email-icon facebook-icon

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน สนับสนุน ติดตามหอมมาตลอดนะคะ ชอบ ไม่ชอบ บอกได้เสมอ ยังคงอยากอ่านคำแนะนำ ติ-ชม จากทุกคน เป็นกำลังใจให้หอมได้ง่ายๆด้วยการคอมเมนต์ กดแชร์นิยาย หรือติดแท็กชื่อนิยายที่คุณชอบ

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 17

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ก.ค. 2562 10:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

ตึงตัง ตึงตัง ตึงตังง 

 

"จะรีบไปขวิดควายที่ไหนวะ ไอ้เอย" 

 

"แฮ่กๆๆ โทษทีป้า เอยหาซีนอยู่ ปัาเจอมันบ้างไหม" 

 

ทรุดตัวเท้ามือกับเข่าอย่างเหนื่อยหอบ ใบหน้าหวานโชกชุ่มเม็ดเหงื่อที่หยดไหล สายตาเป็นกังวลสะท้อนความรู้สึกในหัวใจของชายหนุ่มที่ดำรงตำแหน่ง "แม่" มาแล้วถึงหนึ่งปีเต็ม 

 

"ข้าเห็นมันไปกับอีออยที่ท้ายตลาดนู่น วิ่งมาแบบนี้แล้วร้านรวงเอ็งปิดแล้วรึ" 

 

"ขอบใจจ๊ะป้า เอยขอไปหาลูกก่อนนะ ส่วนร้านฝากกับตาดุกไว้ สบายใจได้" 

 

"ตาดุกสิตัวดี เอ็งนี่นะ!! ไปไป๊ ไปตามหาไอ้ลูกหมามัน" 

 

"จ๊ะๆๆ" 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

ที่ทำการผู้ใหญ่บ้าน บ้านเพลินทะเล 

 

ซุบซิบ ซุบซิบ 

 

"มายืนออรอดูอะไรกันจ๊ะสาวๆ" 

 

"อีแคทมันบอกว่าผู้ใหญ่บ้านคนใหม่หล่อมาก ฉันก็เลยมาดูน่ะสิ" 

 

"แล้วพาลูกไอ้เอยมาทำไม แม่มันไม่ตามหารึ" 

 

"มันยังขายดอกไม้ไม่เสร็จ ฉันก็ช่วยเลี้ยงอยู่ บังเอิญเจออีแคทมันมาเล่าว่างั้นงี้ฉันเลยติดมืออุ้มอันซีนมันมาด้วย" 

 

"แล้วเอ็งล่ะไอ้หมา ตามเขามาซะอย่างนั้น แม่เอ็งหาให้รอบแล้วม้าง" 

 

หงึ !! 

 

"แม่ม แม่ม ~ อะ .. ฮึกกก มะ มะ แง้ๆๆๆๆ" จากที่เล่นผมยาวดำขลับอย่างสนุกสนาน คำว่าแม่ที่ได้ยินทำให้นึกได้ว่า ห่างกับแม่เอยมานานหลายชั่วโมงแล้ว 

 

"น้า!!! พูดถึงไอ้เอยทำไมเล่า ปั๊ดโธ่!! ชู่วๆๆ โอ๋เอ๋ๆ โอ๋เอ๋ๆ เดี๋ยวพากลับนะ อย่าเพิ่งร้อง" 

 

"แง้ๆ มะ มะ" 

 

"อีออยทำลูกเขาร้องแล้วมึง!!" 

 

"น้านั่นแหละ!!!" 

 

เพื่อนๆไทยมุงที่มายืนรอดูหน้าบ้านผู้ใหญ่คนใหม่เริ่มหันมาสนใจอัมนิภาที่กระเตงหลานชายวัยหนึ่งขวบมาด้วย สภาวะอากาศที่ร้อนอบอ้าวส่งผลต่อเด็กน้อยที่ใบหน้าเริ่มเปลี่ยนสี อันซีนเริ่มดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากวงแขนที่กอดรัด ในตอนนี้ทั้งอึดอัดและไม่สบายตัวเอาเสียเลย 

 

"เป็นอะไรครับหนุ่มน้อย ร้องไห้จ้าเลย มีเรื่องอยากร้องทุกข์ลุงผู้ใหญ่ใช่ไหมเนี่ย" 

 

ขวับ 

 

ขวับ 

 

ขวับ!!! 

 

เพราะสนใจกับคู่ป้าหลาน เหล่าชาวบ้านที่มายืนรุมล้อมจึงลืมสังเกตว่ารถยนต์คันใหญ่จอดเทียบริมชานบ้านแล้ว ชายหนุ่มร่างสูงในชุดข้าราชการเต็มยศหวีผมเรียบแปล้เดินผ่านฝูงชนเข้ามาอย่างภูมิฐาน 

 

น้ำเสียงทุ้มติดแหบนิดเล็กน้อยดึงความสนใจให้ผู้ฟังคล้อยตาม ใบหน้าหล่อเหลาฉุดดึงให้เข้าสู่ห้วงภวังค์ในทันที 

 

"อุ่มมอั่กก มะ มะ แง้ๆๆๆๆ" 

 

"ว้า แย่จังที่ลุงฟังภาษาหนูไม่ออก อืมม อย่างไรเสียคุณแม่ขึ้นไปพักด้านบนก่อนดีไหมครับ สวัสดีทุกคนนะครับ ผมรณพีร์หรือจะเรียกกันต์ก็ได้" เอ่ยกับอัมนิภาเสร็จหันไปคุยกับคนอื่นพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น ชาวบ้านที่มาเฝ้ารอต่างยกยิ้มยินดีและพอใจกับการได้พบกันครั้งแรกทั้งสองฝ่าย 

 

"คะ คุณคือ …" 

 

"ผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ไงล่ะ คุณกันต์ รณพีร์ รุ่งเรืองกิจการไพศาล" 

 

"ขอบคุณครับลุงเติม" 

 

"นังพวกนี้มันมารอดูหน้าผู้ใหญ่แต่เช้า เหมือนไม่เคยเห็นคนหล่อ" 

 

"ฮ่าาๆๆ แสดงว่าไม่ได้มารอผมหรอก ไปครับ พาน้องขึ้นไปพักด้านบนดีกว่านะ" 

รณพีร์ตอบรับอย่างถ่อมตนและสุภาพ ผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินที่เขาพกติดตัวอยู่เสมอถูกนำมาซับน้ำตาและน้ำมูกที่จมูกเล็ก ชาวบ้านในเหตุการณ์ต่างมองด้วยความชื่นชมและรู้สึกมีความหวัง 

 

หลายปีดีดักที่หมู่บ้านเพลินทะเลตกอยู่ในเงื้อมมือของคนตระกูลใหญ่ไม่เคยได้ลืมตาอ้าปาก หมู่บ้านชาวประมงท้ายหาดลึกที่ยังคงดำรงวิถีชีวิตเฉกเช่นอดีต เครื่องปั่นไฟเป็นสิ่งที่ชาวบ้านหวงแหนเหนือสื่งอื่นใด แม้โลกภายนอกจะพัฒนาไปเท่าไหร่ คนรุ่นใหม่ที่ส่งออกไปเรียนในเมืองล้วนแล้วแต่เป็นผลผลิตที่ถูกกำจัดทิ้ง เพราะอิทธิพลและผลประโยชน์มหาศาลที่คนในเกาะมีสิทธิ์ครอบครอง ทำให้ผู้มีอิทธิพลไม่ต้องการคนฉลาดเข้ามาพัฒนา 

 

ตั้งแต่ผู้ใหญ่บ้านคนเก่าถูกยิงตายเพราะขัดผลประโยชน์กับนายใหญ่ ทิ้งเวลานานถึง5เดือนที่ทุกคนต้องปกครองกันเอง ระแวดระวังคนนอก เรียกได้ว่าชาวเพลินทะเลไม่มีเคยมีวันไหนที่ได้นอนหลับสนิท หรือหายใจได้ทั่วท้องเลยสักวัน จึงไม่มีข้อสงสัยสำหรับรณพีร์เท่าไหร่นักที่ทุกคนจะต้อนรับเขาเป็นอย่างดี ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นเพียงผู้รักษาการแทนจนกว่าหมู่บ้านจะหาคนที่เหมาะสมมาดำรงตำแหน่งได้ แต่สำหรับชาวนาที่ขาดความรู้ คนของรัฐย่อมเปรียบได้ดั่งเทวดาที่มาช่วยพวกเขา 

 

"อุอุ" 

 

"ไม่ใช่อิน ชู่วว เดี๋ยวถูกตีนะ" 

 

"งื้ออ" ชักมือที่กำลังดึงบั้งบนไหล่ออกทันที 

 

"ฮ่าๆๆ อย่าพูดแบบนั้นสิครับ เดี๋ยวน้องจะกลัวผม" 

 

"มันเคยกลัวใครที่ไหนละคู๊นนน กับแม่มันยังเถียงฉอดๆๆ" 

 

"หืมม ตัวเท่านี้เถียงอะไรได้ครับ" 

 

"ก็อ้อๆแอ้ๆไปตามประสาล่ะจ๊ะ แฮะๆ" 

 

"ฮ่าา ตามสบายนะครับ ผมขอเดินเช็คบ้านสักหน่อย เมื่อเช้ามัวแต่ไปสำรวจบริเวณรอบๆ ไม่รู้ว่าลุงเติมเก็บอะไรไว้ที่ไหนบ้าง" 

 

"เอ่อ ออยไม่รบกวนผู้ใหญ่ดีกว่า ไอ้เด็กนี่ก็เลิกร้องแล้วด้วย โชคดีจริงๆถ้าแม่มันมาเจอลูกร้องไห้ออยต้องโดนด่าไปสามวันเจ็ดวัน" 

 

"ผมคิดว่าเป็นลูกคุณ..." 

 

"ฉันชื่อออย อายุ32ผู้ใหญ่จะเรียกว่าพี่หรือน้องดีจ๊ะ" 

 

"คุณอายุเท่าน้องสาวผม ยินดีที่ได้รู้จักครับออย อื้มม ว่าแต่..เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกออยจริงๆน่ะเหรอ" 

 

"อันซีนลูกของน้องชายข้างบ้านค่ะ" 

 

"อันซีน ชื่อแปลกดีนะ" 

 

"แน่นอน!! ก็ไอ้เด็กนี่มันมีแม่ที่เป็นผู้ชายน่ะสิ" 

 

"มะ มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นจริงๆบนโลกด้วยเหรอ" 

 

"ฮ่าาๆๆ ก็นั่งมองผู้ใหญ่ตาแป๋วอยู่นี่คนหนึ่งแล้วไง" 

 

"น่าสนใจดีนะ เป็นผู้ชายที่ท้องได้ อืมมม ผมคงต้องหาเวลาไปเยี่ยมเขาบ้างแล้ว ไม่รู้ว่ามีสวัสดิการชีวิตอะไรบ้างไหม พอจะรู้ไหมครับว่าเขารู้ตัวมาก่อนจึงตัดสินใจมีลูก หรือ .. เอ่อ .. พลาดจนท้อง" 

 

"มันถูกข่มขืนค่ะ" 

 

"ฮะ!!" 

 

"คนในหมู่บ้านคิดว่ามันไปเรียนที่กรุงเทพแล้วใจแตกจนท้อง แต่ความจริงแล้วเพราะพี่ชายมันเหี้ย!! เอาน้องไปเป็นของเดิมพัน" 

 

"เดิมพันอะไรครับ" 

 

"แข่งรถน่ะสิผู้ใหญ่ เมื่อ2ปีที่แล้ว เอยมันเพิ่งจะเข้าเรียนปี1เท่านั้น คนทำนี่ก็เหี้ยจริงๆ" 

 

"................" 

 

"เอ่อะ แฮะๆๆ ขอโทษนะผู้ใหญ่ ลืมตัวทุกทีคิดแล้วมันโมโห!!" 

 

"ไม่เป็นไรครับ โดนขนาดนั้นถ้าจะไม่โกรธก็ดูแม่พระไปหน่อย" 

 

"อื้อๆๆ" 

 

เจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนเริ่มแผลงฤทธิ์ความซนอีกครั้งด้วยการเอื้อมไปเกาะบ่ากว้าง 

 

"อยากนั่งกับลุงเหรอ" 

 

"ฮี่ๆๆๆๆ" 

 

"ยิ้มแป้นเชียว ผมอุ้มเขาได้ไหม" 

 

"ได้จ๊ะ ซีนมันชอบ" 

 

รณพีร์ยกมือทำท่าจะอุ้ม เพียงเท่านั้นเด็กน้อยก็โผตัวเข้าหาอย่างไม่ลังเล หัวเล็กถูไถบนอกเสื้อด้วยความชอบใจ เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังขึ้นเพียงแค่ได้จิ้มนิ้วไปบนใบหน้าชายหนุ่ม 

 

"น่ารักจัง อารมณ์ดีมากๆเลยนะครับ คุณแม่น้องต้องเข้มแข็งมากเลยนะครับระหว่างที่ตั้งครรภ์" 

 

"อู้บยยย เข้มแข็งอะไรล่ะผู้ใหญ่ มันอยากฆ่าตัวตายวันละร้อยหน กินน้ำตาต่างข้าวทุกมื้อ ออยกับพี่ชายมันยังกลัวว่าหลานออกมาแล้วจะไม่สมบูรณ์เลย" 

 

"อ่าาา เท่าที่ดูก็แข็งแรงดีนะ" 

 

"ต้องขอบคุณหมอไนท์ค่ะ เอ้อ!! รบกวนผู้ใหญ่นานแล้ว ป่านนี้แม่ไอ้เด็กนี่คงตามหาลูกรอบตลาดออยกลับก่อนนะจ๊ะ" 

 

"ครับ หนุ่มน้อย เอาไว้มาเล่นกันอีกนะครับ" 

 

"อื้อ!!" 

 

"ธุครับผู้ใหญ่ก่อนเร็ว" 

 

"ตุ๊ๆๆ" 

 

"ทำตาปิ๊งยังไง" 

 

"ปิ๊ง ปิ๊ง" 

 

"ฮ่าาๆๆ" 

 

"ส่งจูบด้วย ซีนกลับก่อนนะค้าบบบ" 

 

"จ๊วบบบบ จีน กะ อุ่มมบลั่กก บุ๋งๆๆ" 

 

"โว๊ะ!! ไอ้ซีนมันขี้โม้ชวนเขาคุยอยู่นั่น ฮ่าา ไปล่ะจ้าผู้ใหญ่" 

 

"ครับๆๆ" 

 

.. 

 

.. 

 

"เงย เง้ยยยยย" 

 

"หืมม  อันซีน!!!" 

 

"แม๊มแม๊ม" 

 

"ไอ้เอย!!" 

 

"พี่ออย!! แฮ่กๆๆๆ" 

 

อิงเดือนถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาทรุดตัวนั่งกับพื้นในสภาพเหนื่อยหอบ เสื้อยืดคอกลมสีเทาชุ่มไปด้วยเหงื่อไม่ต่างกับใบหน้าและเส้นผมเปียกลู่ 

 

รู้ว่าลูกชายไปกับอัมนิภาเพื่อรอพบผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ แต่สิ่งที่อิงเดือนไม่รู้คือบ้านพักของผู้ใหญ่ไม่ใช่หลังเดิม! เพราะหมู่บ้านอยู่ลึกสุดหาด ชาวบ้านจึงนิยมสร้างบ้านบนภูเขายึดโครงกับชั้นหินทำให้การเดินทางไปบ้านแต่ละคนค่อนข้างลำบาก ใครฐานะดีหน่อยก็อยู่ในตลาดเล็กๆบนพื้นดินที่ไม่ต้องปืนป่ายเข้าบ้าน ด้วยเหตุผลนี้จึงมีน้อยคนที่ไปมาหาสู่กันถึงบ้าน ส่วนมากจะนัดพบในตลาด หรือริมหาดที่จอดเรือ 

 

อิงเดือนไม่เข้าใจว่าทำไมผู้ใหญ่บ้านคนใหม่ถึงได้เลือกบ้านที่มีเรื่องราวแสนน่ากลัวหลังนี้ อดีตจวนผู้ว่าฯที่ถูกฆ่าตายกลางบ้านเมื่อหลายสิบปีก่อน บ้านหลังแรกที่ตั้งอยู่ติดกับป้ายทางเข้า ทั้งๆที่อิงเดือนวิ่งไปท้ายหมู่บ้านมาแล้ว ทำไมต้องให้วิ่งย้อนกลับมาอีก!!! 

 

"อุอุ" 

 

"เอยเหนื่อย" 

 

"เอ๋~" 

 

"วิ่งหาซีน เหนื๊อยเหนื่อย" 

 

สองแม่ลูกหยอกล้อกันบนพื้นดิน อัมนิภาปล่อยเด็กชายเดินไปหาอิงเดือนที่นั่งรอยู่แล้ว สองมืออ้าออกโผหาไม่ผิดจากที่ทำกับรณพีร์ อิงเดือนรับลูกชายมากอดสู่อ้อมอกแต่ยังคงไม่ขยับไปไหน 

 

"มาเล่นอะไรกันตรงนี้วะ" 

 

"พี่อินวันนี้กลับเร็วจัง" 

 

"งิงงงง อุอุ" 

 

"ไม่ได้ๆๆ อุ้มไม่ได้" 

 

"หงึ!!!" เตรียมจะเบะเมื่อตะวันฉายไม่สนใจ 

 

"เดินก็เป็นแม่งชอบให้อุ้ม มาๆๆ มาขี่หลังแทนแล้วกัน" คนปากร้ายแต่ใจดีไม่ยอมอุ้มหลานเพราะเพิ่งกลับเข้าฝั่ง เนื้อตัวจึงมีแต่กลิ่นคาวทะเล แต่ถึงอย่างไรก็ยังนั่งยองๆเพื่อให้อิงเดือนพาหลานชายนั่งขี่คอเขากลับบ้าน 

 

บรรยายหน้าจวนช่างดูมีความสุข แต่คนที่แอบดูหลังบานประตูไม่ได้ยินบทสนทนาได้แต่กำหมัดแน่น 

 

ในที่สุดเขาก็ได้เจอกับคนที่ทำลายชีวิตน้องสาวเขาพร้อมทั้งชายชู้ที่เมื่อสองปีก่อน ตะวันฉายส่งหนุ่มน้อยหน้าใสมาเป็นของเดิมพันในการแข่งรถ 

 

"ทั้งโฉด ทั้งชั่ว ทั้งที่ไอ้เหี้ยอินเอามาเป็นของเดิมพันจนถึงทุกวันนี้พวกมึงก็ยังอยู่กินด้วยกันจนมีลูกอย่างนั้นเหรอ .. ข่มขืนอะไรกัน ทุเรศ!! ลักลอบเป็นชู้จนน้องกูต้องฆ่าตัวตาย ทำไมถึงกล้าเล่าความเท็จว่าถูกข่มขืน ถ้าถูกข่มขืนจริง พ่อเด็กก็คงเป็นกู ไม่ใช่ไอ้อินผัวเหี้ยๆของมึง!!" 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

.. 

 

------------------ 

 

งงตรงไหนบอกได้นะคะ ตอนหน้าจะเล่าอดีตเมื่อสองปีที่แล้วให้อ่าน พระเอกเรื่องนี้ก็จะโง่ๆหน่อย อ่านไปนานๆคงรำคาญ😅 ความแค้นมันบังตาไม่พอแต่บังแกนสมองนางไปด้วยค่ะ หมู่บ้านแบบนี้คงไม่มีจริงหรอกเนอะ หมู่บ้านลึกสุดหาดแต่มีตลาดเป็นของตัวเองเก๋ป่ะล่ะ คือเรื่องฉาวๆมันต้องมีคนสาระแน เราเลยต้องหาทีมสาระแนให้อยู่รอบๆตัวนายเอกไว้ 

ความคิดเห็น