ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 4

คำค้น : เมียผมมันหัวร้อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 437

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ค. 2562 10:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4
แบบอักษร

 

 

 

“ไม่กลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนหรอ” ผมถามร่างบางที่ตอนนี้กำลังนั่งกินชูชิที่ห่อกลับมาที่บ้าน    

“ไม่อ่ะขี้เกียจเดินเอาชุดมายืมหน่อยสิ”  ตามใจเขาครับเพราะยังไงผมก็ได้กำไลอยู่ดี   ก็ดูตัวเขากับตัวผมสิใส่เสื้อผมเข้าไปนี้เห็นไปถึงไส้ถึงพุงเลยทีเดียว   ว่าแล้วก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหาเสื้อตัวใหญ่ๆมาให้พร้อมกับกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวจิ๋วที่ผมแอบไปซื้อมาไว้ให้เขาโดยเฉพาะ     

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน    แล้วดูซิกินยังไงถึงให้เลอะเสื้อได้เดี๋ยวก็โดนน้าแก้วดุอีกหรอก”     

“ก็คนมันหิวไม่รู้หรือไงนั่งรถตั้งนานกว่าจะถึง   ไม่รู้วันนี้วันอะไรรถถึงได้ติดขนาดนี้” ว่าแล้วร่างบางก็เดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ผมเอามาให้   

“อึก!” แม่งเอ้ยกูคิดถูกคิดผิดเนี่ยที่เลือกชุดนี้มาให้มันใส่    ใครจะไปรู้ว่าเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงบ๊อกเซอร์ธรรมดาๆ   แต่พอมันมาอยู่บนตัวร่างบางแล้วแม่งโคตรเอ็กส์อดทนไว้ลูกพ่อ    

“แกมทำไมแกมมีกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวเล็กด้วยนิวใส่ได้พอดีเลยอ่ะ”  ว่าแล้วก็เปิดเสื้อโชว์ให้ดูว่ากางเกงมันพอดีจริงๆ    

“อะ อ๋อคือแกมซื้อมาผิดอ่ะ” ที่จริงก็ตั้งใจนั้นแหละ  

“แล้วนี่จะกินต่อไหม”  

“กินสิยังไม่อิ่มเลย” ร่างบางเดินไปนั่งทานชูชิต่อโดยไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลย    

ก๊อกๆ ๆ  

ใครมาว่ะ   

แกร็กกกกก  

เปิดประตูเข้ามาเองแบบนี้รู้เลยครับว่าใครไอ้พี่ฟาโรห์แน่นอน    ดีนะที่พี่แกยังมีมารยาทเคาะประตูก่อนเปิดเข้ามา  

“แหม!!! ไอ้น้องแรดเลิกเรียนมาไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องหนีมาขลุกตัวอยู่กับแต่ผู้ชายกูจะฟ้องแม่    แล้วนี่กินอะไรกันอยู่กินด้วยดิ” เมื่อกี้พึ่งจะว่าน้องตัวเองไปหยกๆกลับมานั่งร่วมโต๊ะกินชูชิด้วยกันซะงั้น  

“ไอ้พี่ฟาโรห์ปากเสีย!!   นิวจะฟ้องแม่เหมือนกันว่าพี่ทิ้งนิวไว้มหาลัยแล้วไปกับสาว   แล้วห้ามกิน!นี่ของนิวคนเดียว”  ว่าแล้วร่างบางก็ดึงจานใส่ชูชิมาไว้ในอ้อมแขนตัวเอง  

“โหน้องรักให้พี่กินด้วยนะ   เมื่อกี้ไอ้คนที่พูดมันไม่ใช่พี่ไอ้คนเมื่อกี้มันวิ่งหนีไปแล้ว”  ไอ้พี่ฟาโรห์โกหกได้หน้าด้านๆมาก     ส่วนคนน้องก็นั่งชั่งใจอยู่แป๊บหนึ่งก่อนที่จะยอมเลื่อนจานไปไว้กลางโต๊ะ      

“ที่ยอมให้กินด้วยไม่ใช่ว่าเชื่อหรอกนะ   แต่สงสารคนโง่ๆแบบพี่มากกว่าที่เอาเงินไปเลี้ยงสาวหมด”    

“ไอ้นิว!!”  

“อะ อะ  อย่าพูดแบบนี้กับน้องนะ!!!” ร่างบางยกนิ้วชี้ส่ายไปส่ายมาอยู่ตรงหน้าพี่โฟราห์เป็นการยั่วโมโหหน่อยๆ      

“จะกินไม่กิน!”  

“กิน  ไอ้แกมไปเอาตะเกียบมาให้กูที”   

“แกมไม่ต้อง! พี่อยากกินก็ไปหยิบเองสิ” เอาแล้วสงครามพี่น้องกำลังจะเกิดขึ้นอีกแล้ว    แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้วผมพอจะดูออกแล้วว่าใครจะแพ้และแน่นอนก็ต้องเป็นพี่ฟาโรห์อยู่แล้วเพราะตอนนี้นิวเคลียร์มีชูชิในมือเป็นตัวประกัน          

“แค่นี้ก็สิ้นเรื่องกินได้” หลังจากที่พี่ฟาโรห์เอาตะเกียบกลับออกมาก็เริ่มลงมือทาน     

“กินอิ่มแล้วกลับบ้านไปได้แล้วพี่ฟาโรห์”   

“อ้าวบอกพี่กลับแล้วทำไมตัวเองไม่กลับ”  

“ก็เขาจะเล่นเกมส์ก่อน”  

“ฮะ!!  นิวเคลียร์นี่นะจะเล่นเกมส์”  

“ก็ใช่จะทำไม”  

“ไม่ทำไมหรอก   ไอ้แกมแกทำประกันหรือยัง” อย่าถามให้เป็นลางแบบนี้สิพี่      

“ผมว่าคงไม่ต้องถึงขั้นนั้นก็ได้มั่งพี่”  

“กูว่าไม่แน่มึงอาจจะได้ของใหม่ฮ่าๆๆกูไปก่อนนะขอให้มึงโชคดี    ส่วนเรารีบกลับบ้านด้วยหละ”  

“รู้แล้วหน่ารีบไปเลย!!”    หลังจากที่พี่ฟาโรห์กลับไปแล้วตอนนี้ก็เหลือผมกับร่างบางสองคนแล้ว     

“พร้อมยัง” ผมถามร่างบางที่ตอนนี้กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่   

“พร้อมแล้ว   มามาอยากเล่นแล้วเนี่ย” ผมขอให้การสอนร่างบางเล่นเกมส์วันนี้ผ่านไปด้วยดีสาธุ   ต้องพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์แล้วครับงานนี้  

“งั้นนิวมานั่งตรงนี้” ผมพาร่างบางมานั่งหน้าคอมที่ผมใช่สตรีมเกมส์    แต่ครั้งนี้ผมไม่เปิดสตรีมหรอกขอสอนร่างบางให้เล่นเป็นก่อน 

“เริ่มจากปุ่มต่างๆก่อนละกัน   ดูนะตรงนี้เอาไว้ยิง  ตรงนี้เอาไว้กระโดดแบบนี้   ส่วนอันนี้ควบคุมการเดิน  แล้วอันนี้เอาไว้วิ่ง   เอาแค่นี้ก่อนละกันจำได้ไหม” ส่ายหัวแบบนี้จำไม่ได้ชัวร์ 

“ใครจะไปจำได้”  

“งั้นก็จำแค่สองอันนี้ก่อนละกันยิงกับวิ่งเข้าใจไหม”  

“โอเค” หึให้มันจริงเถอะ  

“เอาหละเริ่มแล้วนะ” ผมเข้าเกมส์โดยใช่แอคเค้าท์ของผมให้เขาเล่น   

“วิ่งเก็บของไปก่อน     ใช่แบบนั้นแหละ” ร่างบางทำตามที่ผมบอกทุกขั้นตอน      

“ง่ายแค่นี้เองกระจอกมากเชื่อมือนิวเคลียร์ได้เลย” ไม่ค่อยจะคุยเท่าไหร่เลย  

“นิว! คนมายิง!!”  

“ยิง! ยิงตรงไหนอ๊าก!! จะตายแล้ว”  

“ยิงตรงนี้ยิงมัน!”  

“ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้หละเห็นไหมตายเลย!!” โอ้โหบอกจนไม่รู้จะบอกยังไงแล้วยังมีหน้ามาโวยวายใส่ผมอีกเดี๋ยวพ่อก็ตบจูบซะหรอก   

“เอาใหม่ๆ  เข้าเกมส์ใหม่” ผมว่าแล้วก็ทำการเข้าเกมส์ใหม่ 

“คราวหน้าบอกให้เร็วกว่านี้นะรู้ไหม   เป็นเพราะแกมแท้ๆเลยมัวแต่ชักช้าไม่ยอมบอกสักที” จ้าเมื่อกี้ความผิดกูทั้งนั้นจ้าเฮ้อออ 

“เอาหละเก็บของเหมือนเดิม   คอยมองรอบๆด้วยว่ามีคนไหม” ตอนนี้ทำได้ดีอยู่หรอกแต่พอเจอคนก็ทำอะไรไม่ถูกบอกให้ยิงก็ดันไปหมอบให้เขายิงซะงั้น     

“เก็บของเก็บของ  คราวนี้มึงเจอกูแน่” ทำเหมือนเก่งไปอีก  

“แกม!! คน!! คนมาอีกแล้ว!!”  

“ยิงสิยิงมัน   นั้นแหละยิง”  

“หึ เล่นกากๆอย่ามาซ่ากับพี่ไอ้น้อง” พึ่งฆ่าไปได้ตัวเดียวขี้โม้จริงๆเลย  

“เพิ่มเลือดก่อน  ระวังคนด้วย”   

ปัง!!  

“ไอ้บ้าเอ้ย!! ใครมันมาแอบยิงกูว่ะเล่นแบบนี้มันขี้โกงชัดๆเลย!”  

“ก็ใครใช้ให้ไปยืนเติมเลือดอยู่กลางแจ้งแบบนั้นหละ” 

“แล้วทำไมไม่บอกก่อนฮะ!!” โดนอีกแล้วกู   

“ไม่เป็นไรๆเล่นใหม่ๆ”  

“ทีหลังบอกให้มันเร็วๆแบบนี้เมื่อไหร่จะชนะสักที”  อย่าพึ่งหวังชนะเลยเหลือรอดให้ได้เป็น 20 คนสุดท้ายก่อนเถอะอันนี้อะไรลงไปแป๊บเดี๋ยวก็ตาย       

เริ่มเกมส์ใหม่แล้วครับไม่รู้ว่าคราวนี้จะรอดได้นานแค่ไหน    

“นิวคนมาข้างหลัง”  

ปัง!!!  

“ไอ้แกม!!ทำไมบอกช้าตายเลยเนี่ย    ไอ้บ้านั้นก็ด้วยเก็บของยังไม่ทันครบเลยไม่รู้จะรีบยิงไปทำไมบ้าบอจริงๆ” เอาแล้วไอ้แกมก็มา    งานนี้คิดถูกคิดผิดว่ะเนี่ยที่มานั่งสอนเกมส์แบบนี้ให้คนหัวร้อนอย่างมันเนี่ย     

   

ความคิดเห็น