ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 99 เกอเป็นของผม เข้าใจมั้ย

ชื่อตอน : บทที่ 99 เกอเป็นของผม เข้าใจมั้ย

คำค้น : ซอฟท์วาย,ไป๋หลง,หลงไป๋,ไป๋อวี่,จูอี้หลง,เผิงหลง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 403

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ค. 2562 00:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 99 เกอเป็นของผม เข้าใจมั้ย
แบบอักษร

** คำเตือนก่อนอ่าน บทนี้ 18+ นะคะ และออกแนว SM หน่อยๆ ใครไม่ชื่นชอบแนวนี้ หรือใครที่ไม่อยากเห็นนักแสดงที่เรารักในภาพลักษณ์แบบ SM ก็ให้ข้ามตอนนี้ไปเลยนะคะ ไม่มีผลกระทบกับเนื้อเรื่องโดยรวมค่ะ ** 

******************************* 

  เสียงเรียกเบาๆจากทางเบื้องหลังทำให้ไป๋อวี่รีบหันกลับไปที่เตียง 

  "อาอวี่...." .... อาอวี่.... หลงเกอไม่ได้เรียกเขาว่าเหล่าไป๋ แต่เรียก.... อาอวี่... ไป๋อวี่ทรุดนั่งลงบนเตียง เขาโน้มตัวลงหาจูอี้หลง สองมือบีบนวดหัวไหล่และต้นแขนของคนที่นอนอยู่บนเตียง 

  "เกอหนาว..." จูอี้หลงคราง... อ๊ะ! ไป๋อวี่อุทาน .... เขาลืมไปได้อย่างไร ว่าคนที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือหลงเกอไม่ใช่เผิงกวนอิง  

  จูไฉ่หงเปิดตู้หน้าห้องน้ำเอาไดร์เป่าผมออกมา เธอรีบเสียบปลั๊กที่อยู่เหนือโต๊ะเล็กข้างเตียงแล้วยื่นไดร์ให้ไป๋อวี่ ผมของจูอี้หลงยังชื้นอยู่ ไป๋อวี่ใช้ไดร์เป่าผมให้เขา สอดนิ้วมือทั้งห้าเข้าไปนวดคลึงหนังศรีษะแล้วขยี้สางผมให้รับลมร้อนจากไดร์ได้ทั่วๆ 

  หลินชิงหูหยิบเสื้อยืดแขนยาวกับกางเกงที่จูอี้หลงมักจะใส่นอนมาวางบนเตียง จูไฉ่หงหมุนตัวไปหาเสี่ยวหลานกับจางฟง เธอบอกพวกเขาเบาๆให้รีบยกกล่องอาหารและเครื่องดื่มออกไปที่ห้องนั่งเล่น จางฟงกระซิบถาม... จะให้ผมโทรหาเผิงเหล่าซืออยู่ไหม.... โทรสิ! จูไฉ่หงพูดลอดไรฟันห้วนๆ ... โอเค.. เขาพยักหน้ารับก่อนจะกุลีกุจอรีบช่วยเสี่ยวหลานเก็บกล่องอาหารทั้งหมดใส่คืนลงในถุง 

  "เดี๋ยวจะไปต้มโจ๊กร้อนๆให้" จูไฉ่หงหันไปบอก ไม่เจาะจงว่าพูดกับใครแล้วก็เดินออกจากห้องไป 

  ไป๋อวี่ปิดไดร์เป่าผม เขาเตรียมจะใส่เสื้อให้จูอี้หลง หลินชิงหูเข้ามาพยุงให้จูอี้หลงลุกขึ้นนั่งแล้วปลดคอเสื้อคลุมอาบน้ำด้านหนึ่งลง เผยให้เห็นหัวไหล่ขาวซีดที่ยกห่อขึ้นทันทีที่มันสัมผัสอากาศเย็น  

  สองคนช่วยกันปล้ำใส่เสื้อให้จูอี้หลงที่ยังงัวเงียและหัวเราะคิกคิกเป็นระยะ 

  "ไม่เอา.." จูอี้หลงปัดมือไป๋อวี่ที่สอดเข้าใต้รักแร้เพื่อยกแขนเขาขึ้น 

  "กวนอิง..." คนง่วงนอนเพราะฤทธิ์ยาทำท่างอแงปัดมือไม้เพียะพะวุ่นไปหมด ก่อนจะซุกหัวยันลงบนอกไป๋อวี่ แล้วเอียงแนบหน้าด้านข้างลง พยายามกดใบหูขยับหาเสียงเต้นของหัวใจแล้วกดหูลงไปจนแน่น  

  ไป๋อวี่กัดริมฝีปากจนห้อเลือด ... คุณอย่าคิดมาก... หลินชิงหูเอ่ยปาก มือยังพยายามยัดแขนจูอี้หลงเข้าไปในแขนเสื้อยืด พอเขาจะพยุงหัวจูอี้หลงขึ้นมาเพื่อสวมเสื้อลงไป ก็พอดีเจ้าตัวสบัดหน้า แหงนขึ้นมองไป๋อวี่ .... เสียงเต้นของหัวใจที่ไม่สม่ำเสมอเหมือนเสียงเดินของนาฬิกา... 

  "อาอวี่...?" ... ไป๋อวี่ไม่สนใจ เขาดึงเสื้อออกจากมือหลินชิงหูแล้วเริ่มยัดหัวยัดมือจูอี้หลงลงไปอย่างกระแทกกระทั้น .... โอ้ย...คนตรงหน้าร้องประท้วงตามเสียงดังกร๊อบบริเวณข้อมือ หลินชิงหูร้องเฮ้ยแล้วผลักไป๋อวี่เต็มแรง เขารีบตรวจดูข้อมือของจูอี้หลง พอเห็นว่าเป็นเพียงแค่ข้อลั่น เขาก็พ่นลมหายใจ โล่งอก 

  ไป๋อวี่ลุกขึ้นยืน เขาล้วงบุหรี่ออกมาจุดสูบ ดูดอัดควันเข้าปอด วาบวาบอยูแค่สามสี่อึก บุหรี่ก็ไหม้หมดทั้งมวน เขาทิ้งบุหรี่ลงพื้นอย่างไม่สนใจ ใช้เท้าเหยียบแล้วล้วงอีกมวนมาจุด 

  "คุณไปเถอะ เดี๋ยวผมใส่กางเกงให้เขาเอง" เขาบอกหลินชิงหู อัดควันบุหรี่เข้าปอดจนไม่มีอะไรเหลือรอดออกมาราวกับว่าเขากลืนมันลงท้อง 

  หลินชิงหูถอยออกจากห้องมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ดูเหมือนจูอี้หลงจะตื่นแล้ว ถึงจะงัวเงียบ้าง... คงไม่เป็นไรกระมัง... หลินชิงหูนึก มือดึงประตูปิดเบาๆ 

 

  จูอี้หลงไถลตัวลงนอน มือควานหาผ้าห่ม แต่ก่อนเขาจะดึงมันขึ้นมาคลุมอก ไป๋อวี่ก็กระชากมันทิ้งไป 

  "เหล่าไป๋?" จูอี้หลงเลิกคิ้ว ก่อนจะรู้ตัวว่าท่อนล่างของเขามีแต่เสื้อคลุมอาบน้ำสวมอยู่ จึงค่อยๆยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ไป๋อวี่กลับผลักเขากลับลงนอน แล้วก้าวพรวดขึ้นเตียงมานั่งคร่อมเขาไว้ทั้งๆที่ยังใส่รองเท้าอยู่ 

  "เกอรู้มั้ยว่าผมเกลียดเกอขนาดไหน..." เขาดูดบุหรี่ลากยาวจนไฟสว่างวาบไหม้บุหรี่ไปเกือบเซนต์ จูอี้หลงไม่ตอบ เขาพยายามเบิ่งตามองไป๋อวี่ สมองยังเบลอเพราะฤทธิ์ยานอนหลับที่ร่างกายเขาดูดซึมเข้าไปบางส่วน 

  "ตอนนี้ผมเกลียดเกอพอๆกับที่ผมรักเกอแล้ว" ไป๋อวี่สอดมือข้างซ้ายเข้าไปใต้เสื้อ เขาเสือกมือพรวดขึ้นมาจนถึงลำคอจูอี้หลง ตัวเสื้อร่นพับขึ้นมาตามลำแขน เถ้าบุหรี่ในมือข้างขวาตกลงบนชายโครงขาวใส จูอี้หลงสะดุ้ง กล้ามเนื้อบริเวณท้องหดหนีความร้อนจากเถ้าบุหรี่ 

  "แล้วทำไมพอผมยิ่งเกลียด... ผมก็ยิ่งรัก...?" ไป๋อวี่เกร็งข้อมือบีบลำคอจูอี้หลงแน่นเข้า รู้สึกถึงแรงปราถนาที่สูบฉีดไปจนทั่วทั้งตัว ความหวาบหวิวที่ทำให้เขาเสี่ยวซ่านบริเวณกลางลำตัวทำให้ไป๋อวี่ยิ่งจดจ้องใบหน้าหวานสวยนั้นด้วยความหลงไหล 

  "ผมไม่มีวันปล่อยเกอไปแน่ ... ผมจะปล่อยไปได้ยังไง..." ไป๋อวี่ส่งบุหรี่เข้าปาก ดูดควันขาวเข้าจนเต็มปอดก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากที่เริ่มแดงขึ้นกว่าเดิมเพราะแรงบีบบริเวณลำคอ จูอี้หลงเผยอริมฝีปากรับรสสัมผัส แล้วต้องสำลักควันบุหรี่ที่ไป๋อวี่พ่นอัดลงมาจนเต็มคอหอยแบบไม่ทันตั้งตัว เขาสำลักจะไอ แต่ไป๋อวี่ใช้มือข้างที่ยังคีบบุหรี่ไว้จับด้านหลังศรีษะเขาไว้แน่น ดันมาข้างหน้า ไม่ยอมให้จูอี้หลงผงะหนี 

  ร่างบางของนักแสดงหน้าหวานกระเสือกกระสนจะผละหนีเพราะหายใจไม่ออกแต่ไป๋อวี่ไม่ยอมปล่อย เขาทิ้งน้ำหนักตัวลงบนก้นกบและท่อนขา นั่งทับจู้อี้หลงไว้แน่น มือที่เค้นลำคออยู่ออกแรงเพิ่มขึ้นประสานกับแรงผลักที่ด้านหลังศรีษะ ร่างที่พลิกดิ้นไปมาของจูอี้หลงดูเหมือนจะยิ่งกระตุ้นอารมณ์ปราถนาของไป๋อวี่ เขายิ่งบดริมฝีปากลงไป จูอี้หลงอ้าปากกว้างเพื่อหอบหายใจ แต่ไป๋อวี่รีบประกบดูดปากเขาไว้จนร่างบางนั้นอ่อนแรง ไป๋อวี่จึงยอมปล่อย 

  "ถ้าอยากตายก็บอกผมได้.... " เขาจ้องตาที่รื้นไปด้วยน้ำของจูอี้หลง 

  "ผมจะเป็นคนกำหนดเอง ว่าเกอจะตายได้เมื่อไหร่" มือที่เค้นลำคอไว้คลายออก เปลี่ยนเป็นลากยาวผ่านทรวงอกลงมาจนถึงท้องน้อย... 

  ไป๋อวี่ใช้มือข้างนั้นปลดกระดุมกางเกง รูดซิปลงมาแล้วงัดดึงสัญลักษณ์แห่งความเป็นชายของเขาที่ตอนนี้เบ่งบานจนคับเป้าออกมาอวดโฉม เขานิ่วหน้าเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงคมของขอบกางเกงชั้นในที่บาดลงบนผิวเนื้ออ่อนนุ่ม จูอี้หลงหายใจกระชั้นสั้นๆและเร็วขึ้น ไป๋อวี่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของร่างกายในส่วนที่เขานั่งทับไว้ ความปราถนาของจูอี้หลงส่งผ่านกล้ามเนื้อที่ตึงเขม็งและร้อนขึ้น ไป๋อวี่ยิ่งกระแทกก้นกบลงไปเพื่อบดขยี้เจ้ามังกรที่พยายามจะผงกหัวขึ้นมา 

  "ยัง!" เขาคำราม นิ้วชี้กับนิ้วกลางคีบบุหรี่ส่งเข้าปาก ดูดสารนิโคตินเข้าไปกระตุ้นประสาทอีกเฮือกใหญ่ ก่อนจะขยับตัวถูไถบั้นท้ายลงบนมังกรตัวเขือง จูอี้หลงร้องครางทั้งด้วยความเจ็บปวดและด้วยความเสี่ยวซ่าน ไป๋อวี่ขยับถูไถจนมานั่งอยู่บนหน้าขาของจูอี้หลง เขาแกะเชือกผูกเอวของเสื้อคลุมอาบน้ำออก กระชากเปิดตัวเสื้อแล้วบดบุหรี่ที่ยังมีไฟแดงวาบลงบนหน้าท้องเหนือบริเวณท่อนลำแห่งความเป็นชายและลูกอัณฑะทั้งสอง จูอี้หลงร้องอุทานด้วยความเจ็บปวด เขางอเกร็งตัวขึ้นนั่ง ไป๋อวี่ขว้างก้นบุหรี่ทิ้งแล้วใช้ทั้งสองมือรวบหัวจูอี้หลงเข้ามาจูบ 

  "เกอเป็นของผม เข้าใจมั้ย" เขาไม่รอคำตอบจากคนตรงหน้า แต่กลับยกก้นขึ้นข้างหนึ่งแล้วงัดขาจูอี้หลงออกมาจากใต้ลำตัว เขาทำอย่างเดียวกันกับขาอีกข้างหนึ่ง 

  ไป๋อวี่ช้อนหัวไหล่ทั้งสองข้างเข้าใต้หัวเข่าจูอี้หลงแล้วผลักเขานอนหงายลงไปอย่างไม่ปรานีปราศรัย พอเขาโน้มตัวมาข้างหน้า หัวเข่าของจูอี้หลงก็ถูกดันให้งอเข้าหาตัว จนก้นยกขึ้นสูงเหนือพื้น ไป๋อวี่ใช้นิ้วคลำหาปากถ้ำมังกรแล้วทิ่มนิ้วพรวดเข้าไปโดยไม่สนใจว่าจะทำให้ใครเจ็บ เพราะสีหน้าที่แสดงความเจ็บปวดของจูอี้หลงยิ่งปลุกเร้าอารมณ์ของเขาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน 

 นิ้วหัวแม่มือข้างหนึ่งคลึงเค้นรอยแผลไฟไหม้จนจูอี้หลงแอ่นตัวไปมา สองมือพยายามยื้อมือของไปอวี่ออก แต่ร่างบางนั้นก็ต้องกระตุกสะดุ้งเฮือกขึ้น เมื่อมืออีกข้างหนึ่งของไป๋อวี่กำเจ้าดาวหางดวงใหญ่ นำมันมุดเข้าไปในถ้ำมังกร เสียงร้องแสดงความเจ็บปวดดังออกมาจากปากทั้งสองคน 

  เจ็บเป็นเจ็บ... ไป๋อวี่คำรามอยู่ในใจ... ความฝืดเคืองที่บีบรัดของถ้ำน้อยทำเอาเขาน้ำตาเล็ด แต่ไป๋อวี่ก็กระแทกตัวลงไป จูอี้หลงร้อง... อาอวี่.... 

  "ใช่ ชื่อนั้นแหละ ที่เกอจะต้องจำไว้" ไป๋อวี่คำราม ยังคงขยับบั้นเอว กระดกบั้นท้ายขึ้นลงช้าๆซ้ำๆกัน พอเขารู้สึกถึงความเปียกชื้นที่เริ่มซึมออกมาที่ปากถ้ำมังกร เขาก็ขยับเอวเร็วขึ้น แรงขึ้น และกระแทกลงไปลึกขึ้นจนเหมือนอยากจะฝังทั้งร่างลงไปในถ้ำ 

  "จำชื่อผมไว้ ถ้าผมได้ยินชื่อเผิงเกอออกจากปากเกออีก ผมจะปิดปากเกอให้สนิท..." เขากระแทกกระทั้นถี่ยิบ เสียงอ๊า อ๊า อ๊า ที่ดังจากปากได้รูปสวยของคนที่อยู่เบื้องหน้า ยิ่งกระตุ้นไฟในตัวเขาให้ลุกโชน ไป๋อวี่ปิดปากจูอี้หลงลงด้วยริมฝีปากของตัวเอง ....  

  ไป๋อวี่เร่งรีบเข้าประตูสวรรค์ ก่อนจะผละออกอย่างรวดเร็ว ไม่ยอมพาคนตรงหน้าขึ้นสวรรค์ไปด้วย จูอี้หลงห่อตัวร้องคราง มังกรสีชาดยังผงกหัวด้วยความเศร้าสร้อย ไป๋อวี่เอื้อมมือมากำมันไว้แล้วออกแรงบีบ 

  "โอ้ย!" จูอี้หลงร้องพยายามใช้มือแกะมือไป๋อวี่ออก 

  "ขอร้องผมสิ... ขอร้องอาอวี่" ไป๋อวี่ขู่ จูอี้หลงเม้มปากแน่น เขาเมินหน้าหนี ทำเอาไป๋อวี่ใจเสีย.... ถ้า... ที่เขาทำรุนแรงทั้งด้วยอารมณ์รัก อารมณ์หึงหวง อารมณ์โกรธ อารมณ์เกลียด ปนกันไปหมดแบบนี้ จะทำให้จูอี้หลงเกลียดเขา... เขาอาจจะสูญเสียจูอี้หลงไปตลอดกาล .... 

  ไป๋อวี่เอนตัวลงนอนประกบจูอี้หลงจากทางด้านหลัง เขาเอื้อมมือมาลูบคลำเจ้ามังกรแล้วค่อยๆชักนำมัน อย่างเชื่องช้า อ้อยสร้อย ริมฝีปากพรมจูบลงบนด้านหลังของลำคอ มือของจูอี้หลงพยายามแงะมือของไป๋อวี่ออก แต่ความเสี่ยวซ่านที่เพิ่มขึ้นทุกขณะทำให้เขาอ่อนแรงไปทั้งตัว จนในที่สุดก็พ่ายแต่ต่อความต้องการของตัวเอง ปล่อยให้ไป๋อวี่นำเขาสู่สรวงสวรรค์  

 

 ไป๋อวี่ไม่สนใจเสียงเคาะประตู เขาจัดเก็บเจ้าดาวหางน้อยที่หมดแรงทำหัวตกห่อเหี่ยวให้เข้าที่ก่อนรูดซิปกางเกง ไป๋อวี่มองขากับเท้าของตัวเอง  .... ตายห่า... นี่เขาเมคเลิฟกับหลงเกอทั้งๆที่ยังใส่ร้องเท้าอยู่เหรอเนี่ย .... แล้วไป๋อวี่ก็เพิ่งรู้ตัว ว่าเขาไม่ได้ถอดอะไรสักอย่าง นอกจากหมวกกับมาสก์ ด้านนอกของเสื้อหนาวขนเป็ดก็ยังชื้นไปด้วยน้ำ..... 

  นี่เขาลุ่มหลงนักแสดงรุ่นพี่คนนี้ถึงขั้นรั้งตัวเองไว้ไม่อยู่ หักห้ามใจตัวเองไว้ไม่ได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ... ไป๋อวี่ดึงจูอี้หลงให้หันมาหาเขา ใช้มือเชยคางมนสวยนั้นขึ้นมา 

  "ผมรักเกอนะ ผมรักเกอจนผมเป็นบ้าไปแล้ว... ผมไม่ชอบให้เกอนึกถึงคนอื่นนอกจากผม..." ไป๋อวี่จบคำพูดด้วยการจูบตอดริมฝีปากของจูอี้หลงเบาๆ 

  "ถ้าเกออยากจะเจอเผิงเกอ ผมจะตามเขามาให้ ห้ามเกอติดต่อเขาเอง..." ไป๋อวี่เลื่อนมือลงไปที่หน้าท้องของจูอี้หลง 

  "นี่ตราประทับของผม" เขากดนิ้วหัวแม่มือลงบนแผลบุหรี่จี้ จูอี้หลงหดเกร็งหน้าท้องหนีด้วยความเจ็บปวด 

  "เกอเป็นของผม ชั่วชีวิตนี้ เกอเป็นของไป๋อวี่" เขาจองตาจูอี้หลง 

  "ลมหายใจของเกอ เป็นของผม... ถ้าเกอคิดจะตาย ก็ต้องรอให้ผมอนุญาติก่อน แต่ผมไม่ตายตามเกอแน่ ผมจะปล่อยเกอให้ไปเหงาอยู่คนเดียว ไม่ว่าจะในนรกหรือบนสวรรค์ ส่วนเผิงเกอ ผมก็จะเฝ้าเขาไว้อย่างดี ให้เขาทรมานอยู่บนโลกนี่ คิดจะตายก็ไม่ได้ตาย ผมจะไม่ให้เขาเจอเกออีก เพราะผมจะเฝ้าเขาไว้ทุกทุกชาติเลย ถ้าเกอคิดจะตาย ก็อย่าหวังจะได้เจอผมกับเผิงเกออีก..."  

  จูอี้หลงทำตาปริบๆ ไม่รู้ว่าเพราะเขายังง่วงอยู่หรือเพราะว่าเขามึนงงกับคำพูดของไป๋อวี่ เสียงทุบประตูที่ดังกว่าเดิม ตุบตุบตุบ ทำเอาจูอี้หลงสะดุ้ง 

  "เออ รู้แล้ว" ไป๋อวี่ตะโกนตอบเสียงทุบ นัยน์ตายังจับจ้องบนใบหน้าของจูอี้หลง เขาจูบริมฝีปากนั้นอีกครั้ง อย่างอ้อยอิ่ง แล้วจึงค่อยๆขยับตัวลงจากเตียง มือยังรั้งตัวจูอี้หลงตามมา ริมฝีปากก็ยังไม่ยอมปล่อยวาง ... 

  ในที่สุด เขาก็ยอมถอนริมฝีปากออก ตัดใจหมุนตัวเดินไปที่ประตู จังหวะที่เขาเอื้อมมือหมุนลูกบิดประตู จูอี้หลงก็ยอมเปิดปากพูด 

  "แม่... เกออยากเจอแม่ .... อยากเจออาหวู่... เจอพ่อ..." ... 

  ไป๋อวี่หันมามอง เขาเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ..?? ก็พอดีกับเสี่ยวหลานที่อดรนทนไม่ไหว ผลักประตูที่ไม่ได้ล๊อคพรวดเข้ามาจนไป๋อวี่ต้องผงะหนี 

  "จะไม่ทันแล้วเกอ ...." เสี่ยวหลานไม่สนใจอะไร คว้าข้อมือไป๋อวี่ ลากเขาออกจากห้องไป.... 

... 

... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว