ขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องราวความรักของมาร์คจินนะคะ :)

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 10

ชื่อตอน : Sideline ความรักของเด็กขายตัว 10

คำค้น : มาร์คจิน / ความรักของเด็กขายตัว / sideline / กระดุ๊กกระดิ๊ก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 26.4k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2558 17:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Sideline ความรักของเด็กขายตัว 10
แบบอักษร

Sideline ความรักของเด็กขายตัว 10

 

 

By: กระดุ๊กกระดิ๊ก

 

 

 

จินมีท่าทางลังเลเล็กน้อยเมื่อมาร์คพูดขอออกมาอย่างนั้น

 

“เราเป็นคนรักกันแล้วนะจิน”  มาร์คพูดบอกเด็กน้อยของเขา

 

“เอ่อ ... ฮะ” จินตอบรับออกมา

 

“ฮะคือ?...”   มาร์ครู้แล้ววาจินจะมานอนด้วยแต่ต้องการหยอกเด็กน้อยของตนเองก็เท่านั้น

 

“ฮะ คือ ผมจะนอนกับคุณฮะ”  จินบอกออกมาด้วยความเขินที่เก็บไม่อยู่

 

“หึหึ  ครับ  งั้นวันนี้จินไปอาบน้ำห้องนู้นก่อนแล้วกัน  แล้วมานอนห้องฉัน แล้ววันพรุ่งนี้ฉันจะให้คนย้ายของมาห้องนี้”  มาร์คพูดบอก  จินพยักหน้ารับอย่างอายๆก่อนที่จะเดินออกไปอาบน้ำตามที่มาร์คบอก  มาร์คเองก็อาบน้ำเช่นเดียวกัน

 

เมื่อจินเดินกลับไปที่ห้องก็มานั่งเขินอยู่บนเตียงของตนเองอยู่พักใหญ่  เขาคิดว่าตอนนี้เขาฝันไป  เขาไม่เคยคิดว่าการที่มาร์คเองก็ชอบเขาเหมือนกันจะเป็นเรื่องจริง   เขาจึงเก็บอาการทุกครั้งที่อยู่ใกล้มาร์ค  แต่สุดท้ายมาร์คเองก็ดูออก  และก็คิดเช่นเดียวกันกับเขา  นั้นยิ่งทำให้จินรู้สึกดีจนแทบบ้า  จินนั่งเขินอย่างนั้นอยู่สักพัก   ก่อนที่จะเข้าไปอาบน้ำ

 

 

....

 

 

 

หลังจากที่จินอาบน้ำเสร็จและแต่งตัวในชุดนอนเรียบร้อยแล้ว  ก็เดินมาที่ห้องมาร์คทันที

 

 

“อืมๆ  วันพรุ่งนี้หรอ”  แต่เมื่อเดินเข้าไปก็เห็นมาร์คนั่งคุนยโทรศัพท์อยู่   มาร์คยิ้มให้จินก่อนที่จะเดินออกไปคุยที่ระเบียง  จินขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว  เพราะไม่เข้าใจว่าทำไมมาร์คถึงต้องเดินออกไปคุยข้างนอก  แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกไป  และเดินไปนั่งดูทีวีอยู่ที่ปลายเตียง

 

สักพักใหญ่มาร์คก็เดินกลับเข้ามาแล้ว    ตอนนี้มาร์คเองก็อยู่ในชุดนอนเช่นกัน  แต่มาร์คใส่เพียงแค่กางเกงนอนและเปลือยท่อนบน  

 

“วันนี้ฉันลืมพานายไปซื้อโทรศัพท์”  มาร์คเดินเข้ามาพูดกับจิน

 

“ฮะ  แต่จริงๆก็ไม่เป็นไรหรอกฮะ”   จินบอกออกไป

 

“ไม่ได้หรอก  มันจำเป็น”  มาร์คพูดก่อนที่จะดึงตัวจินขึ้นมาให้นอนข้างกันบนเตียง

 

