facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2558 23:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่9
แบบอักษร

ขอโทษนะคะที่มาอัพช้า

ช่วยเม้นและถูกให้เป็นกำลังแก่ไรท์ด้วยนะคะ 😿          

+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-+-

           "พี่อิฐ!"   ทิวตะโกนเรียกชื่อพี่ชายที่ไม่ได้เจอกันนานเป็นปีๆด้วยความดีใจก่อนจะกระโดดกอดคอพี่ชายไว้แน่น

          "พี่มาได้ไงเนี่ย   รู้มั้ยผมคิดถึงพี่เชี่ยๆเลยอะ"   ทิวพูดออกมาด้วยความดีใจ

           "ฮาฮาฮา   คิดถึงพี่ซะจนเชี่ยเต็มหน้าเลยนะ"   อิฐบอกน้องชายพร้อมกับลูบหัวทุยอย่างเอ็นดู

 

อิฐเป็นพี่ชายคนโตที่รับหน้าที่ดูแลบริษัทย้อยที่อเมริกานานๆที่ปีหนจะได้กลับมาบ้าน    ซึ่งทั้งทิวและกิ่งต่างสนิทกับอิฐมากตอนเด็กๆ   แต่พออิฐโตขึ้นเรียนมาหาวิทยาลัยที่อ๊อกซฟอร์ดจบก็มาอยู่ดูแลบริษัทย้อยแทนพ่อที่อายุมากกับการที่ต้องบินไปบินมาระหว่างสองประเทศ

จึงทำให้ทั้งสามห่างเหินกันเลื้อยๆ

           "แล้วตกลงเราจะบอกพี่ได้หรือยังว่าไปไหนมา"   อิฐถามน้องชายอีกครั้งเมื่อยังไม่ได้คำตอบ

พอทิวได้ยินอิฐถามขึ้นมาอีกก็ทำท่าอึดอัดใจไม่กล้าตอบคำถามพี่ชาย

           "อ่าาา   เอ่อออ   คือออ"   ทิวรากเสียงยาวเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

           "คืออะไร?"   อิฐถามทิวอีกครั้ง

           "คือ...ผมไปนอนบ้านไอ้กิ่งไงพี่   พี่จำไอ้กิ่งไม่ได้หรอ"   ทิวพยายามพูดให้น้ำเสียงนิ่งที่สุด

           "กิ่งหรอ?"   อิฐยกคิ้วหนาถามทิว

           "ใช่   ทิวไปนอนบ้านไอ้กิ่งมา"   ทิวตอบกลับพี่ชายด้วยรอยิ้ม

แต่คนเป็นพี่กับมองมาด้วยสายตาจับผิด    ยิ่งทำให้ทิวรู้สึกไม่ดีมากขึ้นไปอีก    ทิวพยายามหลบสายตาที่พี่ชายส่งมาให้โดยการมองแฉไปทางอื่นไม่กล้าสบตาอิฐเพราะกลัวจะเห็นความจริงที่ซ้อนอยู่ข้างใน

อิฐมองหน้าน้องชายสักพักเพื่อจับพิรุธ

           "...แต่กิ่งไปช่วยงานของพ่อกิ่งที่บริษัทพี่นะ"   อิฐบอกทิวพร้อมจ้องมองด้วยสายตาจับผิด

พอทิวรู้ว่ากิ่งอยู่กับพี่ชายของตนก็เริ่มรู้สึกชาวาปไปทั้งตัว    อิฐมองหน้าน้องชายนิ่งไม่ได้ถามอะไรเพราะเขารู้ว่าทิวคงมีเรื่องอึดอัดจึงไม่อยากบอกตน

           "เอาเถอะ   ในเมื่อเราไม่อยากบอกพี่ก็จะไม่เอาคำตอบ"   อิฐบอกทิวที่เงยหน้ามามองตนอย่างงๆ

           "ขอบคุณครับ"   ทิวบอกขอบคุณพี่ชายพร้อมรอยิ้มเล็ก    อิฐมองน้อยชายที่ยิ้มให้จึงลูบหัวทุยอีกรอด้วยความเอ็นดู

           "ป่ะ   ไปกินข้าวกัน"   อิฐพูดชวนน้อยชายแล้วทั้วสามคนก็มานั่งประจำที่โต๊ะอาหารแล้วเริ่มลงมือหารกัน

 

หลังอาหารมือเช้าจบลงทิวพาร่างที่เหนื่อยล้ามานอนบนเตียงนุ่นๆที่คุ้นเคย    แต่มันกับกว้าเกินไปสำหรับเขา

