ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Chapter 2 : ไม่กลับมา ก็ไม่กลับมา 100%

ชื่อตอน : Chapter 2 : ไม่กลับมา ก็ไม่กลับมา 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ต.ค. 2558 10:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 2 : ไม่กลับมา ก็ไม่กลับมา 100%
แบบอักษร

Chapter 2

  “ขอบใจนะ เพราะต่อไปฉันจะแย่งเธอจากพี่ชายฉัน”

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/129212/1050296290-member.jpg

 

 

 

 

2

ไม่กลับมา ก็ไม่กลับมา

                ฉันตื่นขึ้นมายืดเส้นยืดสายด้วยความเหนื่อย เมื่อยตามร่างกาย ฉันมองดูนาฬิกาแล้วก็ต้องทำหน้าเซ็งไปตามๆ กัน ฉันเดินออกจากห้องรองเท้า เวลาหกโมงเช้านี่มันสดชื่อดีจริงๆ นะถ้าไม่ติดว่าต้องไปสอนก็จะดีกว่านี้ ฉันได้กลิ่นอาหารหอมๆ โชยมาจากในครัว

                “ตื่นแล้วเหรอ”

                “เห็นตื่นมั้ยล่ะ”

                “ไม่เห็น”

                ฉันเบ้ปากใส่ไนท์ นี่ยังไม่ยอมกลับอีกเหรออยู่นานเกินไปแล้ว แต่ก็ดีมีคนทำอาหารไว้ให้ ฉันไม่เคยทำอาหารกินหรอกนะทำไม่เก่งแค่กินได้นี่ถือว่าบุญอย่าถามหาความอร่อยเลยแค่ต้มมาม่ายังหม้อไหม้ได้คิดเอาก็แค่นั้น ไนท์วางอาหารสามสี่อย่างลงบนโต๊ะพร้อมกับข้าวสวยที่วางอยู่กิน

                “เสร็จแล้วก็ออกไปจากห้องฉันไป” ไมได้ไล่แค่เชิญออกไปจากห้องเท่านั้น

                “ทำไมชอบไล่จังวะเกล้า” ไนท์ก็คือไนท์ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไป เขานั่งลงทานข้าวไม่สนใจคนอย่างฉันสักนิด ฉันเองก็นั่งลงหัวโต๊ะตรงข้ามกับเขานั่งทานข้าวไปเงียบๆ

                “ไม่พูดกับฉันเลยเหรอ”

                “ไม่มีอะไรจะพูด”

                “เลิกกับเฮียซะ!” ฉันมองหน้าไนท์ที่อยู่ดีๆ ก็พูดเรื่องบ้าๆ นี่ขึ้นมา เขาไมได้มองหน้าฉันกลับแต่อย่างใดเจ้าตัวเองแต่ตักข้าวตักอาหารใส่ปาก

                “ไม่”

                “ไม่เลิกจริงๆ”

                “อื้อ นายสมควรเลิกยุ่งกับเราได้แล้ว” ฉันพูดไปเท่านั้น ฉันรักนนท์จริงๆ เขาดีสารพัดอย่างกับฉัน ไม่ใช่ว่าฉันรักนนท์เพราะแค่ต้องการลืมไนท์แต่เพราะใจฉันรักฉันถึงได้ตกลงคบกับเขาและฉันเองก็ตกใจเมื่อรู้ว่านนท์คือพี่ชายของไนท์

                “ถ้าเธอไม่เลิกฉันจะทำให้เธอเลิกเอง” ไนท์ช้อนตาขึ้นมองสบตาฉันอย่างแน่วแน่ ฉันไม่ชอบเลยท่าทางแบบนี้ซึ่งมันหมายถึงว่าเขาจะทำมันจริงๆ ไม่ใช่แค่พูดเล่น

                “นายกลับบ้านไปอาบน้ำได้แล้ว”

                “กลับน่ะกลับแน่ อย่าไล่นักเลย”

                “รู้นี่ว่าไล่”

                “เป็นคน ขนาดหมามันยังรู้เลย”

                “นึกว่าไม่ใช่คน”

                “จะไม่เถียงไม่ได้เลยใช่มั้ยเกล้า”

                “เรียกพี่ก็ดี”

