ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : จาก...ไป

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.9k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2562 21:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จาก...ไป
แบบอักษร

เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นช้าๆ ม่านตาปรับเพื่อรับแสงสว่างจากหลอดไฟในห้อง สิ่งแรกที่เขาเห็นคือด้านหลังของผู้ชายคนหนึ่ง เขาจ้องมองสักพักก่อนจะเห็นชัดๆว่าเป็นใคร

 

"วิทย์~" เสียงแผ่วๆของเพียวเรียกชื่อเพื่อนชายตรงหน้า

 

"เป็นไงบ้าง...ดื่มน้ำหน่อยมั้ย?" 

 

วิทยาถามเพียวจึงพยักหน้าตอบก่อนที่วิทยาจะประคองเพียวให้ลุกขึ้นนั่งแล้วยื่นแก้วน้ำพร้อมหลอดดูดให้คนป่วย

 

"รู้มั้ยตอนที่รู้ว่านายเข้าโรงพยาบาลฉันตกใจแทบแย่" วิทยาบอก

 

"แล้วฉันมาอยู่นี้ได้ไง?" เพียวถาม

 

"หมอนั้นพามา...ฉันมาหาอาหมอที่โรงพยาบาลก็เลยเห็นหมอนั้นอุ้มนายลงมาจากรถพอดี" วิทยาตอบเพื่อนตน

 

"เขาพามาเหรอ" เพียวพูดเบาๆแต่วิทยานึกว่าอีกฝ่ายถามย้ำ

 

"ใช่...เด็กนั้นทำหน้าราวกับว่าจะเสียนายไป...สีหน้าดูร้อนรนมากเลยนะ...เหมือนจะไห้อยู่รอมร่อ" 

 

วิทยาบอกให้เพียวฟังแต่เพียวกลับเห็นแต่ภาพปวดใจภาพเดิมที่ต้นไผ่พูดว่าไอติมนั้นเป็นเมียของเขา ภาพอ่อนโยนที่ต้นไผ่มอบให้เด็กคนนั้นมันทำให้เขาปวดใจ

 

"ฮึกๆ" 

 

"เพียว!...ร้องไห้ทำไม?" วิทยาตกใจที่จู่ๆเพียวก็ร้องไห้

 

"ฮืออ...ฮือออ" เพียวไม่ตอบก่อนที่จะเอนตัวเข้าหาวิทยาปล่อยน้ำตากับอกเพื่อนคนเดียวของตน วิทยาไม่เข้าใจแต่ก็พอรู้จึงกอดปลอบเพื่อน

 

"ร้องออกมาเถอะ...ถ้ามันทำให้สบายใจขึ้น" วิทยาปลอบเพียวกอดเอวร่ำไห้กับอกของวิทยาแน่น

 

ต้นไผ่เห็นภาพนั้นรู้สึกเจ็บปวดไม่น้อย...พลางไม่ชอบใจที่เห็นวิทยาอยู่ในห้องนี้อีกทั้งยังกอดเมียของเขาไว้อีกต้นไผ่กำหมัดแน่นก่อนจะเดินตรงเข้าไปแล้วกระชากตัวของวิทยาออกมาแล้วซัดหน้าคมนั้นไปหนึ่งหมัด

 

"วิทย์!" เพียวเรียกเพื่อนที่โดนต่อยล้มลงไปนอนข้างล่าง ก่อนที่ศึกหมัดมวยจะเริ่มขึ้น

 

ผลั่ก! ต้นไผ่หงายหลังไปตามแรงชกของวิทยาก่อนจะเกิดการตะลุมบอนกันเกิดขึ้น

 

"หยุดนะ...ทั้งสองคน...หยุดเดี๋ยวนี้!!" เพียวตะโกนห้ามแต่ไม่มีใครฟัง เขาจึงมองหาตัวช่วยก่อนจะหยิบแจกันขึ้นมาโยนแตกลงพื้น

 

เพล้ง!!! เสียงแจกันตกแตกทำให้ศึกดวลหมัดของทั้งคู่หยุดลงแล้วมองคนโยน

 

"ถ้าจะกัดกันก็ออกไปกัดกันข้างนอก...นี่มันโรงพยาบาลนะไม่ใช่สนามมวย!!" เพียวตวาดลั่นเพราะความน่าปวดหัว ก่อนจะรู้สึกมีของเหลวไหลลงมาจากรู

จมูก

 

"เพียว!" ต้นไผ่รีบก้าวเข้ามาใกล้เมื่อเห็นเลือดไหลลงมาจากรูจมูกของเพียว

 

"นอนลงก่อน...อย่าเครียด" ต้นไผ่บอกก่อนจะจับตัวเพียวให้นอนลง 

 

"ไม่ต้องยุ่ง! จะไปไหนก็ไป ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ!" เพียวไล่เขาก่อนจะสะบัดหน้าหนี ต้นไผ่หน้าชาไปเมื่อเพียวพูดแบบนั้น ก่อนจะยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

 

"หึ...ทำไมเมียไบ่ผัวแบบนี้ล่ะ...ไม่น่ารักเลยนะ" ต้นไผ่พูดพลางบีบจมูกเพียวอย่างหยอกเล่น 

 

"คุณคงเรียกทุกคนที่นอนกับคุณว่าเมียทุกคนสินะ...คุณถึงได้พูดมันง่ายนัก...เชิญเก็บคำพวกนี้ไว้ไปหลอกคนอื่นเถอะเผื่อเขาจะดีใจ...แต่สำหรับผมมันไม่ใช่!" 

 

"..!!.." 

 

ต้นไผ่พูดไม่ออกไม่คิดว่าเพียวจะตอบกลับเขาแบบนี้ ต้นไผ่เก็บมือมาไว้ข้างตัวช้าๆ มองหน้าเพียวที่ไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากห้อง

 

"ฮึกๆๆ" เพียวสะอื้นฮักเมื่อต้นไผ่ออกไป

 

"ขอโทษนะที่ทำให้เรื่องมันแย่อ่ะ" วิทยาบอก

 

"ไม่หรอก...ฉันเองก็ไม่ไหวแล้ว...มันถึงเวลาที่ต้องปกป้องตัวเองบ้าง" เพียวบอกเสียงแข็งแต่น้ำตาก็ยังไหลไม่หยุด

 

"ถ้าแบบนั้น...กลับอังกฤษพร้อมฉันมั้ย?" วิทยาถามเพียว

 

"......"

 

.

 

.

 

.

 

ต้นไผ่ที่ยังไม่เดินออกไปจากหน้าประตูห้องได้ยินสิ่งที่เพียวและวิทยาคุยทั้งหมด ก็กัดกรามแน่น

 

"นายไม่มีวันไปจากฉันได้ เพียว!" 

 

.

 

.

 

.

 

ตกดึก 

 

ต้นไผ่ค่อยๆเปิดประตูห้องพักของเพียวแล้วค่อยๆย่องขึ้นไปนอนข้างหลังของเพียว ก่อนจะสอดแขนไปใต้ผ้าห่มกอดร่างบางเอาไว้ซุกหน้าอยู่ที่ซอกคอของเพียว 

 

เพียวที่ยังไม่หลับลืมตาขึ้นแค่ได้กลิ่นน้ำหอมจากตัวคนด้านหลังเขาก็รู้ว่าเป็นต้นไผ่ เพียวเลือกที่จะนอนนิ่งๆ อยู่แบบนั้น

 

"ไม่ไปได้มั้ย...อย่าไปจากฉันเลยนะ" ต้นไผ่พูดเพราะคิดว่าเพียวหลับไปแล้ว

 

ฟอดด 

 

ต้นไผ่สูดกลิ่นกายของเพียวแล้วกอดร่างเล็กนั้นแน่นขึ้น เพียวฟังเขาพูดก็ได้แต่ข่มความรู้สึกเอาไว้บอกกับตัวเองห้ามใจอ่อน 

 

"ถ้านายหนี...ฉันจะตามไปพานายกลับมา...กลับมาเป็นของฉันคนเดียว"

 

จุ๊ฟฟ ต้นไผ่จูบแก้มนิ่มแล้วมองหน้าเพียวที่ยังนอนหลับนิ่ง แต่ตาเขาเห็นมือของเพียวกำลังกำแน่น เขาจึงรู้ว่าเพียวยังไม่รับและได้ยินทุกอย่างที่เขาพูด

 

"ยังไม่หลับใช่มั้ย ถ้าได้ยินที่ฉันพูด...ขอให้รู้ว่าฉันทำจริงๆ...ไม่ได้พูดเล่น" ต้นไผ่บอกเพียวที่ยังคงแกล้งหลับ

 

"....."

 

"ฉันถือว่านายรับรู้แล้วนะ...อย่าคิดหนีฉัน...จะโกรธอะไรฉันก็โกรธไปแต่อย่าหนี" ต้นไผ่ว่าพลางหลับตาลงนอนกอดเพียวอยู่อย่างนั้น เพียวเมื่อรู้สึกอีกฝ่ายหลับลงไปแล้วเค้าจึงลืมตาขึ้นมา 

 

"แต่ถ้าให้ผมทนอยู่แบบนี้ต่อไป...สักวันผมก็ต้องเป็นคนตกนรกนั้นเสียเอง ผมขอไปตามทางของผมดีกว่า~" 

 

เพียวพูดกับต้นไผ่ที่หลับไปแล้วก่อนที่น้ำตาสุดท้ายจะหยดลง พร้อมกับเท้าของร่างบางที่แตะลงบนพื้นพร้อมกับการจากไปของเขา 

 

แม้วันนี้เขาจะเจ็บที่เขาต้องเดินออกมาจากชีวิตที่เคยมีพ่อแม่และมีคนที่เขารักอย่างต้นไผ่...แต่ในทางข้างหน้าอย่างน้อยเขาก็ไม่ต้องเจ็บปวดกับความร้ายกาจของไผ่ที่มีต่อเขาอีก...ต่อจากนี้เขาจะไม่ใช่เพียวคนเก่าที่อ่อนแอ แต่จะเป็นเพียวคนใหม่ที่แข็งแกร่งและพร้อมจะเดินหน้าต่อไปโดยลืม และทิ้งทุกอย่างที่เจ็บปวดไว้ข้างหลังโดยไม่หันกลับมาเหยีบมันให้ทรมานตัวเองอีก.....

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

พี่เพียวเราไปแล้วนะ ต้นไผ่นายจะต้องเป็นฝ่ายทรมานบ้างแล้ว

ความคิดเห็น