email-icon facebook-icon

ช่วงนี้โควิท-19กำลังระบาด ไรท์ขอให้ทุกท่านปลอดภัยดุแลสุขภาพตัวเองด้วยการ ใส่แมส ยื่นห่าง กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ ด้วยความห่วงใยจากไรท์ค่ะ

ชื่อตอน : ตอนที่ 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 282

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2562 20:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11
แบบอักษร

 

 

ไม่รู้ว่าเวลามันผ่านไปนานแค่ไหน เพราะภายในตัวอาคารเปิดไฟตั้งแต่หัววันจินได้แต่นั่งนิ่งสองมือกุมแก้วกาแฟเอาไว้แน่น เขาก้มหน้าลงมองน้ำสีเข้มในแก้วจากร้อนจนกลายเป็นเย็นชืด เอกเองก็ดูวุ่นวายไม่หยุดเดี๋ยวหายเดี๋ยวโผล่หลังจากที่คุยโทรศัพท์กับจัสตินเขาก็มานั่งจมจ่อมอยู่ตรงหน้าห้องผ่าตัดคิดทบทวนเรื่องราวระหว่างเขากับธงที่ผ่านๆมา ความเอื้ออาทรความมีน้ำใจของธงที่มีต่อเขาถึงแม้ว่าธงจะไม่ค่อยพูดมากนักเรียกว่าปากหนักก็ว่าได้หากทว่าเขารับรู้ได้ถึงความใจดีที่ธงมีให้กับเขาเป็นอย่างดี มือที่ยังมีเลือดสีแดงติดอยู่บ้างเพราะล้างลวกๆทำให้เขาใจหายรู้ตัวอีกทีก็มีคนมานั่งอยู่ข้างๆ

"ใจเย็นนะครับคุณหนูจินเดี๋ยวลูกพี่ก็ออกมาแล้วขานั้นอึดจะตายไปนรกเค้าคงไม่อยากได้หรอกครับ"เอกยิ้มให้น้อยๆ

"นั่นสิลูกพี่ของเอกนรกคงไม่อยากเอาไปอยู่ด้วยหรอกคงวุ่นวายเดี๋ยวสาวๆในนั้นอยู่ไม่เป็นสุข"ผมยิ้มตอบคำปลอบใจประหลาดๆของเอก

"ขอบคุณนะครับที่คุณหนูยอมอยู่กับพี่ธง อันที่จริงพี่เค้าน่าสงสารดีที่เจ้านายช่วยเหลือเอาไว้แต่หนิงมันไม่รักดีเองครับพี่ธงถึงไม่เอาไว้ นี่ลองคุณหนูจินได้เห็นน้องดาแล้วจะตกหลุมรักแน่ๆ"เอกเล่าให้ฟัง

"แล้วทำไมหนิงถึงเป็นแบบนี้ล่ะ"

"หนิงมันชอบพี่ธงครับหวังจะจับนั่นแหละแต่พี่ธงเป็นคนใจแข็งไม่รักใครง่ายๆชีวิตพวกเราก็แบบนี้แหละครับไม่อยากเอาใครมาผูกติดกับตัวเราหรอกเพราะจะตายเมื่อไหร่ก็ไม่รู้"

"แล้วทำไมจัสถึงไม่ทำอะไรให้ถูกต้องล่ะ"

"เจ้านายไม่ได้แย่ขนาดนั้นนะครับธุรกิจเก่าสืบทอดกันมาเจ้านายเลยบริหารต่อแต่ตอนนี้ค่อยๆกลายเป็นธุรกิจถูกต้องแล้วครับ อย่างโรงแรมนี้ก็เหมือนกันเจ้านายเค้าเตรียมให้พวกเราทำงานแบบนี้กันแล้วครับ"

"เป็นเพราะคุณคิสแน่ๆ"

"นั่นก็ส่วนหนึ่งครับแต่ที่คุณจัสตัดสินใจแบบนี้คงเป็นเพราะคุณหนูไอมากกว่า"

"หืม..ลูกของคุณคิสกับคิงส์?"

