ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ไม่ใจอ่อน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ต.ค. 2562 23:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ใจอ่อน
แบบอักษร

หลายอาทิตย์ผ่านไปจนตอนนี้ต้นไผ่ก็ยังไม่ได้ข่าวของเพียวแม้แต่นิดเดียว เขาเอาแต่นั่งมองรูปอีกคนอยู่ในห้องนอนอย่างว้าวุ่น 

 

"นายจะหายไปแบบนี้ไม่ได้นะเพียว รู้มั้ยว่าฉันคิดถึง" 

 

ต้นไผ่พูดกับรูปที่เขาเคยถ่ายกับเพียวตอนเด็กๆก่อนจะล้มตัวนอนลงกอดรูปนั้นไว้ที่หัวใจแล้วหลับตาลง แต่ภาพที่เขาทำร้ายเพียวมันก็ตามมาหลอกหลอนจนเขาหลับไม่ลง

 

"นายคงเกลียดฉันมาก...จนไม่ให้อภัยฉัน..เพียว..ฉันรักนาย" ต้นไผ่พูดด้วยสายตาที่เหม่อมองเพดานห้องอย่างล่องลอย

 

"เจ้าไผ่" 

 

เสียงเข้มที่เดินเข้ามาหาเขาในห้องอย่างบิดาทักขึ้น เขาเหลือบตามองก่อนจะหันหลังให้ นายณรงค์เห็นลูกชายทำท่าทีเหมือนเด็กก็ลงไปนั่งข้างๆ แล้วพูดขึ้น

 

"บางอย่างเราก็ควรปล่อยไปเพื่อให้มันเจอสิ่งที่ดีกว่า"

 

"พ่อจะหมายความว่าให้ผมปล่อยเพียวไปทั้งที่เพียวเป็นเมียผมน่ะเหรอ" ต้นไผ่ถามทั้งที่ไม่ยอมมองหน้าบิดาของตน

 

"แล้วแกจะรั้งเขาไว้ทำไม รั้งไว้ให้แกทำร้ายจิตใจเขาอย่างนั้นน่ะเหรอ?" ณรงค์ถาม

 

"....."

 

"ปล่อยเพียวไปเถอะ...อย่างน้อยก็ให้เขาไปพบความสุขจริงๆสักที" ณรงค์บอก แต่ต้นไผ่ตอนนี้ตากลับแดงก่ำ

 

"ผมไม่ปล่อย...และต่อให้พ่อไม่ช่วย...ผมก็จะหาเพียวให้เจอ...เพราะเพียวเป็นเมียผม...ผมไม่ยอมให้เพียวมีคนอื่นทั้งที่ผมรักไปแล้วหรอก!" 

 

ต้นไผ่หันมาพูดกับบิดาพลางกลั้นน้ำตาอย่างสุดกลั้น จนผู้เป็นพ่อยกมือลูบหัวด้วยความสงสาร

 

"แกเคยบอกแบบนี้กับเขารึเปล่า?"

 

"...ไม่...แต่ถ้าผมมีโอกาสผมจะบอก...และจะทำให้เขารักผมอีกครั้ง" ต้นไผ่ว่าพลางน้ำตาไหล กอดบิดาแน่น

 

"ไผ่เอ้ยย...นี่ล่ะนะ...ตอนมีเขาอยู่ไม่รู้จักดูแล...มาร้องอ้อนวอนตอนนี้..."

 

"มันสายไปแล้วใช่มั้ยพ่อ" เขาบอกบิดา

 

"...มันก็...ไม่สายนะถ้าเพียวให้โอกาส"

 

"!!...พ่อพูดแบบนี้...หมายความว่า..."

 

"อ่ะ...ที่อยู่เพียวตอนนี้" ณรงค์ส่งใบๆหนึ่งที่มีที่อยู่ของเพียวเขียนไว้ ต้นไผ่ยิ้มอย่างตาเป็นประกายพลางกอดพ่อตัวเองแน่น

 

"ขอบคุณนะครับพ่อ...ขอโทษที่ผมคิดว่าพ่อไม่เคยรักผมเลย...ขอโทษนะครับ.." ต้นไผ่ว่าน้ำตาไหลอย่างห้ามไม่ได้ นายณรงค์ก็ยิ้มแล้วตบบ่าลูกชายเบาๆ

 

.

 

.

 

.

 

เครื่องบินจากประเทศไทยบินลงตรงถึงลอนดอน ในเวลา9โมงเช้า สภาพอากาศมีหิมะตกเล็กน้อย ต้นไผ่เดินออกมาจากสนามบินก่อนจะนั่งรถไปยังโรงแรมที่อยู่ใกล้ที่พักของเพียวมากที่สุด เขาเช็คอินเข้าก่อนจะเดินออกหาตึกบ้านที่เขียนไว้ในจดหมายเล็กๆ เขาเดินออกตนอกนั้นเข้าตรอกนี้ ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากตรอกบ้านหลังหนึ่ง

 

"หึ...เอามาเลย...เลิกแกล้งได้แล้ว...มันหนาวนะ" เสียงที่คุ้นเคยทำให้ต้นไผ่หันไปมองก่อนจะตะลึงงันทั้งสองฝ่ายเมื่อทั้งคู่สบตากัน

 

"เพียว...เพียว" 

 

ทันทีที่เห็นคนที่ตามหา ต้นไผ่ก็รีบเดินเข้าไปแล้วคว้าร่างบางมากอดแน่น ในขณะที่เพียวอึ้งไปจนทำอะไรไม่ถูก ไม่คิดว่าจะต้องเจอเขาเร็วขนาดนี้

 

"ฉันคิดถึงนายมากนะ...รู้มั้ยฉันตามหานายให้ทั่วแต่ไม่รู้ว่านายไปไหน" ต้นไผ่บอกก่อนที่เพียวจะผลักเขาออกไป

 

"วิทย์ไปเถอะ" เพียวหันไปกุมมือวิทยาเดินออกไปต่อหน้าต้นไผ่ ทำให้ต้นไผ่เจ็บจี๊ดๆที่อก

 

"อย่าไป!" 

 

"....." 

 

ต้นไผ่เรียกพร้อมกับจับมืออีกข้างของเพียวเอาไว้แล้วมองอย่างขอร้อง เพียวมองมือแกร่งที่จับมือเขาแน่นก่อนจะสะบัดมันออกอย่างไม่ไยดีแล้วเดินหนี แต่ต้นไผ่ก็รั้งร่างบางเข้ามากอด

 

"อย่าไปนะ"

 

"ขอร้อง...อย่าไป" ต้นไผ่พูดข้างหู

 

"ปล่อยเพียวได้แล้ว...เพียวเขาไม่ได้อยากอยู่กับคุณ...ควรปล่อยไปตามความต้องการของเพียวนะ" วิทยาบอกต้นไผ่ 

 

"แต่เพียวเป็นเมียฉัน...คนที่แกพามาเขาเป็นเมียฉัน" ต้นไผ่พูด

 

"ผมไม่เคยมีสามี...กรุณาอย่าพูดแบบนี้อีก...และไม่ต้องมายุ่งกับผมอีกจะถือเป็นพระคุณ" เพียวพูดเสียงนิ่งแล้วสลัดัวเองออกจากแขนแกร่งที่หมดแรงเพราะคำพูดของเขาก่อนจะสาวเท้าเร็วเดินหนี ต้นไผ่จะตามไปแต่วิทยากลั้นท่าไม่ให้ตาม

 

"ผมว่าคุณกลับไปเถอะ...เพียวไม่ต้องการคุณอีกแล้ว" 

 

วิทยาบอกแล้วเดินตามเพียวไป ต้นไผ่มองทั้งคู่อย่างท้อๆแต่เขาก็สะกดรอยตามไปจนถึงบ้านที่เพียวอาศัยอยู่เมื่อวิทยากำลังจะเดินเข้าบ้านตามเพียวไป ต้นไผ่ก็แทรกตัวเข้ามาแล้วล็อกประตูอย่างรวดเร็ว

 

"คุณ!" เพียวหันกลับมาเห็นเพียวอยู่ในบ้านอีกทั้งยังล็อกประตูก็รู้สึกกลัวขึ้นมา

 

"ออกไป...ถ้าคุณไม่ออกผมจะโทรแจ้งความ" เพียวขู่แต่ต้นไผ่ก็ยิ่งเดินเข้ามาใกล้ๆ 

 

"ออก...ไป..." เพียวไล่แต่ถูกต้นไผ่ดึงไปกอด

 

"คิดถึงมากนะ...อย่าไล่ได้มั้ย...มันเจ็บ" ต้นไผ่พูดพลางกอดเพียวแน่นแม้ว่าเพียวจะดิ้นขัดขืนแค่ไหน เขาก็ไม่ยอมปล่อย

 

"ปล่อย...ปล่อยนะ...หยุดทำตัวเป็นเด็กสักที!!" เพียวว่าก่อนจะใช้แรงทั้งหมดผลักต้นไผ่ออกไป แต่ต้นไผ่กลับรี่ตรงเข้ามาแล้วช้อนคอเพียวขึ้นจูบลงที่ริมฝีปากหยักสวยทันที

 

"อื้อ...อื้อออ" เพียวดิ้นก่อนจะผลักเขาออกไป

 

"นิสัยคุณมันไม่มีทางเปลี่ยนจริงๆ...ออกไปจากบ้านผมซะ!!!...ไป๊!!!" เพียวไล่อีกฝ่ายหน้าแดงด้วยความฉุนจัด

 

"ไม่!...จนกว่านายจะกลับไปด้วย" 

 

"ผมขอบอกไว้ตรงนี้เลยนะ!...ผมจะไม่ไปไหนทั้งนั้น...ผมไม่ต้องการคุณ...ผมไม่ได้รักคุณอีกต่อไปแล้ว...เพียวคนเดิมที่มันยอมคุณมันไม่มีอีกแล้ว...จำไว้ด้วย!" เพียวว่าพลางกำมือแน่น สบตาต้นไผ่อย่างแข็งกร้าว

 

"ได้...วันนี้นายอาจโกรธฉันอยู่...ไว้ฉันจะมาอีกครั้ง...และมาทุกวันจนกว่านายจะยกโทษและรักฉันเหมือนเดิม" 

 

ต้นไผ่ว่าพลางถอยออกไปช้าๆ แล้วออกจากบ้านไปพลางมองหน้าวิทยาอย่างไม่ชอบนักและเดินกระแทกไหล่ไป วิทยาเดินเข้ามาหาเพียวที่น้ำตาไหลลงมาหลังจากต้นไผ่กลับไป

 

"ไหวแน่เหรอ?" 

 

"ฮึกๆ...ต้องไหวสิ...ต้องไม่รู้สึกอะไร"

 

"ถ้าไม่รู้สึกอะไรก็ควรหยุดร้องได้แล้ว" วิทยาบอก ก่อนที่เพียวจะซบลงที่อกเพื่อนตนร่ำไห้สะอึกสะอื้น

ความคิดเห็น