facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 36.5k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2562 19:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

บทนำ 

แพทริเซียให้พนักงานกลับบ้านก่อนเวลา เมื่อเห็นฝนใหญ่กำลังก่อตัวตั้งเค้าว่าจะซาดเทลงมาอย่างบ้าคลั่งตามที่พยากรณ์อากาศบอกเอาไว้ในข่าวช่วงเช้า แพทริเซียไม่มีปัญหากับการเดินทางเนื่องจากเธอมีรถยนต์ส่วนตัว ดังนั้นหญิงสาวจึงอยู่เฝ้าร้านเพียงลำพัง มีลูกค้าแวะมาอุดหนุนบ้างประปราย และแม้เธอจะทำงานเพียงคนเดียว แต่เธอก็ดูแลลูกค้าได้ทั่วถึงทุกคน  

ไม่กี่นาทีต่อมาฝนเม็ดโตก็ตกลงมาจากฟากฟ้าอย่างบ้าคลั่ง มีลูกค้าหลายรายติดฝนอยู่ในร้าน แต่เมื่อฝนเริ่มซาลูกค้าก็เช็คบิลแล้วจากไป แพทริเซียอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง  

“นี่ก็ใกล้เวลาปิดร้านแล้ว คงไม่มีลูกค้ามาแล้วละมั้ง”  

พูดไม่ทันขาดคำประตูร้านก็ถูกผลักเข้ามา ดวงหน้างดงามหันไปมองทางประตูเข้าออกร้าน เห็นร่างสูงสง่าเจ้าของรูปหน้าหล่อเหลาราวกับปติมากรรมชั้นยอดปั้นแต่งขึ้นมาอย่างประณีต หญิงสาวตาค้าง อกข้างซ้ายรู้สึกร้อนวูบวาบและเต้นแรง  

‘แค่ยืนเชยๆ เสน่ห์ยังแรงกระแทกใจ ผู้ชายคนนี้ช่างน่ากลัวนัก’ 

“ร้านปิดแล้วหรือยัง” เสียงทุ้มนุ่มหูทำให้หญิงสาวได้สติ เธอตื่นตัวแล้วลนลานเดินออกจากส่วนเคาน์เตอร์เพื่อมาต้อนรับลูกค้าสุดหล่อ  

“ยังค่ะ...ร้านยังไม่ปิดค่ะ คุณต้องการรับอะไรดีคะ เครื่องดื่มหรือขนมหวาน”  

“ขอชาอุ่นๆ สักแก้วก็พอ” 

“รอสักครู่นะคะ”  

“ครับ” 

ชายหนุ่มกวาดตามองลอบๆ ร้าน ริมฝีปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มีความพึงพอใจเคลือบแฝงอยู่ ไร้ผู้คนก็เท่ากับไร้ก้างขวางคอ อมานซิโอเดินทางมายัง Levana Café อย่างคนมีเป้าหมาย ก่อนหน้าที่จะมาได้ให้ลูกน้องเข้ามาสอดส่องแล้ว อมานซิโอเป็นคนมีแผนการ เมื่อทางสะดวกเขาจึงเข้ามาในร้าน  

ดวงตาคมกริบลอบมองสาวสวยเพียงคนเดียวในร้าน เธอกำลังชงชาให้เขาอยู่ เธอไม่ได้สนใจเขาแต่เขาสนใจเธอเต็มๆ สนใจจนไม่อาจปล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปนาน 

“ชาร้อนๆ มาแล้วค่ะ” หญิงสาวยกถ้วยชามาเสริฟพร้อมกับเสียงหวานแหววไพเราะเสนาะหู  

‘หากเสียงหวานๆ เรียกชื่อเราตอนอยู่บนเตียงก็คงจะดีไม่น้อย’ ในความคิดของอมานซิโอคิดเรื่องบัดสีบัดเถลิงกับเจ้าของเสียงหวานแหวนไปซะแล้ว ชายหนุ่มไม่ได้เล่น แต่เขาจริงจัง ไม่อย่างนั้นคงไม่อนุญาตหลานชายตัวน้อยเรียกเจ้าของร้านคนสวยว่า ‘คุณป้า’ หรอกนะ  

วันนี้ที่เขามาก็เพื่อมาขออนุญาตจีบคุณป้าไปเป็นแฟนและเป็นคุณป้าของหลานชาย  

“นั่งก่อนสิครับ” 

“คะ?” 

