ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2562 12:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3
แบบอักษร

กริ๊ง ~ กริ๊ง ~ 

ฉันตัดสินใจกดกริ่งที่หน้ารั้วเหล็กสูงท่วมหัวเบื้องหน้าด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล ฉันเพิ่งบินมาถึงฮ่องกงเมื่อคืนนี้ เจ้าของบ้านหลังนี้ส่งคนไปรับถึงที่สนามบินแต่ไม่ยักจะเปิดประตูให้ฉันเข้าบ้านด้วย -*- งงว่ะ 

ฉันขาดการติดต่อกับเจ้านายไร้ตัวตนของฉันไปนานกว่าหนึ่งอาทิตย์แล้ว แต่แน่นอนเงินก้อนแรกถูกส่งถึงบ้านจริงอย่างที่เขาพูด ตามด้วยตั๋วเครื่องบินและค่าเดินทาง เดาว่าอีกไม่นานไอ้บ้านั่นก็คงจะสมัครแอคเคาน์ใหม่แล้วทักมาเพื่อรับรายงานภารกิจอีกตามเคย 

กริ๊ง ~ กริ๊ง ~ 

ยังคงไร้ซึ่งปฎิกิริยาตอบรับใดๆ บ้านก็ใหญ่ ทำไมถึงได้เงียบอย่างกับบ้านร้าง 

"ใคร!" 

เฮือก! 

จู่ๆ ก็มีเสียงๆหนึ่งลอดออกมาจากช่องเหล็กที่ถูกตีอัดติดกันจนแทบจะมองไม่เห็นอีกด้านหนึ่งของรั้ว ทำเอาฉันสะดุ้งเฮือกพร้อมกับปล่อยทุกอย่างที่ถืออยู่ลงพื้นพื้นทันที 

เวรเอ้ย -_-^ 

"อะ เอ่อ ฉันเป็นพี่เลี้ยงเด็กค่ะ" ฉันตอบอย่างกล้าๆกลัวๆ 

แอ๊ด ~~  

ประตูรั้วเหล็กค่อยๆเปิดออกช้าๆอย่างระแวดระวัง ชายชุดดำที่สวมชุดเอลซ่าทับไว้ด้านนอกยืนปั้นหน้านิ่งอยู่อีกฝั่งของรั้วบ้าน ก่อนจะผายมือให้ฉันเดินเข้าไปทางด้านในด้วยสีฟน้าเรียบเฉย 

ถามจริง.. ที่นี่มีคนปกติรึเปล่าเนี้ย -*- 

"เชิญด้านใน" ว่าจบหมอนั่นก็เดินนำหน้าฉันออกไป พอก้าวพ้นเขตหน้ารั้วเข้ามาแล้วประตูก็ถูกปิดลงอย่างอัตโนมัติ ภายในรั้วเหล็กสูงท่วมหัวนี่เต็มไปด้วยบ้านเล็กบ้านน้อยมากมายดูราวกับว่ามันเป็นอาณาจักรย่อยๆ อาณาจักรหนึ่ง 

ฉันเดินผ่านคฤหาสน์สุดหรูที่ถูกดีไซน์ให้เป็นสีดำทั้งหลังเข้ามาพบกับคฤหาสน์อีกหลังที่ถูกซ่อนไว้ทางด้านหลัง ถัดออกไปเป็นบ้านเดี่ยวเรียงกันล้อมรอบคฤหาสน์สองหลังเอาไว้ มีสวนหย่อมที่ถูกจัดสรรไว้เป็นสัดส่วน มีสนามเด็กเล่นมีสนามหญ้าหนำซ้ำยังมีลำธารขนาดย่อมไหลผ่านระหว่างคฤหาสน์สองหลังอีกต่างหาก 

รถยนต์ยี่ห้อดังถูกจอดเรียงรายกันนับด้วยตาเปล่าก็เกือบๆสามสิบคัน ไม่นับรวมมอร์เตอร์ไซค์ล้อใหญ่เท่าล้อรถสิบล้อและรถรูปร่างปะหลาดๆพวกนั้นอีก 

โอโห.. ที่นี่มันที่ไหนวะเนี้ย ฉันได้แต่ยืนนิ่งมองทุกอย่างรอบกายด้วยความตื่นตาตื่นใจ รู้สึกเหมือนตัวเองมีมูลค่าน้อยที่สุดในรั้วเหล็กนี่เลยแฮะ -*- 

"จะเดินต่อ หรือให้ผมอุ้มครับคุณผู้หญิง!" 

"เดินเองดีกว่าค่ะ" ฉันตอบก่อนจะออกเดินต่อ หนอยยยย!! ขอมองหน่อยก็ไม่ได้ บ้านฉันมันมีแบบนี้ที่ไหนกันล่ะวะ  

"เดี๋ยวผมจะพาคุณไปพบกับเจ้านาย ขอร้องล่ะ ถ้าท่านไม่ถาม ไม่จำเป็นอย่าพูดอะไร ท่านออกจะหงุดหงิดง่ายนิดหน่อย" 

ฉันพยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจ ก่อนจะเดินตามเข้าไปยังคฤหาสน์สีขาวที่ถูกปลูกสร้างไว้ทางด้านหลังของคฤหาสน์สีดำ เจ้านายของหมอนี่จะเป็นคนแบบไหนกันนะ 

ชายชุดดำที่สวมชุดเอลซ่านี่ดูน่าตลกเป็นบ้าในตอนที่ฉันได้แต่เดินตามหลังของเขาแบบนี้ กล้ามล่ำบึกกับชุดเจ้าหญิงนี่มันไม่ใช่ของที่ดูเข้ากันเลยนะจริงๆ -^- 

"ห้องนี้แหละ" 

นายเจ้าหญิงพาฉันมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องห้องหนึ่ง บานประตูไม้บานใหญ่มีตัวหนังสือภาษาอังกฤษแปะไว้ชัดเจนว่าเป็นห้องของ Boss  

ฉันพยายามจัดเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้เรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ อย่างน้อยฉันก็ต้องดูน่าเชื่อถือในสายตาเจ้านายใช่ไหมล่ะ 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก! 

"เออ!" 

เสียงตอบกลับเพียงสั้นๆนั่น ทำเอาทั้งฉันและนายเจ้าหญิงสะดุ้งไปตามๆกัน เป็นคำตอบที่สั้น ห้วน ได้ใจความครบถ้วนมากที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาเลยในชีวิต ให้ตาย! 

แอ๊ด ~~ 

ประตูไม้บานใหญ่ถูกเปิดออกช้าๆ นายเจ้าหญิงก้าวเท้านำฉันเข้าไปภายในห้องที่ถูกจัดแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีดำทั้งหมด โต๊ะทำงานตัวใหญ่ถูกตั้งไว้กลางห้องแต่ไม่ยักจะเห็นเจ้าของของมันเลยแม้แต่เงา 

ฉันหยุดยืนอยู่กลางห้องอย่างเก้ๆกังๆ ก่อนจะต้องตกใจจนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง เมื่อเห็นใครบางคนที่ฉันคิดว่าตัวเองรู้จักเขาเป็นอย่างดี 

"นาย!" 

"เธอ!" 

ร่างหนาที่กำลังนัวเนียกับผู้หญิงบนโซฟาที่มุมหนึ่งของห้องเองก็ตกใจไม่แพ้ฉัน เขาออกแรงผลักร่างบางเปลือนเปล่าที่กำลังก้มไซร้ที่แก้มเนียนนั่นออกอย่างแรง 

"เอ่อ นายครับผม.." 

"ทำไมแกไม่บอกวะ ว่าเอาใครมาด้วย" 

"ผะ ผะ ผะ ผมไม่ทราบครับนาย ผะ ผะ ผมขอโทษครับนาย ผมไม่ได้ตั้งใจ" 

นายเจ้าหญิงตื่นตกใจจนเสียสติ ก่อนจะหันซ้ายหันขวาทำอะไรไม่ถูก ส่วนฉันเองก็ได้แต่นืนอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น 

"ออกไป! ออกไปให้หมดเลย!" 

เสียงทุ้มเข้มตะโกนกร้าวออกคำสั่งจนนายเจ้าหญิงถึงกับวิ่งออกจากห้องไปด้วยความเร็วแสง 

"ออกไปสิยัยโง่!" 

-0- บัดศรีบัดเถลิงที่สุด! 

"บอกให้ออกไปไง!"  

ร่างหนาลุกขึ้นจากโซฟาอย่างหัวเสียก่อนจะพุ่งตรงมาที่ฉันด้วยท่าทางโกรธเกรี้ยว ไม่นะ ไม่ๆ ถึงแม้ว่าอยากจะออกวิ่งมากแค่ไหนแต่ในสมองกลับตื้อไปหมด  

หมับ!  

ฝ่ามืออุ่นๆ คว้าเข้าที่หัวไหล่ทั้งสองข้างก่อนจะออกแรงกระชากอย่างแรงจนร่างของฉันลอยขึ้นจากพื้น นายโดมลากฉันที่ยืนอ้าปากหวออยู่กลางห้องให้ออกมาที่หน้าประตูได้โดยใช้เวลาไม่ถึงสิบวินาทีด้วยซ้ำ 

ผลัก! 

"โอ้ย! ทำบ้าอะไรวะเนี้ย" 

หมอนั่นผลักฉันออกมาจากห้องจนเสียหลักและล้มหน้าทิ่มลงกับพื้น หนอยยย!  

"เธอกับฉันมีเรื่องต้องคุยกันแน่!" 

ความคิดเห็น