email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน สนับสนุน ติดตามหอมมาตลอดนะคะ ชอบ ไม่ชอบ บอกได้เสมอ ยังคงอยากอ่านคำแนะนำ ติ-ชม จากทุกคน เป็นกำลังใจให้หอมได้ง่ายๆด้วยการคอมเมนต์ กดแชร์นิยาย หรือติดแท็กชื่อนิยายที่คุณชอบ

ตอนที่ 3 (อดีต+ปัจจุบัน)

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 (อดีต+ปัจจุบัน)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2562 11:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 (อดีต+ปัจจุบัน)
แบบอักษร

ตอนที่3  

..

..

..

..

..

โรงพยาบาล 

ติ๊ด  

ติ๊ด  

ติ๊ด  

.. 

.. 

.. 

"ชีพจรยัยเกดเต้นช้าเหลือนะพ่อ ฮึกกก"  

"เจ้ากันต์มันไปอยู่ที่ไหน ทำไมถึงไม่มาเฝ้าน้อง"  

"เห็นว่าติดงานด่วน แม่กลัวพี่กันต์ จะ จะไม่ทันได้ดูใจน้อง ฮะ ฮึกกก โฮฮฮ"  

"เกดต้องไม่เป็นอะไร!! ลูกเราต้องฟื้น ต้องตื่นขึ้นมาบอกผมว่าใครเป็นคนทำร้ายเขา!!"  

"ไอ้สารเลวนั่น!! แม่ไม่มีวันยกโทษให้มันเด็ดขาด!!"  

ความแค้นอัดนั่นคุกรุ่นไปทั้งห้องผู้ป่วยวิกฤต จดหมายฉบับสุดท้ายยังคงวางอยู่บนโต๊ะใกล้เตียงคนไข้ เนื้อความด้านในบอกให้รู้ว่าหญิงสาวเจ็บปวดและทรมานเพียงใดกับชายคนรักที่ตีจาก เธอขอโทษท่านผู้ว่าฯและคุณนาย ขอโทษที่ทำให้ต้องอับอาย ขอโทษที่เธอคิดสั้น และถึงจะสำนึกผิด แต่เธอเองนั้นไม่สามารถหยัดยืนได้อีกไปโดยไม่มี..ตะวันฉาย  

.. 

.. 

.. 

.. 

สนามแข่งรถ 

เสียงเครื่องยนต์จากมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ทำความเร็วไล่บี้ตีคู่ในทันทีที่ออกจากจุดสตาร์ท อิงเดือนยังคงนั่งบนเก้าอี้พร้อมด้วยพันธนาการเส้นโต น้ำตาแห้งเหือดไปแล้วเหลือเพียงใจที่ยังคงไม่สงบ มีหลายคำถามที่ต้องการคำตอบ แต่นั่นคงจะเป็นหลังจากตะวันฉายได้รับชัยชนะกลับมา  

"รอบนี้แล้วสินะ"  

"หึหึ ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล พวกมึงเตรียมฉลองให้ไอ้กันต์ได้เลย"  

"ฮ่าๆๆ วู้ฮู้!!! สะใจจังโว้ยยย กูเกลียดไอ้อินมานานแล้ว"  

พี่อิน!!  

บทสนทนาเต็มไปความเกลียดชังเย้ยหยัน กลุ่มเพื่อนของรณพีร์เริ่มออกมายืนที่ริมสนามราวกับว่าอีกไม่กี่อึดใจพวกเขาจะได้ดูโชว์สิ่งมหัศจรรย์  

เอี๊ยยดดดดดดดด  

โครมมม!!!!!  

ขวับ!  

"เฮฮฮ!!! ให้มันได้แบบนี้สิวะ วู้ๆๆๆ"  

"เรียกรถพยาบาล!! ไม่สิ ไอ้เหี้ยเอ้ยยย ใครก็ได้เตรียมรถให้หน่อยกูจะไปหาไอ้อิน"  

คะเนจากสายตาเพียงไม่กี่ร้อยเมตรตะวันฉายก็ได้รับชัยชนะ หากฝั่งตรงข้ามไม่เล่นสกปรกทำให้เสียหลักจนไม่สามารถควบคุมสถานการณ์ได้ 

บรื้นนนนน~  

เอี๊ยดดดดดดด 

"หึ"  

"............"  

รณพีร์ดึงธงผู้ชนะที่ปักใกล้กับอิงเดือน เขาเพียงแต่ส่งเสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสะใจและสายตาที่เย็นชาว่างเปล่า ท่ามกลางเสียงโห่ร้องของเพื่อนๆผู้ชนะ อิงเดือนพยายามขดต้วเองให้เล็กที่สุด เพื่อป้องกันมือปลาหมึกมากมายที่ฉวยโอกาสพยายามลวนลามร่างกายขาวๆ  

"แก้เทปกาวมันออก"  

ฟึ่บบบ!!  

"อึ่กกก"  

"สำออย!!"  

"พะ พี่อินเป็นอะไร เขาเป็นอะไร"  

"แทนที่มึงจะร้องขอชีวิต ประโยคแรกกลับถามถึงมัน? ถุยย!! ทุเรศ!!!" รณพีร์เดาะลิ้นถามอย่างยียวน เขารังเกียจผู้ชายคนนี้เหลือเกิน น้ำลายเหนียวถ่มลงบนใบหน้าใสที่แหงนรับรอคำตอบ ไม่ต่างกัน .. ความกักขฬะที่ได้รับสร้างความขยะแขยงให้กับอิงเดือน  

"ผมรู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บและคุณคือคนที่อยู่ในเหตุการณ์ ไม่สิ คุณคือคนที่ทำร้ายเขา ผมแค่อยากรู้ความจริง!!"  

"ความจริงก็คือมึงต้องไปกับกู!! ส่วนไอ้สวะนั้นถ้ามันตายเมื่อไหร่ กูจะพามึงไปเผาศพมันเอง!!!"  

"เรื่องนี้มันไม่จบง่ายๆหรอกนะ บ้านเมืองมี่ขื่นมีแปร ประชาชนทุกคนมีกฏหมายคุ้มครอง อันธพาลขี้โกงแบบคุณไม่มีวันเอาชนะใครได้หรอก"  

"โถถถๆๆเด็กน้อย ยิ่งพูดก็ยิ่งแสดงความโง่ให้ฉันหัวเราะอีกแล้ว ฮ๊าา คืนนี้ฉันหัวเราะมากที่สุดในชีวิตเลยก็ได้มั้ง หึหึ"  

"ไอ้กันต์มันเป็นลูกใคร ถ้าไม่รู้ก็เงียบไปเถอะน้อง ฮ่าาๆๆ"  

"คุณจะเป็นลูกใครแล้วทำไม"  

"ทำไมน่ะเหรอ ก็แค่ .. พ่อมันสามารถออกคำสั่งให้ผัวน้องติดคุกได้ตลอดชีวิตไงล่ะคร้าบบบบ ฮิ้ววๆๆ ฮ่าาๆๆ"  

ติดคุก!!  

ทำไมพี่อินถึงต้องติดคุก ในเมื่อคนผิดคือพวกเขา 

Rrrrrrr  

"ครับแม่"  

"น้อง ... แย่แล้วกันต์ ฮือออ ตอนนี้กันต์อยู่ที่ไหนครับ"  

"อีกครึ่งชั่วโมงกันต์จะไปถึง แม่บอกนัองให้รอกันต์ก่อนนะ"  

"ระ รีบมานะครับ ฮะ ฮืออ น้อง น้องรอพี่กันต์อยู่ โฮฮฮ น้องอยากเจอพี่กันต์นะครับลูก"  

"แม่ …."  

"อ๊ะ!! จะทำอะไร แก้มัดผมนะ ผมเดินไม่ได้ โอ๊ยยย"  

รณพีร์ถูลากถูกกังอิงเดือนไปตามพื้นคอนกรีตโดยไม่ยอมแก้มัด เขาไม่ตอบคำถามใดใดที่อีกฝ่ายสงสัย ไม่สนใจผิวกายบอบบางจะถูกพื้นครูดจนเลือดซิบ ความเจ็บที่คนทั้งคู่ได้รับ เทียบไม่ได้เลยสักนิดกับความบอบช้ำที่เภตรากำลังเผชิญ  

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

"อ๊ากกกกกกก ปะ ปล่อย ปล่อยผมนะ ฮือออ อื้อออ"  

"............."  

"โอ๊ยย ปั่ก ปั่ก กรี๊ดด"  

แกนกายลำใหญ่ฝากฝังตอกลำลงในช่องทางคับแคบที่ปิดสนิท ยิ่งอิงเดือนพยายามตะกายตัวหนี รณพีร์จะยิ่งสอดแทรกเข้ามาลึกขึ้น ในขณะที่เสียงหวานกรีดร้องจนแหบแห้ง หากแต่ผู้กระทำกลับปิดวาจาสนิท 

รณพีร์ใช้เวลาเข้าไปในโรงพยาบาลหนึ่งชั่วโมงและกลับออกมาด้วยดวงตาที่แดงก่ำบวมช้ำ สันกรามที่นูนเด่นบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวพยายามระงับอารมณ์ความรู้สึก สายตาเย็นชาเฉียดเชือดยามปาดมองทำให้อิงเดือนเสียวสันหลังตลอดเวลา 

ไม่ใช่เซ็กส์ 

ไม่ใช่ความใคร่กระสัน 

รณพีร์เพียงแค่ปลดเข็มขัดเพื่อรูดซิปควักแกนกายลำใหญ่ขึ้นมาเป็นอาวุธ ไม่ต้องเสียแรงตบตี เพียงแค่กระชากปราการสีขาวตัวเล็กให้ลงมาค้างเติ่งที่ปลีน่อง สายตาคู่คมมองจ้องเขม็งยามบีบบังคับให้สองขาอ้ากว้าง เขารูดรั้งท่อนลำให้ตั้งลำแข็งก่อนจะใช้มันเป็นอาวุธทำลายอิงเดือน 

เนิ่นนานนับชั่วโมงกว่าที่รณพีร์จะปลดปล่อย เซ็กส์ที่ไร้ความรักและความใคร่ยากเย็นเหลือเกินกว่าจะถึงฝั่งฝัน ร่างบอบบางนอนตัวสั่นระริกอยู่บนเตียงกว้าง รอยเปื้อนสีชาดเกิดขึ้นหลายตำแหน่ง ช่องทางด้านหลังบวมเป่ง เพียงขยับตัวความเจ็บก็แล่นริ้วขึ้นมาถึงกลางหลัง ความทรมานไม่จบเพียงเท่านั้น อิงเดือนตกเป็นทาสอารมณ์อยู่ในบ้านหลังเล็กที่ไม่รู้ว่าโลกภายนอกเป็นเช่นไรถึงห้าวัน รณพีร์ออกจากบ้านตั้งแต่เช้า และกลับเข้ามาหลังสามทุ่ม เวลานี้เองที่อิงเดือนจะมีอะไรตกถึงท้อง 

บาดแผลที่ด้านหลังไม่เคยได้รับการรักษา มีแต่จะถูกซ้ำเติมให้ยิ่งบอบช้ำ อิงเดือนพยายามถามถึงเหตุผลในทุกวัน แต่ความเงียบก็ยังคงเป็นคำตอบเช่นเดิม

กริ๊ก  

"..........."  

"มึงเป็นอิสระแล้ว"  

ดังเช่นทุกวันที่รณพีร์จะปรากฏตัวด้วยอาภรณ์สีดำสนิท ต่างกันที่วันนี้เขาใส่สูทเรียบหรู ผมสั้นที่ปกติจะปล่อยตามธรรมชาติหวีเสยขึ้นเผยให้เห็นเครื่องหน้าคร้ามคมชัดเจน และตอนนี้ นาฬิกาบอกเวลาเพียงสิบแปดนาฬิกาเท่านั้น เหตุผลที่เขากลับมาเร็ว เพราะต้องการคืนอิสระให้อิงเดือนน่ะหรือ  

"ยืนทำหน้าโง่อยู่ทำไม รึติดใจกูล่ะ"  

"ผม .. ไม่เข้าใจ"  

".........."  

"ช่วยบอกหน่อยได้ไหมทำไมผมถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้"  

"เพราะมึงคือคนที่ไอ้อินรักที่สุด"  

.. 

.. 

... 

.. 

.. 

.. 

ซ่าาาาา  

ครืนนน ซ่าาาาาา 

"จ๊ะ จ๊ะ ฮี่ๆๆๆ"  

"อ้อนเข้าป๊ายยย รำค๊านนนน" เสียงเล็กแหลมหยอกเย้าเด็กชายวิ่งเตาะแตะตามคุณแม่ เม็ดทรายติดรอบตัวไม้เว้นแม้แต่ผมหน้าม้าที่คุณแม่แสนภูมิ  

"ก๊านนนนนน" หวีดมาหวีดกลับไม่โกง  

"วะ!!เดี๋ยวนี้ไอ้ซีนมันเถียงแล้วโว๊ยย"  

"ก๊ะ ก๊ะ กั๊บบบๆๆๆๆๆ"  

"พี่ก็แกล้งหลานไม่เลิกเหมือนกัน"  

"ดูหน้ามันดิ่ หน้าแกล้งไหมล่ะ ฮ่าาๆๆ"  

หนุ่มน้อยอารมณ์ดีหัวเราะคิกคัก พูดคุยตอบโต้กับอัมนิภาด้วยภาษาของตัวเอง  

"ซีน! จะไปไหนลูก"  

"ฮี่ๆๆ เอิ๊กกๆๆ"  

เตาะ 

แตะ  

เดินโงนไปเงนมาบนพื้นทราย ตั้งแต่เดินได้เองทั้งแม่ทั้งป้าก็เหนื่อยไปตามๆกัน อันซีนชอบเดินเล่นบนพื้นทราย ถ้าอุ้มเอาไว้จะดิ้นจนคนอุ้มยอมแพ้ ล้มบ้าง สะดุดบ้าง อิงเดือนไม่เคยช่วยเหลือ เพราะเขาคอยมองลูกชายจากด้านหลังอยู่เสมอ หากไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรง เมื่อล้มคราใดอันซีนจะหันมาหาผู้เป็นแม่ก่อน อิงเดือนก็เพียงแค่หัวเราะพร้อมส่งเสียงลุ้นเอาใจช่วยให้ลูกชายลุกขึ้นยืน โด่งก้นชี้ฟ้าเงิบๆหงายๆอยู่หลายนาทีในที่สุดก็ล้มความเจ็บแล้วกลับมายืนได้อีกครั้ง  

"อันซีน หยุด!!!"  

"แอ๊ะ เอ๋ …"  

ปึ่ก!!  

ตึ่งงงงง  

ตุ้บ!  

"หืมมม"  

"ฮี่ๆๆๆ"  

"อันซีน อันซีน .. ขอโทษนะครับ ผมไม่ทันได้ระวัง"  

อิงเดือนยังคงสนใจแค่เพียงลูกชายที่นั่งจุมปุ๊กอยู่ในพื้นทรายอีกครั้ง คำขอโทษที่ไม่ได้คิดแม้จะสบตากับคู่กรณีทำให้อีกฝ่ายเริ่มคิ้วกระตุกขึ้นนิดๆ  

"ขอโทษ ก็ควรจะมองหน้าไม่ใช่หรือ"  

"แฮะๆๆ ขอโทษแทนน้องชายด้วยนะจ๊ะผู้ใหญ่" อัมนิภารีบออกตัวรับแทน  

"ผู้ใหญ่ .."  

!!!!  

ตุ้บบ  

"เอ้า!! ไอ้เอยเป็นไรไป อยู่ๆลงไปกองกับพื้น"  

"มะ ไม่ ไม่ เอย เอยกลับบ้านก่อนนะ"  

เหมือนว่าหัวใจดวงน้อยกำลังจะหยุดเต้นในอีกไม่ช้า เพราะตอนนี้มันสั่นระรัวเสียจนอิงเดือนคิดว่าในภายในร่างกายคือระเบิดเวลาหรือเปล่า  

กึก  

"เจ็บตรงไหนไหมครับ หนูน้อย"  

"แอ๊ะ ฮ่อยยย จ๋า จ๋า"  

"เฮ้ยย!! ไม่ใช่จ๋านะ มั่วแล้วอันซีน"  

"ปล่อย ปล่อยเขา!!!"  

"เมื่อเช้าชะ .. ผมอุ้มแกตั้งนานก็ดูไม่ได้กลัวคนนี่"  

ได้ผล  

อิงเดือนที่พยายามหลบซ่อนสายตาแหงนหน้ามองสบกับชายหนุ่มที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว  

"จ๋าๆ จ๋าๆ" จับมืออิงเดือนกับรณพีร์ไว้คนละข้างก่อนจะพูดจ๋าๆอย่างมีความสุข โยกตัวเต้นไปมาเรียกจ๋าๆคล่องปาก  

"บ้านคุณอยู่ตรงไหนเหรอ พรุ่งนี้ผมจะเริ่มเยี่ยมทุกคนในหมู่บ้านนี้"  

"ไม่จำเป็น!!!"  

"อืมมม คุณอาจจะไม่ชอบผม แต่ขอโทษนะครับ ผมมาที่นี่ในฐานะผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ คงเลี่ยงไม่ได้จริงๆ"  

"เอ็งจะไปอะไรกับผู้ใหญ่เขาวะ ที่พี่บอกเมื่อเช้าจำไม่ได้เหรอ ผู้ใหญ่น่ะใจดีกับอันซีนมากๆ แล้วเขาก็จะช่วยเอ็งให้ได้รับสิทธิสวัสดิการเหมือนแม่คนอื่นเขาได้กัน เอ็งจะไม่ได้ลำบากแบบนี้ไงเอย"  

"เอยไม่อยากได้ หมู่บ้านเราอยู่แบบนี้ก็ดีแล้ว คนไม่ดีต่อให้พยามทำดีแค่ไหนสักวันหางก็ต้องโผล่!! ปล่อยลูกชายผมสักที!!"  

"อ๋อย ตี้ๆๆๆ!!!" ลูกคู่คุณแม่  

"พอกันทั้งแม่ทั้งลูกเลยโว้ย ไปๆๆ เอ็งนี่นะ พี่บอกแล้วว่าผู้ใหญ่น่ะไว้ใจได้ ไม่เหมือนไอ้คนเหี้ยๆที่มันข่มขะ ขืน  … อะ เอ่อ .."  

แปล๊บบบ~  

อิงเดือนไม่ได้ตอบโต้อะไร เรื่องราวในอดีตสร้างรอยแผลและความหวาดกลัว อิงเดือนไม่กล้าเข้าใกล้ผู้ชายแต่เพราะความใจดีและใจเย็นของคุณหมอที่ช่วยบำบัดรักษาทำให้ตอนนี้ถึงแม้ยังหวาดกลัวอยู่บ้าง แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคในการใช้ชีวิตเท่าไหร่นัก  

"เอยพาซีนกลับบ้านก่อนนะพี่ออย"  

"แล้วเจอกันใหม่นะครับ หนูน้อย"  

"คิ่คิ่" แลบลิ้นให้กับรณพีร์ก่อนจะซุกหน้าลงกับลำคอขาว ตากลมโตส่องประกายวิบวับเผยให้เห็นความแสบที่ปิดไม่มิด  

หน้าไม่เหมือนไอ้อินเลยสักนิด หรือที่ว่าถูกข่มขืนมาจะเป็นเรื่องนะ … 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

.. 

------------ 

อย่าว่าคนบ้า อย่าถือสาพระเอกโง่  

ขอบคุณทุกคนที่อ่านเรื่องนี้นะคะ  

ความคิดเห็น