Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : TAKE CRAE : 04

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2562 04:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
TAKE CRAE : 04
แบบอักษร

TAKE CRAE : 04 

 

"พี่จินค้าบ"  

 

เสียงทุ้มติดหวานของแทฮยองเอ่ยเรียกคนอายุมากกว่าทันทีที่เปิดประตูแล้วสาวเท้าเดินเข้ามาภายในตัวบ้านสายตาเหลือบไปมองจองกุกที่นั่งเล่นเกมอยู่ที่โซฟามือหนากดจอยเกมในมือสายตาคมตวัดมองเขาเล็กน้อยก่อนจะกลับไปจ้องมองเกมในโทรทัศน์จอยักษ์ตามเดิม 

 

"มาแล้วหรอแทฮยอง พี่เพิ่งทำอาหารเสร็จพอดีเลย รบกวนไปช่วยจีมินยกอาหารในครัวมาไว้ที่โต๊ะหน่อยนะ" ซอกจินเอ่ยบอกกับน้องข้างบ้านพร้อมรอยยิ้มน่ารักในขณะที่เจ้าตัวกำลังจัดโต๊ะอาหารให้มีระเบียบ 

 

"ได้เลยครับ" แทฮยองว่าพลางพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายสองขายาวสาวเท้าเพื่อจะเดินไปที่ครัวแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเสียงทุ้มคุ้นหูของใครบางคนดังขึ้นเมื่อเดินผ่านโซฟาตัวยาว 

 

"นานชิบหาย มึงควักไส้ออกมาล้างรึไง"  

 

จองกุกว่าด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งสายตาและมือที่ถือจอยเกมยังคงใจจดใจจ่อกับมันตามเดิม คนร่างบางกรอกตาไปมาด้วยความเบื่อหน่ายก่อนจะรีบสาวเท้าเดินเข้าไปในครัวทำทีไม่สนใจคำพูดคำจาของใครบางคน สิ่งที่แทฮยองสนใจมากกว่านั้นคือเพื่อนสนิทตัวเล็กที่อยู่ในครัวตอนนี้ 

 

"จีมินปล่อยเลย ถ้วยนั้นมันร้อน ให้เรายกให้นะ" แทฮยองรีบก้าวเท้าเดินไปหาเพื่อนตัวเล็กอย่างรวดเร็วเมื่อจีมินทำท่าจะยกถ้วยแกงขึ้นด้วยตัวเองหลังจากตักแกงใส่ถ้วยเสร็จ 

 

"จะดีหรอแทฮยอง"  

 

"ดีสิ เราทำได้" 

 

"งั้นรบกวนด้วยนะ" 

 

สิ้นเสียงหวานที่ตอบรับแทฮยองพร้อมรอยยิ้มน่ารักทำเอาอีกฝ่ายถึงกับหน้าแดงทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มที่ถูกส่งมาให้โดยคนตัวเล็ก แทฮยองรีบละความสนใจหยิบถุงมือกันความร้อนมาสวมใส่มือบางแก้เขินพลางยกถ้วยแกงร้อนๆไปที่โต๊ะอาหารที่มีพี่จินจัดจานรออยู่ พวกเขาช่วยกันจนเสร็จเรียบร้อยมีเพียงจองกุกที่ยังนั่งเล่นเกมอยู่หน้าจอไม่มีท่าทีจะลุกมาช่วย 

 

"ลุกมาทานข้าวได้แล้วจองกุก"  

 

คนร่างหนาลุกขึ้นจากโซฟาตัวยาวโดยอัตโนมัตยอมวางจอยเกมในมือไว้ที่โต๊ะกระจกหน้าโซฟาและสาวเท้าเดินมานั่งที่โต๊ะอาหารแต่โดยดีเมื่อสิ้นเสียงของพี่คนโต ตอนนี้แทฮยองนั่งอยู่ข้างจีมินแต่ฝั่งตรงข้ามมีจองกุกนั่งอยู่ จองกุกจ้องมองแทฮยองด้วยสายตาที่เรียบนิ่งแม้คนร่างบางไม่มีท่าทีว่าจะสนใจเขาสักนิด 

 

"กลิ่นหอม หน้าตาน่าทานมากครับพี่จิน" แทฮยองเอ่ยปากชมคนอายุมากกว่าพร้อมรอยยิ้มที่น่ารักเมื่อนั่งลงที่เก้าอี้กันจนครบทั้งสี่คน 

 

"อร่อยด้วยนะแทฮยอง" ซอกจินว่าพลางหัวเราะคิกคักเล็กน้อยเขามั่นใจในฝีมือการทำอาหารของตัวเองเป็นที่สุด 

 

"ผมทานบ่อยครับ ช่วงเปิดเทอมจีมินห่อข้าวมาจากบ้านมาทานที่โรงเรียนผมก็นั่งทานกับจีมิน จีมินบอกอยู่ครับว่าเป็นฝีมือพี่จิน อร่อยที่สุดเลยครับ" 

 

"เป็นถึงลูกคุณหนูแต่มาแย่งข้าวน้องกูแดกเนี่ยนะ มึงบ้าป่าวเนี่ย!" จองกุกโวยวายเข้มใบหน้าหล่อแสดงอาการตกใจออกมาไม่น้อย  

 

"ไม่ใช่นะ! แม่นมผมก็ห่อข้าวมาให้เหมือนกันผมก็แบ่งกันทานกับจีมินนะ!!" คนร่างบางเอ่ยเสียงค้านสู้ขาดใจพยายามอธิบายเพื่อไม่ให้คนเจ้าอารมณ์เข้าใจเขาผิดมากไปกว่านี้ 

 

"พอเลยทั้งคู่ ทานข้าวกันเถอะ" คนอายุมากกว่าว่าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงสายตาหวานมองไปที่น้องชายคนกลางด้วยใบหน้าที่เอือมระอาไม่น้อย 

 

"ทานแล้วนะครับ" แทฮยองละการสนใจจากคนร่างหนาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขาเนื่องจากมันมีอะไรที่น่าสนใจมากกว่านั้นเป็นล้านเท่าคืออาหารน่าทานบนโต๊ะตรงหน้า 

 

[เป๊ง!] 

 

"กูจะกินชิ้นนี้" จองกุกเอ่ยด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่นิ่งเรียบเมื่อเจ้าตัวใช้ซ่อมกระแทกกับซ่อมของแทฮยองที่กำลังจะจิ้มไก่ทอดในจานขึ้นมา เขายักคิ้วอย่างผู้ชนะแทฮยองทำได้แค่มองหน้าและปล่อยไปด้วยความจำยอม 

ที่ยอมเพราะเกรงใจซอกจินเท่านั้นแหละ... 

 

[เป๊ง!] 

 

"จองกุก มีมารยาทด้วย" ซอกจินเอ็ดเสียงเข้มเมื่อได้ยินเสียงช้อนกระทบกันแทฮยองใช้ช้อนกลางตักแกงตรงหน้าแต่จองกุกดันใช้ช้อนของตัวเองปัดช้อนของแทฮยองออก เขาตักแกงเข้าปากตัวเองอย่างสบายใจโดยไม่ลืมยักคิ้วเยาะเย้ย 

 

"อะไร ผมจะตักพอดี" เอ่ยบอกคนเป็นพี่ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งจองกุกกำลังพูดโกหกทุกคนต่างดูออก 

 

[เป๊ง!] 

 

"พี่จองกุก! ลุกไปกินที่โซฟาคนเดียวเลยนะ!!!" ฟางเส้นสุดท้ายขาดลงจีมินตะเบ่งเสียงด้วยความโมโหคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมเมื่อเห็นจองกุกมัวแต่กลั้นแกล้งเพื่อนสนิทของเจ้าตัวไม่เลิก 

 

"จีมินไล่พี่เพราะมันหรอ" คนร่างหนาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาติดสั่นเครือเล็กน้อยใบหน้าหล่อตอนนี้แสดงอาการเกรงกลัวน้องชายตัวเองออกมาจนเห็นได้ชัด 

 

"เห็นอยู่ว่าพี่จองกุกตั้งใจแกล้งแทฮยองก่อน! ลุกไปนั่งกินคนเดียวเลยเดี๋ยวจีมินจะลุกไปตักแกงมาใหม่ให้" 

 

สิ้นประโยคของคนตัวเล็กจองกุกก็ยอมลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารและสาวเท้าเดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาวทันทีโดยไม่ลืมที่จะหยิบจานข้าวของเจ้าตัวไปด้วย จีมินลุกจากโต๊ะอาหารก่อนจะเดินหายเข้าไปในครัว แทฮยองมองตามเพื่อนตัวเล็กก่อนจะหันไปมองจองกุกที่ทำหน้าเศร้าอยู่ที่โซฟา 

 

"ฮิฮิ" เสียงขำเล็ดลอดออกมาจากลำคอหูจองกุกกระดิกดุ๊กดิ๊กทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั้นและมันจะเป็นเสียงของใครไม่ได้เลยนอกจากเสียงของลูกคุณหนูข้างบ้าน 

 

"ขำไรมึง!" น้ำเสียงเกรี้ยวกราดตะเบ่งออกมาด้วยความไม่พอใจเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นแทฮยองนั่งหัวเราะเขาอยู่ที่โต๊ะอาหาร 

 

"ไม่เอาน่าจองกุก" คนเป็นพี่เอ่ยห้ามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาคนที่โซฟายอมสงบแต่โดยดีทำเอาซอกจินก็อดกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ 

 

"แล้วอย่ากินไปเล่นเกมไปนะ พี่จองกุกต้องกินให้เสร็จก่อน" เสียงหวานเอ่ยบอกกับคนเป็นพี่่อยกถ้วยแกงไปวางไว้ที่โต๊ะกระจกหน้าโซฟาหลังจากที่เดินออกมาจากในครัวของบ้าน 

 

"ครับ" จองกุกเอ่ยตอบรับด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาอดน้อยใจไม่ได้ที่เมื่อสักครู่นี้น้องชายสุดที่รักของเขาตะคอกใส่เขาเพื่อปกป้องไอลูกคุณหนูข้างบ้าน 

 

"สุดยอดเลยจีมิน" 

 

เสียงทุ้มติดหวานของแทฮยองเอ่ยขึ้นทันทีเมื่อเพื่อนสนิทตัวเล็กเดินกลับมานั่งที่โต๊ะอาหารตามเดิมนิ้วหัวแม่มือถูกยกขึ้นด้วยความชอบใจ แทฮยองไม่ลืมหันหน้าไปเยาะเย้ยคนตัวดีที่ชอบแกล้งเขาอยู่ที่โซฟาจองกุกทำได้แค่มองด้วยสายตาอาฆาตและเก็บความแค้นเอาไว้ในใจรอวันที่จะเอาคืนคนตัวดี 

 

 

[ 1 ชั่วโมงผ่านไป.. ] 

 

ตอนนี้พวกเขาต่างพากันทานอาหารจนเสร้็จเรียบร้อยซอกจินและจีมินพากันล้างจานอยู่ในครัวแทฮยองอาสาขอช่วยล้างแต่ก็โดนทั้งสองคนปฏิเสธด้วยความเด็ดเดี่ยว คนร่างบางต้องยอมแต่โดยดีถึงแม้ในใจอยากช่วยแทบแย่ แทฮยองสาวเท้าเดินออกมาจากในครัวขาเรียวหยุดยืนที่ข้างโซฟาตัวยาวที่จองกุกนั่งอยู่สายตาสวยจ้องมองเกมในโทรทัศน์จอยักษ์ที่ถูกบังคับโดยจองกุกคนขี้แกล้ง 

 

"มองไร" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมใบหน้าที่เรียบนิ่งสายตาคมเหลือบมองแทฮยองที่ยืนมองอยู่ไม่ห่างเล็กน้อยก่อนจะกลับมาสนใจเกมตามเดิม 

 

"ผมแค่อยากดูพี่จองกุกเล่นเกม" 

 

"นั่งดิ ยืนไม่เมื่อยไง" 

 

"เล่นยากมั้ยพี่จองกุก" เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยถามคนอายุมากกว่าด้วยความสงสัยเมื่อนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกันกับที่จองกุกนั่งอยู่แม้สายตายังคงจ้องมองอยู่กับเกมตรงหน้า 

 

"ไม่ยาก อยากเล่นอะดิ" 

 

"เปล่า" 

 

"เล่นเปล่า เดี๋ยวกูสอน " 

 

"ลองหน่อยก็ได้" แทฮยองว่าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาภายในใจของเขาอยากจะลองเล่นอยู่แล้วปกติเขาเล่นแต่เกมในโทรศัพท์มือถือพวกเกมจอยแบบนี้แทฮยองไม่เคยเล่นหรอก 

 

"เขยิบมา" คนอายุมากกว่าว่าด้วยใบหน้าเรียบนิ่งคนตัวดียอมขยับร่างกายเข้ามาให้ใกล้กับเขายิ่งกว่าเดิมเพียงไม่ช้าจอยเกมในมือหนาถูกส่งไปให้อีกฝ่ายมือบางยอมรับมันมาถือไว้แต่โดยดี 

 

"กดอันนี้หรอ" แทฮยองเอ่ยถามคนข้างกายด้วยความตื่นเต้นจนใบหน้าสวยแสดงอาการออกมาให้จองกุกเห็น มุมปากยักยกยิ้มเมื่อเห็นท่าทีนั้น 

 

"กด X กระโดด O วิ่ง กดปุ่มบนหมอบ" แม่เสียงจะเอ่ยบอกแต่สายตายังคงจ้องมองไปที่ใบหน้าสวยของคนข้างกายถึงแม้แทฮยองจะมัวจดจ้องไปที่จอยเกมและหน้าจอโทรทัศน์สลับกันไปมา 

 

"ยากอะ! ไม่เล่นละ" คนร่างบางว่าคิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมเมื่อรู้สึกว่าเกมที่เล่นอยู่มันยากไม่ง่ายเหมือนที่มองจองกุกเล่นเลย จอยเกมถูกยื่นคืนให้กับคนเป็นเจ้าของด้วยความหงุดหงิดแต่ทว่า.. 

 

"จะไปยากอะไรวะก็แค่กดแบบนี้" ร่างหนาขยับเข้าไปแนบชิดลำแขนถูกอ้อมไปที่รอบตัวมือหนาจับเข้าที่มือบางของอีกคนเขาสาถิตวิธีเล่นให้แทฮยองดูด้วยตัวเขาเองด้วยร่างกายที่แนบชิด 

 

"พี่จองกุก.." เสียงทุ้มติดหวานเอ่ยชื่อของคนที่โอบเจ้าตัวเอาไว้อยู่ด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แทฮยองเบิกตากว้างร่างกายแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะขยับเขยื้อนหายใจยังรู้สึกว่ามันลำบาก 

 

"เอ้ย! โทษที มึงไม่ต้องเล่นละ" 

 

คนร่างหนารีบดึงแขนของเจ้าตัวออกและขยับออกให้ห่างจากแทฮยองเล็กน้อยมือหนาดึงจอยเกมในมือของอีกฝ่ายออกมาถือเอาไว้ตามเดิมก่อนที่จองกุกจะกลับมานั่งเล่นเกมด้วยตัวเอง เขาทำให้แทฮยองเริ่มทำตัวไม่ถูกและใจหายกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้ ต่างกันกับจองกุกกลิ่นหอมประจำกายและผิวที่นุ่มนิ่มของแทฮยองทำให้เขาเริ่มไม่มีสมาธิเล่นเกม 

หัวใจเต้นแรงผิดปกติความรู้สึกใหม่เกิดขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็น.. 

 

 

 

Talk Talk 

อัพตอนตีสี่มาดึกอีกแล้วค่ะ งานท่วมหัวพร้อมนอนมากพรุ่งนี้ตื่นไปสอบแบบเบลอๆแน่นอน ราตรีสวัสดิ์ทุกคนนะคะ คิดถึงนะ 

ความคิดเห็น