                “ให้เรียกเมียว่าพี่มันรู้สึกยังไงไม่รู้” ฉันอยากจะตบปากเวรๆ ของเขาจริงๆ คนเรานี่ก็กล้าพูดเนอะทั้งๆ ที่ก็ไม่ได้เป็นอะไรกันเลยด้วยซ้ำ

                “ตั้งใจเรียนเถอะไนท์ ยังไงเราก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว” ฉันพูดออกไป ฉันรู้ว่าไนท์เองก็เข้าใจและรู้ดีแต่เข้าไม่อยากจะเข้าใจมัน

                “ทำไมจะเป็นไปไม่ได้ ให้โอกาสฉันสิฉันรู้ว่าเธอไม่ได้รักเฮียนนท์เท่าฉันหรอก”

                “เปล่าเลยไนท์ ฉันรักนนท์จริงๆ นนท์ไม่ได้เข้ามาตอนที่ฉันเจ็บเพราะนายแต่เขาเข้ามาในตอนที่ฉันเลิกรักนายไปแล้ว ได้ยินมั้ยว่าฉันเลิกรักนายไปนานแล้ว”

                “ฉันจะถือว่าไม่ได้ยิน!

                พูดจบไนท์ก็โยนช้อนลงบนจานเดินหนีออกไปจากห้องครัว ฉันถอนหายใจออกมา เริ่มรู้สึกถึงความวุ่นวายที่จะตามมาแล้ว ไนท์คงไม่ยอมหยุดมันง่ายๆ

                “ถ้าเธอบอกว่าเธอรักเฮียจริงๆ งั้นเรามาพิสูจน์กันว่าเธอรักใครกันแน่!” ฉันมองไนท์ที่ยืนพิงประตูถือเสื้อสูทที่เขาใส่มาเมื่อคืนด้วยใบหน้ากวนๆ

                “ไม่!

                “เจอกันตอนเรียนนะครับอาจารย์ เลิกสอนแล้วรอกลับพร้อมกันอย่าให้เห็นว่าแอบหนี! ผมจะรอหน้าห้องพักอาจารย์เลยรับคุณผู้หญิง”

                ไนท์เดินออกไปแล้ว เขาทิ้งแค่คำพูดกับใบหน้ากวนๆ ลอยในหัวฉันเต็มไปหมด ฉันมองดูข้าวที่เขาทำไอ้คำว่าเห็นข้าวที่เขาทำแล้วกระเดือกไม่ลงนี่ไม่มีใครหัวของธัญนิตาเลยสักนิด ฉันยังคงนั่งกินต่อไปด้วยความเอร็ดอร่อยก่อนจะมองดูเวลามันก็เริ่มจะสายแล้ว ฉันจัดหารอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยวันนี้ฉันแต่งเบาๆ ไม่จัด ผมเผ้ารวบตึงแซกกลางแลดูเป็นผู้ใหญ่น่าเกรงขามสีปากวันนี้ขอเป็นสีส้มพอส้มสดๆ รับกับแก้มกับตาฉัน ฉันแต่งหน้าไม่จัดนะไม่ค่อยชอบแต่ปากต้องมาแรงไว้ก่อนมองไกลๆ ให้รู้เลยว่านี่ปากเกล้า ส่วนชุดของฉันนั้นเปลี่ยนทุกวันอย่าซ้ำเรามีเยอะ ชุดที่ฉันใส่ก็เป็นจั๊มสูทขายาวฟังไม่ผิดหรอก มันดูเก๋จะตายสอนเด็กมหาลัยนะไม่ได้สอนเด็กมัธยม ส่วนกระเป๋านั้นก็เป็นของปราด้าตัวใหม่สวยสดสีดำมันตัดกับชุดสีขาวของฉันมาก รองเท้าก็ส้นสูงสามนิ้ววันนี้ใส่แค่นี้พอมันจะเว่อร์ไป

                ฉันใช้เวลาขับรถออกมาจากบ้านเดินทางมาถึงคณะไม่นานนัก พอเดินเข้าห้องมาเด็กเวรพวกนี้ก็เป่าปากร้องวี๊ดวิ้วเหมือนนกกระจิบขาดน้ำใส่ ฉันเป็นพี่พวกแกนะยะแถมยังมีศักดิ์เป็นอาจารย์ด้วยนับถือกันบ้างก็ดี

                “ตั้งใจเรียนกันหน่อย อย่าให้ได้สอยคะแนนออกจากกระดาษ” ฉันพูดขู่ออกไปทำให้เด็กเงียบกริบ ตอนนี้ฉันเป็นอาจารย์อย่ามาแซวเป็นเด็กปัญญาอ่อนไม่รู้จักกาลเทศะ

                “ก็ไม่ได้กลัว”

                เสียงแสนคุ้นที่ฉันรู้จักเป็นอย่างดี เมื่อวานเขาไมได้มาเรียนฉันคิดว่ามันดีมากแต่พอวันนี้เห็นหน้าของไอว์พลอยทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดไปด้วย

                “กรุณานั่งให้ดีด้วยนะคะ เดี๋ยวเขาจะหาว่าขาดการอบรม” เสียงร้องโหดังขึ้นเมื่อฉันกับไนท์ปะทะกันทางสายตา คำพูดไนท์เอาเท้าลงจากโต๊ะเรียนสีขาว

                “ครับผมอาจารย์คนสวย เจ๋งให้ได้นานๆ ล่ะ”

                ไนท์พูดแค่นั้นก่อนจะไม่สนใจอะไรฉันอีกเลยตลอดคาบ แต่เขาก็เอาแต่จ้องเวลาที่ฉันสอนจนบางทีฉันก็รู้สึกประหม่าอยู่ไม่น้อยเหมือนกันที่เขาเอาแต่มองฉันแบบนี้ ฉันไม่อยากสอนห้องนี้เลยอาจารย์สอนวิชานี้มีอยู่สองคนมีเซคเรียนห้าเซคฉันคิดว่าไนท์คงจะเลือกลงเรียนกับฉันเพราะเห็นชื่อถ้าไม่เป็นการเข้าข้างตัวเองจนเกินไป

                ฉันสอนเด็กเสร็จในตอนเช้า ช่วงบ่ายฉันก็ไมได้มีสอนเลยตรวจดูงานที่เด็กพวกนี้เอามาส่ง โตขนาดนี้แล้วละเอียดกว่านี้ก็ไม่ดี คนทำดีก็ดี๊ดีคนทำโหลยก็โหลยมากจนรับไม่ได้แล้วอย่างนี้จะไปทำงานได้ยังไงกัน เขาดูความละเอียดความเรียบร้อยของงานไมได้ดูหน้าตาฐานะ สองอย่างหลังมันช่วยให้ผ่านด่านแรกของการสัมภาษณ์ก็จริงแต่ว่าความสามารถต่างหากที่ช่วยให้เราได้งาน

                “ไง”

                “เข้ามาทำไม” ห้องพักอาจารย์ที่นี่จะแบ่งเป็นห้องใครห้องมัน ไม่รู้ว่าไนท์มาตั้งแต่ตอนไหนเขาเข้ามาแล้วก้ล็อคประตูทันที

                “คิดถึงเห็นแล้วอยากจูบ”

                “นี่!

                “อย่าเสียงดัง สิเดี๋ยวคนอื่นมองไม่ดีลูกคณบดีทำตัวร่าน” ฉันกัดฟันกรอดพยายามผลักอกไนท์ที่คุกขามยื่นหน้าข้ามโต๊ะเข้ามาหาฉัน ห้องนี้ก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมากมายนักหรอกใหญ่กว่าห้องน้ำสาธารณะแค่นิดหน่อยเองเท่านั้น

                “ควรด่าตัวเองดีกว่ามั้ย!

                “ยอมรับ แล้วไงล่ะ”

                “อย่ามาวุ่นวายกับฉัน!

                “เสียใจด้วยนะเกล้า ฉันอยากได้เธอคืนก็คืออยากได้คืน จะเกลียดฉันก็เกลียดไปแต่จำเอาไว้ฉันคนนี้คือคนที่เธอจะศิโรราบ!

                “อะอื้อ”

                ฉันโดนคนน่ารังเกลียดรวบมือไว้ทั้งสองก่อนที่เขาจะก้มลงมาจูบปากฉันสอดเรียวลิ้นเข้ามาอย่างถือวิสาสะ ฉันพยายามต่อต้านจนสุดแรงแต่ก็ไม่สามารถต่อสู้กับคมเขี้ยวของไนท์ได้

                “ตอนเย็นเจอกันนะที่รัก ผัวจะมารับ”

                “ไอ้เด็กเปรต อย่ามาใช้คำนี้กับฉัน!!” ฉันทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

                “โอเคๆ ตอนนี้เป็นกิ๊ก เอ๊ะ แฟน ใช่ๆ ตอนนี้เป็นแฟนก่อนให้ฉันได้เธอเมื่อไหร่วันนั้นแหละฉันจะเป็นผัวเธอ หัวใจฉันยังไม่อยากได้ตอนนี้ขอแค่ร่างกายเธอก่อนก็พอ”

                ฉันรู้สึกจุกเมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้ เห็นฉันเป็นคนแบบไหนกันถึงได้พูดจาไร้มารยาททำร้ายจิตใจฉัน ฉันยังคงจ้องหน้าไนท์ไม่ยอมหลบสายตา ฉันเกลียดเขา

                “ต่ำ!!

                “ถ้าไม่ต่ำจะเอาเพื่อนเธอทำไม”

                “เลว”

                “ขอบใจนะ เพราะต่อไปฉันจะแย่งเธอจากพี่ชายฉัน”

                “เลิกวุ่นวายกับฉันสักทีเถอะไนท์ เราจบกันไปแล้ว ฉันไมได้รักนายแล้ว จำไว้ซะทีสิ!!!” ฉันเผลอตวาดออกไปเสียงดังไม่ได้กลัวด้วยว่าใครจะได้ยิน อย่างน้อยห้องนี้ก็น่าจะซับเสียงได้ดี

                “ไม่จำ ไม่อยากจำ ถ้าเธอเลิกรักฉันจะทำให้เธอรัก ถ้าเธอเกลียดฉันจะทำให้เธอหายเกลียด ทุกอย่างที่เป็นเธอคือทุกอย่างที่เป็นของฉันด้วยจำเอาไว้นะเกล้า!!

 

                พูดจบไนท์ก็เดินออกไปทันที ฉันกุมขมับเมื่อคนตัวร้ายเดินออกไป ความรู้สึกแสบร้อนในอกนี่มันคืออะไร ฉันเหนื่อยมากแค่ไหนกว่าจะลืมเรื่องราวที่ผ่านมาในอดีตแต่ฉันกลับต้องมาเจอเขาอีกในวันนี้ เขาเข้ามาหาฉันเพื่ออะไรฉันไม่รู้ต่อให้ดีหรือไม่ฉันก็ระวังเขาไว้ก่อนเพราะฉันไม่อยากเจ็บอีกซ้ำสอง

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/129212/1050296290-member.jpg

 

 

                ฉันนั่งตรวจงานด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างไม่คงทีไม่คงเส้นคงวา! อย่าถามว่าเพราะอะไร เพราะได้บ้าไนท์ไงล่ะ ขับรถตามฉันตั้งแต่ออกจากมหาลัยมาจนถึงคอนโด ตอนนี้ก็นอนตายเปิดทีวีดูไม่ได้สนใจโลกภายนอกเลย จะตามรังควานฉันไปถึงไหนกันมันน่ารำคาญ

                “ออกไปสักทีสิ รอฉันก็รอแล้วจะมากวนอารมณ์ทำไม” ฉันพูดทั้งๆ ที่นั่งทำงานหันหลังใส่คนที่นอนเปิดทีวีเสียงโคตรดังจนฉันเสียสมาธิหลายครั้งแล้ว

                “ก็รู้ว่าไล่ไม่ไปยังจะไล่”

                “อย่ากวนให้มันมากนะไนท์ จะกินเอฟมั้ย”

                “ไม่มีจรรยาบรรณ”

                “สำหรับนายจรรยาบรรณไม่มีความหมายหรอก!” นี่แหนะ! คิดว่าฉันจะยอมรึไงยะ ใครเนี่ยฉันคือใครอย่าคิดมาลองดีฉันสู้ตาย

                “ปากโดนฟัดปากแหลกมั้ยฮะอาจารย์”

                “อ๊าย! ไอ้เด็กเวร อย่ามากอดนะ” ไนท์กระโดจนลงมาจากเตียงโอบรอบคอฉันมาจากทางด้านหลังไม่เพียงเท่านั้นหมอนี่ยังก้มลงมาหอมแก้มฉันอีก

                “โอ๊ยยย เป็นหมารึไงมาหอม มากอดมาเลียแก้มแบบนี้”