มือบางลูบไล้ไปตามที่นอนกว้าอย่างโหยหาใครอีกคนที่เจ้าตัวก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

    กรืด~กรืด~

 

หลังจากทิวคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยและหลับลงไปก็ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงโทนศัพท์

           "ฮะ   ฮันโหล"   ทิวกรอกเสียงใส่ปรายสายด้วยน้ำเสียงงัวเงีย

           "กูบอกให้มึงโทรหากูทุกสามเวลาไม่ใช่หรอห๊ะ!"   วายุสถบออกมาเพราะร่างบางไม่ยอมทำตามที่ตนสั่ง

           "เอ่อ   กูพึ่งตื่นเนี่ย...แล้วมึงจะตะโกนทำไมกลัวไม่มีใครยินหรือไง"   ทิวว่าออกมาด้วยอารมณ์คุกรุ่นเหมือนกัน

           "..."   วายุที่โทรเข้ามาเงียบไม่พูดอะไร

           "นี่ถ้ามึงไม่พูดกูว่าแล้วนะ"   ทิวบอกกับวายุอีกครั้ง

           "...ถ้ามึงวาง   อย่างหวังว่ามึงจะลุกไปเรียนไหว"   วายุบอกด้วยน้ำเสียงเข้ม   ทิวนิ่งเงียบกับคำพูดของร่างแกร่งที่บอกออกมาไม่อาย

           "...มะ   มึงอะก็ดีแต่ขู่กูตลอดแหละ"   ทิงว่าออกมาไม่เต็มเสียงนัก

           "หึ".  วายุสถบขำในรำคอก่อนทุกอย่างจะเงียบลง

           "..."

           "..."

ทั้งสองต่างคนต่างเงียบไม่พูดไม่จาเหมือนแค่ได้ถือโทนศัพท์ไว้แค่นี้ก็ทำให้หัวใจของพวกเขาพองโตได้    แค่ได้ยินเสียงนิดหน่อยก็ทำให้หัวใจเต็มอิ่ม แต่ด้วยทิตทิที่มีต่อกันเลยทำให้ไม่รู้สึกตัว

           //เฮ้อ   นี่กูจะใจเต้นแรงไปถึงไหนเนี่ย   แค่ได้ยินเสียงมันกูก็...บ้าไปแล้ว!!!//   ทิวคิดด่าตัวในใจก่อนที่เสียงเคราะประตูจะดัวขึ้นทำลายความเงียบ

 

   ก็อก~ก็อก

 

           "ทิว   เราอยู่ข้างในหรือเปล่า   พี่เข้าไปนะ"   เสียงอิฐเรียกชื่อทิวออกมา

ทิวเห็นพี่ชายจะเปิดประตูเข้ามาก็รีบว่างสายทันทีโดยไม่ได้บอกวายุให้รู้รื่อง

           "พะ   พี่มีธุระอะไรหรอ"   ทิวถามด้วยน้ำเสียงติดตกใจนิดๆ

           "ทำไม   เดี๋ยวนี้พี่เข้าห้องเราไม่ได้แล้วไง"   อิฐพูดหยอกน้องชายเสียงงอลๆ

           "เปล่าพี่...ทิวไม่ได้ว่าอย่างนั้น"   ทิวรีบพูดอ่อนพี่ชายตัวเองที่ดูเหมือนจะเริ่มงอลเขาแล้ว

อิฐเลิดคิ้วหนาข้างนึงแล้วดูการกระทำของน้องชายตนที่เดินเข้ามากอดเขาเหมือนตอนเด็กๆ   

 พออิฐเห็นทิวอ่อนเขาเหมือนเมื่อตอนเด็กก็อดที่จะเอามือมาลูบหัวน้องชายสุดที่รักไม่ได้

เพราะอิฐรักน้องชายคนนี้มาก    เนื่องจากแม่เสียงไปตอนทิวยังเด็กและพ่อก็ต้องไปทำงาน    อิฐเลยต้องรับหน้าที่ดูแลน้องชายทั้งสองโดยบอกให้พ่อห้ามจ้างคนมาดูแลน้องชายทั้งสองเด็ดขาด

เพราะกลัวจะทำให้ทิวที่ไม่เคยเห็นหน้าแม่ต้องรู้สึกขาดความอบอุ่นและมีข่าวที่ว่าพี่เลี้ยงชอบทำลายเด็กที่เลี้ยงบ่อยครั้งเลยทำให้อิฐเป็นห่วงน้องชายทั้งสองมาก    ถึงแม้อีกคนจะอยู่ม.สามแล้วก็เถอะ

