ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : หนี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2562 23:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หนี
แบบอักษร

ขนตาที่ประดับบนดวงตาคู่คมของต้นไผ่ค่อยๆขยับเปิดขึ้นช้าๆ ต้นไผ่เบนสายตามองคนข้างๆ แต่กลับพบแต่ความว่างเปล่า 

 

"เพียว!...เพียว" เขาสะดุ้งสุดตัวพลางลุกขึ้นหาเพียวทั้งในห้องน้ำ และระเบียงห้อง ก่อนเขาจะออกไปหาด้านนอก

 

"ขอโทษนะครับ...เห็นคนไข้ในห้อง407บ้างมั้ยครับ" ต้นไผ่ถามพยาบาลที่เคาน์เตอร์ด้วยท่าทีร้อนรุ่ม

 

"คนไข้ออกไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วนะคะ" 

 

"อะไรนะ!?" ต้นไผ่ตกใจก่อนจะนิ่งงัน นึกอะไรไม่ออก 

 

"คิดหนีกันจริงๆเหรอ" 

 

ต้นไผ่กลืนก้อนจุกในคอลงอย่างยากลำบาก ตาคมแดงก่ำมือกำแน่น ก่อนจะเดินเร็วออกไปเพื่อไปหาใครบางคนพร้อมกับกดโทรศัพท์

 

"หาที่อยู่ของนายวิทยาให้ฉันที ฉันให้เวลา 5 นาที"

 

.

 

.

 

.

 

เพียวมองหน้าต่างที่ด้านนอกมีหิมะตกจางๆ ตอนนี้เขาหนีมาอยู่ที่ลอนดอน ใช่เขาหนี หนีคนใจร้ายอย่างต้นไผ่มาอยู่ที่นี่ โดยมีวิทยาเป็นคนช่วยจัดการให้

 

"กาแฟหน่อยมั้ย?" วิทยาถามคนที่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างพร้อมกับส่งแก้วกาแฟร้อนๆให้

 

"ขอบใจ" เพียวพูดพร้อมรับแก้วกาแฟนั้นมาถือไว้

 

"คิดถึงเขาหรือเปล่า?" วิทยาถามพร้อมช้อนตามองเพียวที่ยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม เพียวชะงักไปก่อนจะก้มมองดูแก้วกาแฟ

 

"...ไม่!...ฉันจะไม่มีวันคิดถึงคนใจร้ายแบบนั้นอีก" เพียวว่าพลางถอนหายใจก่อนจะทำสีหน้าปกติ

 

"อืม...ดีแล้วล่ะ...แต่อย่าใจอ่อนง่ายๆล่ะ...จำสิ่งที่เขาทำกับตัวเองมากๆ...เราจะได้ไม่เจ็บซ้ำ" วิทยาบอกเพียวที่มีสีหน้าวิตก

 

"วันนี้เราไปเที่ยวคลายเครียดกันดีกว่า...สนมั้ย?" 

 

"...ก็ได้นะ...ดีเหมือนกัน...ไม่ได้มานานแล้วไปดูความเปลี่ยนแปลงสักหน่อย" เพียวบอกพร้อมรอยยิ้ม

 

.

 

.

 

.

 

"ทำไมถึงหาไม่เจอ! แค่ข้อมูลของคนๆเดียว ไม่มีปัญญากันรึไง!!"

 

"ขอโทษครับ...แต่ผมหาดแล้วไม่เจอจริงๆครับ" ลูกจ้างที่เขาจ้างให้หาข้อมูลที่อยู่ของวิทยาบอกข่าวกับเขา

 

"จะไปไหนก็ไป...ไป!!" ต้นไผ่ตวาดลั่นอย่างหัวเสีย พลางตบมือกับพนักเก้าอี้ สีหน้าฉุนจัดอย่างบอกได้

 

"แสดงว่าเป็นมึงจริงๆสินะที่พาเมียกูหนี" ต้นไผ่ว่าพลางกำมือแน่นขนัด

 

"คิดว่าหนีได้นานก็หนีไป...ฉันไม่ยอมแพ้หรอกเพียว!" 

 

"ฮัลโหลพ่อครับ ช่วยผมหาพี่เพียวหน่อย" เขาโทรขอความช่วยเหลือจากบิดา

 

'ฉันช่วยแน่...แต่แกต้องคุยกับฉันให้รู้เรื่องเจ้าไผ่!'

 

"ได้ครับ!...พ่ออยากรู้อะไรผมจะตอบทั้งหมดเลย...แต่ผมอยากรู้ว่านายวิทยาพาเมียผมไปไหน..ให้เร็วที่สุด!" เขาบอกบิดาของตนเองก่อนจะวางสายไป

 

.

 

.

 

.

 

บ้านต้นไผ่

 

"นี่แก...ทำไมแกถึงเลวแบบนี้ ห้ะ!!" 

 

นายณรงค์ว่าลูกชายเสียงดังเมื่อฟังความจริงจากลูกชายเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างลูกชายทั้งสอง

ต้นไผ่นั่งเงียบเขารู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องโดน

 

"แค่เห็นฉันเอ็นดูเพียวมากกว่า แกก็คิดว่าฉันรักและจะยกทุกอย่างให้เพียวอย่างนั้นเหรอ แกคิดได้ไง ห้ะ!?" 

 

"คุณพอเถอะ...ใจเย็นๆเถอะค่ะ" นางสุภางค์บอกสามีก่อนที่นายณรงค์จะกระแทกตัวนั่งลง

 

"สรุปพ่อจะช่วยผมมั้ย?"

 

"หึ! ฉันว่าให้เพียวไปน่ะดีแล้ว..ดีกว่ามาตกนรกอยู่กับแก!" นายณรงค์ว่า

 

"แต่เพียวก็เป็นเมียผม...ผมไม่ยอมให้ใครมาขโมยเมียผมไปหรอก...ถ้าพ่อไม่ช่วย...ผมตามหาเองก็ได้" ต้นไผ่ว่าพลางลุกขึ้นเดินออกไปอย่างฮึดฮัด

 

"คุณคะ...ไม่ช่วยจริงๆเหรอ?" นางสุภางค์ถาม

 

"ให้มันหาเองนั่นแหละ...มันจะได้รู้คุณค่าว่าตอนมีอยู่ไม่รักษา พอเขาจากไปพึ่งจะรู้สึก!" 

 

"แต่ฉันเป็นห่วงเพียวค่ะ...ลูกจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้" นางสุภางค์บอกหน้าเศร้า

 

"เอาน่ะคุณผมรู้อยู่แล้วว่าเพียวอยู่ไหน"

 

"จริงเหรอคะ!?" 

 

"ใช่...เพราะผมให้คนตามดูเจ้าไผ่กับตาเพียวตลอด...คุณไม่ต้องห่วงนะ" นายณรงค์บอกภรรยาจนนางสุภางค์โล่งใจ

ความคิดเห็น