                “คิดถึงไง” ฉันอบากจะยกเท้าสะกิดหน้าเขาเบาๆ ให้เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว ฉันไม่มีอารมณ์มาคิดถงคิดถึงอะไรเขาหรอกนะฉันคิดถึงแค่นนท์เท่านั้น

                “อึดอัด จะไปไหนก็ไปเลยไนท์”

                “จะอยู่นี่”

                “เออ จะอยู่ก็อยู่แต่ฉันไม่ว่าง นั่นไงโทรมาพอดี” ฉันสะบัดไนท์หลุดออกจากตัวเดินไปหยิบโทรศัพท์อยู่หัวเตียงมันกำลังสั่นแรงระดับเจ็ดจุดแปดริกเตอร์

                “ถึงยัง”

                (ลงมาได้แล้วคุณผู้หญิง หิวข้าวจะแย่ไม่ได้กินมาตั้งแต่เช้า)

                “ขอเวลาเติมหน้าแป๊บนะ”

                (เกล้าครับ สวยแล้วพอเลยไหนมาดูหน่อยว่าแต่งตัวยังไงไปสอน รู้นะว่ายังไม่เปลี่ยนชุด เอามาให้แฟนตรวจหน่อยว่าผ่านมั้ย)

                “ค้าคุณอ๊ะ!” ไนท์ผลักฉันนอนหงายลงบนเตียงส่วนตัวเขาก็เข้ามาคร่อมร่างฉันไว้จากด้านบนพลางส่งสีหน้าสายตายียวนกวนประสาทอย่างถึงที่สุด

                “เลิกกับเฮียซะ” เสียงกระซิบเบาๆ ดังผ่านหูฉันพร้อมกันนั้นเขาก็ก้มลงขบเม้มลงบริเวณหลังหูฉัน แรงดูดจากปากเขาทำให้ฉันรู้ว่าเขากำลังคิดจะทำอะไร จะให้มันเป็นรอยไม่ได้ ฉันดิ้นหนีไนท์อยากสุดแรงแต่ก็สู้เขาไม่ได้แต่ถึงยังไงฉันก็ต้องดิ้นให้หลุด

                (เกล้า เป็นอะไรรึเปล่า)

                “ปะเปล่า เดี๋ยวลงไปนะแค่นี้ก่อน”

                (กะ)

                ติ๊ด!

                “หยุดนะไนท์ อย่าทำแบบี้กับคนที่มีเจ้าของแล้ว” มือทั้งสองข้าของฉันถูกตรึงไว้เหนือหัว ไนท์ไม่ได้มีสีหน้าสำนึกผิดแต่อย่างใด มันน่าโมโหนัก

                “ฉันไม่สน ฉันรักเธอ”

                “นี่!

                “มันคือเรื่องจริง แล้วฉันก็ไม่ปฏิเสธปากแข็งห่าเหวอะไรทั้งนั้น ฉันรักเธอเข้าใจมั้ย ฉันจะทวงในสิ่งที่ควรเป็นของฉัน ตอนนั้นฉันไม่รู้หรอกนะว่าเพราะอะไรทำไมฉันถึงได้ทำเรื่องเลวๆ กับเธอแต่ไม่ใช่ว่าไม่รัก ฉันรักเธอเสมอ!” ไนท์พูดแค่นั้นก่อนจะผละตัวออกห่างจากฉันปล่อยให้เป็นอิสระ ฉันรีบลุกขึ้นนั่งทันทีเพราะไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์ซ้ำเหมือนเมื่อกี้อีก

                “ฉันว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะไนท์”

                “ฉันไม่อยากรู้เรื่อง ไม่อยากรับรู้”

                “แต่นายทำตัวนายเองทั้งนั้น”

                “มันก็ใช่ ไปเหอะ”

                “ไปไหน?”

