email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Please 14

คำค้น : Please nanaกะหอยทาก คุณหมอ หมอ แพทย์ น่ารัก อบอุ่นละมุน ใส่ใจ หวาน ฟินจิกหมอน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2562 22:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Please 14
แบบอักษร

 

Please 14 

 

                การทานข้าวกับครอบครัวพี่วันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ทุกคนดูดีใจและอบอุ่นมากจนฉันเองก็รู้สึกผิดในใจที่ไม่ยอมมาพบพวกท่านตั้งแต่แรก ท่านทั้งสองรบเร้าให้ค้างที่นี่แต่เพราะพี่วันอ้างว่าต้องพาฉันไปทำธุระต่อและพี่วันเองก็มีงานด่วนเข้ามาพวกท่านเลยยอมให้กลับแต่ครั้งหน้าต้องค้างคืนกับพวกท่าน

                “พี่สะใภ้” เสียงเข้มที่คล้ายพี่วันเอ่ยเรียกเมื่อเรานั่งกันอยู่ที่ห้องรับแขกพี่วันหายไปพร้อมกับคุณพ่อและคุณแม่ของเขา เวขอตัวออกไปรับลูกที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกตอนนี้มีน้องชายพี่วันที่ชื่อวินและแฟนของเขา ถ้าใครเพิ่งมาเจอวินแล้วคิดจะจีบบอกเลยว่าหมดสิทธิ์เพราะสายตาวินน่ะฉันดูแวบแรกก็รู้เลยว่าเขามองแค่แฟนเขาคนเดียว

                “คะ?”

                “ฝากพี่ชายผมด้วยนะครับ รายนั้นน่ะอาจจะมึนๆไปบ้างแต่ถ้าเกิดเขารู้ตัวว่ารักเขาก็จะซื่อตรงต่อความรู้สึก ผมดีใจนะที่เขาลงเอยกับพี่ ฝากดูแลเขาด้วยนะครับพี่สะใภ้” วินเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มขอบคุณ ส่วนแฟนของวินนั้นก้มหน้าทานผลไม้อย่างเดียวเลย

                “ค่ะ พี่จะดูแลเขาเท่าที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำได้”

                “ขอบคุณครับ ขิงพอก่อนทานเยอะไปแล้วนะปวดท้องจะทำไงครับ” ท้ายประโยควินก้มหน้าปรามแฟนสาวของเขาเมื่อรายนั้นเอาแต่ทานผลไม้ไม่หยุด

                “นิดหน่อยเอง”

                “ขิงครับ วันนี้ทานเยอะเกินไปนะครับเดี๋ยวปวดท้องนะ”

                “ขออีกสองคำ”

                “ครับสองคำนะ” แฟนวินพยักหน้าก่อนจะทานผลไม้ต่ออีกสองคำ ดูแล้วประจำเดือนคงจะมานั่นแหละแต่ไม่ว่าจะมองยังไงวินกับแฟนของเขาก็ยังน่ารักมากเลยนะ เห็นว่าเรียนจบแล้วฉันเองก็ดีใจกับทั้งสองมากเลย วันที่ทั้งสองรับปริญญาฉันทำได้แค่ส่งดอกไม้ไปยินดีเพราะตอนนั้นยังไม่กล้าที่จะเจอทุกคน

                “วิวครับ เราไปกันเลยไหมเดี๋ยวจะค่ำซะก่อน” ร่างสูงพี่วันเดินกลับเข้ามาในห้องรับแขกมือหนายื่นมาลูบผมฉันเบาๆ ด้านหลังนั้นมีคุณพ่อกับคุณแม่ของเขาเดินตามมาด้วย          

                “ค่ะ ไปเลยก็ได้”

                “งั้นลาพ่อกับแม่ก่อนเร็ว” พี่วันยิ้ม

                “เอ่อ แม่คะพ่อคะ หนูขอกลับก่อนนะคะสวัสดีค่ะ”ฉันยกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสอง ท่านรับไหว้พร้อมกับเผยรอยยิ้มเช่นเคย

                “จ้าลูก ไปดีมาดีนะ ถึงบ้านแล้วก็ให้พี่ไลน์มาบอกแม่ด้วยนะ”

                “ค่ะแม่”