“เดี๋ยวฉันให้คนซื้อมาให้เลยแล้วกัน”  มาร์คพูด

 

“คุณไม่พาผมไปซื้อหรอฮะ”  จินถามอย่างสงสัย

 

“ฉันก็อยากจะพาไปแต่ว่าช่วงนี้งานยุ่งมากจริงๆ”  มาร์คพูดก่อนที่จะหลับตาไล่ความเหนื่อย

 

“งั้นหรอฮะ”   จินมองหน้ามาร์คอย่างเห็นใจ  แต่เมื่อเห็นหน้ามาร์คก็อยากจะถามถึงสายเมื่อสักคู่ที่โทรเข้ามาแต่ก็เกรงใจไม่กล้าถามเพราะอายจจะไปยุ่งความเป็นส่วนตัวของมาร์คมากเกินไป

 

“เรียวันแรกเป็นไง”  มาร์คถามถึงการไปเรียนของจิน

 

“ดีฮะ  สนุกดี” จินตอบ  มาร์คดึงจินให้นอนหันหน้าเข้าหาตน  ก่อนที่จะเอามือกอดเอวจินไว้   หัวใจจินเต้นไม่เป็นส่ำ เพราะมาร์คมองเข้าด้วยสายตาแบบนี้จนทำให้จินแทบละลาย

 

“มีเพื่อนรึยัง”  มาร์คถามจินอีก  แต่ก็ยังไม่หยุดมองจินด้วยสายตาแบบนั้นอยู่  จนจินเองไม่กล้าสบสายตามาร์ค

 

“มีแล้วฮะ”  จินตอบโดยที่สายตาก็ไม่มองที่หน้ามาร์ค  พอลดสายตาลงมาก็เป็นแผงอกแกร่ง  ซึ่งมันก็ทำให้จินหน้าร้อนผ่าวไม่แพ้กัน

 

“หึหึ   มีเพื่อนใหม่กี่คนแล้วล่ะ”   มาร์คหัวเราะให้กับความไร้เดียงสาของจิน  และแสร้งถามไปงั้น

 

“มีคนเดียวฮะ  ชื่อใบไม้”  จินบอกออกไป

 

“ผู้หญิงหรือผู้ชาย”  มาถึงคำถามนี้เสียงของมาร์คเริ่มเปลี่ยนไป

 

“เอ่อ ... ผู้ชายฮะ”  จินเองก็พอจะรู้สึกได้  แต่ก็เลือกที่จะไม่โกหก

 

“หล่อไหม  ... ฉันกับคนนั้นใครหล่อกว่ากัน”  มาร์คถามจิน

 

“คุณหล่อกว่าฮะ  แต่ ....ใบไม้น่ารักมากกว่า”  จินมองหน้ามาร์คและตอบออกมา   จินคิดว่ามาร์คจะน้อยใจเขา  แต่จริงๆแล้วมาร์คแกล้งจินเสียมากกว่า

 

“น่ารักงั้นหรอ โอเค .. ฉันเข้าใจ”  มาร์คพูด เพราะเพื่อนของจินก็คงน่ารักเหมือนจิน  ไม่น่าจะคิดไปทางชู้สาวได้  มาร์คคิดแล้วก็ยิ้ม  เขาตลกตัวเองที่หึงแม้กระทั่งเพื่อนของคนรัก

 

จุ้บ

 

 

 

มาร์คกดจูงไปที่หน้าผากของจิน  ด้วยความเอ็นดู  จินเอาแต่มองหน้าเขา แล้วสักพักก็หลบสายตา  หน้าแดงจนสังเกตเห็นได้ เพราะมันลามมาถึงหู

 

“เหมือนฝันเลย”  จินพูดเบาๆกับตัวเอง  แต่แน่นอนว่าการที่มาร์คนอนกอดจินอยู่ได้ยินแน่นอน

 

“อะไรเหมือนฝัน”  มาร์คถามจินด้วยความอยากรู้

 

“ตอนนี้ฮะ ...  เหมือนฝันเลย”  จินพูดพร้อมกับมองหน้ามาร์คอย่างหลงใหล  มาร์คเองก็อดไม่ได้ที่หัวใจจะเต้นไม่เป็นส่ำเมื่อเด็กน้อยตรงหน้ามองหน้าเขาแบบนี้

 

“อะแฮ่ม ...”  มาร์คกระแอมไล่ความประหม่าออกไป  อดนึกขำไม่ได้ที่มาเสียท่าให้กับเด็กน้อยตรงหน้าแบบนี้

 

 

 

 

 

...................................45................................

 

"ไม่สบายหรอฮะ”  จินถามในทันที

 

“เปล่า  ไม่ได้เป็นอะไร” มาร์คพูดยิ้มๆให้กับจินที่ถามเขา

 

“ดูแลตัวเองด้วยนะฮะ”   จินพูดกับมาร์ค  สายตาความเป็นห่วงแสดงออกมาอย่างชัดเจน

 

“ไม่ล่ะ  ตอนนี้นายมีหน้าที่ดูแลฉันแล้ว  ฉันจะดูแลตัวเองทำไมกัน”  มาร์คพูดหยอกให้จินเขิน  เขาชอบเวลาที่เด็กน้อยตรงหน้าของเขา  หน้าแดงลามไปถึงหู  แต่ก็ยังพยายามที่จะเก็บอาการอยู่

 

“แต่ว่า  คุณก็ต้องดูแลตัวเองด้วยสิฮะ”   จินพูดออกมาอย่างเขิน  ที่ตอนนี้มาร์คเปลี่ยนไปมาร์ค  กลายเป็นคนที่ชอบหยอกให้เขาเขิน  และถึงเนื้อถึงตัวกับเขามากกว่าทุกที

 

“หึหึ”  มาร์คขำกับอาการของเด็กน้อย  หลังจากนั้นก็พูดคุยกันอยู่พักใหญ่  จนจินเองหลับไปทั้งๆที่ยังพูดไม่จบด้วยซ้ำ  มาร์คเห็นเช่นนั้นจึงหลับจามจินไป  ไม่นานทั้งสองก็หลับสนิท

 

 

 

เช้า

 

 

 

 

มาร์คตื่นก่อนจิน  แต่ก็ไม่ได้ปลุกจินแต่อย่างใดเพราะนี้ก็ยังเช้ามากอยู่  เขาลุกขึ้นมาออกกำลังกายที่ยิมขนาดย่อมที่มีในบ้าน  เพราะเขาชอบที่จะออกกำลังกายมาก  แต่ไม่ค่อยมีเวลาออกไปข้างนอกมากนัก  จึงทำยิมเสียในบ้านเลย หลังจากออกกำลังกายได้นานอยู่พอสมควร  ป้าพรก็เอากาแฟมาเสิร์ฟ  มาร์คก็เปลี่ยนจากออกกำลังกายมานั่งจิบกาแฟที่ห้องนั่งเล่นแทน

 

 

“ทำไมคุณไม่ปลุกผมละฮะ”  จินเมื่อตื่นแล้วก็เดินงัวเงียลงมาข้างล่างเพื่อตามหามาร์คเพราะไม่เห็นมาร์คนอนข้างเขา

 

“มันยังเช้าอยู่น่ะ  เป็นไง หืม”  จินเดินมาจะนั่งข้างมาร์ค  แต่มาร์คก็จับให้จินมานั่งตักตน  จินเองที่ยังสลึมสลืออยู่ก็ซบลงที่ไหล่ของมาร์คเพราะยังง่วงอยู่

 

 

“ยังง่วงอญุ่เลยฮะ”  จินพูดบอกมาร์ค

 

“แล้วทำไมไม่นอนต่อล่ะ  วันนี้มีเรียนตอนไหน”  มาร์คถามจิน

 