“ผมเชิญคุณนั่งดื่มชาเป็นเพื่อนผม” 

“อะ....เอ่อ....” หญิงสาวอ้ำอึ้งจะพูดก็ไม่พูดเหมือนเอกำลังคิดคำปฏิเสธเขาอยู่  

“รังเกียจผมเหรอครับ”  

“ปะ...เปล่า...เปล่านะคะ”  

“แล้วทำไมคุณถึงทำท่าเหมือนจะปฏิเสธผมด้วยล่ะ” 

“ฉันแค่คิดว่ามัน...เอ่อ...คือว่า...มันไม่เหมาะสมค่ะ” 

“ผมไม่ใช่คนมากเรื่องหรอกครับ ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณด้วย นั่งกับผมเถอะนะครับ....ได้โปรด”   

เขาอ้อนวอนเธอด้วยคำว่า ‘ได้โปรด’ น้ำเสียงของเขามันช่างทำใจดวงน้อยอ่อนระทวย หญิงสาวไม่กล้ามองสบตาชายหนุ่มทรงเสน่ห์ เธอหลุบตาลงต่ำก่อนจะพูดกับเขา  

“คุณมีอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ” 

“เรื่องส่วนตัวครับ” 

“สักครู่นะคะ” 

เธอและเขาไม่แม้แต่รู้จักชื่อเสียงเรียงนามกันด้วยซะด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าชายหนุ่มต้องการคุยธุระส่วนตัวอะไร แต่หญิงสาวไมปฏิเสธ บางทีอาจเป็นเรื่องสำคัญ เธอเดินไปยกเหยือกชาและถ้วยชามาเพื่อเสริฟชาให้ตัวเองขณะที่ต้องนั่งคุยธุระส่วนตัวกับชายหนุ่มรูปหล่อ  

แต่ห้านาทีผ่านไปแล้วชายหนุ่มก็ยังนั่งดื่มชามองเธอเงียบๆ ไม่พูดธุระส่วนตัวของเขากับเธอสักที แพทริเซียเองก็ไม่อาจนั่งเฉยได้ การได้นั่งใกล้เขาตรงข้ามกัน โดยที่เขากวาดสายตามองเธอแบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกครั้นเนื้อครั้นตัวราวกับคนกำลังเป็นไข้ แพทริเซียรู้สึกว่ามือเธอสั่นซะด้วยซ้ำ ดังนั้นหากนั่งนานกว่านี้เธอมีหวังเป็นลมล้มพับแน่ หญิงสาวจึงเป็นฝ่ายถามเข้าประเด็น  

“ธุระส่วนตัวที่คุณว่าคืออะไรเหรอคะ”  

“หากคุณไม่เตือนความจำของผม ผมคงลืมไปแล้วนะครับ”  

“ไม่เป็นไรค่ะ” 

“ธุระส่วนตัวของผมไม่มีอะไรมากหรอกครับ ตามที่หลานชายตัวน้อยของผมบอก” 

“คะ?” แพทริเซียไม่เข้าใจคำพูดของชายหนุ่ม  

“คุณจำไม่ได้?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม แต่เธอเห็นว่าแววตาของเขามันเจ้าเล่ห์มาก เขามองเธอคล้ายกำลังตลกขบขันเมือหญิงสาวทำหน้างุนงงใส่  

“ฉัน...ฉันจำไม่ได้หรอกค่ะ”  

“นึกดีๆ สิครับ” 

แพทริเซียจำต้องนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นอีกครั้ง วันที่ลูกค้าประจำตัวน้อยเดินทางมาอุดหนุนเธอเมื่อต้นสัปดาห์ที่ผ่านมา โดยลูกค้าประจำตัวน้อยได้พาคุณลุงหนุ่มหล่อมาอุดหนุนเธอด้วยเหมือนทุกครั้ง แต่มันพิเศษตรงที่วันนั้นเธอ เขาและหลานชายของเขาได้พูดคุยกัน แม้เพียงเล็กน้อยแต่มันก็มีอิทธิพลมาก 

เมื่อนึกออกแล้วแก้มเนียนก็ร้อนผ่าวขึ้นสีแดงระเรื่อ 

“ผมเรียกคุณป้าได้จริงๆ เหรอครับ” ลีอันดรอสถามต่อ  

“ได้สิคะ” 

“แต่คุณป้าสีหน้าไม่ดีเลยครับ” 

“พอดีพี่ อะ....เอ่อ....ป้าตกใจนิดหน่อยน่ะค่ะ” 

“ผมมีคุณลุง ผมไม่มีคุณป้า คุณป้าสวยมากๆ ผมอยากมีคุณป้าครับ คุณลุงของผมโสดๆ ไม่มีคุณป้าเลยครับ” 

“อ้อจ๊ะ” 

“คุณลุงโสดจริงๆ นะครับ” 

บทสนทนาระหว่างเธอและหลานชายของเขาที่พยายามโปรโมทความโสดของคุณลุงสุดหล่อให้เธอได้รับรู้ หนูน้อยมีแสดงออกชัดเจนว่าอยากได้เธอเป็นคุณป้า ซึ่งคุณป้าที่ว่าก็ต้องเป็นแฟนกับคุณลุงของหนูน้อย ยิ่งขึ้นความร้อนบนแก้มก็ยิ่งมากกว่าเก่า  

“คิดออกแล้วใช่ไหมครับ” 

“ย...ยังค่ะ”  

อมานซิโอกระตุกยิ้ม เขารู้ว่าแพทริเซียกำลังพูดปดอยู่ แค่เห็นอาการทางสีหน้าเธอ เขาก็รู้แล้วล่ะว่าเธอเขินอายกับความคิดที่เธอนึกออก อมานซิโอไม่ถือสาและให้อภัยต่อผู้หญิงพูดปดตรงหน้า และเมื่อเธออยากให้เขาเชื่ออย่างนั้นเขาก็เออออตาม 

“อย่างนี้นี่เอง แต่ไม่เป็นไรนะครับเพราะผมจำได้และผมจะบอกให้คุณฟังอีกครั้ง” 

“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ!” หญิงสาวลนลานห้ามปรามเขา แค่นี้เธอก็อายมากจนแก้มแทบไหม้อยู่แล้ว  

“ทำไมเหรอครับ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วถาม  

“คือว่า...ฉัน...ฉันคิดว่าฉันจำได้แล้วค่ะ” หญิงสาวยอมรับในที่สุด  

“แล้วคุณคิดว่ายังไงครับ” 

“คิดอะไรเหรอคะ” 

“อยากเป็นคุณป้าจริงๆ ของหลานชายผมหรือเปล่า” 

“.....” ดวงตาหวานเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอพูดอะไรไม่ออกเลยล่ะ ขณะเดียวกันหัวใจเต้นแรง เลือดลมในกายพากันสูบฉีดพลุ่งพล่าน บ้าจริงเชียว!! เอาแบบนี้เลยเหรอ? เขินนะ  

“ผมควรจะจีบคุณก่อนสินะ” 

หญิงสาวหยิกแขนตัวเองแล้วพบว่ามันคือเรื่องจริงไม่ใช่ความฝัน แต่ถ้าหากเธอตอบตกลงไป เธอจะแน่ใจได้อย่างไรกันว่าชายหนุ่มรูปหล่อตรงหน้าไม่ได้ล่อเล่นกับความรู้สึกเธอ แล้วเขาจะจริงจังและจริงใจกับเธอที่เป็นเพียงแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งจริงเหรอ มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก  

เขาต้องหลอกเธออยู่แน่เลย 

“คุณไม่เชื่อผมสินะ” 

“ค่ะ” หญิงสาวหลุบตาลงต่ำมองถ้วยชาแทนใบหน้าหล่อเหลาคมคาย  

“ผมอยากให้คุณลองเปิดใจดูนะครับแพทริเซีย” 

“คุณรู้จักชื่อของฉันด้วยเหรอคะ” นัยน์ตาหวานเลื่อนขึ้นมองเขาโพลงถามเสียงดังด้วยความตกใจ  

“ครับ ผมรู้ทุกเรื่องที่ผมอยากรู้”  

“แต่ฉันไม่รู้จักคุณ” 

“หลังจากนี้คุณจะรู้จักผมมากขึ้นแพทริเซีย” ชายหนุ่มถือวิสาสะวางมือหนาลงบนหลังมือเรียว หญิงสาวทำท่าจะชักมือออกแต่เธอก็ทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้น ชายหนุ่มกุมมือเธอขึ้น จากนั้นเขาก็ประทับริมฝีปากลงบนหลังมือเรียว ท่ามกลางสายฝนโปรยปรายนอกร้าน  

+++++++++++ 

กลัวรอกันนานเลยประเดิมบทแรกกันให้ได้อ่าน 

แล้วพบกันใหม่นะคะ 

ปล.เรื่องนี้ฟรีนะคะ แต่งจบแล้วเดี่ยวทำอีบุคฟรีให้ไปโหลดเก็บเอาไว้ด้วย 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว