ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่2 สิ้นสุดการฝึก&อาณาจักรแห่งการประลอง

ชื่อตอน : ตอนที่2 สิ้นสุดการฝึก&อาณาจักรแห่งการประลอง

คำค้น : โลกต่างมิติ พระเอกเทพ ดาร์ค

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 93

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ค. 2562 17:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่2 สิ้นสุดการฝึก&อาณาจักรแห่งการประลอง
แบบอักษร

4เดือนผ่านไป 

"แฮกๆๆๆ ในที่สุดก็ทำสำเร็จแล้ว!" ชายหนุ่มตะโกนขึ้นซึ่งก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากคาเอลนั่นเอง 

"5555 ข้าล่ะเชื่อเลยจริงๆ เจ้าฝึกสำเร็จเร็วกว่าที่ข้าคิดไว้เยอะเลยคาเอล" ซีกฟรีสเอ่ยอย่างพอใจในตัวของคาเอล ลูกศิษเพียงคนเดียวของเขา 

"แฮก..แฮก ก็ท่านฝึกให้ข้าหนักขนาดนั้นก็ไม่แปลกหรอก...แฮก..ครับ" คาเอลตอบกลับด้วยเสียงอันเหนื่อยล้าจากการฝึกที่นานติดต่อกัน7วัน ตลอด7วันมานี้เขาไม่ได้พักเลยแม้แต่เสี้ยววินาที พูดง่ายๆขนาดน้ำหรือข้าวซักเม็ดยังไม่ได้แตะด้วยซ้ำ 'นรกบนดินชัดๆเลย T^T' 

"อืม ตอนนี้ฝีมือเจ้าก็เทียบเท่ากับเหล่าอัครทูตสรรว์แล้วล่ะคาเอล" ซีกฟรีสเอ่ยชมคาเอลอีกครั้ง 

"ขอบคุณครับท่านอาจารย์" คาเอลคุกเข่าให้กับอาจารย์ของเขา 

"ไม่เป็นไร ตอนนี้เจ้าก็สามารถควบคุมพลังทั้งหมดที่อยู่ในตัวเจ้าได้จนหมดแล้ว และตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เจ้าต้องเดินทางเพื่อบรรลุภารกิจที่ข้าได้มอบให้แก่เจ้าแล้ว เจ้าพร้อมรึยังคาเอล?" ซีกฟรีสถามคาเอลแต่เขารู้คำตอบอยู่แล้วล่ะว่าคาเอลจะตอบแบบไหน แต่เขาอยากฟังจากปากของคาเอลอีกครั้งนึง 

"ข้าพร้อมแล้วท่านอาจารย์!" คาเอลเอ่ยขึ้นอย่างหนักแน่นเหมือนทุกครั้ง  

"หึหึ ดีตอนนี้เจ้าคงอยากจะลงภาคสนามเต็มที่แล้วสินะคาเอล" รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของซีกฟรีสปรากฎบนใบหน้าของเขา ส่วนคาเอลก็เช่นกัน 

"แน่นอนครับท่านอาจารย์"  

"งั้นก็ดี ตอนนี้ข้าไม่ต้องห่วงอะไรอีกแล้วคาเอล ข้าขอฝากหน้าที่นี้ให้แก่เจ้าแล้วคาเอล ไว้เราจะได้เจอกันอีกในไม่ช้า ขอให้เจ้ารักษาตัวเองด้วยคาเอล" ซีกฟรีสกล่าวลาคนเป็นศิษก่อนมี่จะหายไปพร้อมกลับแสงที่เจิดจ้าไปทั่วบริเวณรอบๆ  

"ครับ ท่านอาจารย์ข้าขอสัญญา" คาเอลรับปากก่อนที่จะใช้เวทมนต์ฟื้นฟูร่างกายของตนและออกเดินทางในเวลาต่อมา 

2วันต่อมา 

คาเอลได้เดินมาไกลจนได้เจอกับชายชราคนนึงที่กำลังขี่รถม้าผ่านมา คาเลจึงเข้าไปหาและถามว่ามีเมืองไหนที่อยู่ใกล้แถวนี้บ้างรึปล่าว 

"ท่านลุง ข้าขอรบกวนท่านซักแปปนึงหน่อยได้มั้ยข้าอยากจะถามว่าแถวนี้มีเมืองไหนที่ใกล้แถวนี้บ้างรึปล่าว?" คาเอลเอ่ยถามชายชรา 

"มีสิ เจ้าเดินไปตามถนนนี้นะอีกซัก16กิโลเมตรเจ้าก็จะถึงเมืองแล้ว" ชายชราตอบคาเอลก่อนจะชี้ไปทางที่เมืองตั้งอยู่ 

"ขอบใจมากท่านลุง" คาเอลเอ่ยขอบคุณชายชรสก็ได้แต่ยิ้มรับเท่านั้นเอง 

(ในเวลาไม่นานคาเอลก็ได้มาถึงเมืองที่ชายชราได้บอกเอาไว้) 

"เห้อออ ถึงซักทีไปหาอะไรดื่มแก้ร้อนดีกว่า" คาเอลเดิมมาถึงบาร์แห่งหนึ่งก่อนจะเดินเข้ามาในร้าน 

"ไม่ทราบว่ารับอะไรดีคะ" หญิงที่เป็นสาวเสริฟได้ถามคาเอล 

"เอาอาหารหนึ่งที่และก็เครื่องดื่มมาแก้วนึง" เด็กเสริฟโค้งให้ก่อนที่ไม่นานจะมีอาหารและเครื่องวางอยู่ตรงหน้าของคาเอล 

"นี้ข้าถามอะไรหน่อยได้มั้ย" คาเแลเอ่ยถามเด็กเสริฟ 

"ด้วยความยินดีค่ะ" 

"เธอรู้จักพวกที่ชื่อ เดอะ วิช มั้ย?" หญิงสาวตกใจที่ได้ยินคนที่ถามแบบนั้น และทันทีที่คาเอลถามคำถามนั้นออกไปคนในร้านก็ต่างหันมามองคาเอลด้วยความประหลาดใจ 

"เอ่ออ..คือรู้จักค่ะ" เด็กสาวเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก 

"ช่วยบอกได้มั้ยว่าพวกมันเป็นองกรณ์แบบไหน?" คาเอลเอ่ยถามอีกครั้งอย่างตั้งใจ 

"เดอะ วิช เป็นองกรณ์ที่ทำการฆ่าล้างคนในเมืองและทำลายเมืองต่างๆอยู่บ่อยครั้งค่ะ" เด็กสาวเสริฟตอบคาเอล 

"ฆ่าล้างเมือง ทำลายเมืองทำไมล่ะ?"  

"เรื่องนี้ก็ไม่มีใครตอบได้แน่ชัดค่ะ แต่ว่าทุกครั้งที่มีเมืองที่ถูก เดอะ วิช ทำลายลงพลังของพวกมันจะเพิ่มขึ้นค่ะ" เด็กสาวตอบอย่างจริงและก็เริ่มสงสัยในตัวของคาเอลว่าเขาถามทำไมกัน 

"อ้อ ขอบใจเธอมากนะ" เขาพูดขอบคุณก่อนที่หญิงสาวจะเดินออกไปจากตรงนั้น และตอนนี้ในหัวของเขาก็กำลังคิดเรื่องเกี่ยวกับการคืนชีพให้กับจอมมาร  

'ถ้าเราสันนิฐานไม่ผิดการที่พวกมันทำลายเมืองและได้ฆ่าคนไปมากมาย อาจจะเพื่อใช้เป็นเครื่องสังเวยหรืออะไรบางอย่าง?' ในความคิดของคาเอลก่อนจะมีชายปริศนามาขัดจังหวะเสียก่อน 

ปั้งง!!!!! เสียงทุบโต๊ะอย่างแรงของชายคนนึ่ง 

"นี่ไอ้หนู!! เมื่อกี้ถามถึง เดอะ วิช หรอ?" ชายคนดังกล่าวถามคาเอลแต่คาเอลไม่ได้ตอบอะไร  

"อะไรวะ? เป็นใบ้ขึ้นมารึไงไอ้หนู!!!?" และชายคนนั้นก็ได้กระชากเสื้อของคาเอลจากโต๊ะขึ้นมา 

"อะไรกลัวจนฉี่ราดหรอวะ? 55555" ชาบคนกล่าวเอ่ยเยอะเย้ยคาเอลอีกครั้งก่อนที่คาเอลจะแสดงสีหน้าของความโกธรเกรี้ยวอย่างเห็นได้ชัด 

"หนอยไอ้เวรนี่แกกล้าเมินชั้นงั้นหรอห้ะ!!" ชายคนดังกล่วเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่มีความโกรธและได้กระชากเสื้อของคาเอลขึ้นมา 

"เอามือแกออกไปไอ้สวะ" คาเอลพูดขึ้นด้วยเสียงเย็นยะเยือก จนทำให้คนในร้านรู้สึกได้ถึงจิตหารของคาเอลที่ถูกปล่อยออกมา 

"อั่กก ก..แกเมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ?" ชายคนดังกล่าวพูดอย่างติดๆขัดเพราะเขาเองก็ตกใจเพราะว่าจิตสังหารของคาเอลมันมากมายเหลือเกิน 

"ถ้าได้ยินไม่ชัดจะพูดให้ฟังอีกรอบ เอามือแกออกไปไอ้สวะ ก่อนที่ชั้นจะหักมือแกทิ้ง" คาเอลพูดขึ้นครั้งก่อนที่ชายคนดังกล่าวจะฉุนขาดและต่อยไปที่คาเอลแต่หมัดยังไม่ทันที่จะถึงตัวคาเอล แขนทั้งสองข้างของชายคนดังกล่าวก็ได้หักลงอย่างไม่ทราบสาเหตุ(จะใครอีกล่ะก็คาเอลนี้แหละที่ทำ) 

"อ้าาาากกกก!!! แขนชั้นน!!! แก!! อ้ากกกก!!" ชายคนดังกล่าวมองคาเอลอย่างโกธรแค้น  

"บอกแล้วไงว่าถ้าไม่เอามือของแกออกไปชั้นจะหักแขนแกน่ะ แล้วชั้นก็ไม่ใช่พวกชอบล้อเล่นด้วยสิ" คาเอลมองชายตรงหน้าอย่างสมเพช ก่อนที่จะกินอาหารของตนต่อราวกับไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นและนั้นทำให้คนในร้านสงสัยในตัวคาเอลมากขึ้นและก็มีผู้หญิงคนหนึ่งสนใจในตัวคาเอลขึ้นมา 

ต่อมาในเวลาไม่นานคาเอลก็ได้เดินออกมาจากร้านเพื่อสำรวจเมืองนี้ว่ามีอะไรที่เกี่ยวข้องกับ เดอะ วิช หรือปล่าว 

"ไม่มีอะไรเลยที่จะโยงไปถึงพวก เดอะ วิช เลยสินะ" คาเอลพูดขึ้นก่อนจะถอนหายใจเบาๆ 

"เห้ออ เป็นคนดังนี่ก็ลำบากแฮะ" จากนั้นคาเอลก็ได้หายไปต้นไม้ใหญ่ต้นนึง เพราะใช้เวทแห่งวิญญาณเลยทำให้เขาสามารถร่องหนได้ในระยะเวลานึง และต่อมาก็มีเสียงฝีเท้าและเสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น 

ตึก ตึก ตึก ตึก 

"หายไปไหนกันนะเมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้เลยนี่อ้ะ...." ในเสี้ยววินาทีนั้นก็ได้มีชายคนนึงเค้ามาที่ข้างหลังของผู้หญิงคนนั้นและได้ทำให้เธอสลบไป ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่นคาเอลอีกแว้ว 

4 ชั่วโมงต่อมา 

"อ้ะ..ที่นี้คือที่ไหนทำไมชั้นโดนมัด..นี่นายทำไมถึงชั้นไว้!!" หญิงสาวโวยวายแต่มีเหลือคนตายด้านอย่างคาเอลจะสนใจ 

"นี่นายพูดอะไรบ้างสิ" คาเอลไม่ตอบอะไร 

"นี่นาย..กล้าเมินชั้นงั้นหรอ!!?" หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างหมดความอดทนก่อนที่คาเอลจะถามคำถามกับหญิงสาว  

"สกดรอยตามชั้นทำไม?" คาเอลเอ่ยถาม 

"อ่ะ..ชั้นปล่าวนะชั้นแค่ออกมาเดินเล่น" หญิงสาวเอ่ยปากแก้ตัว 

"บอกมาว่าสะกดรอยตามชั้นมาทำไม" คาเอลเอ่ยถามอีกครั้ง  

"ก็บอกแล้วไงว่าชั้นมาเดินเล่นจริงๆ!"  

"งั้นหรองั้นชั้นคงต้องใช้ไม้แข็งแล้วล่ะ" คาเอลพูดก่อนจะเริ่มถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกทีละชิ้นอย่างช้าๆ 

"นะ...นายจะทำอะไรน่ะ...ถ้า..ถ้าทำอะไรแปลกๆชั้นตะโกนจริงๆนะ!" หญิงสาวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ตกใจเพราะไม่คิดว่าเขาจะอะไรแบบนี้ และพลางคิดในใจ 'ทำไมเชือกพวกนี้แกะไม่ออกซักทีนะ!!!' 

"ไม่ต้องห่วงต่อให้เธอตะโกนจนเสียงหายไปก็ไม่ไม่ใครได้ยินหรอกเพราะกางม่านเวทต์มนเอาไว้แล้ว" คาเอลตอบอย่างใจเย็น จริงๆเขาไม่คิดจะทำมันจริงๆหรอกแต่แค่จะขู่ให้คนตรงหน้าเปิดปากแค่นั้นเอง เพราะเขาก็ไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องพวกนี้กับผู้หญิงแบบหรอก 

"ปล่อยชั้นนะ!!!..อ้าาา.อืมม...อย่า..อย่าจับตรงนั้นนะ อ้าาา" เสียงครางกระเส่าของหญิงสาวดังขึ้นเพราะตอนนี้การเข้นข้อมูล(แบบวิธีของคาเอล)ได้เริ่มขึ้นแล้ว 

"ไวต่อสัมผัสจังเลยนะ หึหึ" ว่าแล้วก็ไม่รอช้าใช้มือของเขาขย่ำยอดอกสองข้างอย่างเมามัน 

"อะ...เอามือ..มืออ้าาา....เอามือออกไปนะ!" หญิงสาวเอ่ยด้วยเสียงสั่นเพราะตอนนี้ ร่างกายของเธอมันแปลกๆทั้งร้อนรุ่มเหมือนโดนไฟเผาแบบไม่เคยเป็นมาก่อน 

"จะตอบมาได้รึยังแต่ถ้ายังไม่ตอบอีกล่ะก็ชั้นก็จะทำไปเรื่อยๆและก็ค่อยมากขึ้นๆ หึหึ" คาเอลเอ่ยอย่างผู้ชนะและกลับมามองร่างที่อยู่ข้างหน้าเขา 

"อ่ะ..กะ..ก็ได้แต่หยุดก่อนขอร้องล่ะ..แฮกๆๆ" หญิงสาวตอบด้วยเสียงกระเส่า 

"หึ ค่อยว่านอนสอนง่ายหน่อยเอาล่ะบอกมาเธอสะกดรอยตามชั้นมาทำไม?"  

"แฮก..แฮก..ชั้นกำลังหาคนที่จะจัดการกับพวกอ็อคและก็อบบลิ้นที่จะมาบุกเมืองในเร็วๆนี้ เลยเห็นนายที่บาร์และชั้นก็เห็นว่านายมีฝีมือเลยอยากจะขอความช่วยเหลือ" หญิงสาวกล่าวขึ้นอธิบายเหตุผลทั้งหมดให้เขาฟัง 

"ก็เลยสะกดรอยตามชั้นมา" คาเอลเอ่ยถามอีกครั้ง 

"ใช่อ้ะ จริงด้วยชั้นลืมแนะนำตัว ชั้นชื่อ ยูริต้า ไวโอเล็ต เป็นทหารของอาณาจักฟาเลีย" ไวโลเล็ตแนะนำตัวอย่างเป็นทางการให้คาเอลรู้จัก 

"อืม" คาเอลตอบอย่างหน้าตาย 

"แล้วนายชื่ออะไร"  

"มาซึโตะ คาเอล" คาเอลตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย 

"ชั้นอยากขอความช่วยเหลือจากนายขแร้องล่ะช่วยอาณาจักรของเรสด้วยเถอะ" ไวโอเล็ตของร้องคาเอล 

"ถ้าชั้นช่วยแล้วจะได้อะไรเป็นการตอบแทน?" 

"แล้วนายต้องการอะไร?"  

"ข้อมูลเกี่ยว เดอะ วิช" นั้นคือคำตอบของคาเอล แต่นั้นก็ทำให้ไวโอเล็ตแปลกใจด้วยเช่นกันว่าเขาทำไมถึงอยากรู้เรื่องของ เดอะ วิช มากเช่นนี้ 

"ทำไมนายถึงอยากรู้เรื่องของ เดอะ วิช ล่ะ"  

"มันๆไม่เกี่ยวกับเธอแล้วคำตอบล่ะรู้มั้ย"  

"ในอาณาจักรของเรามีท่านนักบวชที่รอบรู้อยู่ถ้านายช่วยพวกเราในการจัดการอ็อคและกล็อบลิน ชั้นจะพานายไปหาท่านนักบวชให้ตกลงมั้ย" ไวโอเล็ตเอ่ยข้อตกลงที่เขาจะทำให้เมื่อคาเอลตอบตกลงที่จะช่วยเธอในการต่อสู้กับอ็อคและก็อบลิน เอาตาใตรงคาเอลอยากปฏิเสธแต่ก็ทำไม่ได้เพราะตนไม่รู้อะไรเกี่ยว เดอะ วิช เลยเพราะตลอด4เดือนทีาผ่านมาตนเอาแต่ฝึกและก็ฝึกอย่างหนักจึงจำใจต้องตอบตกลง 

"ก็ได้ ชั้นตกลง" คาเอลตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

"เยี่ยม งั้นนายแก้มัดให้ชั้นหน่อยสิมัดรัดแน่นมากเลยนะ" แป้กก! ทันทีที่คาเอลดีดนิ้วเชือกก็หายไปในพริบตา 

"งั้นชั้นจะไปที่ปราศาทเพื่อรายงานเรื่องนี้ก่อนไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ" ไวโอเล็ตวิ่งออกไปด้วยความดีใจ 

"เดอะ วิช ล้างคอรอได้เลยพวกแกได้เจอกับชั้นแน่นอน" คาเอลกล่าวอย่างมุ่งมั่นก่อนจะล้มตัวลงนอนท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงที่ตัวของเขา 

 

#จบตอน  

เป็นไงสนุกมั้ยถ้าสนุกล่ะก็อย่าลืมติดตามกันเยอะๆน้าา อ้อนี่รูป ไวโอเล็ต จวงงงง 

ความคิดเห็น