“มีตอนสายๆน่ะฮะ”  จินบอกออกไป  เพราะวันนี้มีเรียนตอนสายๆ  ส่วนตอนเย็นรุ่นพี่จะเรียกรวมอีกครั้งก่อนกลับบ้าน

“งั้นนอนต่ออีกหน่อยไหม”  มาร์คถามจินต่อ 

 

 

“ .....”  แต่ไม่มีเสียงใดๆตอบกลับออกมา  มาร์คจึงก้มลงไปมองจิน  ก็เห็นว่าจินหลับคาอกของเขาไปแล้ว

 

“คุณมาร์คะ หนังสือพะ ...”   ส้มอึ้งไปนิดเมื่อเห็นว่าจินนอนหลับอยู่ในท่านั้นกับมาร์ค  เพราะส้มกำลังที่จะเอาหนังสือพิมพ์มาให้เจ้านายเขาเหมือนทุกเช้า แต่ก็ต้องชะงักทันที

 

“จุ๊ๆ  เอามาสิ”  มาร์คบอกให้ส้มเงียบเสียงนิดหน่อย  ก่อนที่จะบอกให้ส้มเอาหนังสือพิมพ์มาให้ตน

 

“คะคือ ...”  ส้มอยากจะถามแต่ก็ไม่ค่อยกล้าพูดออกไป  มาร์คเองก็ยิ้มกับอาการของส้ม  ที่อ้ำๆอึ้งๆอยู่

 

“ว่าไงล่ะ  อยากถามอะไรรึเปล่า”  มาร์คถามส้ม  เหมือนเป็นการเปิดทางให้สาวใช้คนนี้พูดออกมา  เพราะเขาดูแลคนงานในบ้านทุกคนเหมือนพี่น้อง  ไม่มีความลับอะไรถ้าไม่จำเป็น

 

“คุณมาร์คกับจิน ..เอ่อ”  สุดท้ายส้มก็ไม่กล้าพูดออกไป

 

“ก็ตามที่เห็น  เธอคิดว่ายังไง  ก็ตามนั้นแหละ”   มาร์คพูดบอกส้ม

 

“คุณมาร์คคบกับจินแล้วหรอคะ!!!!”  ส้มพูดอย่างดีใจ  เพราะเขาลุ้นให้มาร์คคบกับจินตั้งแต่ที่มาร์คพาจินเข้าบ้าน

 

“จุ๊ๆ อ่าฮะ  ตามนั้นแหละ”  มาร์คบอกให้ส้มเบาเสียงก่อนที่จะบอกออกไป 

 

 

“ป้าพรรรร”   ส้มยิ้มอย่างดีใจก่อนที่จะเดินเอาข่าวของไปบอกป้าพรทันที  แน่นอนว่าคนงานในบ้านคงจะรู้เรื่องทุกคนถ้าเรื่องเข้าหูส้มไปแล้ว  แต่มาร์คก็ไม่ได้ต้องการจะปิดบังอยู่แล้วจึงไม่ได้คิดมากอะไร

 

“อื้อออ”  จินสลึมสลือเพราะเสียงของส้ม 

 

 

“นอนบนห้องไหม”   มาร์คถาม  เพราะอยากให้จินได้นอนหลับสบายๆ

 

“เมื่อกี้เสียงอะไรหรอฮะ”  จินถามและพยายามลงจากตักมาร์ค  แต่มาร์คก็กอดรัดเอวจินไว้แน่น  ทำให้จินลงไปไม่ได้  จินจึงต้องจำยอมนั่งอยู่อย่างนั้น

 

“ไม่มีอะไรหรอก  ไปนอนบนห้องกัน”  มาร์คพูดก่อนที่จะอุ้มจินในท่าเจ้าหญิงและเดินขึ้นไปบนห้อง

 

“เหวอออ!   คุณมาร์คฮะ  ผมเดินเองได้ฮะ”   จินพูดออกมาอยากตกใจ ก่อนที่จะเอามือคล้องที่คอมาร์คอย่างเร็วเพราะว่ากลัวตกลงไป

 

“ฉันอยากอุ้ม”  มาร์คตอบเสียงนิ่ง  จินจึงขัดอะไรไม่ได้  เพราะก็ไม่เคยขัดมาร์คได้เลยสักครั้ง

 

“นอนซะ  เดี๋ยวฉันปลุก”  มาร์คพูดกับจินเมื่อวางจินลงที่เตียงแล้ว

 

“คุณจะไปไหนฮะ”   จินถามเมื่อกำลังเห็นมาร์คเดินออกไป

 

“ฉันจะอาบน้ำน่ะ  นายนอนไปเถอะ”  มาร์คหันมาบอกจิน  ก่อนที่จินจะเป็นฝ่ายหลบสายตา  เมื่อมาร์คถอดเสื้อที่เพิ่งใส่ก่อนลงไปออกกำลังกาย  ทั้งๆที่ยังคงมองหน้าเขาอยู่ ซึ่งทำให้จินหันหน้าหนีแทบจะทันทีเมื่อมาร์คทำเช่นนั้น

 

“จิน...” มาร์คแกล้งเรียกจิน  เพราะอยากให้จินหันมามองตน

 

“ฮะ”  จินขานรับแต่ก็ยังไม่หันไปหามาร์คแต่อย่างใด

 

“จินครับ” มาร์คเรียกอีกครั้ง

 

“ฮะ คุณมาร์ค”  จินขานออกไปแต่ก็ไม่ได้หันไปหามาร์คอยู่ดี   มาร์คเมื่อถอดเสื้อผ้าเสร็จ  ก็เดินอ้อมมาหาจินที่เตียงทั้งๆที่นุงผ้าขนหนูพันช่วงล่างไว้เท่านั้น

 

“ทำไมไม่หันมาหาฉันหืม ..”  มาร์คพูดกับจินที่อนหลับตาปี๋อยู่

 

“คุณมาร์คมีอะไรหรอเปล่าฮะ”   จินถามทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่

 

“เปล่าครับๆ  ฉันไปอาบน้ำแล้วนะ”  มาร์คแกล้งจินจนพอใจแล้วก็เดินไปอาบน้ำ เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำ  จินก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก  เขาไม่อยากมองมาร์คตอนที่เปลือยท่อนบน  เพราะมันทำให้ใจเขาเต้นไม่เป็นส่ำ  และเขาไม่สามารถที่จะละสายตาจากหุ่นที่สมบูรณ์แบบของมาร์คได้  และถ้าเขาเผลอไปมองและละสายตาไม่ได้  มาร์คคงจะหาว่าเขาเป็นโรคจิตแน่ๆ  จึงเลือกที่จะไม่มอง  และเมื่อไม่มีคนแกล้งแล้ว ความง่วงก่อนหน้านี้ก็ทำให้จินหลับลงในไม่ช้า

 

 

 

 

....

 

 

 

 

หลังจากที่มาร์คอาบน้ำเสร็จก็แต่งตัวเตรียมไปทำงาน  และปลุกให้จินไปอาบน้ำเพราะเขาจะไปส่งจินเอง  อาจจะเข้าทำงานสายนิดหน่อย  แต่ก็ไม่เป็นไร เพราะเขาไม่มีงานค้างหรืองานด่วนอะไรจึงไม่มีปัญหา

 

มาร์คเดินลงมาข้างล่าง  เพื่อที่จะสั่งงานกับคนงานในบ้านเล็กน้อย

 

“ส้ม  เรียกพลมาหาฉันหน่อย”  มาร์คบอกให้ส้มเรียกหัวหน้าคนงานในฝั่งคนงานชายให้มาหาตน

 

“ค่ะ”  ส้มรับคำ  ก่อนที่จะเดินไปเรียกพลตามคำสั่งของเจ้านายทันที

 

“ครับคุณมาร์ค”  เพียงไม่นานพลก็เดินเข้ามาหาเขาในบ้าน

 

“เดี๋ยวบอกให้คนไปช่วยกันยกของที่ห้องของจิน  มาไว้ห้องฉันนะ” มาร์คบอกพล

 

“ครับ  แล้วผมต้องขนอะไรไปบ้างครับ”  พลรับ   ก่อนที่จะถามมาร์ค

 

“ทุกอย่าง”  มาร์บอกพลต่อ  ก่อนที่จะสั่งงานอย่างอื่นอีกนิดหน่อย

 

 

“มากินข้าวได้แล้วจิน”  มาร์คเรียกจินที่หลบอยู่ข้างประตูห้องอาหาร  จินไม่กล้าเดินเข้ามาเพราะเห็นว่ามาร์คกำลังคุยงานกับพลอยู่

 

“ฮะ”  จินเดินมาอย่างเร็วเมื่อเห็นว่ามาร์คจับได้

 

“ทำไมไม่เดินเข้ามาล่ะ”  มาร์คถามจิน

 

“ผมเห็นคุณคุยกับพี่พลอยู่นะฮะ  เลยไม่กล้าเดินเข้ามาขัด”  จินบอกมาร์คตามความจริง  ถึงจะคบกันแล้ว  แต่จินก็ยังไม่ค่อยกล้ายุ่งวุ่นวาย   หรือทำตัวเป็นเจ้าของมาร์คมากนัก

 

“ ทีหลังเดินเข้ามาเลยนะ  ฉันไม่มีอะไรต้องปิดนายหรอก”   มาร์คพูด  ก่อนที่จินฉุกคิดเรื่องที่มาร์คคุยโทรศัพท์กับใรสักคนเมื่อคืนนี้

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า”   เหมือนมาร์คจะจับอาการของจินได้  จึงเอ่ยปากถาม

 

“อ๋อ  ไม่มีอะไรฮะ”  จินรีบปรับสีหน้าเพราะว่ามาร์คจับอาการของตนได้  จึงแสร้งยิ้มทันที

 

 

“กินข้าวเถอะ”  มาร์คพูดหลังจากที่ป้าพรจัดโต๊ะเสร็จก่อนที่ทั้งสองคนจะลงทานข้าวทันที

 

มาร์ครู้ว่าตอนนี้จินมีเรื่องเครียด  แต่เขาเองก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไร  แต่มาร์คคิดว่าอีกไม่นานตนเองก็คงจะรู้  เพราะขนาดตอนที่จินกำลังทานข้าว  สีหน้าก็ดูเหมือนจะกำลังคิดอะไรที่กวนใจอยู่  ดูไม่ยิ้มเหมือนทุกครั้งที่ทานอาหารเลยซักนิด ....  อีกไม่นานเด็กน้อยของเขาต้องพูดออกมาแน่ๆ  เมื่ออยู่ด้วยกันมาร์ครู้มาอีกอย่างเกี่ยวกับจินก็คือ  เด็กน้อยของเขาไม่สามารถที่จะทนความสงสัยอะไรได้นานนัก  ต้องถามเพื่อคลายความอึดอัดของตนเองลงทุกครั้ง

 

 

 

 

 

 

 

To  be  con ...

 

 

 

-----------------------------------------------------------------

 

 

 (ใครอยากรู้อะไรไปไลค์เพจแล้วมาถามได้เลยนะคะ  เรื่องเวลาอัพจะบอกไว้ในเพจก่อนที่จะอัพเสมอน้าาา)

 

 

 *กำลังใจ = โหวต  กดถูกใจ  และคอมเม้นนิยายเรื่องนี้เยอะๆน้าาาาาาา 

 

  *ยังไม่ได้ตรวจคำผิดเลยสักตอน  เดี๋ยวว่างๆจะมาตรวจให้นะคะ (น่าจะเป็นตอนจบแล้วนะคะ) 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว