facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

14.หนึ่งปีในโลกแห่งดาบ

ชื่อตอน : 14.หนึ่งปีในโลกแห่งดาบ

คำค้น : 14.หนึ่งปีในโลกแห่งดาบ

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2562 22:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
14.หนึ่งปีในโลกแห่งดาบ
แบบอักษร

1ปีในโลกแห่งดาบ 

“ราซิเอล” 

ถึงผมจะสร้างนักรบขึ้นมากมายเพื่อให้ต่อสู้กับตัวเองแต่ว่าผมเองก็รู้สึกได้ว่าเวลาของมันนานมากผมเข้าต่อสู้หลายครั้งแต่ว่ามันก็ยังไม่ถึง1วันเลย 

“มาเลย มาให้หมดเลย กาบริเอล” 

ผมใช้กาบริเอลเพิ่มพลังกายให้กับตัวเองและรักษาแผลก่อนจะใช้มิคาเอล 

“มิคาเอล” 

ผมใช้มิคาเอลเปิดหลุมอวกาศและเรียกอุกาบาตเข้ามาโจมตีนักรบจำนวนมากจนหายไปหมดแต่ว่ามันก็กลับมาอีกครั้งด้วยพลังของราซิเอลแต่ว่านั้นไม่ใช่พลังของผมแต่เป็นของมาโคโตะ 

“เวลาแบบนี้หมอนั้น...” 

ตอนนี้ผมสัมผัสได้ว่าตัวผมได้รวมกับโลกใบนี้ไปแล้วก่อนที่จะมีดาบหอกและปืนปรากฏออกมาจากด้านหลังของผม ผมยกมือขึ้นก่อนจะสะบัดไปข้างหน้าและทำให้อาวุธที่หลังของผมค่อยๆโจมตี 

“คามาเอล เมตาตรอน ซันคิเอล” 

มือขวาของผมมีน้ำแข็งออกมาก่อนที่ผมจะแช่แข็งพวกนักรบทุกคนและพุ่งเข้าโจมตีด้วยใช้เมตาตรอนมาอยู่ที่หลังเพื่อเพิ่มความเร็วให้กลับตัวเอง 

“ฉันต้องแข็งแกร่งกว่าหมอนั้น คนที่ฉันจะก้าวข้ามไปยังไงก็มีแค่หมอนั้น” 

ผมวิ่งเข้าไปก่อนจะกระโดดออกมาและถามกลับตัวเอง 

“นี่ฉัน ยังไม่ได้ใช้พลังของใครรึเปล่า จริงสิ” 

วินาทีนั้นผมนึกอะไรได้บางอย่างก่อนจะใช้สายลมพัดทุกคนที่อยู่ในสนามรบรอยขึ้นซึ่งแน่นอนว่าผมสามารถบังคับไม่ได้อย่างอิสระก่อนที่จะใช้มันค่อยๆเอาตัวเองลอยขึ้นไปอยู่บนฟ้า 

“ราฟาเอล” 

ภูติสวรรค์ที่คล้ายกับลูกศรธนูและโซ่ก่อนที่ผมจะเอามารวมกันเป็นตัวธนู 

พี่น้องยาไม เมื่อทั้งสองรวมกันเป็นหนึ่งจะแข็งแกร่งที่สุด 

ผมค่อยๆเล็งธนูลงไปที่พื้นก่อนจะยิงพลังทำลายล้างลงไปที่พื้นตำเกิดระเบิดขึ้น 

“ครั้งหน้า ฉันจะไม่ใช้พลังนี้แล้ว” 

มันรู้สึกเลยว่าร่างกายของผมไม่สามารถรับมันไหวแต่ว่าผมเองก็จะยอมแพ้ไม่ได้ ผมใช้เวลาต่อสู้และฝึกฝนในโลกนี้เป็นเวลาหนึ่งวันแต่ในโลกจริงเวลานั้นผ่านไปมากกว่าหนึ่งปี 

ผมกลับมาในร่างของชายผมสีขาวผ้าพันคอสีแดงและชุดสีดำยาว 

“เมตาตรอน” 

เมตาตรอนมาอยู่ที่หลังของผมและช่วยให้ผมลอยขึ้นฟ้าและเพิ่มความเร็วเพื่อไปหาชิโด้ที่บ้านและไปจัดการเวสต์คอท 

“ซาฟคิเอล” 

ผมตัดสินใจว่าจะใช้ซาฟคิเอลย้อนเวลาอีกครั้งเพื่อจะย้อนกลับไปเมื่อ1ปีก่อน 

“นี่ชิโด้พร้อมยัง” 

“อืม พร้อมแล้ว” 

ผมเดินนำหน้าชิโด้ไปแต่ว่าก็ได้การโจมตีของเวสต์คอทที่ได้รับพลังภูติทุกตัว 

“ซันดัลฟอน” 

ชิโด้ใช้ซันดัลฟอนพุ่งเข้าไปหาเวสต์คอทแต่ว่าเวสต์คอทก็ใช้ซันดัลฟอนกลับมาจึงทำให้ชิโด้ไม่สามารถเข้าประชิดตัวได้แต่ว่าวินาทีนั้นดาบจำนวนมากก็พุ่งเข้าไปหาเวสต์คอท 

“ซันคิเอล ราทาเอล กาบริเอล เมตาตรอน มิคาเอล คามาเอล” 

ภูติสวรรค์ออกมาอยู่ที่ข้างตัวผมก่อนที่ผ้าพันคอสีแดงของผมจะถูกสายผมของราทาเอลพัดไปก่อนที่ผมจะเรียกอาวุธนั้นไม่ถ้วนออกมาอยู่ข้างหลังที่พร้อมจะพุ่งเข้าใส่เป้าหมายตลอดเวลา 

มือขวาของผมถือคามาเอล และมือซ้ายถือมิคาเอล เมตาตรอนที่อยู่ข้างหลังมารวมกันอยู่ข้างที่และพร้อมโจมตีทุกเมื่อ 

“น่าสนใจดีนิ ที่ผ่านมาหนึ่งปีนายไม่ทำฉันผิดหวังจริงๆ” 

ผมยิ้มมุมปากเล็กน้อย 

“ขอบคุณสำหรับคำชม” 

ผมถือคามาเอลชี้ไปที่หน้าของเวสต์คอทก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แตกต่างไปจากเดมและดวงตาเริ่มเปลื่ยนเป็นสีแดง 

“พลังของนายและชีวิตของนาย ฉันจะขอรับมันไปละนะ” 

“ถ้าคิดว่าทำได้ก็ทำสิ” 

“ก็ที่พูดมามันคือเรื่องจริงที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้เพรางั้น หัดเตรียมตัวเตรียมใจบ้างก็ดีนะเวสต์คอท” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว