email-icon

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน ทุกคนทำให้เรามีกำลังใจขึ้นเยอะเลย : jk

ชื่อตอน : M : 8 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 423

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2562 15:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
M : 8 100%
แบบอักษร

M : 8 

. 

. 

"หึ ให้มันจริงเถอะ" 

 

"จริงอยู่แล้ว เชื่อไอได้แม้กระทั่งตอนนี้ ตอนที่ยูอยู่ตรงหน้าไอ ไอก็ยังคิดถึงยู"ใบหน้าพยักขึ้นลงให้คนตอบ ใบหน้าผมมันอาจจะไม่แสดงออกมากเพราะต้องรักษาบุคลิกไว้แต่ข้างในใจมันเต้นเร็วไปหมด 

ผู้ชายคนนี้เก่งนะ รู้ด้วยว่าพูดยังไงคนถึงจะใจเต้นแรงได้ง่ายๆ 

 

"แต่ว่าเรื่องนี้มันไม่หละหลวมไปหน่อยเหรอ ทั้งคนของยูที่ดูแลยูได้ไม่ดี ทั้งเรื่องที่พี่ไอสามารถรู้ได้ว่ายูอยู่ที่ไหน ไอว่าคนของยูทำได้ดีกว่านี้นะวอค แบบนี้มันไร้มาตราฐานเกินไปหน่อยมั้ย" 

 

"ทุกที่มันมีกฎ ที่ที่ไอไปมันก็มีกฎของมัน เรื่องนี้มันเป็นเพราะไอเอง แต่..."วอคลากน้ำเสียงเพื่อเพิ่มเรียกความสนใจเขาผม มันได้ผลจนผมแทบหยุดหายใจ 

"ถ้ายูเข้ามาช่วยดูแลระบบมันอาจจะดีขึ้นกว่านี้ก็ได้ปิ่น" 

 

นั่นไง 

ว่าแล้วไม่มีผิด 

 

"ไอว่าไม่จริงหรอก อย่าพูดเอาใจกันไปหน่อยเลย" 

 

"ยูนี่นะปิ่น แล้วหลายวันมานี้มีใครเข้ามายุ่งกับยูตอนที่ไอไม่อยู่หรือเปล่า?" 

 

"ใครจะมายุ่งกับไอ?" 

 

"ต้องให้ไอระบุเป็นรายบุคคลเลยมั้ยปิ่น ยูน่ะทำตัวเหมือนคนไม่รู้เรื่องทั้งที่รู้ดีอยู่แก่ใจว่ามีใครที่เข้าหาบ้าง ให้ตายเถอะที่ผ่านมายูผ่านมาได้ยังไงนะปิ่น" 

 

"ไม่เห็นจะยาก ไอก็เป็นของไอแบบนี้ ชอบก็ชอบ ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ" 

 

"แล้วไอล่ะ do you like me?" 

 

"Just like?"รอยยิ้มมุมปากของผมกับรอยยิ้มของวอคมันไม่ต้องสื่ออะไรกันมากแล้ว เป็นผมเองที่เดินออกไปจากเตียงท ทิ้งสะโพกลงที่โซฟาอันแสนนุ่ม 

"คุยกับยูแล้วปวดหัวจัง" 

 

"ยูเปลี่ยนเรื่องปิ่น วันนี้จะมาดูแลไอใช่มั้ย" 

 

"จะให้กลับ?" 

 

"ไม่ให้กลับ แต่ระหว่าง...ระยะห่างของยูกับไอตอนนี้มันห่างกันไปหน่อยนะแบบนี้ไอไม่ได้กำลังใจเลย" 

 

"เจ้าเล่ห์ หลับไปเลย"นิ้วจิ้มๆโทรศัพท์ส่งขอความเข้ากลุ่มของบ้านว่าคืนนี้คงไม่ได้กลับบ้านและฝากให้ริชาร์ทเอาของใช้ส่วนตัวมาให้ด้วย เหลือบสายตามองคนนอนที่นอนอยู่บนเตียง 

"ยิ้มอะไร?" 

 

"ยิ้มไม่ได้เหรอ? ไอว่าไอเจ็บที่ท้องนะไอไม่ได้เจ็บที่ปาก" 

 

"เดี๋ยวเถอะ" 

เถียงกันได้สักพักก็กลับไป อาจจะเป็นเพราะยาที่ทานเข้าไปก่อนหน้า ลมหายใจเข้าออกกลายเป็นตัวชี้วัดของผมว่าเวลานี้สามารถเดินเข้าไปใกล้ๆได้ เตียงยวบลงตามแรงทิ้งมือยกขึ้นลูบแก้มของวอคเบาๆ  

"แบบนี้หรือเปล่าที่แม่รู้สึกเวลาที่พ่อบาดเจ็บมา ให้ตายสิวอคยูนี่มัน..." 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

"ของที่ให้เอามาให้ครับ"อุปกรณ์ที่ขออยู่ในกระเป๋าเป๋ที่ใช้ประจำ ส่วนเสื้อผ้าถูกแยกไว้อีกกระเป๋า 

 

"ขอบใจ" 

 

"ต้องการอะไรอีกหรือเปล่าครับ" 

 

"ก็แค่นี้นั่นแหละที่ต้องการ ขอบใจมากกลับไปพักผ่อนเถอะ"ริชาร์มองคนที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยก่อนจะหันมายิ้มรับให้คนเป็นเจ้านาย ยอมก้าวเดินออกไปโดยที่ไม่ได้ถามอะไร 

กระเป๋าทั้งสองใบนอนนิ่งอยู่บนโซฟายังไม่ทันทำอะไรคุณหมอและพยาบาลก็เข้ามาตรวจดูแผลอีกรอบ อีกสองสามวันคงออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว 

 

"ขออนุญาตเช็ด..." 

 

"ให้แฟนผมทำให้ดีกว่าครับ" 

 

"คะ? ได้ค่ะ"ผ้าถูกส่งต่อให้ผมคนที่ยืนฟังอาการจากหมอเงียบๆอยู่ข้างๆ อยู่ๆงานก็เข้าโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ผ้าชบน้ำบิดให้หมาดค่อยๆเช็ดไปทั่วใบหน้าเบาๆเท่าที่จะทำได้ 

 

"หึงมั้ย?"สายตาจับจ้องไปที่ดวงตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้ 

 

"จะให้ไอหึงอะไร มันหน้าที่เขา" 

 

"ก็นึกว่ายูจะหึง"เสียงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ฟังดูก็รู้ว่าผิดหวังกับคำตอบ มือดึงเชือกที่ผูกไว้ทีละจุดจนหมด 

 

"ลุกขึ้นถอดเสื้อได้หรือเปล่า"เสื้อโรงพยาบาลถูกถอดออกไปอย่างรวดเร็ว ร่างกายกำยำที่อยู่ตรงหน้าถ้าไปถอดแบบนี้ตรงหน้าสาวๆรับรองได้เลย... 

 

"กระเป๋านั่นมาเมื่อไหร่?" 

 

"ก่อนยูตื่นสักพัก"มือค่อยๆไล่เช็ดทั้งหน้าทั้งหลังให้เรียบร้อยเหลือแค่ครึ่งล่างที่ไม่รู้จะเอายังไงต่อดี "ช่วงล่างต้องให้เช็ดให้ด้วยมั้ย?" 

 

"เอาสิ" 

ปากหาเรื่องจริงเชียว กางเกงถอดออกช่วงล่างเปลือยเปล่าปรากฎอยู่ตรงหน้า มือยังคงทำหน้าที่ของมันไปเรื่อยๆสะอาดหมดจดแม้กระทั่งตรงของสำคัญของผู้ชาย 

"ยูไร้อารมณ์" 

 

"แค่แยกแยะออกว่าเวลาไหนควรมีต่างหาก" 

มื้อเย็นไม่ได้อลังการเกินเบอร์มีแค่ข้าวมันไก่กล่องพิเศษของผมส่วนวอคก็อาหรที่โรงพยาบาลเตรียมให้เรานั่งคุยกันเรื่องไม่เป็นเรื่องจนมื้อเย็นนั้นจบลงในเวลาที่นานกว่าที่ควรเป็น 

 

"จะไปไหน?" 

 

"อาบน้ำ จะให้ไอนอนแบบนี้?"ไม่ต้องรออีกฝ่ายตอบสองขอตรงดิ่งเข้าไปชำระร่างกายตามความต้องการของตัวเอง สายน้ำเย็นๆเรียกความสดชื่นไปได้บ้างแต่เส้นผมที่เปียกน้ำนี่สิมันค่อนข้างหน้ารำคาญเล็กน้อย ชุดนอนสีน้ำเงินเข้มสวมใส่ลงบนตัวก่อนจะตรวจดูความเรียบร้อยหน้ากระจกอีกที 

 

"อืม ได้ ออกไปก่อน"บุคคลที่นอกเหนือจากเราสองคนถูกไล่ออกไปทันทีเมื่อผมเดินออกมาจากห้องน้ำ ศีรษะโค้งให้เล็กน้อยก่อนจะเดินออกไป ส่วนผมไม่ใช่คนที่ถามอะไรมากอยู่แล้วแสงสว่างจากหน้าจอเครื่องมืออิเล็กทรนิกส์บ่งบอกว่ามันพร้อมแล้วที่จะถูกใช้งาน ปากกาที่ซื้อแยกก็ยังทำหน้าที่ได้ดี หัวปากกาจิ้มลงบนจอเส้นต่างๆเริ่มรวมตัวกลายเป็นรูปร่างที่ต้องการ แบบที่อาจจะต้องผ่านการแก้อีกสักครั้งสองครั้ง 

"ทำอะไรอยู่?" 

 

"ร่างแบบงานของตัวเอง"สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่หน้าจอไม่ได้หันไปมองคนที่ถาม 

 

"ปิ่น" 

 

"หืม?" 

 

"วันนี้น่าจะเป็นวันของไอนะ"สายตาจ้องมองไปที่คนที่กำลังเรียกร้องขอความสำคัญ มือยอมปิดหน้าจอสี่เหลี่ยมลงเก็บอุปกรณ์ทุกอย่างใส่ในกระเป๋าตามเคย 

 

"ว่ามาสิ" 

 

"นอนได้แล้ว...นอนกับไอ" 

 

"เชิง?" 

 

"เห็นแบบนี้ยูก็คิดลามกเหมือนกันนะปิ่น..โอเคๆ แค่นอน ขอให้ไอได้อยู่ใกล้ยูไม่ได้เหรอ?"มือเท้าคางรอฟังสิ่งที่วอคพูด "นะ ไอแค่อยากกอดยู" 

 

"..."มือส่งสัญญาณให้วอคขยับตัว มันเป็นสิ่งที่ไม่ควรทำแต่ปล่อยไว้แบบนี้คงบ่นจนไม่ได้นอนกันแน่ ไฟทุกดวงปิดลงหมดแล้วมีแค่แสงจากไฟห้องน้ำที่เปิดเอาไว้ "ยังไม่ขยับอีก" ถ้าจะนอนให้สบายก็ต้องนอนตะแคงข้างจะนอนหันหลังให้แต่ก็โดนดึงไว้ซะก่อน 

 

"ไอต้องกลับก่อนเวลา"มือลูบเส้นผมเล่น ใบหน้าเราห่างกันแค่คืบเดียวเอง "ไปกับไอมั้ย?" 

 

"ให้หนีตามหรือไง ไม่เอาน่าวอค อย่าคิดอะไรเป็นเด็กไปหน่อยเลย" 

 

"เผื่อมีหวัง ยูเป็นลูกคนเล็กของบ้านอะไรก็คงยากขึ้น ถ้าพายูหนีคงออกจากประเทศนี้ไม่ได้แน่ๆ" 

 

"นี่คิดจริงใช่มั้ย" 

 

"ก็นะ นอนเถอะ"ริมฝีปากประทับลงกลางหน้าผากช้าๆ ก่อนที่เปลือกตาจะปิดไปก่อนคนแรก ใบหน้าของวอคในยามหลับแบบนี้ มันคงเป็นภาพหาดูได้ยากแล้วมั้ง 

 

"ฝันดี" 

 

เสียงสุดท้ายที่ได้ยินจากปากของปิ่นคือฝันดี เปลือกตากะพริบช้าๆสายตาที่ชินในความมืดมองคนที่หลับอยู่ข้างตัวมือเอื้อมลูบเส้นผมยาวอีกรอบ ยอมรับเลยว่าปิ่นที่ไว้ผมยาวแบบนี้มันก็ทำให้ปิ่นดูดีขึ้นไปอีกแบบ แบบที่เรียกว่าสวยได้เลย เวลาผ่านไปจากหนลายนาทีเป็นหลายชั่วโมง สายตาผมก็ยังคงจ้องมองอีกคนรู้ตัวอีกทีก็ถึงเช้าแล้ว เปลือกตาปิดลงหลับจริงๆทั้งที่อีกคนต้องตื่น 

 

"ข้าวสาย" 

 

"เมื่อคืนไอนอนไม่ค่อยหลับ" 

 

"ไอเย็นว่ายูหลับไปก่อไอนะวอค" 

 

"แกล้งหลับเพื่อให้ยูหลับไง"มือดันตัวเองให้นั่งขึ้น ข้าวเช้าที่ทานสายไปเล็กน้อยก็ยังไม่อร่อยเหมือนเดิม ไม่ใช่ในเชิงคุณภาพอาหารแต่เป็นรสชาติที่ต้องพอดีไม่โดดเกินไปต่างหาก 

 

"ไปเที่ยวกันมั้ย?"คำเชิญที่ไม่คาดว่าจะได้ยินดังขึ้นมาเล่นผมเอาผมสงสัยจนคนถามต้องย้ำอีกรอบ "ทะเล ไอจะไปกับกลุ่มของไอ ยังไงยูก็เป็นเพื่อนของกวางอยู่แล้ว ถ้าไปก็ไม่เสียหายอะไร" 

 

"ถ้าไปไอก็เที่ยวอะไรไม่ได้มากหรอก มันยังไม่หายดี" 

 

"เข้าใจ ไอจะเสียสละตัวเองไม่ยอมเล่นน้ำเป็นเพื่อนยูเอง"ปิ่นรอฟังคำตอบผมเลือกที่พยักหน้าตอบกลับแทนคำพูด ปิ่นหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอะไรสักอย่างก่อนจะยกยิ้มขึ้นมา "ทริปก่อนยูจะกลับไอคาดหวังว่ามันจะดีนะ" 

 

"ยูก็ต้องทำให้มันดีสิปิ่น ยังไงยูต้องดูแลไออยู่แล้ว" 

วันเที่ยวก็มาถึงจนได้ปิ่นใส่เสื้อเชิ้ตฮาวายธรรมดาๆกับกางเกงสามส่วน เดียเองก็พ่วงครอบครัวของตัวเองไปด้วย ปกป้องรีบวิ่งมากอดขาผมเอาไว้การแสดงออกเกินหน้าเกินตาแบบนี้ยิ่งทำให้พ่อของเจ้าตัวเล็กมองมาที่ผมด้วยสีหน้านิ่งๆ

 

"ยุงวอคคค ป้องคิดถึง" 

 

"ไอก็คิดถึงยูเหมือนกัน"คนฟังยิ่งกอดขาผมแน่นแล้วพูดว่า "อุ้มป้องได้มั้ย?" 

 

"ลุงวอคเจ็บท้องครับ มาครับอาปิ่นอุ้มเอง"ปิ่นอุ้มปกป้องขึ้นมา ส่วนเดียกับคนรักก็เดินหายไปไหนก็ไม่รู้ การนั่งรถกปป้องอยากให้นั่งรถกับตัวเองแต่ก็ได้คนรักของเดียช่วยกล่อมให้ปกป้องเลยยอม 

"ไม่เจ็บนะ" 

 

"ได้คนดูแลดี แล้วเพื่อนๆยูล่ะ?"เบาะรถเอนปรับระดับให้เหมาะสมที่สุด ปิ่นยังนั่งตรงเหมือนเดิมหยิบของออกมาจากกระเป๋าสองสามอย่างก่อนจะหันมามองผม 

 

"สองคนถึงแล้วอีกหนึ่งจะตามมาทีหลัง"ปิ่นเอนปรับเบาะเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้มากเท่าผม เรื่องไม่เป็นเรื่องพูดออกมาเรื่อยๆจากริมฝีปากของปิ่นผมก็แค่จ้องริมฝีปากนั่น มันขยับขึ้นลงอย่างเป็นธรรมชาติชวนมอง 

"โทรศัพท์ยูสั่น" 

 

"ช่างมันเถอะ" 

 

"รัหน่อยเถอะมันขึ้นว่าแด๊ดนะ มีปัญหาอะไรก็คุยกันให้เรียบร้อยเถอะ ยิ่งยูไม่ยอมรับเขาก็ยิ่งโทรมานั่นแหละ"โทรศัพท์แนบลงที่ใบหูรอฟังเสียงของพ่อ 

 

"ฉันจองตั๋วให้แกแล้ว"ลมหายใจเข้าออกดังขึ้นจนปิ่นหันมามอง 

 

"ผมขอเวลาหน่อย ขอร้อง" 

 

"ขอร้อง หึ เด็กคนนั้นมีอะไรดีขนาดนั้นเหรอ"น้ำเสียงของฟังแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ชอบ สายตาชำเลืองมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆความคิดหนึ่งแทรกเข้ามาในหัว "พ่อก็รักคนไทยผมว่าพ่อน่าจะเข้าใจดีนะว่ามันเป็นยังไง ผมขอเวลาแค่นั้น วางนะ"มือกดตัดสายทิ้งแล้วโยนโทรศัพท์ไปให้ปิ่นถือไว้แทน 

 

"อะไร?" 

 

"ถ้ามีใครโทรมารับให้ไอที เกิดอาการเบื่อพ่อแล้ว" 

 

"ไว้ใจไอ" 

 

"ตอนนี้ไอไว้ใจยูมากกว่าใครทั้งนั้นปิ่น" 

 

ครั้งนี้ผมได้จ้องหน้าคนที่หลับจริงๆ โทรศัพท์ที่ไม่ได้ตั้งรหัสอะไรอยู่ในมือผมจับพลิกมันทีสองทีก่อนจะเอาใส่ลงในกระเป๋ารวมๆกับของผม สีหน้าดูเหนื่อยกว่าเก่าอีก 

 

"อื้อ ใกล้ถึงหรือยังปิ่น" 

 

"ใกล้แล้ว เมื่อกี้คนของยูหลงทางนิดหน่อยอยากเข้าห้องน้ำมั้ย" 

 

"ไม่เป็นไร" 

 

มือยืดเส้นยืดสายเมื่อถึงรีสอร์ตแรงโถมของเพื่อนสาวอย่างเน่เข้ามากอดผมเอาไว้แน่นเล่นเอาตั้งตัวไม่ทันเซถอยหลังเกือบจะล้อมแต่โดนรถพอดี ส่วนเอกก็เดินออกมาแบบหล่อๆจับผมกับเน่แยกออกจากกัน 

 

"คิดถึง เราโทรมมั้ยนี่แต่งหน้ากลับตาดำขั้นสุดเลยนะ" 

 

"เจอกูก็บ่นเรื่องนี้ เจอกวางก็บ่นเรื่องนี่ เจอปิ่นก็บ่นเรื่องนี้กิ่งมันมามึงคงจะบ่นด้วยใช่มั้ยเน่" 

 

"พูดมากเอก" 

 

"สวยแล้ว แต่ธรรมชาติสวยกว่านะ" 

 

"อุ๊ย"ผมหันไปมองตามสายตาของเน่ วอคกำลังยกยิ้มให้ทั้งสองคน คำทักทายสั้นๆที่เรียกให้ใบหน้าของเน่แดงขึ้นมาเล็กน้อย "สวัสดี" 

 

"ดูดีกว่าที่เห็นครั้งแรงเยอะเลย"เอกพูดออกมาตามความรู้สึกก่อนจะยกมือปิดปากตัวเองอัตโนมัติคงจะนึกขึ้นได้ว่าวอคฟังไทยพูดไทยได้ "ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งครับ" 

 

"เข้าไปในร่มเถอะเดี๋ยวผิวเสียเอาหรอกเน่" 

 

"อุ๊ย ผู้ชายหวง"เอกผลักศีรษะเน่เบาๆ 

 

"เพื่อนเถอะ" 

 

"เอากุญแจห้องให้ยัง"มือแบไปตรงหน้าเพื่อนทั้งสองกุญแจก็แทบจะวางลงทันที "วอค ไอว่ายูเข้าไปพักต่อที่ห้องเถอะ" 

 

"โอเค" 

 

เพื่อนทั้งสองกอดอกมองแผ่นหลังที่ค่อยๆเดินหายไป ใบหน้าเริมเอียงเข้ามาหากันคำถามที่มีคงจะตรงกันรอยยิ้มเลยยกขึ้นมาก่อนที่เน่จะชี้นิ้วเข้าตัวเอง 

 

"ขอพูดก่อน ที่คิดว่าปิ่นมันครองตัวโสดมาตลอดเพราะเหตุผลนี้หรือเปล่า" 

 

"ใช้คำว่าครองตัวโสดเลยเหรอ?" 

 

"ก็ที่ผ่านมาเห็นใครสักคนทำอะไรได้เกินเบอร์ขนาดนี้มั้ยล่ะ นั่นโอบเอวเลยนะเพื่อนกูก็ตัวเล็กนิดเดียวโอบทีมิดเลย" 

 

"เวอร์ละเน่" 

 

"เวอร์อะไรไม่เห็นหรือไงนั่น ไปแล้วร้อน" 

 

"อ้าว! รอด้วย" 

 

TBC.

ขอบคุณนะคะที่เข้ามาอ่าน ตอนนี้อาจจะไม่ได้ดีมากขอโทษด้วยนะคะที่ปล่อยให้รอกันนานแถมยังสั้นอีก

ความคิดเห็น