                “ไปกับเฮียไง เพราะเดี๋ยวต่อไปฉันจะเดินหน้าลากเธอกลับมาแล้วจริงๆ สงครามระหว่างเรากำลังจะเริ่มนะเกล้า” ไนท์ยกยิ้มมุมปาก ฉันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความฝืดเคืองมันคืออะไรกันความรู้สึกขนลุกวูบวาบตลอดเวลาแบบนี้ ไนท์น่ากลัวนะสำหรับฉัน เขาไม่ค่อยจะโมโหให้ใครเท่าไหร่ถ้าไม่สุดจริงๆ เขาจะไม่ร้ายถ้าไม่รู้สึกว่าเสียเปรียบจริงๆ

                “อย่าทำเลย”

                “มันห้ามไม่ทันแล้ว”

                “รักมันบังคับใจกันไม่ได้”

                “ก็ลองดู ถ้าเธอหวั่นไหวเมื่อไหร่แสดงว่าทฤษฎีนี้ใช้ไม่ได้ผล” ไนท์ยืนกอดอกจ้องหน้าฉันพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ ซึ่งฉันคิดว่ามันไม่น่ามองเลยสักนิดเดียว

                “แต่นนท์คือพี่ของนาย”

                “ก็ไม่ใช่พ่อนี่”

                “นายมัน

                “เตรียมกำแพงหัวใจเธอไว้ให้ดี ฉันจะพังมันเข้าไปเอง”

                “นายรักฉันจริงๆ หรือแค่อยากจะเอาคืน”

                “คนอย่างฉันไม่ชอบอะไรอ้อมค้อมเธอก็รู้ อยากคือเอา ไม่อยากคือทิ้ง หวงคือไม่ หึงคือโหดเข้าใจนะคนสวย” ฉันส่ายหน้าไปมาไม่อยากเข้าใจเหมือนที่เขาพูดกับฉันเหมือนกัน แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อฉันเข้าใจไปแล้ว

                “ถ้านายอยากให้มันแฟร์ทั้งสองฝ่ายนายก็ควรทำเหมือนนท์ นนท์ให้เกียรติฉันไม่ยอมขึ้นห้องฉันถ้าไม่เชิญ แล้วก็ไม่

                “อันนี้ก็ช่วยไม่ได้นะ เฮียนนท์อยากจะโง่เอง แต่นั่นก็ดีเพราะถ้าเธอปล่อยเฮียขึ้นมาเมื่อไหร่ วันนั้นจะเป็นวันที่ฉันซั่มเธอ”

                “นี่!

                “ฮ่าๆ เธอนี่มันตลกดีชะมัดเลยว่ะ ก็แค่ล้อเล่นหรือเปล่า?”

                “ไอ้บ้า!

                “ไปได้แล้ว ฉันให้โอกาสไป”

                “อย่ามาพูดเลย”

                “จริ๊ง! ฉันยอมอ่ะยอมให้เธอไปไหนกับเฮียแต่ต้องรายงานฉัน รู้ใช่มั้ยว่าฉันเด็กในสังกัดเยอะแค่เธอฉันตามได้ไม่ยาก”

                “วุ่นวาย”

                “แน่นอนสิครับก็ผมสนใจอาจารย์คนสวยนี่”

                “ฉันไปแล้ว นนท์รอนาน”

                “ซื้ออะไรมากินด้วยนะ ผัวจะรอ”

                “ทุเรศ!

                “เดี๋ยววันหลังจะพาไปพบพ่อตาแม่ยายนะเด็กดี”

                จุ๊บ!

                “ฮึ่ย!

 

                ฉันสะบัดสะบิ้งตัวหนีด้วยความไม่ชอบใจเมื่อไนท์จูบลงบนหน้าผาฉัน อยากจะบ้าตายคนอะไรหน้าด้านแบบสุดๆ ไนท์ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงท่าทางมีความสุขยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เฮ้อ! อย่างน้อยเขาก็ยังพอมีเหตุผลบ้างในส่วนหนึ่งถ้าเขารักฉันจริงๆ น่ะนะไม่ใช่แค่อยากเอาคืน ฉันล่ะกลัวกลัวว่าใจตัวเองจะกลับไปหลงรักเขาอีกครั้ง

 

 

Talk

หายหน้าไปนาน คิดถึงกันมั้ย (คิดถึงนิยาย) ยังไงก็อย่าลืมติดตามด้วย เรื่องนี้มีแต่ตัวแซ่บๆ นางเอกไม่ค่อนจะอ่อนแอ นางจะเถียงคอเป็นเอ็นเลย ชอบอย่าลืมไลค์เพจเราติดตามข่าวสารนะ 

 

เม้นท์ + โหวต = กำลังใจเรานะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน อย่าลืมอ่านเรื่องที่กำลังดำเนินอยู่อีกเรื่องใกล้จะจบแล้ว

Dangerouse K ฝ่าวิกฤติรักอันตราย

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว