ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ

บทนำ 

           “ไอ้เทียน กูจะทำยังไงดีวะ ลูกกูแม่งทำกูปวดหัวทุกวันเลย”

           “ทำไมวะ”        

           “ก็แม่งต่อยตีกับชาวบ้านไปทั่ว ทุกวันนี้แม่มันต้องวิ่งไปห้องปกครองอาทิตย์เว้นอาทิตย์”

           “ไทด์มันก็แค่มีเรื่องตามประสาเด็กนั่นล่ะ”

           “แต่มันบ่อยเกินไปเว้ย”

           “เอาน่า ใจเย็นๆ เดี๋ยวโตอีกหน่อยมันก็คิดได้”

           “เออ คิดได้มาก ตอนนี้มันจะเข้าไปเรียนเทคนิคในตัวจังหวัด กูล่ะเครียด!”

           ร่างที่เอนหลังพิงกับพนักโซฟาถอนหายใจยาว มือก็ยกขึ้นมากุมขมับทำให้ผมได้แต่ยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ หลังจากที่ทำได้แค่รับฟังเพื่อนสนิทที่คบกันมาเกือบยี่สิบปีบ่นถึงลูกชายเพียงคนเดียวที่ทำตัวเกกมะเหรกเกเรจนคนเป็นพ่อต้องปวดหัวถึงขนาดนั่งเครื่องจากขอนแก่นเพื่อมาบ่นให้ผมฟังถึงกรุงเทพฯ

           ส่วนผมก็ทำได้แค่รับฟังเท่านั้น เพราะตัวเองไม่เคยมีลูก จึงไม่มีอะไรแนะนำอีกฝ่าย

           “เรียนสายอาชีพก็ดีไม่ใช่เหรอวะ กำลังเป็นที่ต้องการด้วย”

           “เออ มันก็ดี แต่นอกจากเรียนกูกลัวมันจะไปตีกับคนอื่นด้วยน่ะสิ”

           “มึงก็คิดมากเกินไป”

           “จริงๆ นะไอ้เทียน มึงไม่ใช่พ่อมันมึงไม่รู้หรอกเว้ย หน้าตาแม่งพร้อมจะมีเรื่องกับเขาไปทั่ว”

           “กูเคยเห็นไทด์แค่ตอนเด็กๆ มันก็หน้าตาน่ารักดี”

           ผมว่าเมื่อนึกถึงลูกชายเพื่อนเมื่อสมัยสองสามขวบ ซึ่งตอนนั้นผมยังเรียนอยู่ที่ต่างจังหวัด เลยทำให้ได้เจออีกฝ่ายอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากไอ้ทัตมันมีลูกตั้งแต่ในวัยเรียนเลยทำให้เวลามันมีงานกลุ่มจะอุ้มลูกมาด้วยทุกครั้ง

           แต่ถ้าตอนนี้ผมก็ไม่เคยเจอไทด์มาสิบกว่าปีแล้ว เพราะทันทีที่จบมหาวิทยาลัย ผมก็เข้ามาทำงานในกรุงเทพ เมื่อพออยู่ได้ก็เปลี่ยนเป็นทำงานฟีแลนซ์อยู่บ้านแทน ส่วนไอ้ทัตก็ยังคงอยู่ต่างจังหวัดกับเมียและลูกของมัน แต่ถึงจะห่างกันเราทั้งคู่ก็ยังติดต่อกันอยู่ตลอด เวลาผมมีเรื่องเครียด ผมก็บ่นกับมัน เวลามันมีเรื่องเครียดก็บ่นกับผม มีครั้งนี้น่าจะหนักสุดเพราะอีกฝ่ายถึงกับบินมากรุงเทพฯ จนผมไม่รู้ว่ามันเจออะไรมาบ้าง

           “กูจะทำยังไงดีวะ กูไม่อยากให้ไอ้ไทด์เรียนเทคนิคเลย”

           “มึงลองพูดกับมันหรือยัง”

           “พูดแล้ว มันก็เถียงกูกราดเลย บอกว่ามันชอบทางนี้ แล้วก็จะเรียนด้วย”

           “งั้นมึงก็ควรดีใจสิ ลูกชายเจอทางที่ชอบ”

           “ไอ้ดีใจแม่งก็ดีใจเว้ย แต่กูกลัวมันไปมีเรื่องกับเขาจริงๆ ข่าวมีบ่อยๆ เรื่องตีกันแล้วตาย กูกลัวมันจะเป็นแบบนั้น”

           “เออ กูเข้าใจ สู้ๆ ว่ะ กูก็ไม่รู้จะพูดยังไง ต่อให้กูไปบอกไทด์ให้ อีกฝ่ายก็คงไม่ฟังกูหรอก กูไม่ได้เจอมันมานานละ มันคงไม่รู้จักกูแล้วมั้ง”

           “เฮ้อ...กูคงต้องเตรียมใจยอมรับอย่างเดียวสินะ”

           “อืม ห้ามไปก็ไม่ช่วยอะไร อาจจะทำให้ไทด์มันแย่กว่าเดิม มึงก็ลองเสี่ยงและสนับสนุนมันหน่อย บางทีมันอาจจะตั้งใจเรียนก็ได้”

           “เออ คงงั้นวะ”

           “สู้ๆ เว้ย”

           “ขอบใจมึงมากไอ้เทียน งั้นกูกลับแล้วนะ”

           “ฮะ...”

           “กูยังมีงานที่นู้นว่ะ แต่ทนความเครียดไม่ไหว เลยบินมาบ่นกับมึง”

           “ไอ้ห่า จริงๆ โทรมาก็ได้”

           “โทรมามันบ่นได้ไม่เต็มที่ เดี๋ยวพู่แม่งแอบมาได้ยินแล้วจะด่ากูเรื่องกูนินทาลูกชาย”

           “ฮ่าๆๆๆ ยังกลัวเมียเหมือนเดิม”

           “เออ ไอ้พู่มันน่ากลัวเว้ย!” ไอ้ทัตว่าพลางทำหน้าสยอง ทำให้ผมได้แต่มองอีกฝ่ายขำๆ ซึ่งทัตกับพู่ต่างมีลูกในวัยเรียน แต่ผมก็อดชื่นชมทั้งคู่ไม่ได้ เพราะทั้งสองคนไม่คิดจะปัดความรับผิดชอบ และช่วยพยุงกันมาจนตอนนี้กลายเป็นเจ้าของฟาร์มไก่ มีเงินมีทอง ส่งเสียลูกชายเรียนจนถึงตอนนี้

           ตัดภาพมาที่ผมที่เป็นเพื่อนของมัน ทำงานอยู่แต่ในห้องแคบๆ แฟนไม่มี ใช้ชีวิตน่าเบื่อไปวันๆ

           เฮ้อ...

           ผมที่ลุกขึ้นออกมาส่งไอ้ทัตขึ้นแท็กซี่ข้างล่างอพาร์ทเม้นท์ก็ได้แต่มองคนตัวสูงในวัยสามสิบสามปี ซึ่งไอ้ทัตเป็นคนที่หน้าตาดี เป็นที่หมายปองของสาวๆ มาตั้งแต่สมัยมัธยมปลาย และเมียมันเองก็สวยอย่าบอกใคร แต่คนที่ชอบมันก็ต้องอกหักกันท้วนหน้าเพราะหนุ่มหล่อดันมีลูกหิ้วโตงเตงตั้งแต่อายุ 18 แถมมันยังรักเมียมาก

           “เดินทางปลอดภัย”

           “เออ ไว้เจอกันใหม่เว้ย”

           “อืม”

           ผมโบกมือให้คนที่เดินขึ้นแท็กซี่ออกไป ทำให้ตัวเองต้องเดินขึ้นมาบนห้องแล้วกลับมาใช้ชีวิตที่น่าเบื่อเหมือนเดิมเมื่อได้ทิ้งตัวลงนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ที่เป็นแหล่งหาเงิน ชีวิตของผมเป็นแบบนี้ทุกวัน เบื่อก็พัก งานเร่งก็ฝืนทำข้ามวันข้ามคืน แต่พอว่างก็ไม่มีอะไรให้ทำเลย

           แต่ใครจะคิดว่าหลังจากนี้ ผมจะต้องรับรู้เรื่องราวของลูกชายเพื่อนไม่เว้นวัน จนบางทีผมก็เครียดตามอีกฝ่ายไปด้วย โดยไม่คิดว่าอีกไม่กี่ปีต่อมา ผมจะได้เจอ ‘ไทด์’ ตัวเป็นๆ

           ณ ที่นี่ที่เป็นที่อยู่ของผมเอง...

=============

ขอบคุณที่แวะมาอ่านค่ะ

สวัสดีค่า เรา สวผลล นะคะ ツ ขอบคุณทุกคนที่แวะมาอ่านนิยาย คอยคอมเม้น โดเนท ซื้อเหรียญ ซื้ออีบุ๊ก รวมถึงซื้อเล่มหนังสือและเล่นแท็กต่างๆ อยากจะขอบคุณจริงๆ ค่ะ ดีใจมากๆ เลย ヽ ( ̄▽ ̄) ノ หวังว่างานเขียนของเราจะสร้างความสุขให้ทุกคนที่แวะมาอ่านได้นะคะ ᴛʜᴀɴᴋs ғᴏʀ ʏᴏᴜʀ sᴜᴘᴘᴏʀᴛ 🖤 ติดตามนักเขียน Twitter : @merizelrada  Fanpage​ : สาววายผู้ลึกลับ
แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น