                “ผมพาน้องกลับแล้วนะครับ สวัสดีครับ ไปนะค่อยนัดกันอีกที” ท้ายประโยคพี่วันหันไปบอกน้องชายตัวเองอย่างเป็นกันเอง วินพยักหน้ารับเบาๆใช้เวลาไม่นานพี่วันก็พามาถึงหมู่บ้านเดิมที่ฉันเคยอยู่กับพ่อแม่ รถเราหยุดจอดที่กลางซอยบ้านหลังที่คุ้นเคยมีคนเข้ามาอยู่แล้วล่ะสภาพบ้านภายนอกไม่เปลี่ยนไปจากเดิมมากนัก ดอกไม้ที่เคยปลูกก็ยังคงอยู่ ศาลาหลังเล็กที่แม่ชอบนั่งก็ยังอยู่ที่เดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยแม้แต่ความรู้สึกขณะที่อยู่ในบ้าน ความอบอุ่นที่ฉันเคยสัมผัสตอนนี้ฉันก็รับรู้ได้ว่ามันไม่ได้หายไปจากห้วงความทรงจำฉันเลย

                “สัญญากับพี่แล้วนะว่าจะไม่ร้องไห้”

                “ค่ะ ไม่ร้อง” ฉันยิ้มให้พี่วันรายนั้นพอเห็นว่าฉันส่งยิ้มให้เขาก็ยิ้มตอบกลับมา แต่จู่ๆรอยยิ้มของฉันก็พลันหายไปเมื่อสายตาเหลือบเห็นร่างท้วมที่คุ้นเคยเดินจูงมือเด็กตัวเล็กตามทางเดินเท้า ใบหน้านั้น รอยยิ้มนั้น แววตานั้นฉันจำได้ดี จำได้ไม่มีวันลืมเลือน

                “วิวจะไปไหน!” ไม่สนใจแล้ว ไม่สนใจอะไรรอบข้างแล้วฉันลงจากรถยังไงไม่รู้แต่ฉันต้องไปหาคนๆนั้นให้ได้ ฉันคิดถึงเขาคิดถึงเขามากจริงๆ ร่างที่กำลังจะหายเข้าไปในบ้านหลังที่คุ้นเคยทำให้หัวใจฉันบีบแน่นไปหมด ไม่ได้นะ เขาจะหายไปไม่ได้

                “พ่อคะ!!”

ได้ผลผู้ชายคนนั้นชะงักหันกลับมามองฉันตาโต ฉันยิ้มทั้งน้ำตา ฉันไม่ได้ฝันนั่นพ่อฉันจริงๆ พ่อขยับปากเอ่ยเรียกชื่อฉันอย่างตกใจ ทำไมกัน ได้เจอฉันเขาไม่ดีใจอย่างที่ฉันเจอเขาหรอกเหรอ แต่แล้วฉันก็ต้องหยุดยืนอย่างตกใจเมื่อมีผู้หญิงเดินออกมาอุ้มเด็กผู้หญิงที่พ่อจูงมือมาทั้งยังกอดแขนพ่อไว้แน่น ทำไม นี่มันอะไรกัน

                “วิวระวัง!!”

                “วิวลูก!!”

 

                หนาว 

                ฉันไม่ชอบความหนาวเหน็บนี้เลยสักนิด แสงไฟที่สาดส่องจนสว่างจ้าไม่สามารถทำให้ฉันมองเห็นหนทางที่เดินได้เลยสักนิด ความอบอุ่นก็ไม่มีฉันเกลียด ฉันเกลียดเสียงร้องไห้ตัวเองที่มันดังก้องอยู่ในนี้ ฉันอยากตื่นแล้ว ฉันไม่อยากอยู่ในห้วงความรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว

                “วิวลูก”

                “แม่! ฮึก หนูคิดถึงแม่” ร่างผอมบางที่คุ้นตาปรากฏชัดเจนขึ้นตรงหน้าฉัน แม่ คนที่ทำให้ฉันรักและเทิดทูนกำลังอยู่ตรงหน้าฉันแล้ว แม่ยืนยิ้มให้พร้อมกับยกแขนทั้งสองข้างขึ้นน้อยๆฉันไม่รอช้าที่พุ่งเข้าหาไปแม่และกอดท่านไว้ด้วยความคิดถึง ฉันร้องไห้อย่างไม่คิดอายเพราะรู้สึกคิดถึงมาก คิดถึงแม่ คิดถึงอ้อมกอดนี้อ้อมกอดที่ปกป้องฉันในตอนที่เหนื่อยล้าหรือตอนที่ฉันท้อสิ้นหวังแม่ยังเป็นคนที่คอยอยู่ข้างๆฉัน

                “หนูคิดถึงแม่”

                “รู้ แม่รู้”

                “หนูอยากไปหาแม่ อยากอยู่กับแม่” ฉันบอกไปน้ำตาที่ไหลผ่านกรอบหน้ายังคงไหลเอื่อยไม่มีทีท่าจะหยุด

                “ทำไมล่ะ ที่ๆแม่อยู่ไม่ได้สบายหรอกนะมีทั้งเสียงรถเสียงบีบแตรดังวุ่นวาย”

                “แม่อยู่ไหนทำไมมีเสียงดังแบบนั้น” ฉันถามออกไปอย่างสงสัย

                “ที่ๆหนูไปหาแม่ทุกเช้า แต่หลังๆมาแม่ไม่เห็นหนูเลยนะหนูกำลังจะมีครอบครัวที่อบอุ่นกับพี่เขา ชื่ออะไรนะเขาคนนั้นน่ะ จำได้ว่าเขาเคยบอกว่าจะดูแลลูกแทนแม่ด้วยนะ” แม่ยิ้ม ยิ้มแบบที่ฉันเรียกว่านางฟ้า

                “วัน พี่เขาชื่อวันค่ะ”

                “แม่ไม่รู้ว่าช่วงเวลาแม่เหลือเยอะไหม หากคนใจร้ายเขาไม่สนใจหนูขอจงเชื่อว่าแม่รักหนู แม่รักหนูสุดหัวใจใครเขาทำเลวยังไงไว้ลูกปล่อยเขาไปอย่ายุ่งเกี่ยวกับเขา แม่เชื่อว่าหนูจะสร้างครอบครัวแล้วมีความสุขได้”

                “แม่จะไปไหน ทำไมพูดแบบนี้หนูจะไปกับแม่ด้วย”

                “ไม่ได้หรอกลูก มีคนเขารอหนูอยู่นะ”

                “หนูคิดถึงแม่ หนูจะไปกับแม่”

                “ไม่ได้”

                “หนูจะไป ขอร้องให้ไปหนู อยู่คนเดียวหนูเจ็บปวด ปวดใจไปหมดมองไปทางไหนก็ไม่เจอใครที่ๆเคยมีพ่อกับแม่มันว่างเปล่า”

                “เขาคนนั้นจะเติมเต็มให้ลูกเอง วิว หนูต้องเข้มแข็งและเชื่อมั่นในตัวเขาคนนั้น”

                “แม่...”

                “แม่ต้องไปแล้วนะลูก”

                “ไม่นะแม่! แม่กลับมา กลับมาหาน้องวิวก่อน ฮื่อ! อย่าทิ้งน้องวิว”

                “กลับไปหาเขานะลูก เขารอหนูอยู่”

                “น้องวิวอยากไปกับแม่ อย่าทิ้งน้องวิว ฮือ”

 

                “ที่รักได้โปรด กลับมาเถอะนะ กลับมาหาพี่นะ” หยาดน้ำตาร้อนที่หยดลงไม่สามารถทำให้คนอย่างเขาอายได้เลยแม้แต่น้อยเมื่อเทียบกับสิ่งที่เขาจะต้องสูญเสียไปตลอดชีวิต

                “วิว กลับมาหาพี่นะครับ กลับมานะที่รัก” เสียงเข้มสั่นเครือไม่หยุดทรุดตัวนั่งลงหน้าห้องฉุกเฉินอย่างอ่อนแรงหลังจากพยาบาลที่วิ่งวุ่นเข้าออกห้องคุยวันว่าคนไข้ที่เพิ่งส่งตัวเข้าไปชีพจนหยุดเต้น อยากจะเข้าไปช่วยคนตัวเล็กแต่ก็มิอาจทำเกินหน้าที่แม้ตรงนี้จะเป็นโรงพยาบาลเขาก็ตาม

                “แม่ครับผมจะดูแลน้องเอง ให้น้องกลับมาหาผมนะ ผมจะดูแลน้องเอง” ร่างสูงนิ่งพึมพำอย่างหมดทางสู้ เขาไม่สนว่าคนนอกจะมองยังไงเพียงแค่ตอนนี้เขาได้น้องกลับมาเขาจะดูแลน้องให้ดียิ่งขึ้น ขอโปรดให้น้องกลับมา ให้น้องกลับมาหาผมนะครับ

ความคิดเห็น