ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.04 บังเอิญ

คำค้น : นิยายวาย อิโรติก 20+ รักแรงแค้น

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 429

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2564 13:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.04 บังเอิญ
แบบอักษร

นับตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่เจอกับไอเถื่อนอีกเลยครับ ผมเล่าเรื่องที่มันทำระยำกับผมให้เพื่อนผมฟังตอนแรกไอยักษ์เกือบจะไปต่อยไอเถื่อนแล้วแต่ผมห้ามมันไว้ก่อนผมไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายไปมากกว่านี้ ช่วงนี้ผมชอบเหม่อๆยังไงไม่รู้ บางทีผมก็คิดนะว่าทำไมผมต้องมานั่งคิดถึงคนใจร้ายแบบมันด้วยผมเกลียดมันมากครับตอนนี้ ผมไม่มีวันที่จะให้อภัยมันแน่ เฮ้อออออ

“เมฆ ไอเมฆ!!”

“ฮะ” เสียงเรียกของไอหยองทำให้ผมหลุดออกจากภวังค์

“มึงเป็นห่าอะไรวะนั่งถอนหายใจจะเป็นร้อยๆรอบละ”

“เวอร์ๆมึงอะ”

“ก็จริงนิใช่ไหมไอเปอร์”

“เออจริง มึงเป็นอะไรบอกพวกกูได้นะมึงคิดเรื่องที่มึงเล่าให้พวกกูฟังเมื่ออาทิตย์ก่อนใช่ไหมวะ?”

“เปล่าหรอกมึง เออมึงไอยักษ์ยังไม่มาอีกหรอวะ” ผมเลี่ยงที่จะตอบคำถามไอเปอร์

“เห็นมันบอกว่าจะไปส่งน้องไอทีที่โรงเรียนมั้ง” ไอหยองเป็นคนตอบผม เพราะไอห่าเปอร์มันสนใจแต่หน้าจอมือถือของมันตามเดิมแล้วครับ

“มันดีกับน้องเขาแล้วหรอวะ”

“น่าจะ”

“อืม” ผมนั่งรออาจารย์เข้าห้องมาได้ไม่นานก็เห็นไอยักษ์วิ่งเข้าห้องมาโดยมีอาจารย์แกมองตาขวาง แต่อาจารย์แกก็ไม่ได้ว่าอะไร มันเลยรีบมานั่งข้างๆผมเดียวเสียงหอบ

“อาจารย์เข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่วะไอเมฆ”

“ก่อนหน้ามึงได้ไม่นาน ไปส่งเด็กมาหรอไงมึง?”

“เออดิ มึงเป็นไร สีหน้าไม่ค่อยดี?”

“เปล่าหรอกมึงเรียนๆ” ไอยักษ์ก็ไม่ได้ถามผมต่อ มันเห็นว่าผมไม่ตอบมัน พอเรียนเสร็จคาบเช้าพวกเราก็ไปกินข้าวร้านประจำหน้ามอคือร้านป้าพรแหละครับ พอพวกผมมาถึงร้านป้าพรผมดันเจอกับไอคนที่ทำร้ายผม พวกเพื่อนผมก็ยกมือไหว้พวกมันแต่ผมไม่ครับ ผมไม่มองหน้ามันด้วยซ้ำผมเลี่ยงที่จะเดินหลบหน้ามันแล้วนั่งที่โต๊ะประจำ

“เมฆมึงจะแดรกอะไร?” ไอยักษ์ถามผม ผมก็ถามมันกลับ

“แล้วมึงแดรกอะไรไอยักษ์?”

“กูกะเพราเนื้อ มึงจะแดรกเหมือนกู?”

“ไม่อะกูถามไปงั้นแหละ”

“อ่าวไอสัส ตกลงมึงจะแดรกอะไร”

“คะน้าหมูกรอบ”

“เค มึงสองตัวละ”

“กูเหมือนมึงแต่ขอไข่ดาวด้วย”

“แล้วมึงละไอหยอง?”

“เหมือนกัน”

“เออๆ” ไอยักษ์เดินเอาเมนูอาหารที่จดไปให้ป้าพร ส่วนผมเดินไปตักน้ำ ระหว่างนั้นเองผมชนเข้ากับร่างสูงของไอเถื่อนมันประคองผมไว้ได้ทันไม่งั้นคงหัวฝาดขอบโต๊ะไปแล้ว

“ระวังหน่อยสิมึงใจลอยไปถึงไหน”

“ยุ่ง ปล่อยได้แล้วอย่ามาเนียนมือมึงอะ” มันทำเนียนจับที่เอวของผมไม่ยอมปล่อย

“กูอุตส่าช่วยมึงนะไม่ขอบใจกูหน่อยหรอไง” พอมันพูดเสร็จก็ยอมปล่อยผมออกจากอ้อมแขนของมัน

“ไม่จำเป็นกูไม่ได้ขอให้มึงมาช่วยกู” มันก้มกระซิบข้างหูผม

“มึงไม่ขอกูก็จะช่วยเมียกูผิดหรอ” ผมนิ่งไปทันทีแล้วทำไมผมต้องร้อนๆที่หน้าด้วยวะ ผมรีบหันหน้าหนีมันทันที แล้วเรียกไอเปอร์ที่กำลังนั่งตีป้อมอยู่มาช่วยถือน้ำ

“ไอเปอร์มาช่วยกูเอาน้ำทีสิ”

“เออๆไปนี่แหละมึงนี่นะชอบขัดกูตอนตีป้อม”

“บ่นหาพระแสงหรอเร็วดิ”

“ครับๆไปแล้วครับคุณหญิงเหนือเมฆ” ผมหันไปเจอไอเถื่อนพอดีกับจังหวะที่ใกล้กว่าเดิมครับมันยิ้มให้ผม ทำเอาผมใจเต้นตึกตักๆ ผมเลยผลักมันออกแล้วเดินถือแก้วน้ำมาที่โต๊ะทันที

“เป็นอะไรวะไอเมฆ??”

“ไอยักษ์มึงไปจัดการพี่เมียมึงให้กูเลยนะ”

“อะไรวะ พี่คิวเขาทำอะไรมึงกูเห็นพี่แกก็ไปประคองมึงไว้ทันนะไม่งั้นหัวฝาดขอบโต๊ะไปแล้ว”

“นี่มึงเข้าข้างพี่เมียมึงใช่ไหมไอยักษ์”

“เปล่ากูพูดความจริง”

“สัสกูงอนมึง” แทนที่ไอยักษ์มันจะเข้าข้างผมมันเสือกไปเข้าข้างไอเถื่อนนั่น ผมละหงุดหงิด

“โมโหหิวอีกแล้วใช่ไหมมึงเนี้ย”

“ยุ่ง กูงอนมึงอยู่นะไอยักษ์”

“ครับๆกูยอมมึงมึงแล้วครับคุณหญิง”

“คุณหญิงพ่องสิ”

“ยิ้มแล้วๆ” ไอห่ายักษ์มันรู้ดีครับว่าถ้ามันแซวผมว่าคุณหญิงเมื่อไหร่ผมจะยิ้มออกมาทันที

“สัสยักษ์”

“กูไม่แกล้งมึงแล้วเดี๋ยวกูไปซื้อชาไข่มุกของโปรดมึงมาให้แล้วกัน ต้องหายงอนด้วยนะมึง”

“จริงนะมึง รักมึงที่สุด” ผมไม่พูดเปล่าครับอ้อนมันจนมันยอมลุกออกจากโต๊ะไปได้ไม่นานเดินมาพร้อมชาไข่มุกของโปรดที่ผมชอบ

“แต๊งกิ้วครับน้ำเหนือ”

“พอๆเลยมึงอย่าอ้อนแบบนี้กูรู้สึกว่าชะตากูจะขาด” ผมนั่งงงที่มันพูดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรไม่นานข้าวที่ผมสั่งก็มาเสิร์ฟ พวกผมกินข้าวเสร็จกำลังจะจ่ายตังแต่ก็มีคนตัดหน้าก่อนจะเป็นใครไปอีกละครับมีคนเดียวเลยก็ไอเถื่อนแหละครับผมละเกลียดขี้หน้ามันจริงๆ

“นี่ไอเถื่อนตัดหน้ากูทำไม เห็นไหมว่ากูเดินมาก่อน”

“ไม่เห็นมึง เตี๊ย เอง” เน้นคำว่าเตี๊ยได้เหี้ยมากครับ ปี๊ดเลยครับพี่เหนือเมฆปี๊ดเลยกูแค่สูงมาตรฐานไทยเถอะมึงแหละสูงเกินกว่ามาตรฐานไทยไอโย่ง ผมไมรู้จะด่ามันยังไงแล้วครับ

“เออกูไม่เถียงมึงก็ได้วะ จะจ่ายก็จ่ายดิกูรีบไปเรียน”

“นี่ครับป้าพรจ่ายรวมกับโต๊ะของไอเตี๊ยนี่ด้วยนะครับ”

“ไม่ต้องพวกกูมีปัญญาจ่ายเองไม่ต้องเสือกจ่ายให้”

“กูบอกแล้วไงว่า จะ-จ่าย-ให้-มึง” ผมไม่อยากเถียงกับมันเลยครับ

“บ้านรวยมากหรือไงวะเสือกจ่ายให้คนอื่นเนี้ย”

“รวยพอจะเลี้ยงมึงได้ทั้งชีวิตแล้วกัน”

“ฮิ้วววววววววว” ไม่ต้องบอกหรอกครับว่าเสียงใครก็เสียงเห่าหอนของพวกที่ยืนอยู่ข้างๆนี่แหละครับ

“กูไม่ใช่ผู้หญิง อยากอวดรวยจ่ายมากมึงก็จ่ายไปเลย ปะไอยักษ์ ไอหยอง ไอเปอร์ กลับ” ผมรีบเดินออกจากที่ตรงนั้นทันทีเลยครับ ผมอายมากบอกเลยพูดดังซะขนาดนั้น ประเด็นมันไม่ใช่กลุ่มผมกับมันได้ยินไงครับคือคนได้ยินทั้งร้านป้าพรแล้วผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนวะครับ แถมป้าพรแกก็ยืนยิ้มๆให้ผมอีกพี่เหนือเมฆละปวดหัวครับบอกเลย

 

 

(IQ Park)

    ตั้งแต่วันที่ไอน้ำเหนือกับไอทีเล่าเรื่องทุกอย่างให้ผมฟัง ผมยอมรับเลยว่าผมรู้สึกผิดมากที่ทำกับไอเมฆไปแบบนั้น ผมเล่าทุกอย่างให้ป๊าฟังตอนแรกโดนบ่นจนหูชาเลยครับ ป๊าบอกให้ผมรับผิดชอบไอเมฆแต่จะให้ทำทำยังไงครับหน้าผมมันก็ไม่อยากมองเลยผมเลยคิดว่าทำตามแผนที่ไอน้ำเหนือบอกก็ไม่เสียหายอะไรยังไงผมก็จะลองเสี่ยงดูสักครั้ง

ครืด ครืด ครืด (น้ำเหนือ)

"โหลว่าไงมึง"

‘พี่พวกผมว่าจะออกไปหาอะไรกินที่หน้ามอนะตอนกลางวัน ยังไงพี่ก็เริ่มแผนได้เลยนะ’

"อืมร้านป้าพรใช่ไหม"

‘ใช่พี่ ผมวางสายแล้วนะเดี๋ยวไอเมฆจะสงสัย’

"อืม"ผมกดวางสายไอน้ำเหนือ

“คุยกับใครวะไอคิว?”

“คน”

“สัสกูรู้แล้วว่าคน กูหมายถึงคนที่มึงคุยชื่ออะไร?”

“ชอบสอดรู้สอดเห็นจังเลยนะมึง”

“ไม่บอกกูเสือกเลยละ”

“เออเสือกนะมึงอะไอเก็ต ไอบาสเอาผัวมึงไปเก็บสิ”

“เออไอเก็ตมึงก็อย่าไปเสือกกับมันให้มาก”

“หรือมึงไม่อยากรู้วะเมีย”

“อยาก”

“อ่าวเมีย แล้วทำทีว่าผัวทำไมละ”

“พอๆพวกมึงอยากรู้นักกูก็จะบอก ไอน้ำเหนือโทรมาบอกว่ากลางวันนี้จะไปแดรกข้าวหน้ามอร้านป้าพรแค่นี้”

“จริงดิมึงงั้นแสดงว่าน้าเหนือเมฆของกูก็ต้องไปด้วยสิ”

“นี่เมียผัวนั่งหัวโด่อยู่นี่นะ ถ้าไม่ติดว่าไอเด็กเหนือเมฆเป็นเด็กมึงนะกูฆ่าตายห่าไปละ โทษฐานทำให้เมียกูหลง”

“หึหึ ไร้สาระวะมึง” ผมนั่งมองไอสองผัวเมียแหย่กันเล่น จนเวลาล่วงเลยมาถึงเวลาพักเที่ยงอาจารย์แม่แกปล่อยเลิกไวหน่อยครับเพราะแกบอกว่าแกมีธุระต้องไปทำ ตอนนี้ผมมานั่งรอเหนือเมฆที่ร้านข้าวป้าพรแล้วครับ ผมสั่งอาหารมานั่งรอได้ไม่นานเหนือเมฆก็เดินมากับเพื่อนของมันมันหลบหน้าผมแล้วเดินไปที่โต๊ะอีกมุมหนึ่งของร้าน

“หวัดดีครับพี่ๆ”

“อืมๆ” ผมรับไหว้เพื่อนมันแต่สายตาก็มองที่ไอเมฆตลอด พอผมเห็นมันเดินไปตักน้ำผมก็ลุกเดินไปบ้าง มันดันหันหน้ามาพอดีเลยทำให้มันชนกับผมด้วยความไวผมคว้ามันไว้ได้ทัน

“ระวังหน่อยสิมึงใจลอยไปถึงไหน”

“ยุ่ง ปล่อยได้แล้วอย่ามาเนียนมือมึงอะ”

“กูอุตส่าช่วยมึงนะไม่ขอบใจกูหน่อยหรอไง” มันว่าผมเนียนจับเอวมันก็จริงแหละครับผมเนียนจริงๆนั่นแหละครับก็ผมไม่ได้สัมผัสมันมาเป็นอาทิตย์แล้วนี่ครับ

“ไม่จำเป็นกูไม่ได้ขอให้มึงมาช่วยกู” มันก็ยังปากเก่งเหมือนเดิมครับ ผมเลยแกล้งทำเนียนก้มไปกระซิบข้างหูมันไม่ดังมากนัก

“มึงไม่ขอกูก็จะช่วยเมียกูผิดหรอ” มันนิ่ง แก้มมันเริ่มแดงด้วยครับ เด็กบ้าอะไรวะหน้าแดงแถมยังน่ารักแบบนี้อีกอยากจับฟัด ผมคิดในใจ มันรีบหันหน้าหนีแล้วเรียกเพื่อนมันมาช่วยถือน้ำ

“ไอเปอร์มาช่วยกูเอาน้ำทีสิ”

“เออๆไปนี่แหละมึงนี่นะชอบขัดกูตอนตีป้อม”

“บ่นหาพระแสงหรอเร็วดิ”

“ครับๆไปแล้วครับคุณหญิงเหนือเมฆ” ผมได้ยินเพื่อนมันเรียกมันว่าคุณหญิงทำให้หน้ามันยิ่งแดงขึ้นกว่าเดิม ผมเลยยิ้มให้มันไปมันก็รีบเดินหนีไปที่โต๊ะของมัน ผมเลยเดินมานั่งกินข้าวที่โต๊ะต่อมองมันเถียงกับไอเหนืออยู่

“แหม๋ๆ กินแทนข้าวเลยไหมครับเพื่อนถ้าจะมองขนาดนี้นะ ไม่ไปขอนั่งกินด้วยเลยละวะ”

“ได้หรอวะงั้นกูไปนะ”

“สัสกูพูดเล่นมึงก็อย่ารุกแรงดิ มึงยังมีคดีติดตัวอยู่นะ”

“ใช่ไอเก็ตพูดถูกมึงค่อยๆเป็นค่อยๆไป”

“เออกูก็พูดไปงั้นแหละ”

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง 

เหนือที:พี่ช่วยผมง้อว่าที่เมียพี่เลยมันงอนผมเนี้ยว่าผมเข้าข้างพี่

IQ:มึงทำมันโกรธเองง้อเองสิวะเกี่ยวอะไรกับกูด้วย

เหนือที:งั้นผมง้อด้วยวิธีผมก็แล้วกัน

IQ:ยังไงวะ??

เหนือที:คอยดูแล้วนำไปใช้นะพี่ คริคริ

เหนือที: (สติ๊กเกอร์หัวเราะ) ผมมองมันด้วยสายตาที่เย็นเยือกมันเอาชาไข่มุกมาล่อไอเมฆ ไอเมฆมันก็ดีใจใหญ่น่าจะเป็นของชอบมัน ผมเลยเอาโทรศัพท์ขึ้นมาแชทหาไอเหนือมันอีกที

IQ:สัสเหนือ มึงกล้ามากนะเดี๋ยวเถอะมึง 

IQ: (สติ๊กเกอร์โมโห)  มันไม่ตอบผมครับหันมายักคิ้วให้ผมแล้วหันกลับไปนั่งกินข้าวต่อผมละอยากจะฆ่ามันจริงๆ

“จะเข้ามอยังมึง” ไอบาสหันมาถามผม

“รอก่อนมึงรอไอพวกนั้นกินเสร็จค่อยกลับ”

“มึงจะรอเข้ามอพร้อมน้องเขา?”

“อืม” พวกมันกินข้าวได้ไม่นานมากนักผมรีบเดินไปตัดหน้าเมฆมันทันที ร่างเล็กรีบหันหน้าทำตาขวางมามองผมมันไม่น่ากลัวเลยครับน่ารักมากกว่า

“นี่ไอเถื่อนตัดหน้ากูทำไม เห็นไหมว่ากูเดินมาก่อน”

“ไม่เห็นมึง เตี๊ย เอง” ผมไม่สนใจมันทำเป็นหูทวนลมแล้วยื่นแบงค์ห้าร้อยให้ป้าพรทันที

“เออกูไม่เถียงมึงก็ได้วะ จะจ่ายก็จ่ายดิกูรีบไปเรียน” มันก็ทำเป็นบ่นครับแกล้งมันแล้วสนุกจังครับเวลาเห็นมันโมโหแล้วน่ารัก (แกมันโรคจิตไอคิว:ไรท์) (ผมไม่เถียงครับไรท์:ไอคิว)

“นี่ครับป้าพรจ่ายรวมกับโต๊ะของไอเตี๊ยนี่ด้วยนะครับ”

“ไม่ต้องพวกกูมีปัญญาจ่ายเองไม่ต้องเสือกจ่ายให้” มันรีบเถียงผมกลับทันที

“กูบอกแล้วไงว่า จะ-จ่าย-ให้-มึง” มันยอมสงบปากสงบคำไม่เถียงต่อ

“บ้านรวยมากหรือไงวะเสือกจ่ายให้คนอื่นเนี้ย”

“รวยพอจะเลี้ยงมึงได้ทั้งชีวิตแล้วกัน”

“ฮิ้วววววววววว” เพื่อนผมและก็เพื่อนมันโห่แซวจนมันรีบเดินหนีทันทีเลยครับ

“กูไม่ใช่ผู้หญิง อยากอวดรวยจ่ายมากมึงก็จ่ายไปเลย ปะไอยักษ์ ไอหยอง ไอเปอร์ กลับ” ไม่เดินหนีเปล่าครับเขินซะด้วยแก้มแดงใหญ่เลย

“ทั้งหมดเท่าไหร่ครับป้าพร”

“ทั้งหมด 270บาทจ้า” ผมส่งยิ้มให้ป้าพรไป แล้วเดินออกมาขึ้นรถโดยไม่รอไอสองตัวนั่นครับมันรีบวิ่งตามผมมา

“ป๋าจังวะวันนี้”

“วันนี้กูอารมณ์ดี”

“คืนนี้ผับไอน้ำเหนือไหมมึง” ไอเก็ตเป็นคนพูดชวน

“ยังไม่รู้วะดูก่อนนะมึง”

“เออๆ” ผมกับเพื่อนขึ้นตึกเรียนรอเวลาเลิกเรียนตอนเย็น ตอนแรกว่าจะไปรับไอเมฆแต่ไอเหนือมันไลน์มาบอกก่อนว่าวันนี้มันเลิกไวหน่อยไอเมฆมันเลยรีบกลับผมเลยอดไปส่งมันเลยสิครับ

“กูตกลงมึงคืนนี้ผับไอเหนือ”

“เออเจอกัน3ทุ่มนะมึง”

“อืม”

ครืด ครืด ครืด (ปะป๊า)

"ครับป๊า"

‘เลิกเรียนยังไอคิว’

"พึ่งเลิกครับป๊า ป๊ามีอะไรหรือเปล่าครับ?"

‘เย็นนี้มาทานข้าวที่บ้านนะคิว’

"ใครมาหรอครับป๊า?"

‘แขกไปของป๊ามาหนะป๊าอยากแนะนำให้เรากับไอทีรู้จักรีบกลับมาด้วยนะเข้าใจไหม’

"แต่วันนี้ผมนัดเพื่อนไว้นี่ป๊า"

‘ถ้าไม่มาบัตรเครดิตป๊าจะสั่งตัดให้หมด’

"ป๊าอะก็ได้ครับกลับก็ได้ครับไว้ผมจะรีบไปเลยครับ"

‘ลูกชายคนนี้นี่ต้องให้ป๊าบังคับแบบนี้ใช่ไหมถึงจะกลับบ้าน’

"ครับป๊าคิวยอมแล้วครับรักป๊านะครับ"

‘ไม่ต้องมาทำเสียงอ้อนเลยนะป๊ารอที่บ้านนะ อีกซักพักพ่อแกก็กลับมาแล้วพ่อแกถามหาน้องแกก็ชวนแฟนน้องแกมาด้วยแหละป๊าจะคุยด้วย’

"แล้วป๊าไม่บอกไอทีละครับ"

‘ป๊าบอกไปแล้ว แต่กลัวว่าน้องจะลืมก็เตือนๆหน่อยแล้วกัน แค่นี้ก่อนนะคิวป๊าทำกับข้าวก่อน’

"ครับป๊า" ป๊ากดวางสายผมแล้วครับ เฮ้ออออ แขกป๊าดันจะเอาผมกลับบ้านอีก

“พวกมึงคืนนี้ไว้กูบอกอีกทีนะมึงกูต้องกลับบ้านวะป๊าโทรตาม”

“เออๆ ไว้ค่อยโทรมาบอกกูแล้วกันว่าจะมาไหม”

“เออกูกลับก่อนนะพวกมึง บาย” ผมจัดการโทรบอกน้องชายผมเรียบร้อยแล้วตั้งแต่มันคบกับไอเหนือผมก็ไม่ได้ไปรับไปส่งน้องชายผมเลยครับไอเหนือมันทำหน้าที่ตามสัญญาที่ให้ไว้กับผมอย่างดีมันคอยรับคอยส่งไอทีตลอดตั้งแต่คบกันผมก็ไม่ได้ว่าหรือขัดอะไรแต่ก็มีบ้างบางเวลาที่ไอเหนือมันชอบกวนตีนผม ตอนนี้ผมขับรถเข้ามาจอดที่รั้วบ้านแล้วแค่ไม่ได้กลับมาเกือบๆอาทิตย์เองครับ

“ไงไอตัวแสบกว่าจะกลับบ้านแต่ละทีนะต้องให้โทรตามใช่ไหมถึงจะกลับ?”

“พ่อก็พูดเกินไป แล้วป๊าละ?”

“อยู่ในครัวกับหนูเมฆ”

“เมฆ?”

“แขกที่ป๊าแกบอกว่าจะมาวันนี้ไง แล้วน้องไม่ได้มากับแก?”

“มากับไอเหนือครับพ่อ นั่นไงพูดถึงก็มาเลยนั่น” พอรถไอน้ำเหนือจอดสนิทไอทีก็รีบวิ่งมากอดคุณพ่อกันที

“คิดถึงคุณพ่อที่สุดเลย”

“ครับตัวเล็กพ่อก็คิดถึง”

“หวัดดีครับพ่อ” พ่อก็แค่พยักหน้ารับแล้วยิ้มกลับไอเหนือเท่านั้น ไม่นานผม ไอเหนือแล้วก็ ไอทีพูดออกมาพร้อมกัน โดยที่ผู้ใหญ่ทั้งสองคนยืนทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

“ไอเมฆ!!/พี่เหนือเมฆ!!” คงรู้นะครับว่าเสียงใครพุดว่าอะไร

“เดี๋ยวๆนะนี่พวกเรารู้จักกันด้วยหรอ”

“รู้จักดีด้วยครับป๊าก็คนที่พะ อุ๊ป” รีบเอามือปิดปากไอทีทันทีเลยครับ ผมก้มกระซิบบอไอที

“อย่าพึ่งบอกสิไอทีเดี๋ยวพี่จัดการเอง” ไอทีก็พยักหน้ารับ

“มีอะไรกันสองคนพี่น้องมีความลับอะไรกับป๊า”

“เปล่าๆครับใช่ไหมไอที”

“ใช่ครับป๊า” ไอทียิ้มหวานให้ป๊า

“แล้วตกลงจะบอกพ่อกับป๊าได้หรือยังว่ารู้จักหนูเหนือเมฆได้ไง?”

“เหนือเมฆเป็นเพื่อนกลุ่มเดียวกันกับผมเองครับพ่อครับป๊า”

“รุ่นน้องที่มอแหละป๊า พ่อ” ผมพูดดักไปแบบนั้นก่อนเดียวเรื่องยาวแน่คืนนี้สงสัยเรื่องเที่ยวผมอดเที่ยวแน่ๆเลยครับ

“โลกกลมจังเลยนะครับพี่ควิท”

“นั่นสิอุ่นพี่ว่ากินข้าวกันดีกว่าตามสบายนะเด็กๆ”

“ครับ” ผมนั่งมอง ป๊าตักแกงนั่นแกงนี่ไอกับไอเมฆอย่างไม่วางตา ผมพึ่งเคยเห็นมุมอ่อนโยนของมันนะเนี้ยน่ารักกกกก

“มองอะไรขนาดนั้นตัวแสบ”

“มองไรพ่อเปล่านี่ ผัดเปรี้ยวหวานนี่อร่อยดีนะครับป๊าทำใช่ไหมครับ”

“หึหึ” ผมได้ยินเสียงเค้นหัวเราะของพ่อแต่ก็นั่งกินต่อไป

“ไม่ใช่หรอกผัดเปรี้ยวหวานฝีมือของหนูเมฆหนะ”

แคร่กๆๆๆ

“ป๊าว่าไงนะครับ?”

“ฝีมือน้องทำ อร่อยใช่ไหมละป๊าก็ว่าอร่อยนะ”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับคุณอา”

“ไหนๆไอทีลองชิมบ้าง หุ้วววอร่อยจริงๆด้วย เหมาะเป็นพี่สะใภ้ไอทีที่สุดแล้วพี่เหนือเมฆอะ”

แคร่กๆๆๆ คนที่สำลักไม่ใช่ผมครับกลับเป็นไอเมฆ

“เอ่อ พี่ไม่ได้เป็นอะไรกับพี่คิวนะครับไอทีแล้วจะเป็นพี่สะใภ้เราได้ยังไงอีกอย่างพี่เป็นผู้ชายนะครับ” เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินไอเมฆเรียกผมว่าพี่แถมเรียกชื่อผมอีก ผมควรดีใจใช่ไหมครับ

“แฮร่ๆ” ผมกระซิบข้างหูไอคิวเพื่อได้ยินกันสองคน

“ชงขนาดนี้พี่ให้พัน”

“จริงนะขอสองเลย”

“ต่อลองเก่ง”

“ทำอะไรสองพี่น้องกินข้าวๆได้แล้วอาหารจะเย็นแล้วมัวคุยกันอยู่ได้” พวกผมนั่งทานข้าวกันจนหมดไอทีกับไอเหนือก็อาสาไปล้างจาน ส่วนผมกับไอเมฆมานั่งที่ห้องรับแขกกับพ่อแหละป๊าของผมครับพวกเราคุยกันเรื่อยจนเวลาล่วงเลยเกือบๆสามทุ่มกว่าๆ สรุปผมไม่ได้ไปเที่ยวครับแถมยังโดนสั่งให้กับไอเมฆด้วย เพราะเหตุผลที่ว่ามันดึกมากแล้วมันอันตรายเลยให้นอนกับผมซึ่งป๊าไม่คิดจะถามผมเลยด้วยซ้ำ ป๊าทำไมต้องทำร้ายผมแบบนี้ด้วยแล้วคืนนี้จะนอนหลับไหมวะเนี้ย

(End IQ Park)

..............................................................

ไรท์ขอโทษที่หายไปนานเลยไรท์กลับมาอัพตอนใหม่ลงให้แล้วนะค่ะ ไอคิวต้องอดใจไม่ไหวแน่เลยที่เหนือเมฆมานอนที่บ้านด้วยถ้าอยากรู้ว่าตอนต่อไปจะเป็นยังไงต่อต้องติดตามกันยาวๆเลยนะค่ะ ไรท์จะทะยอยลงตอนใหม่ให้ รักคนอ่านทุกคนเลย

 

 

 

Cr.Google

ความคิดเห็น