     

           "เอาละ   ไปแต่งตัวพี่จะพาเราออกไปกินข้าวกลางวันข้างนอกกัน"   อิฐบอกทิวด้วยใบหน้าอ่อนโยน

           "จริงอะ   พี่อย่างโกหกทิวนะ"   ทิวถามเพื่อความแน่ใจ

           "อืมมม"   อิฐตอบแค่นั้นแต่บีบจมูกโด่งรั้นด้วยความเอ็นดู

เมื่อทิวได้คำตอบที่แน่ชัดแล้วก็รีบวิ่งหาเสื้อผ้าและวิ่งเข้าห้องน้ำเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที

 

   กรืด~กรืด~

 

เสียงโทนศัพท์ของทิวดังอีกครั้งเพราะว่าเมื่อกี้ที่ทิววางไปไม่ได้บอกวายุเลยทำให้เขาต้องโทรมาหาอีกครั้ง

อิฐเดินไปดูโทนศัพท์ของทิวว่าใครโทรมา    แต่อิฐเห็นชื่อที่วายุเมมไว้ก็ขมัดคิ้วหนาเข้าหากันอย่างสงสัย

           "ฮันโหล"   เสียงทุ้มเข้มถูกเอ่ยผ่านโทนศัพท์เครื่องหรูของทิว

           "...มึงเป็นใคร"   น้ำเสียงที่วายุสงมาก็ไม่น้อยหน้ากัน

           "หึ   มึงรองเดาดูสิ"   อิฐพูดแค่นั้นแล้ววางสายไป

พอดีกับทิวที่เดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากแต่งตัวเสร็จ

           "เมื่อพี่พูดกับใครอะ"   ร่างบางถามด้วยความสงสัยที่ได้ยินเสียงแว้วๆจากนอกห้องน้ำ

           "เปล่า...พี่ไม่ได้คุยกับใครทั้งแหละ   ว่าแต่เราแต่งตัวเสร็จหรืองั้นเนี่ยจะไปแล้วนะ"   อิฐเปลี่ยนประเดนเมื่อเห็นหน้าสงสัยของน้องชาย

           "เสร็จแล้วเนี่ย...ไปเลยเร็วๆทิวหิวข้าวแล้ว"   ทิวบอกพี่ชายปากยู่ทำให้คนเห็นอดขำออกมาไม่ได้

           "หึ   ไปๆ   หิวก็รีบไปเร็วเข้า"   อิฐพูดพลางเอาแขนมาค้องคอทิวแล้วเดินออกไปจากห้อง

 

 

 

 

   ฮ่องกง

 

           "โถ่โว้ย!!!"   วายุสถบออกมาเสียงดังลั้นห้องทำงาน

ก็เมื่อกี้เขาโทรไปหาทิวมากำลังอารมณ์ดีอยู่แล้วทิวก็ตัดสายเขาไปเฉยเลย    เลยกะจะโทรไปใหม่แต่เจอผู้ชายอีกคนรับสาย    แทมยังพูดจากวนตีนเขาอีก

อย่าให้กลับไปได้นะ...จะเล่นให้ลืมทางกลับบ้านเลย

 

วายุนั่งคิดไปก็หงุดหงิดไปพอนึกว่าร่างบางอยู่กับผู้ชานคนอื่นที่ไม่ใช่เขาก็ยิ่งหงุดหงิดเข้าไปอีก

           //นี่กูเป็นอะไรไปวะ   ทำมั้ยกูต้องหงุดหงิดกะอี่แค่มันไปนอนหรือไปทำอะไรกับคนอื่นด้วยวะ//   วายุคิดในใจพยายามหาคำตอบให้ตัวเอง

 

   กรืด~กรืด~

 

           "ว่าไง"   วายุถามปรายสาย

           "(นายครับคนของนายอรงกรมาป้วนเปี้ยนแถวบ่อนเราอีกแล้วครับ)"   แซมรายงานผู้เป็นนาย

           "อืม   จัดการพวกมันได้"   วายุสั่ง

           "(ครับนาย)"   แซมตอบรับก่อนจะวางสายไป

 

           //หึ   ไอ้ทิว   กูกลับเมื่อไหร่มึงเตรียมตายคาเตียงได้เลย//

ความคิดเห็น