกให้เป็นลูกคุณก็แล้วกัน"ธงตัดบทไปซะเฉยๆผมก็ได้แค่พยักหน้ารับอีกรอบเราทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันต่อความเงียบกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง

"หิวหรือเปล่า"เป็นผมที่ยอมแพ้กับความเงียบนั่นก่อน

"มีอะไรกินหรือไง"

"ไม่รู้แฮะอาจจะมีอาหารของโรงพยาบาล"

"ไม่เอาหรอกคุณไปดูในตู้เย็นสิมีอะไรก็เอามาก่อนเดี๋ยวเอกมันก็ซื้อเข้ามาเองแหละ"ธงบุ้ยปากให้ผมเดินไปที่ตู้เย็น

"มีแค่ซุปผมเวพไว้ก่อนเอามั๊ย"

"ไม่เอาล่ะไม่อยู่ท้อง"

"แต่คุณป่วย"ผมแย้ง

"แค่นี้เองมานี่ก่อนเถอะ"ผมวางถ้วยซุปกลับคืนแล้วเดินไปที่เตียงอีกครั้ง

"จะเอาอะไร..อ๊ะ!!"ผมร้องเพราะไม่ทันตั้งตัวอยู่ๆธงก็ดึงแขนผมจนผวาไปที่ตัวเขาเลยต้องเอาสองข้างคล่อมตัวธงเอาไว้

"เล่นอะไรบ้าๆเดี๋ยวก็โดนแผลหรอก"ผมเอ็ดให้

"คิดถึง"คำพูดง่ายๆสั้นๆเล่นเอาผมพูดไม่ออก

"เอ่อ..."ผมกำลังจะอ้าปากตอบแต่ไม่ทันมือใหญ่ที่โน้มต้นคอผมลงมาปากเราสองคนประกบเข้าหากันช้าๆลิ้นร้อนๆถูกส่งเข้ามาในปากความหาน้ำหวานจากปากของผมจากเบากลายเป็นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเราจูบแลกน้ำลายกันโดยไม่สนใจว่าใครจะเข้ามาหรือเปล่า

"ธงพอแล้ว"ผมรีบพูดทันทีที่ธงปล่อยให้ผมเป็นอิสระเพื่อสูดเอาอากาศเข้าปอดตัวเอง

"ยังไม่อิ่มเลย"ธงบ่นชิดปากสองมือหนาเริ่มซุกซนจนต้องจับมือเอาไว้

"คุณป่วยอยู่"ผมดุเสียงเบา

"เรื่องแค่นี้เองพรุ่งนี้ก็ดีขึ้นแล้วน่า"

"เหลวไหลใหญ่แล้วอีกอย่างเดี๋ยวเอกก็เข้ามาแล้ว"

"หึหึ"ธงไม่พูดอะไรอีกได้แต่หัวเราะอยู่ในลำคอทิ้งช่วงไปไม่นานนักเอกก็หิ้วของเข้ามาเยอะแยะผมลุกไปช่วย

"ลูกพี่เดี๋ยวผมจะเอาน้องดากลับบ้านก่อนนะพี่ให้ไอ้สามันเลี้ยงไปก่อนหนึ่งวันเด็กกำลังป่วยเอามานอนโรงบาลเดี๋ยวก็ทรุดอะ"

"เออฝากด้วยแล้วกันนี่มึงซื้อของมาครบหรือเปล่า"ธงนอนถามอยู่บนเตียงโดยที่มีผมนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ

"ครบลูกพี่เอาที่พอใช้ไปก่อนแล้วก็หนิงผมให้พวกไอ้กายมันเฝ้านะพี่"

"อืมขบอใจนะมึงกลับเถอะฝากลูกกูด้วย"

"โอเคนี่ของคุณจินนะครับฝากลูกพี่ผมด้วยล่ะถ้าดื้อมากๆจับฟาดได้เลย"เอกแซวขำๆเอาของวางไว้แล้วออกไปอุ้มน้องดากลับผมหันมาหาธงที่นอนทำหนา้ไม่รู้ไม่ชี้อยู่

"จะให้ผมเฝ้าไข้เหรอ"

"หน้าที่เมียที่ดีไง"ผมแอบยิ้มน้อยๆมองคนที่นอนหนวดเครารุงรังอยู่บนเตียง

"งั้นผมไปอาบน้ำก่อนธงหิวหรือยังล่ะผมจะได้จัดข้าวให้ก่อนแล้วค่อยอาบ"

"ไม่เป็นไรรอได้ไปอาบเถอะ"ธงบอกผมเดินหิ้วถุงไปในห้องน้ำห้องพิเศาที่นี่หรูราวกับโรงแรมถ้าไม่ติดว่ามีเครื่องมือที่เอาไว้ช่วยเหลือผู้ป่วยยังคิดว่าเป็นโรงแรมห้าดาวด้วยซ้ำไปผมเร่งอาบน้ำให้ตัวเองเพราะกลัวคนป่วยจะหิวพออออกมาจากห้องน้ำก็ต้องชะงักเพราะพยาบาลสาวสองคนกำลังไล่เช็ดตัวให้คนป่วยที่ดูไม่เหมือนผู้ป่วยบนเตียงอยู่

"ขอบคุณครับคุณพยาบาล"

"ค่ะถ้าต้องการอะไรกดออดเรียกได้นะคะ"หนึ่งในสองคนสวยบอกเสียงหวานผมเบ้ปากนิดๆเดินไปหยิบเอาโต๊ะผู้ป่วยมาจัดอาหารลงเพื่อเอาให้ธง

"มานั่งกินด้วยกันเลย"ผมพยักหน้าเอาส่วนของตัวเองวางแล้วเข็นไปใกล้เตียงด้วยเลย

"มียาก่อนอาหารหรือเปล่า"ผมถาม

"มีมั้งไม่รู้สิ"ธงบอกแบบไม่สนใจมือข้างที่ว่างกดรีโมททีวีสลับช่องไปมาไม่หยุด

"มาครับกินยาก่อนจะได้กินข้าว"พวกเราจัดแจงทุกอย่างจนเสร็จผมกำลังจะแยกตัวเองไปนอนตรงเฝ้าผู้ป่วยที่อยู่อีกฟากของห้อง

"จะไปไหน"

"นอนไงคุณก็นอนพักผ่อนเถอะ"

"จะไปนอนที่อื่นทำไมมานอนด้วยกันสิ"ธงตบที่ว่างข้างๆตัวเองผมลังเล

"แต่แผล"

"ถ้าไม่ได้จะชวนมานอนทำไม"ธงบอกเสียงเรียบผมเลยยกตัวเองขึ้นไปนอนบนเตียงหนานุ่มขนาดห้าฟุตนั่นโดยอยู่ฝั่งที่แขนของธงไม่ติดสายน้ำเกลือ ธงสอดแขนมัดกล้ามหนาเข้าสอดใต้คอผม

"นอนเถอะ"ธงบอกง่ายๆผมหยิบรีโมทมาปิดไฟคงให้เหลือแต่ไฟหน้าห้องน้ำกันแสงแยงตาเอาไว้

"จิน"

"ครับ"เราคุยกันในความสลัวของแสงไฟ

"ถ้าผมเป็นอะไรไปดูแลลูกได้หรือเปล่า"

"คุณจะเป็นอะไรได้ล่ะ"ผมพยายามเปลี่ยนเรื่อง

"จินเลิกหลอกตัวเองเถอะน่าคุณก็รู้ว่าพวกเราจะต้องเจออะไรเอาง่ายๆอย่างเมื่อวานนี่ไงยังดีนะที่ไม่ถูกจุดสำคัญ"

"พอเถอะธงผมรับไม่ไหวจริงๆ"ผมพลิกตัวเองเอาใบหน้าซุกกับอกแกร่งหลับตาแน่นไม่อยากจำภาพที่ธงถูกยิงจนทรุดลงนองเลือด

"ขอโทษคุณอยากจะไปจากผมก็ได้นะผมไม่ได้ว่าอะไร"ธงถอนใจเบาๆผมกัดฟันแน่นเพื่อระงับความรู้สึกที่มันตีขึ้นมาจนเจ็็บไปทั้งใจยกมือขึ้นสูงแล้วฟาดลงเต็มแรงกับอกหนาที่ยังบาดเจ็บอยู่โดยไม่กลัวอีกฝ่ายจะเจ็บมากกว่าเดิม

"โอ๊ยจินทำอะไรเนี่ยเจ็บนะ"มือแข็งแรงคว้ามือผมเอาไว้

"อยากพูดบ้าๆทำไมล่ะถ้าผมกลัวก็คงไปนานแล้วพูดแบบนี้เท่ากับดูถูกกันชัดๆ"ผมกัดฟันพูดดวงตาร้อนผ่าวก้อนน้ำตาคลอคลองอยู่ในตาจนมองใบหน้ารกเคราด้วยดวงตาฝ้ามัว

"ขอโทษๆผมเพียงแค่อยากให้คุณคิดดีๆที่จะร่วมหัวจมท้ายกับผม"สองแขนมัดกล้ามกอดผมเอาไว้แน่นไม่ยอมให้ยกตัวหนี

"เลิกงอแงเถอะน่าเป็นแม่คนแล้วนะ"น้ำเสียงแจ่มใสปนขำบอกอยู่เหนือหัวจับผมโยกตัวไปมาทั้งที่ผมขึ้นมาเกยอยู่บนอกตอนไหนก็ไม่รู้

"พอได้แล้วเดี๋ยวแผลก็เปิดหรอก"

"ไม่พอคุณไม่รู้หรือไงว่าผมคิดถึงคุณมากแค่ไหนตอนที่ถูกยิงล้มลงคิดแค่ว่าอย่าให้มันทำอะไรคุณเจ็บแม้แต่ปลายเล็บผมก็ไม่อยากให้มันเกิดขึ้น จริงอยู่ที่คำพูดผมอาจเหมือนคนใจร้ายแต่นั่นเพราะผมห่วงคุณจริงๆนะจิน"ผมหลับตานิ่งฟังเขาพูด

"ขอบคุณนะธงผมจะอยู่กับคุณแบบนี้แหละหากจะเกิดอะไรขึ้นผมก็พร้อมจะรับมือกับมัน"ผมกระวิบกับอกกว้าง

"จริงสินี่ผมบอกเรื่องสำคัญให้คุณฟังหรือยัง"ธงทำท่านึกขึ้นได้ผมผงกหัวขึ้นมามองหน้าเขา

"มีเรื่องอะไรมันสำคัญมากหรือเปล่าหรือว่าคุณลืมอะไร"ผมชักกังวลเพราะน้ำเสียงของธงดูจริงจังจนผมนึกกลัวตาม

"ธงอย่าแกล้งสิมันเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า"คราวนี้ผมดันตัวเองขึ้นมาพยายามจะลุกขึ้นนั่งแต่แขนใหญ่นั่นหนักเกินกำลังที่ผมจะผลักออกธงรั้งต้นคอผมให้ลงมาสบตาด้วยอีกครั้ง

"ผมลืมบอกว่าผมรักคุณมากแค่ไหน"น้ำเสียงนุ่มที่เอ่ยออกมาเล่นเอาผมอดเขินไม่ได้

"บ้าจริงทีหลังอย่าทำแบบนี้นะผมใจไม่ดี"ผมอุบอิบบอก

"เมียนะเมียผัวบอกรักแทนที่จะบอกรักตอบไม่มีซะหรอก"ธงบ่นงึมงำก่อนจะดึงใบหน้าผมลงชิดใบหน้ารกเคราเราเริ่มบดปากกันช้าๆมือของธงข้างที่ไม่ติดสายน้ำเกลือสอดเข้าไปในเสื้อยืดสีขาวตัวบางของผมช้าๆลูบไล้เบาๆด้วยมือสากหนา

"อืออธงที่นี่เป็นโรงพยาบาลนะ"ผมดึงมือที่ซุกซนออกมาแต่ดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลกลับยิ่งทำให้ธงไล้ระเรื่อยมาด้านหน้าแทนนิ้วยาวสะกิดเบาๆตรงตุ่มสีเชอรี่จนผมสะดุ้ง

"ธงหยุดก่อนๆเดี๋ยวธง...."ผมอ้าปากค้างเพราะคนตัวหน้าใตร่างผมไม่มีทีท่าว่าจะหยุดการรุกรานไปทั่วตัว

"อยู่นิ่งๆสิจินไม่รู้หรือไงยิ่งดิ้นก็ยิ่งกระตุ้นน่ะ"ธงกระซิบเสียงดุทั้งที่ยังไม่ละจูบจากปากผม

#ง่อวววนี่ที่โรงพยาบาลนะจำได้มั๊ยธง ตอนหน้า NCน๊ะจ๊ะ 

ความคิดเห็น