facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

ชื่อตอน : 13.การใช้พลัง

คำค้น : 13.การใช้พลัง

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2562 22:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13.การใช้พลัง
แบบอักษร

ผมย้อนเวลากลับไปหาชิโด้อีกครั้งแต่ว่าชิโด้ก็ต้องตกใจว่าทำไมผมถึงกลับมาเร็ว 

“เสร็จแล้วหรอ” 

“เปล่า ฉันขี้เกียจ ล้อเล่นน่า แค่พลังฉันคนเดียวมันไม่ไหวหรอก เพราะงั้นเรื่องเวสต์คอทที่นี่ฉันฝากนายด้วยนะ” 

“ทำไมไม่ช่วยกันละ” 

“ก็อยากจะช่วยนะ แต่ว่าฉันไม่สามารถคุมพลังภูติได้เหมือนนายนิ” 

จริงๆฉันนะใช้ได้แต่ว่ามันก็ยังมีเรื่องที่ติดอยู่ในหัวว่าถ้าจบการต่อสู้เมื่อไหร่ฉันจะกลับไปที่โลกของตัวเองทันที 

“จริงสิ ตอนนนี้มันไม่จำเป็นแล้วนิ แซเคียล” 

ผมยิงย้อยเวลากลับไปก่อนที่ผมจะมาที่นี่นั้นก็คือโลกของfate stay night เพื่อคืนของบางอย่างให้กลับมิสเทอร์เลีย 

“มาสเตอร์ ดึกแล้วนะคะ ทำไมยังไม่นอนอีก” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ผมยิ้มมุมปากเล็กก่อนจะเดินเข้าไปลืบหัวของมิสเทอร์เรียและคืนดาบให้กลับเธอก่อนจะเอาหอกของสกาฮะให้เธอด้วย 

“มาสเตอร์ผมยาวขึ้นป่ะค่ะ แถมยังเป็นสีขาวอีกแก่แล้วหรอค่ะ” 

“พอดีเจอเรื่อง...” 

“คงเจออะไรมากหลายอย่างเลยสินะค่ะ” 

มิสเทอร์เรียค่อยๆเดินเข้ามากอดผมก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนโยนมาก 

“มาสเตอร์ อย่าฝืนเลยนะค่ะ” 

ผมค่อยๆลืบหัวของมิสเทอร์เรียอีกครั้งก่อนจะเห็นว่าข้างหน้าของผมคือตัวผมสมัยที่ผมสีดำกำลังเดินจับมือกับอัลเตอร์และเดินไปด้วยกันทั้งสองคน 

“แล้วเจอกันนะ มิสเทอร์เรีย” 

น้ำตาของผมค่อยๆไหลออกมาเล็กน้อยหลังจากที่เห็นอัลเตอร์อีกครั้งแต่ว่าวินาทีตัวผมก็ค่อยๆสลายหายไปละน้อยก่อนจะตื่นขึ้นมาที่ห้องของชิโด้อีกครั้ง 

“ฟื้นแล้วหรอ” 

“เออ...นี่ชิโด้มีเรื่องอยากให้ราทาทอสช่วยหน่อย” 

“ห๊ะ” 

สิ่งที่ผมต้องการคือสถานที่ๆสามารถป้องกันพลังของภูติทั้งหมดเพื่อหยุดยั้งพลังภูติของผมและสิ่งที่จะทำให้มันสมบูรณ์คือ 

“เซฟิร่าที่อยู่กับเวสต์คอท” 

ผมสามารถใช้พลังภูติได้ก็จริงแต่ว่าไม่สามารถควบคลุมมันได้อย่างอิสระ การใช้พลังภูตินั้นกินพลังกายของผมมากร่างกายของผมไม่สามารถรับมันได้แต่ว่าถ้าเอาเซฟิร่าเข้ามาที่ตัวนั้นก็อีกเรื่องหนึ่งแต่ว่าผมก็มีคำถามที่อยู่ในหัวของตัวเองตลอด 

“ฉันสู้ไปเพื่ออะไร...” 

“มาโคโตะ พูดอะไรอยู่คนเดียวนะ” 

“โคโตริ” 

เด็กสาวผมสีแดงเข้าเดินเข้ามาหาผมก่อนจะคุยเรื่องที่ขอไปแต่ว่าผมเองก็ตัดสินใจว่าจะไม่ห้องออกนั้นเลยของเดินออกไปฝึกบนภูเขาสักที่เพื่อป้องกันการเกิดเหตุ 

“ฉันขอตัวนะ” 

ผมใส่ชุดของตัวเองก่อนจะเดินออกจากห้องไปแต่ว่าวินาทีนั้นภาพความทรงจำมันก็และขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่ผมจะเอียงตัวไปจับกำแพงเพื่อพยุงตัวเองเอาไว้และค่อยๆเดินออกจากบ้านของชิโด้และเดินออกจากเมืองไปและไปหาภูเขาหรือที่กว้างๆที่จะทำให้ผมฝึกซ้อมได้ 

“จริงสิ มีอยู่ที่หนึ่ง” 

โลกนั้นคือโลกที่ผมสร้างขึ้นหรือ Unlimited blade works โลกจำลองที่ไม่มีใครอยู่ มันเป็นแค่โลกจอมปลอมที่ผมสร้างขึ้นมาเพื่อเลียนแบบ เอมิยะ ชิโร่เท่านั้น แต่ว่าที่นั้นก็เหมาะสำหรับการฝึกซ้อมมากที่สุด 

“Unlimited blade works” 

ผมเข้าไปอยู่ในโลกแห่งนั้นและไม่ออกมาอีกเลย แต่ว่าการใช้พลังนั้นจำเป็นที่จะต้องฝึกหลายครั้ง 

“ราซิเอล” 

ผมใช้ราซิเอลสร้างตัวตนของนักรบขึ้นมาจำนวนมากเพื่อเป็นที่ฝึกซ้อมให้กลับตัวเอง 

“คามาเอล ซันดัลฟอน เมตาตอน” 

อาวุธภูตทั้งสามออกมาอยู่รอบตัวของผมก่อนที่ผมจะใช้เมตาตอนเพิ่มความเร็วในการบินของตัวเองและยิงลำแสงออกไปก่อนที่จะเอาเมตาตอนมารวบรวมไว้ข้างหน้าให้เป็นรูปแบบกระบอกปืนใหญ่และเตรียมตัวที่จะยิงทุกเวลา  

ผมยิงลำแสงออกไป ลำแสงนั้นเหมือนกันระเบิดทำลายล้างแต่ผมก็สามารถใช้ได้แค่ครั้งเดียวเพราะมันกินพลังงานของผมมากเกินไปจึงทำให้ผมใช้คามาเอล และซันดัลฟอนต่อสู้กับพวกนักรบจำนวนมากพร้อมกับพลังภูติต่างๆเป็นระยะหนึ่งปี แต่ว่านั้นเป็นหนึ่งปีที่ยาวนานมากจนผมกับพลังภูตทั้งหมดรวมเป็นหนึ่งเดียวกันและผมเองก็สามารถใช้ได้แบบไม่จำกัดเวลา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว