เจ้าหญิงดอกไม้ / บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 1 100% Internship

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 12:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 1 100% Internship
แบบอักษร

"ตายส่ะเถอะขโมย!!!"

"อ๊ากก"

"นี่แน่ะๆๆ แกมาทำอะไรทีนี้ จะขโมยงั้นหรอ!!" ฉันหลับตาปี๋เอาแฟ้มทุบมันและถามไปด้วย ที่หลับตานะหรอ เพราะกลัวยังไงล่ะ ทุบทั้งกลัวนี่แหละ

พรึ่บ!

"หยุดได้แล้วยัยแว่น!"

"อ้ะ 0_0" ฉันเผลอลืมตาขึ้นมาเพราะแฟ้มในมือถูกปัดออก ข้อมือก็ถูกคนตรงหน้ารวบเอาไว้

ทำไม...ขโมยหล่อจัง เอ้ย เขาจับมือเรา ไม่ได้

พลั่ก! ตุ้บ!

"อ๊ากกกกกกกก ยัยแว่นนนน!"

มือฉันโดนเขามัดฉันเลยเอาขาเตะไปที่ของรักของหวงเขาแทน หึ รู้จักอิงดาวน้อยไปซะแล้ว

"ซี๊ดดด ยัยบ้าเอ้ย ถ้าลูกชายฉันใช้งานไม่ได้ ฉันจะจัดการเธอ!"

"แบร่ๆ"

นายนั่นกำลังนั่งโอดโอยกุมลูกชายตัวเองอยู่ เหอะ สมน้ำหน้า บังอาจมาจับมือฉัน

"หึ้ยย~ ยัยแว่นทำบ้าอะไรของเธอวะเนี่ย!"

"ก็คุณเป็นขโมยไม่ใช่หรอ...แถมยังโรคจิตมาจับมือฉันอีก!"

"ขโมยที่บ้านเธอกับโรคจิตหล่อแบบนี้รึไง!"

"ห้ะ?"

"ควรไปตัดแว่นใหม่นะยัยแว่น"

"..."

"ยังยืนเอ๋ออีก"

"..."

"แต่งตัวแบบนี้...นักศึกษาฝึกงานสินะ พี่สวยรับคนเอ๋อๆแบบเธอมาได้ไงกัน"

"นี่ ฉันไม่ได้บ้านะ คุณนะแหละ มายืนทำอะไรลับๆล่อๆตอนที่คนอื่นเขาเลิกงานหมดแล้ว!"

"หึ แล้วเธอล่ะยัยแว่น ขึ้นมาทำอะไร?"

"ฉันลืมกระเป๋าตังค์ต่างหาก!"

แล้วฉันกับเขาก็ยืนเถียงกันในความมืด

พรึ่บ!

ไฟภายในแผนกก็สว่างจ้าทุกดวง

"แม่งเอ้ย กว่าจะติด!"

"0_0"

คนที่อยู่ตรงหน้าเอามือเสยผมก่อนจะบ่นออกมา..

นั่นสินะ ขโมยอะไรจะหล่อขนาดนี้...

"หืม...พอเปิดไฟแล้ว เห็นหน้าเธอชัดขึ้นมาเลยแหะยัยแว่น"

เขาค่อยๆ สาวเท้าเข้ามาหาฉัน ส่วนฉันก็ถอยหลังไปเรื่อยๆ ก่อนจะชนกับผนัง! หล่อแต่โรคจิตก็ไม่โอเคนะ

"คุณ...ถอยออกไปนะ"

"ไหนลองถอดแว่นดูสิ"

"ไม่!! ว้ายยย! คุณทำอะไรเนี่ย!" เขาเอาแขนดันผนังไว้ ก้อนจะดึงแว่นฉันออก ดึงออกก็มองอะไรไม่ชัดนะสิ เบลอหมดแล้วเนี่ย

"หึ"

"ปล่อยนะคะไม่งั้นฉันจะฟ้องบอส!!"

ฉันเผลออ้างบอสออกไป เพราะคิดว่ายังไงบารมีของบอสหรือท่านประธานที่นี่อาจจะปกป้องฉันได้ ถึงแม้เราจะยังไม่รู้จักกันก็ตาม

"I'm your boss baby :)

"นี่คุณอย่างมาอ้างมั่วๆ นะ"

"พอถอดแว่นนี่เปลี่ยนเป็นคนละคนเลยแหะ ตอนใส่ว่าน่ารักแล้ว ตอนถอดน่ารักกว่าอีก อื้มม ผมก็หอม~"

"..."

เขาพูดว่าอะไรนะ

เขาชมฉันว่าน่ารักหรอ

หรือฉันหูฝาด...แต่ก็ได้ยินชัดเจน

เขาเป็นคนแรกที่ชมว่าฉันใส่แว่นแล้วน่ารัก

"ดวงตากลมโต จมูกเชิดรั้น แก้มขาวๆ ปากจิ้มลิ้มนี่..."

"-///-"

"...น่าจูบชะมัด"

"0_0"

พอเขาพูดจบริมฝีปากร้อนก็ประทับลงมาที่ริมฝีบางของฉันทันที

แบบนี้ เขาเรียกว่าจูบใช่ไหม?

เขางับริมฝีปากฉันเบาๆ ทำให้ฉันตกใจเผลอเผยอริมฝีปากออก คนตัวสูงได้โอกาสดันลิ้นร้อนเข้ามาสำรวจในโพรงปากหวาน

 

เวลาจูบ เขาใช้ลิ้นกันด้วยหรอ?

 

แล้วตอนนี้ฉันก็ยอมให้เขาจูบ!!!

"อื้อออออ อ๋อยนะ~"

ฉันเริ่มใช้แรงอันน้อยนิดผงักร่างสูงออก แต่กลายเป็นฉันโดนเขารวบมือเอาไว้เหนือหัวแทน

"อื้ม..."

"แฮ่กๆ คุณ..ทำอะไรฉัน"

"หวานเหมือนที่คิดจริงๆ ด้วย :)"

"อ้ะ คุณจะทำอะไร หยุดนะ!!"

ร่างสูงของคนที่อ้างว่าตัวเองเป็นบอสก้มลงมาสูดดมอยู่ที่ซอกคอของฉัน ต่อให้ขัดขืนยังไงเขาก็ไม่ยอมปล่อย

"ฮึก ปล่อย"

"ทำไมหอมไปทั้งตัวแบบนี้ยัยแว่น~"

"ฮึก...ฮือ..ปล่อยฉันไปเถอะ" ฉันกลัวไปหมดแล้ว ตลอดชีวิตไม่เคยต้องมาเจออะไรแบบนี้ น้ำตากับเสียงสะอื้นของฉันทำให้เขาหยุดชะงัก

"แค่นี้ถึงกับร้องไห้เลยหรอ ไม่สนุกเลย :)" เขามาขโมยจูบแรกของฉันแถมยังยิ้มหน้าตาเฉยอยู่อีกหรอ ต่อให้เป็นบอสฉันก็ไม่สน

เพียะ!!

"ฮึก ไอคนลามก!!"

ฉันรีบวิ่งลงลิฟต์จากชั้น15 ไม่ลืมที่จะหยิบกระเป๋าตังค์บนโต๊ะมาด้วย

"หึ้ยย ไอคนบ้า!"

 

@ร้านขนมไทยอิงดาว

19.30 น.

กริ๊งงง~

"กลับมาแล้วค่าา~"

กว่าจะถึงบ้าน ทุ่มครึ่ง T_T การฝึกงานวันแรกของฉัน ทำไมถึงเหนื่อยแบบนี้นะ รอรถเมล์หน้าบริษัทก็ครึ่งชั่วโมงแล้ว รถติดอีก

"ทำไมวันนี้กลับช้าล่ะลูก ที่ทำงานเลิกช้าหรอ แล้วฝึกงานวันแรกเป็นไงบ้าง"

"รถติดนิดหน่อยค่ะ วันจันทร์ด้วย^^"

"ทำไมปากแดงตาแดงแบบนั้นล่ะ"

"ฮ่าาาา หิวจัง แม่กับยายทำอะไรให้หนูกินบ้างน้าา~" ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องทันที จะให้แม่รู้เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด

"มาๆ ยายทำแกงมั่สหมั่นที่หลานชอบด้วย"

"หูยย ของชอบหนูทั้งนั่นเลย^^"

พอได้กินกับข้าวฝีมือยาย อารมณ์ฉันกลับมาสดใสอีกครั้ง เหมือนได้เติมพลัง ได้ลืมเรื่องบ้าๆที่เจอมาด้วย

 

21.00 น.

ก๊อกๆ~

"ดาวนอนรึยังลูก"

"ยังค่ะแม่"

ฉันที่อาบน้ำเรียบร้อยกำลังจะล้มตัวลงนอนก็ต้องลุกไปเปิดประตูให้แม่เช้ามา มีอะไรรึเปล่านะ หรือจะสงสัยเรื่องเมื่อตอนค่ำ

"มีอะไรไม่สบายใจบอกแม่ได้นะ"

"ดาวสบายดีน่าา"

"ฝึกงานวันแรกเป็นไงบ้างล่ะหืม"

"ก็...โอเคค่ะ พี่ที่ทำงานน่ารักทุกคนเลย" ยกเว้น เขาคนนั้น...พอนึกถึงภาพเมื่อตอนเย็นก็วนกลับเข้ามาในหัว ทั้งๆที่พยายามจะลืมแล้วแท้ๆ

"ดาว..."

"คะ?...โธ่แม่คะ ไม่เชื่อหนูหรออ^^จริงๆนะคะ พี่ที่ฝึกงานใจดีมากเลย เขาสอนงานดีมากด้วย.."

ฉันเห็นแม่พูดเสียงสั่นๆ ดวงตาบ่งบอกถึงความเป็นห่วง เลยพยายามพูดบอกว่าฉันโอเค เล่าเรื่องที่ทำงานให้แม่ฟังจนแท่ยอมเชื่อว่าฉันสบายดี

"เห้อ~"

"นอนไม่หลับ"

ไม่ว่าจะพยายามข่มตาหลับสักแค่ไหน มันก็ไม่ยอมหลับ เอาแต่นึกถึงเหตุการณเมื่อตอนเย็น กว่าจะได้นอนก็ตีสามกว่าแล้ว!!

 

9.30 น.

ตื่นเช้ามาเลยง่วงๆ โหนรถเมล์มาสภาพที่ตายังปิด จนพี่ที่ทำงานสงสัย เพราะฉันแอบเผลอหลับตินทำงานหน่ะสิ มันไม่ไหวจริงๆ ง่วงมาก

"น้องดาว เมื่อคืนนอนไม่หลับหรอ"

"พอดีหนูช่วยแม่กับยายทำขนมขนดึก เลยง่วงนิดหน่อยค่ะ" ขออ้างแม่กับยายหน่อยนะ แต่เมื่อคืนฉันก็ช่วยแม่กับยายทำขนมจริงๆ แต่มันเสร็จไว ไม่ได้ดึกมากด้วย

"อ๋อ ใช่ บ้านน้องดาวเปิดร้านขนมไทยใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ^^"

"พี่อยากกินทองหยิบทองหยอดพอดี พรุ่งนี้พี่สั่งกล่องนึงนะ"

"ได้ค่าพี่พรีม^^"

ฉันยิ้มให้กับพี่พรีม มาฝึกงานแต่ได้ช่วยโปรโมทร้านให้แม่กับยายไปในตัวด้วย

"ทุกคน!!!"

เสียงอันสดใสเหมือนนกแก้วของพี่สวยที่ดังขึ้น ทำให้คนทั้งแผนกบัญชีมองไปที่พี่เขาเป็นจุดด้วยรวมทั้งฉันกับพี่พรีมด้วย

"ว่าไงเจ้"

"มีข้าวร้ายมาแจ้งสองเรื่อง"

"เรื่องอะไรค้าบ"

"เรื่องแรกงบยังไม่ผ่าน และเรื่องที่สอง บอสจะลงมาตรวจแผนกอีกห้านาที!!!!"

"หาาาาาา!!!?"

"อะไรนะ!!!?"

"กรี๊ดดด!!

พรึ่บ! ตุ้บ! ควับ!

หลังจากที่พี่สวยพูดจบทุกคนในแผนกก็ต่างรีบร้อนเคลียงานจัดของบนโต๊ะตัวเอง บางคนก็แต่งหน้าเสริมสวย

มันเกิดอะไรขึ้น...

เดี๋ยวนะ บอสหรอ...

หรือจะเป็นคนเมื่อวาน

คนที่ฉันตบหน้าเขา!!!

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น