"ช่าย นั่นหมอออกมาแล้วครับ"ทันทีที่หมอเดินออกมาเอกกับเขาก็รีบวิ่งเข้าไปถาม

"ปลอดภัยแล้วนะครับอีกชั่วโมงหนึ่งถึงจะย้ายขึ้นเครื่องได้เดี๋ยวจะให้พยาบาลตามไปดูแลบนเครื่องด้วยคนนึงแล้วนี่ใครจะเป็นคนดูแลหลังจากออกโรงพยาบาลแล้วครับ"หมอมองหน้าทั้งสองคนที่ยืนดีใจอยู่

"ผมเองครับ"เขาตอบคำหมอ

"อย่าให้เค้าดื่มแอลกอฮอล์นะครับช่วงสามเดือนนี้เพราะเป็นอันตรายต่อตับที่คุณธงโดนมันเฉียดไปนิดเดียว"

"ครับ"เขารับปากแล้วรอจนพยาบาลเข็นเตียงที่มีร่างใหญ่นอนหลับตาแขนทั้งสองข้างถูกเจาะด้วยถุงน้ำเกลือและถุงเลือดพวกเราเดินตามไปจนถึงห้องพักฟื้นเอกเลยปล่อยให้ผมได้อยู่กับธงตามลำพังตัวเอกเองไปเตรียมความพร้อมที่จัสกำลังจะเอาฮอมารับ

"โชคดีนะที่ปลอดภัยถ้าธงไม่อยู่ผมจะทำยังไง"ผมทรุดตัวลงนั่งข้างร่างที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงจับมือข้างนึงเอาไว้ในมือของตัวเองมองใบหน้าที่ครึ้มไปด้วยหนวดเคราเขียวด้วยความรู้สึกท่วมท้นบอกไม่ถูก

"อย่าคิดมากเลยครับเตรียมตัวเถอะ ฮอมาถึงแล้ว"เอกเข้ามาตอนไหนผมไม่ทันรู้ตัวเสียด้วยซ้ำไป

"เอก"

"ครับคุณหนูมีอะไรหรือเปล่า"

"หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น"เขาคาดเดาไม่ด้ว่าทางจัสจะทำยังไงกับคนที่เข้ามาลอบยิงธงถึงในห้องเขากลัวที่สุดคือการแก้แค้นนี่ถ้าหากว่าธงฟื้นขึ้นมาหวังว่าคงไม่ออกไปควานหาคนทำหรอกนะ

"ไม่รู้เหมือนกันครับเรื่องนี้ผมไม่ได้รับคำสั่งอะไรเลยคงต้องรอพี่ธงฟื้นก่อนแหละครับมาเถอะคุณหนูอย่าคิดอะไรมากเลย"เอกพยักหน้าพวกเราเดินตามพยาบาลที่เข็นเตียงของธงออกมาแล้วไปขึ้นลิฟท์เพื่อจะไปชั้นดาดฟ้าของตัวอาคารจากนั้นพวกเราก็ถึงกรุงเทพใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น

.......................

...................................

"อาการเป็นยังไงบ้าง"จัสตินเดินมาถามหมอภายในห้องพักฟื้นที่โรงพยาบาลของแก้งค์เราเองโดยเฉพาะ

"ทางโน้นผ่าตัดได้ดีเยี่ยมเลยครับแต่คงต้องรอให้ร่างกายฟื้นตัวเป็นเดือนถึงจะเข้าที่ครับ"หมอรายงานผล

"ดีขอบใจหมอมากยังไงก็ช่วยเช็คอาการใหม่อีกครั้งก็แล้วกันเพราะเดินทางมาไม่รู้อะไรจะเกิดขึ้นอีก

"ครับคุณจัส"หมอพยักหน้ารับแล้วก็หันไปวุ่นวายกับร่างที่ยังหลับสนิทของธง จากนั้นจัสตินก็หันมามองหน้าผม

"โทรมเลยนะจินเป็นไงตกใจมากเหรอ"จัสเอ่ยทัก

"แค่ตกใจนิดหน่อยครับ"

"ก็อย่างนี้แหละคิดอยากจะอยู่กับพวกเราเหตุการณ์แบบนี้มันต้องเกิดขึ้นเสมอไม่รู้ตัวทำได้แค่ต้องระวังตัวเองเอาไว้ อีกอย่างทำไมคราวนี้ธงมันถึงพลาดง่ายจังหรือว่าาาาา"จัสลากเสียงยาวเขาเลยก้มหน้านึ่งไปสบตา

"อ่อออ เข้าใจแล้วดีใจด้วยนะ"จัสทำท่าเดาแล้วก็หัวเราะเดินเข้ามาใกล้แล้วตบไหล่เขาเบาๆ

"ถือว่าธงมันตาถึงจริงๆ"

