ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 599

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 13:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3
แบบอักษร

ซู่ๆๆๆครึ้มๆ เสียงสายฝนโปรยปรายด้านนอกและเสียงท้องฟ้าคำรามดังสนั่น บรรยากาศภายในห้องนอนเย็นยะเยือกจนร่างบางบนเตียงต้องดึงผ้าห่มคลุมกาย พระอาทิตย์ที่เคยทำงานบัดนี้ยังไม่ได้ตื่นทำหน้าที่ เพราะในห้องนอนยังคงมืดสลัวทั้งที่นาฬิกาข้างห้องบ่งบอกว่าตอนนี้แปดโมงเช้าแล้ว "โจวโจว ทำไมวันนี้นายตื่นสายจังล่ะ" เสียงเล็กของวิญญาณต้าซู่พูดขึ้นข้างใบหู "อื้อ" เสียงหวานครางพร้อมขยับตัวบิดขี้เกียจเล็กน้อยบนเตียง "ต้าซู่ นายจะมาปลุกฉันทำไมแต่เช้า แถมบรรยากาศฝนตกน่านอนแบบนี้นายจะมากวนฉันทำไม" โจวโจวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงงัวเงีย "ก็ฉันเหงานี่น่าโจวโจว" ต้าซู่พูดเสียงเศร้าจนดูน่าสงสาร "แล้วทำไมไม่เปิดโทรทัศน์ดูการ์ตูนไปล่ะ วันนี้วันเสาร์มีการ์ตูนหลายช่องเลยนะ" โจวโจวพูดพร้อมหันมองหน้าวิญญาณเพื่อนรักในวัยสิบขวบ "จริงด้วยฉันลืมไป" ต้าซู่ทำตาโตเหมือนเพิ่งคิดอะไรออก สักพักโทรทัศน์ในห้องก็เปิดขึ้นโดยฝีมือของต้าซู่

 

"จิ่งอวี๋ จะรีบไปไหนลูกไม่มานั่งกินข้าวกับแม่ก่อนหรอ" คุณนายหม่าหวินเรียกลูกชายที่กำลังเร่งรีบเดินออกไปนอกบ้าน ในมือถือแฟ้มเอกติดมือลงมาด้วย "ผมต้องรีบไปครับแม่ ผมนัดกับลูกค้าเอาไว้" จิ่งอวี๋พูดพร้อมยกนาฬิกาข้อมือดูเวลา "อย่าขับรถเร็วนะจิ่งอวี๋ข้างนอกฝนตกหนักด้วย" คุณนายหม่าหวินพูดเตือนด้วยความเป็นห่วง "ครับคุณแม่" จิ่งอวี๋ตอบรับพร้อมเดินเข้าไปกอดผู้เป็นแม่ จิ่งอวี๋ผละออกจากอ้อมกอดของแม่แล้วเดินออกไปขึ้นรถ คุณนายหม่าหวินมองตามรถเก๋งคันหรูที่ขับออกไปอย่างนึกใจหาย สายฝนด้านนอกยังตกกระหน่ำอย่างต่อเนื่อง จิ่งอวี๋ขับรถเก๋งมาตามทางด้วยความระมัดระวัง แต่มองดูเวลาที่ใกล้ถึงเวลานัดกับลูกค้าแล้วเขาจึงเหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็วขึ้นอีกหน่อย บนท้องถนนเจิ่งนองไปด้วยหยดน้ำฝนที่ตกลงมาตลอดทั้งคืนสาดกระเซ็นยามโดนล้อเหยียบ จิ่งอวี๋ขับรถออกสู่ท้องถนนด้วยความรวดเร็วเพื่อให้ทันเวลานัดหมายกับลูกค้ารายใหญ่ แต่แล้วความปรารถนาของเขาก็ไม่เป็นผล เนื่องจากพื้นถนนลื่นทำให้รถของเขาเสียหลักแล้วพุ่งชนต้นไม้ โครม เสียงตัวรถกระทบกับต้นไม้ดังสนั่นไปทั่งละแวกนั้น ร่างหนาฟุบตัวกับพวงมาลัยพร้อมด้วยหยดเลือดสีแดงไหลออกมาตามบาดแผลบริเวณศีรษะด้วยลมหายใจที่รวยริน

 

เฮือก ร่างบางสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากความฝันอันแสนน่ากลัว ภาพในฝันเห็นแต่หยดเลือดพร้อมกับชายร่างสูงคนหนึ่งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดสีสด กลิ่นเลือดคาวคละคลุ้งไปหมดจนเขาต้องสะดุ้งตื่นลืมตา "เป็นอะไรรึเปล่าโจวโจว" ต้าซู่ร้องเรียกคนที่นั่งเหงื่อเปียกโชกอยู่บนเตียงทั้งๆที่บรรยากาศภายในห้องเย็นเฉียบ "ฉันแค่ฝันร้ายน่ะ" เสียงหวานพูดสั่นๆ ภาพในความฝันยังคงติดตาเขาอยู่ ร่างบางลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ โจวโจววักน้ำในอ่างล้างหน้าขึ้นมาล้างหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ หัวใจดวงน้อยก็สั่นหวิวแปลกๆเมื่อนึกย้อนไปถึงภาพที่ชายร่างสูงคนนั้นเลือดท่วมตัว

 

"ฮึกๆๆ จิ่งอวี๋ลูกแม่ ฮือๆๆ" เสียงร่ำไห้ของหญิงวัยกลางคนดังขึ้นอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน เมื่อได้รับข่าวร้ายว่าลูกชายเกิดอุบัติเหตุ คุณนายหม่าหวินรีบมาโรงพยาบาลด้วยความรวดเร็ว ใบหน้าสวยอ่อนกว่าวัยเต็มไปด้วยหยดน้ำตานองหน้า ภายในห้องฉุกเฉินหมอก็กำลังช่วยกันปั้มหัวใจของคนที่นอนแน่นิ่งอยู่ จิ่งอวี๋นอนหลับตาพริ้มแบบไร้สติและลมหายใจ บนหัวก็มีผ้าพันแผลพันอยู่พร้อมด้วยเลือดสีแดงที่ไหลซึม การปั้มหัวใจยังดำเนินอย่างต่อเนื่องโดยไร้สัญญาณชีพของคนที่นอนอยู่

 

"จิ่งอวี๋ ลูกมาที่นี่ได้ยังไง" เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำให้จิ่งอวี๋หันมองไปตามเสียง ภาพของคุณหวงเจิ้งบิดาของเขากำลังเดินใกล้เข้ามาพร้อมกับหมอกควันสีขาว "พ่อครับ" จิ่งอวี๋เรียกบิดาตรงหน้าแล้วเข้าไปสวมกอดด้วยความคิดถึง "จิ่งอวี๋ ลูกจะอยู่ที่นี่ไม่ได้นะ แม่ลูกรออยู่" เสียงทุ้มของคนเป็นพ่อพูด "นี่ผมตายแล้วใช่มั้ยครับ" เสียงพูดเสียงสั่น ใบหน้าหล่อดูเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด "ยังหรอก มันยังไม่ถึงเวลาของลูก ลูกต้องกลับไปนะจิ่งอวี๋ กลับไปหาแม่นะ" เสียงผู้เป็นพ่อพูด "ผมจะไปทางไหนครับพ่อ" จิ่งอวี๋เอ่ยถามพร้อมกับส่องสายตามองไปรอบๆ "ตรงนั้นที่ลูกจะต้องไป ไปตามทางแสงสว่างนั่นซะจิ่งอวี๋" พ่อของจิ่งอวี๋ชี้ทาง จิ่งอวี๋เดินตามทางไปที่แสงสว่างเรื่อยๆแล้วภาพตรงหน้าก็แวปหายไป

 

ติ๊ดๆๆๆ เสียงเครื่องวัดคลื่นหัวใจดังขึ้นภายในห้องไอซียูของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ร่างสูงยังคงหลับแบบไร้สติ มีเพียงหัวใจเท่านั้นที่ยังเต้นอ่อนอยู่ "อาการของคุณจิ่งอวี๋สาหัสมาก ร่างกายภายในถูกกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง ตอนนี้อาการคนไข้ยังไม่พ้นขีดอันตราย ผมเรียนตามตรงอาการของเขาห้าสิบห้าสิบมากที่จะรอด ถ้าปฏิหารย์มีจริงเขาคงฝื้น" นายแพทย์ใหญ่รายงานอาการบาดเจ็บของจิ่งอวี๋ให้คนเป็นแม่รับรู้ "กรุณาช่วยรักษาลูกชายฉันด้วย อย่าให้เขาเป็นอะไร ฉันเหลือเขาอยู่คนเดียวแล้ว" คุณนายหม่าหวินร้องไห้คร่ำครวญ ขาทั้งสองข้างแทบจะยืนอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีลูกน้องคนสนิทมาช่วยพยุงเอาไว้ ตอนที่คุณหมอแจ้งว่าจิ่งอวี๋จากไปแล้วเธอแทบล้มพับ แต่โชคดีที่จิ่งอวี๋ยังฝื้นคืนมาพอให้เธอได้มีความหวัง "พวกเราจะดูแลรักษาคนไข้สุดความสามารถเลยครับ" คุณหมอกล่าวแล้วเดินจากไป "คุณหวงเจิ้ง ฮึกๆๆ คุณช่วยลูกชายของเราด้วย คุณอย่าเพิ่งพาเขาไปจากฉัน ฮึกๆๆ" เสียงร้องไห้คร่ำครวญยังคงดังอยู่ตลอดพร้อมด้วยกับสายตาที่เฝ้ามองดูคนที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงผ่านกระจกสีใส

 

"เมื่อช่วงเช้าที่ผ่านมาเกิดอุบัติเหตุใหญ่ นักธุรกิจหนุ่มหวงจิ่งอวี๋เจ้าของบริษัทหวงจิ่งเฟอร์นิเจอร์ ประสบอุบัติเหตุรถยนต์ชนต้นไม้ข้างริมถนน ตอนนี้อาการห้าสิบห้าสิบยังไม่พ้นขีดอันตราย ช่วงนี้ถนนลื่นโปรดขับรถอย่างระมัดระวังด้วยนะคะ" โจวโจวหันหลังให้กับโทรทัศน์ที่เปิดฟังข่าวเที่ยงอยู่โดยที่เจ้าตัวกำลังยืนล้างจาน "พ่อ โจวโจวพ่อ" ต้าซู่พูดขึ้นเสียงดังลั่นจนคนได้ยินต้องหันมอง "เป็นอะไรของนายต้าซู่ อยู่ๆก็คิดถึงพ่อขึ้นมาหรอ ฉันพานายไปหาพ่อแม่นายไม่ได้หรอกนะ เพราะฉันไม่รู้ว่าพ่อแม่นายย้ายไปไหนแล้ว" เสียงหวานพูดแล้วยืนล้างจานต่อ "โจวโจวพ่อโน่น พ่อโดนรถชน" ต้าซู่พูดพร้อมกับชี้นิ้วไปที่โทรทัศน์ "ต้าซู่ นั่นไม่ใช่พ่อนาย" โจวโจวพูดพร้อมหันไปดูหน้าจอโทรทัศน์ที่มีโฆษณาฉายอยู่ ต้าซู่จ้องมองจอโทรทัศน์ที่เปลี่ยนภาพข่าวเมื่อกี้นี้ไปแล้ว

 

 

"ต้าซู่วันนี้เราไปเที่ยวที่วัดดีมั้ย ฉันจะพานายไปทำบุญ" โจวโจวพูดขึ้นหลังจากกินข้าวมื้อเที่ยงอิ่มแล้ว "ฉันอยากไปหาพ่อ" ต้าซู่พูดด้วยใบหน้าเศร้าสร้อย "นายรู้หรอว่าพ่อนายอยู่ไหน" โจวโจวถาม "รู้ๆๆๆ" ต้าซู่พูดพร้อมพยักหน้าระรัว "ไหนลองบอกมาสิพ่อนายอยู่ไหน" โจวโจวถามเพื่อนผี "พ่อโดนรถชนอยู่โรงพยาบาล" เสียงเล็กพูด "นายรู้ได้ยังไงต้าซู่" เสียงหวานถามด้วยความสงสัย "ดูข่าวในโทรทัศน์" ต้าซู่พูดเสียงเศร้า "เฮ้ย...ฉันพาไปก็ได้" โจวโจวพูดเมื่อเห็นวิญญาณน้อยดูเศร้าจนน่าสงสาร "ไปๆๆ ไปหาพ่อ" ต้าซู่พูดใบหน้าน้อยๆแสดงความดีใจนิดๆ "ต้าซู่ แน่ใจนะว่าพ่อของนายอยู่ที่นี่" โจวโจวร้องถามเมื่อมาถึงหน้าโรงพยาบาลหรูแห่งหนึ่ง "ใช่ๆๆ อยู่ที่นี่แหละ" เสียงเล็กพูดพร้อมจับจูงมือเขาเข้าข้างใน "ต้าซู่ อย่าวิ่ง" โจวโจวตะโกนลั่นเมื่อวิญญานน้อยเริ่มวิ่ง "หน้าตาก็ดี ไม่น่าบ้าเลย" เสียงผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นแล้วหันมองไปทางเขา โจวโจวยกยิ้มแห้งแล้วเดินตามต้าซู่ไปโดยไม่พูดอะไร ถ้าขืนพูดไปคนอื่นคงคิดว่าเขาเป็นบ้าแน่ๆ ต้าซู่ลากตัวเขามาจนถึงหน้าห้องไอซียู "ไหนล่ะพ่อนาย ในรายชื่อไม่มีชื่อพ่อนายเลยนะ" โจวโจวเดินเข้าไปดูรายชื่อตรงหน้าห้องไอซียูที่เขียนติดเอาไว้ "มีสิ พ่อฉันชื่อหวงจิ่งอวี๋ไง" ต้าซู่พูด โจวโจวไล่ดูรายชื่อบนป้ายอย่างละเอียดว่ามีชื่อคนที่ต้าซู่พูดมั้ย "หวงจิ่งอวี๋ อายุ 24 ปี" เสียงหวานอ่านรายชื่อคนที่เพื่อนผีพูด "ใช่ๆคนนี้" ต้าซู่พยักหน้ายืนยันคำตอบ "นายจะบ้าหรอต้าซู่ คนนี้เขาเพิ่งอายุ24 จะเป็นพ่อนายได้ยังไง ไม่ใช่หรอ" โจวโจวพูดพร้อมกับส่ายหน้าไปด้วย "ใช่สิ เขาคือพ่อใหม่ฉัน" ต้าซู่พูด "พะ...พ่อใหม่ นี่นายหาว่าแม่นายมีแฟนใหม่รุ่นลูกยังงั้นหรอ" โจวโจวตกใจในสิ่งที่ต้าซู่พูด "น้าต้าหนิงคงไม่มีแฟนเด็กขนาดนี้หรอกมั้ง" ร่างบางคิดในใจ "ฉันไม่ได้หมายความอย่างที่นายคิดนะโจวโจว พ่อคนใหม่คือพ่อที่ฉันจะไปเกิดใหม่ด้วยต่างหาก" ต้าซู่พูดพร้อมอธิบายให้โจวโจวเข้าใจ "อ๋อ เข้าใจแล้ว" โจวโจวพูดยิ้มๆ ตลกกับความคิดของตัวเองเมื่อกี้

 

"เมื่อไหร่ลูกจะฝื้นจิ่งอวี๋" เสียงผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพูดกับตรงกระจก ใบหน้าสวยอ่อนวัยดูอิดโรยอย่างกับคนไม่ได้พักผ่อน "แม่ครับ ผมขอโทษ" เสียงทุ้มของชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นทำให้ร่างบางจ้องมอง วิญญาณชายหนุ่มรูปหล่อที่ยืนอยู่ข้างๆคนนั้นเขาเป็นใคร "มาเยี่ยมใครหรอครับคุณป้า" โจวโจวถูกต้าซู่จูงมาใกล้ผู้หญิงคนนั้นจนเขาต้องเอ่ยถามตามมารยาท "ฉันมาเยี่ยมลูกชายจ๊ะ ฮึก เขาประสบอุบัติเหตุเมื่อเช้า" ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้น โจวโจวจ้องมองวิญญาณด้านหลังที่ยืนหน้าเศร้าอยู่ที่ยยืนซ้อนหลังอยู่ "พ่อ" ต้าซู่เอ่ยเรียกดวงวิญญาณนั้นทันที "นายเรียกฉันว่าอะไรนะตัวเล็ก" วิญญาณร่างสูงคุกเข่าถามต้าซู่ "ป้าไปก่อนนะจ๊ะ" ผู้หญิงคนนั้นบอกลา "ครับ ผมขอให้ลูกชายคุณป้าหายเร็วๆนะครับ" โจวโจวพูดพร้อมส่งยิ้มหวานให้กำลังใจ "แม่ ผมคิดถึงแม่" เสียงทุ้มของวิณญานร่างสูงพูด "ต้าซู่กลับบ้าน" เสียงหวานเรียกวิณญานน้อย "นายเห็นเขาหรอ" วิณญานจิ่งอวี๋เอ่ยถามหนุ่มหน้าหวานตรงหน้า "ต้าซู่ ฉันบอกให้กลับบ้าน" โจวโจวพูดขึ้นอีก วิญญานต้าซู่ก้มหน้าลงแล้วเดินออกจากจิ่งอวี๋มาจับมือร่างบาง "เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป นายเห็นฉันใช่มั้ย" วิณญานจิ่งอวี๋ลุกขึ้นพร้อมคว้ากำมือบางที่ว่างอีกข้างไว้ "ปล่อยนะไอ้ผีบ้า" โจวโจวพูดพร้อมสะบัดมือหนาที่เย็นเฉียบออก "นายเห็นฉัน นายได้ยินฉัน ใช่มั้ย" วิณญานจิ่งอวี๋พูด โจวโจวไม่สนใจในคำถามเพียงแต่เดินจูงมือวิณญานต้าซู่แล้วเดินออกไป วิณญานจิ่งอวี๋ออกเดินตามหนุ่มน้อยร่างบางที่จูงวิณญานเด็กอยู่ข้างหน้า วิณญานน้อยหันมองมาหาเขาเป็นระยะพร้อมยกริมฝีปากน้อยๆส่งยิ้มมาให้

 

 

มาแล้วค่ะหลังจากที่หายไปหลายวัน ขออภัยจริงๆค่ะ ยอมรับว่าไม่มีอารมณ์แต่งนิยายเลยค่ะ แต่งและลบอยู่หลายรอบมาก เม้นท์มาให้กำลังใจกันเยอะๆนะคะ ขอบคุณทุกคนที่ติดตามค่ะ 🙏

 

ความคิดเห็น