"ยังไงเหรอครับ"เขาถามกลับด้วยความสงสัย

"ทุกทีธงมันสนใจใส่ใจใครที่ไหนล่ะแต่นี่ดูแลใส่ใจขนาดนี้ก็ต้องเห็นคุณเป็นคนสำคัญแน่นอน"จัสตินยิ้มให้

"เอาล่ะๆยังไงธงก็ปลอดภัยแล้วเดี๋ยวจะให้เอกไปส่งที่คอนโดก็แล้วกันทางนี้ไม่ต้องห่วงจะให้คนมาดูแลสบายขึ้นแล้วก็ค่อยมาเฝ้าธงก็แล้วกัน"จัสบอกให้เอกที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลังพาไปส่ง

"แต่ว่า"

"อย่าดื้อน่ามันไม่มีอะไรแล้วคุณอยู่สภาพแย่แบบนี้พอธงฟื้นจะหาว่าผมไม่ดูแลเมียมันให้ดีๆอีก"จัสบอกขำๆผมอดที่จะหน้าแดงไม่ได้

"ขอบคุณครับ"เขาได้อุบอิบอยู่ในลำคอเดินตามหลังเอกออกไป กว่าจะถึงคอนโดก็เล่นเอาเกือบเลยวันใหม่ไปแล้วเขามาอาบน้ำแต่งตัวกำลังจะออกไปทำอะไรง่ายๆเพราะคิดขึ้นได้ว่าตั้งแต่ตอนนั้นจนตอนนี้อะไรยังไม่ตกถึงท้องเลยด้วยซ้ำแต่แล้วต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะมีเงามืดๆมายืนอยู่ด้านหน้า

"โหนี่ให้เมียน้อยมาอยู่ด้วยเลยเหรอ เป็นผู้ชายแท้ๆมีอะไรดีพี่ธงถึงได้ติดใจนักหนาถึงกับลืมลูกลืมเมีย"หนิงเดินวนรอบๆตัวผมไปมา

"นี่คุณเข้ามาได้ยังไง"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะก็ฉันเป็นเมียพี่เขานี่"หนิงหยุดเดินแล้วจ้องหน้าผมนิ่งด้วยสายตาดูถูก

"นี่ไปอ่อยยังไงให้พี่ธงเอาได้ทุกทีพี่ธงไม่ชอบผู้ชายนะ"

"ไม่จำเป็นต้องทำอะไรแบบนั้นเลยนี่ผมอยู่ในส่วนของผม"เขาตอบเสียงนิ่ง

"ก็แค่ของแปลกใหม่กลับไปที่ของเธอได้แล้วถ้าพี่ธงกลับมาชั้นจะเป็นคนดูแลเอง"หนิงยกไหล่

"ผมว่าคุณกลับไปดูแลน้องดาให้ดีๆจะดีกว่าเรื่องของธงกับผมคุณไม่ต้องยุ่ง"

"ไอ้กระเทยปากดีแกจะมาทำตัวให้ผัวเมียเค้าแตกแยกไม่ได้นะ"หนิงตวาดเสียงดัง

"เลิกพูดเรื่องบ้าๆนี่เถอะตอนนี้ธงไม่สบายแถมน้องดาก็ไม่สบายคุณอ้างว่าเป็นเมียแต่กลับไม่ไปดูแลลูกเป็นแบบนี้ผมว่าไม่ดีหรอกนะ"

"แกอย่ามาสู่รู้อย่าคิดว่าพี่ธงให้แกมาอยู่ด้วยแล้วจะทำอะไรก้ได้ พี่ธงแค่เข้าใจชั้นผิดผัวเมียยังไงซะเดี๋ยวก็เข้าใจกันเองนั่นแหละ"

"เฮ้อ!"ผมถอนใจแล้วเดินไปหยิบโทรศัพท์มาโทรหาเอกไม่นานเอกก็เดินเข้ามาในห้องเขาอดถอนใจไม่ได้ห้องของธงดูเหมือนว่าจะเป็นที่สาธารณะใครจะเข้าออกง่ายๆก็ได้

"หนิงมาทำอะไรที่นี่"เอกเดินมาดึงแขนหนิงออกห่างจากตัวผม

"แล้วแกมายุ่งอะไรด้วยล่ะชั้นแค่อยากจะไล่ไอ้เมียน้อยนี่ออกจากห้องพี่ธง"

"อย่าบ้ามากนักน่าหนิงเธอเองก็รู้ดีกวว่าทุกคนนะถ้าพี่ธงรู้ว่าเธอมาอาลวาดทีนี่จะเกิดอะไรขึ้น"

"แล้วยังไงล่ะตอนนี้พี่ธงอยู่โรงพยาบาลชั้นก็ต้องมาดูแลบ้านสิ"

"อ้อมาฝเาสมบัติว่างั้นอย่าไฝ่สูงจะดีกว่านี่ถ้าเธอไม่โลภพี่ธงก็จะเก็บเะอเอาไว้แต่นี่เธอทำแบบนี้อย่าคิดว่าพี่ธงจะชอบใจนะระวังตัวเอาไว้เหอะกลับไปได้แล้วอย่ามารบกวนคุณหนูเขา"

"คุณหนู...โหกระหรี่ชั้นสูงซะด้วย"

"หนิง"เอกตวาดเสียงดังกระชากแขนหนิงจนตัวเอียงผมหันขวับไปมอง

"จะออกไปดีๆหรือให้ผมเป็นคนไล่แล้วต่อไปถ้าผมรู้ว่าคุณพนายามจะมายุ่งเรื่องผมกับธงอีกผมจะไม่หน้าแล้วนะ"

"แก..ไอ้ก็แค่คนขายตัวอย่ามาอวดดีกับคนที่ขึ้นชื่อว่าเมียที่เป็นแม่ของลูกพี่เขาจะดีกว่า อะโอ๊ยยยเจ็บนะไอ้เอก"หนิงร้องอีกครั้งเพราะคราวนี้เอกลากให้เดินออกไปที่หน้าประตู

"เลิกทำบ้าๆแบบนี้ซะทีเถอะน่าขืนยังไม่เชื่ออย่าหาว่าชั้นไม่เตือนนะหนิงพี่ธงเอาตายแน่ยิ่งมาว่าคุณหนูจินแบบนี้อีกไม่กลัวตายหรือไง"เอกโมโห

"เดี๋ยวชั้นจะเอาน้องดามานี่จะดูน้ำหน้าว่าพี่ธงจะกล้าไล่หรือเปล่า"

"เอาเหอะตามสบายเตือนแล้วไม่ฟังก็ตามนั้นตอนนี้กลับไปก่อนเถอะรบกวนคุณเขา"เอกไล่ถึงยังไงเขาก็ไม่กล้าลงมือกับหนิงหรอกขนาดพี่ธงยังเว้นเอาไว้เลย

"ก็ได้พรุ่งนี้ชั้นมาแน่"หนิงสบัดตัวเดินไปที่ลิฟท์

"อย่าคิดมากนะครับคุณหนูจินหนิงมันเป็นคนไม่รู้จักกาลเทศะแบบนี้แหละครับที่พี่ธงยังเก็บเอาไว้เพราะเป็นแม่น้องดาไม่อย่างนั้นลอยในอ่าวไทยไปนานแล้ว"เอกส่ายหัวไปมา

"พรุ่งนี้เอกมารับผมไปดูอาการธงหน่อยสิ"

"ครับเมื่อกี้ทางโรงบาลก็โทรมาบอกแล้วครับว่าอาการปรกติดีไม่มีอะไรแล้วรอฟื้นจากยาสลบอย่างเดียว"

"เอกแล้วธงจะหาตัวคนยิงหรือเปล่า"ผมจ้องหน้าเอกนิ่ง

"ผมตอบไม่ได้จริงๆถ้าเมื่อก่อนน่ะไม่รอดหรอกครับแต่นี่เจ้านายกำลังจะเปลี่ยนทุกอย่างเลยตอบไม่ได้"

"ผมไม่อยากให้มีการแก้แค้น"

"ใครอ่อนแอก็แพ้ไปครับแต่นี่เท่าที่สืบดูเค้าแค้นเรื่องที่พี่ธงไปดูสถานที่ก่อสร้างครับเสียผลประโยนช์เรื่องนี้น่ะนายไม่เอาไว้หรอกครับมันเรื่องใหญ่ถ้าเกิดวันหน้ามามีอะไรเกิดขึ้นทางเราก็แย่"

"นั่นสินะแต่เรื่องหนิงผมขอบใจมาก"

"ไม่เป็นไรครับเมียลูกพี่ก็เหมือนเมียผม เอ้ย..ไม่ใช่ๆเหมือนเมียลูกพี่ผมต้องดูแลอย่างดีไปครับๆอย่าคิดเยอะเดี๋ยวตื่นมาหน้าโทรมพี่ธงจะด่าผมได้"เอกแหย่ผลักหลังผมเข้าไปในห้อง

"เดี๋ยวก่อนๆเอกหยุดก่อนผมหิว"ผมยันตัวเองเอาไว้เพราะเอกยังดันให้กลับเข้าห้องไม่หยุด

"อ่าวแล้วก็ไม่บอก"เอกเกาหัวผมอดหัวเราะไม่ได้

"กินด้วยกันหรือเปล่า"

"ที่นี่มีอะไรให้ทำกินด้วยเหรอครับ"

"แน่นอนสิ"

"หวังว่าคงไม่ใช่มาม่านะครับ"เอกถามขำๆ

"ไม่หรอกเดี๋ยวรอแปปจะทำอะไรให้กิน"พวกเราเดินเข้าไปนั่งในครัวดูท่าแล้วเอกคงเป็นผู้ช่วยไมไ่ด้แน่เขาเลยไปทำอะไรง่ายๆมานั่งกิน

"พาสต้าได้นะผมทำพาสต้าซอสเห็ดกับปีกไก่ทอดแล้วกัน"

"โอ๊ยคุณหนูแค่นี้ก็หรูมากแล้ว"เอกบอกเอาสองมือถูกันไปมารอผมเอาจานพาสต้ากับปีกไก่มาวางจากนั้นพวกเราก็นั่งกินกันจนอิ่ม เอกไม่กลับห้องบอกว่าจะนอนที่โซฟาข้างนอกกันหนิงมารบกวนให้ผมกลับไปนอนได้เลยเช้ามาจะได้พากันไปหาธงที่โรงพยาบาล

"พี่ธงดูนี่ใครมาเยี่ยมเอ่ย"เอกเปิดประตูเดินนำเข้าไปในห้องส่งเสียงดังปล่อยให้ผมเดินหิ้วซุปที่ผมลุกมาตุ๋นแต่มืดกับผลไม้ที่เตรียมเอาไว้เดินตามหลัง

"แหกปากทำไมวะคนแตกตื่นหมด"เสียงดุไที่ดังมาก่อนที่ผมจะเห็นตัวทำให้ผมยิ้มหว้าง

"สบายดีแล้วเหรอธง"ผมเอาของไปวางไว้บนโต๊ะแล้วเดินมาหาคนที่นั่งนิ่วหน้าอยู่บนเตียง

"เจ็บอะไรตรงไหนหรือเปล่า"ธงถามสายตาเข้มสำรวจไปทั่วตัวผม

"ไม่ครับผมปลอดภัยดี"

"ดีแล้ว"

"ไอ้เอกมึงไปเอาอะไรให้กูหน่อยสิ"

"อะไรอะลูกพี่"

"มานี่เถอะน่ะขี้เกียจตะโกน จินคุณลงไปซื้อครีมโกนหนวดให้หน่อยสิที่ร้านขายของในโรงพยาบาลน่าจะมี"เอกทำหน้างงๆเดินเข้าไปหาธงส่วนผมก็เดินกลับออกห้องไป

"ได้ตัวหรือเปล่า"ธงถามเสียงเบา

"นายกำลังให้คนตามอย่างหนักเลยพี่มันน่าจะไปซุกคนมีสีแถวนั้นแน่ๆ"เอกลดเสียงตามลง

"อืมอย่าให้คุณหนูจินของมึงรู้เรื่องก็แล้วกัน"

"น้อยไปสิพี่เห็นแบบนี้ฉลาดชิบหายแล้วนี่นะไอ้หนิงมันก็มากวนคุณเขาจังเมื่อคืนก็ไปหาถึงห้อง"เอกบ่น

"เดี๋ยวกูจัดการเรื่องนี้เองขอบใจมึงมากที่ดูแลจินเขาให้กู"

"โหลูกพี่นั่นน่ะเมียพี่นะไม่ดูแลได้ไง"

"หึหึปากมึงนี่ซักวันจะโดนตีนกู"ธงหัวเราะในลำคอ

"กล้าทำคนคุ้มครองเมียเหรอพี่"ธงกับเอกได้ยินเสียงฝีเท้าที่กำลังเดินเข้าประตูเลยรีบเปลี่ยนเรื่องพูดเพื่อไม่ให้จินสงสัย

"ธงมันไม่มียี่ห้อที่คุณเคยใช้ผมเลยหยิบ..."เขาชะงักอยู่หน้าประตูเพราะมีความรู้สึกว่าบรรยากาศในห้องมันครึมๆอยู่

"มีอะไรกันหรือเปล่า"ผมถามเสียงเรียบ

"ไม่มีอะไรยืนอยู่ทำไมรีบเข้ามาสิแล้วมาโกนเคราให้หน่อยพยาบาลไม่ถูกใจสิ่งนี้"ธงบอกหน้าเฉย

"แหมลูกพี่ระวังนะแถวนี้ได้ข่าวมีคนหึงแรง"เอกแซว

"เอกเงียบไปเลยนะเดี๋ยวไม่ต้องกินหรอกข้าวผัดซอสน่ะ"ผมทำเสียงดุ

"นี่มึงกินข้าวฝีมือเมียกูก่อนกูเหรอไอ้เอก"

"โอ๊ยลูกพี่อย่าเวอร์น่าแค่กับข้าว"

"แต่ฝีมือเมียกู"

"พอๆพูดอะไรกันเนี่ย"ผมดุทั้งคู่เสียงหัวเราะกลับมาอีกครั้งยังไม่ทันจะจัดการเรื่องอาหารเช้าเสียงประตูห้องก็ถูกเคาะเอกกระชับปืนที่เอวธงเองก็ระวังตัวมากขึ้นดึงผมไปอยู่อีกฝั่งของเตียงผู้ป่วย

"พี่ธงเจ็บจริงหรือเปล่าเนี่ยเสียงหัวเราะดังไปถึงนอกห้อง"คนที่ส่งเสียงเข้ามาคือหนิงที่หอบเอาเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักเอาไว้ในอ้อมแขนใบหน้าเล็กๆนั่นมีผ้าแมสปิดปากรูปการ์ตูนน่ารักๆอยู่ด้วย

"หนิงทำไมเอาน้องดามาโรงพยาบาลลูกหายดีแล้วหรือไง"ธงดุเสียงดังเมื่อเห็นน้องดาที่ดูเหมือนจะยังเป็นไข้อยู่

"มันหายแล้วน่าแค่สำออยเท่านั้นแหละ"หนิงบอกก้มลงเอาน้องดาลงยืนกับพื้นธงถึงกับผวาจะลงจากเตียงจนผมต้องกดเอาไว้

"เธอนี่มัน"ธงกัดฟันแน่น

"เดี๋ยวผมไปอุ้มเองธงนอนลงเถอะแผลจะฉีก"ผมเดินอ้อมไปหาเด็กผู้หญิงที่ยืนโงนเงนอยู่กำลังจะเอื้อมมือไปอุ้มก็ถูกปัดแรงๆจากหนิง

"อย่ามาถูกตัวลูกชั้นไอ้กระเทย"

"หนิง!!"เสียงของเอกกับธงดังขึ้นหร้อมกันเอกรีบเดินเข้าไปหาน้องดาแล้วอุ้มขึึ้นแทน

"คุณหนูไปอยู่กับพี่ธงเถอะครับผมพาหนิงออกไปก่อน"

"ทำไม พูดแค่นี้ถึงกับรับไม่ได้เลยเชียวกระแดะ"หนิงทำเสียงเย้ย

"ชั้นให้เธออกไปก่อนที่จะลุกไปจัดการเองอย่าคิดว่าแผลแค่นี้จะหยุดฉันได้นะ"ธงบอกเสียงเย็นดวงตาลุกวาวจนหนิงต้องหลบสายตา

"พวกแกรังแกชั้นจะไปฟ้องคุณจัสตินคอยดูสิ"หนิงก้าวถอยหลังขณะที่ธงทำท่าจะลุกขึ้นจากเตียงกระทั่งหนิงออกจากห้องไปแล้วเหลือไว้แค่น้องดาที่กำลังโยเยเพราะไม่สบายเนื้อไม่สบายตัว

"จินอุ้มลูกหน่อยเถอะผมยังไม่ถนัด"ธงพยักหน้าให้รับน้องดามาจากเอก

"เอกมึงไปตามหนิงเอาไปกักไว้สองสามวันเดี๋ยวกูลุกไหวจะไปจัดการเอง"ธงสั่งผมต้องรีบเอามือสองข้างปิดหูของน้องดาเอาไว้ได้แค่นึกในใจว่าถ้าหากน้องดาเป็นลูกของธงจริงๆสุขภาพจิตคงแย่ที่พ่อและแม่เป็นแบบนี้

ความคิดเห็น