ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

สิ่งที่เปลี่ยน

ชื่อตอน : สิ่งที่เปลี่ยน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ค. 2562 22:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สิ่งที่เปลี่ยน
แบบอักษร

ต้นไผ่เดินออกมายังห้องทำงานเห็นเลขาอยู่ในห้องทำงาน

 

"มีอะไร?"

 

"คือเพื่อนคุณเพียวมาขอพบคุณเพียวค่ะ"

 

"ออกไปบอกว่าเพียวไม่อยู่" 

 

ต้นไผ่บอกเสียงเรียบ หน้าก็เรียบตามเสียงก่อนจะหันหลังเพื่อจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอนแต่เสียงเปิดประตูกับฝีเท้าที่ดูร้อนรนก็เข้ามาในห้อง

 

"เพียวอยู่ไหน!" เสียงของวิทยาดังขึ้นด้านหลัง ทำให้ต้นไผ่ชะงัก พลางลอบมองที่หางตา 

 

"คุณออกไปก่อน" ต้นไผ่สั่งเลขาสาวก่อนที่เลขาจะเดินออกไป จนตอนนี้เหลือแค่วิทยากับต้นไผ่อยู่ในห้องสองคน

 

"ฉันได้ยินเสียงเพียวอยู่กับแก...แกทำอะไรเพียว!" 

 

วิทยาถามต้นไผ่ ต้นไผ่ปลดกระดุมสูทออกแล้วจัดเสื้อพลางถอนหายใจอย่างกวนประสาทก่อนจะนั่งลงที่โต๊ะทำงานตัวเองพลางมองมือตัวเองแล้วจับไปมาอย่างลีลา

 

"แล้วทำไมคุณต้องยุ่งด้วยล่ะ...ผมกับเพียวจะทำอะไรกันมันก็เรื่องของผัวเมีย...คนอื่นอย่างคุณไม่ต้องจุ้นจ้านก็ได้นะ" 

 

ต้นไผ่พูดพลางแสยะยิ้ม วิทยากำหมัดแน่น เพราะความป่วนประสาทของต้นไผ่มันข่างทำให้เขาอยากจะตั้๊นหน้าหล่อๆนั้นสักที

 

"หึ...ผัวเมีย...เพียวเขายอมรับรึเปล่าว่าคุณเป็นสามี...ไม่ใช่ว่ามโนไปเองหรอกเหรอ?" วิทยากวนประสาทกลับและมันก็ได้ผลเมื่อต้นไผ่ลุกขึ้นชี้หน้าเขาพลางเค้นเขี้ยวอย่างโมโห

 

"...มึง..." ต้นไผ่ไปต่อไม่ถูกจึงพูดได้แค่นั้น ก่อนที่เพียวจะเดินออกมาข้างนอกพอดี

 

"เพียว" วิทยาเรียกชื่อเพียวพร้อมรอยยิ้ม

 

"วิทย์?" เพียวเรียกชื่อเพื่อนตนก่อนจะมองต้นไผ่และวิทยาสลับกันไปมา 

 

"แหม...มาได้เวลา" 

 

ต้นไผ่พูดพลางโอบแขนกอดเพียวเข้ามาแนบอก เพียวจึงมองหน้าไผ่ด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนที่จะถูกต้นไผ่เชยคางขึ้นแล้วจุมพิตลงที่กลีบปากสีแดงของเขานั้น วิทยามองอย่างอึ้งๆ ไม่ต่างจากเพียวที่ทั้งอึ้ง งง ตกใจ

 

จ๊วฟฟ

 

เพียวถอนหายใจลึกๆมองหน้าต้นไผ่ที่ยิ้มกรุ้มกริ่ม

 

"บอกเพื่อนมึงไปสิว่ากูกับมึงเป็นอะไรกัน" ต้นไผ่บอกเพียวพลางจ้องหน้าวิทยาอย่างผู้ชนะก่อนจะหันกลับมามองเพียวที่ไม่รู้จะพูดยังไง

 

"เร็วๆสิ...เขารอฟังคำตอบอยู่นะ" ต้นไผ่ว่า เพียวยังคงอ้ำอึ้ง วิทยาจึงก้าวเข้าไปแล้วดึงข้อมือของเพียวออกมา

 

"เดียวฉันพากลับบ้าน"

 

"จะพาเมียผมไปไหนล่ะ...เพียวก็อยู่บ้านเดียวกับผม...แถมยังเป็นเมียผม...ผมคนเดียวที่มีสิทธิจะพาเพียวไปไหนหรือไม่ให้ไปไหนก็ได้" ต้นไผ่พูด..เพียวทนฟังไม่ได้ก่อนจะสะบัดมือต้นไผ่ออก

 

"แต่ผมไม่ได้เป็นอะไรกับคุณ...คุณไม่มีสิทธิ์อะไรในตัวผมทั้งนั้น!!" เพียวว่าด้วยตาแดงก่ำ ต้นไผ่จ้องตาเพียวอย่างโกรธเคืองพลางกำมือแน่น 

 

"ไปเถอะวิทย์" เพียวปาดน้ำตาก่อนจะจับแขนวิทยาให้เดินออกไปพร้อมกัน โดยที่วิทยาหันมายิ้มเยาะเย้ยให้ต้นไผ่

 

ปัง! เสียงกำปั้นทุบกับโต๊ะดังขึ้นตามแรงของอารมณ์ผู้ทุบ

 

"กล้าปฏิเสธฉันต่อหน้าชู้รักอย่างนั้นเหรอ เราจะได้เห็นดีกัน!!" 

 

.

 

.

 

.

 

"ไหวมั้ย?" วิทยาถามเพียวที่นั่งหน้าซีดแต่ยังคงดูคิดมาก

 

"อื้ม" 

 

"จะกลับบ้านจริงเหรอ...กลับไปก็เจอไอ้เด็กนั้นนะ" วิทยาบอกเพียว

 

"ถ้าฉันไม่กลับแล้วฉันจะไปไหนล่ะ" เพียวถาม

 

"ไปคอนโดฉันมั้ย...ไปแล้วค่อยกลับบ้านตอนเย็นถือว่าคลายเครียด" วิทยาบอกเพียวมองอย่างชั่งใจก่อนจะพยักหน้าตกลง

 

.

 

.

 

.

 

ตอนเย็น 

 

รถคันหรูของวิทยาจอดเทียบหน้าบ้านของตระกูลกาญจนนิธินนท์ วิทยาหันมามองเพียวอีกครั้งก่อนจะวางมือลงบนมือหลังมือของเพียว

 

"ถ้าไม่ไหวอย่าทน...ถ้ามันเหนื่อยมากก็แค่เดินออกมา...เข้าใจมั้ย?" เพียวมองหน้าวิทยาก่อนจะยิ้มบางๆแล้วเปิดประตูรถลงไป 

.

 

.

 

.

 

เพียวเดินเข้าบ้านเห็นสาวใช้เดินเข้ามาจึงถามถึงคนในบ้าน

 

"ไม่มีใครอยู่ในบ้านเหรอ...ทำไมบ้านเงียบจัง" 

 

"คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงไปสมาคมต่างจังหวัดค่ะอีกหลายวันกว่าจะกลับ..เอ่อ..ส่วนคุณไผ่ก็...คุณเพียวไปดูเองดีกว่าค่ะ" 

 

สาวใช้บอกเพียวจึงพยักหน้าแล้วขึ้นไปบนห้อง เขาหยุดอยู่หน้าห้องของต้นไผ่ภายในห้องดูเงียบๆเขาจึงเปิดประตูเข้าไป แต่เจ้าของห้องกลับเปิดออกมาเสียก่อน ทั้งคู่มองตากันก่อนที่เพียวจะหันไปมองอีกคนที่เดินออกมา

 

"นายเป็นใครอ่ะ?" เพียวถามเด็กหนุ่มตรงหน้าที่ยืนกอดต้นไผ่อยู่

 

"เมียฉันเอง" คำตอบของต้นไผ่ทำเอาเพียวจุกในอก มองทั้งคู่สลับกัน 

 

"คนนี้พี่ชายพี่ไผ่เหรอครับ...น่ารักจัง...ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ...ผมไอติมครับ...เป็น..แฟนพี่ไผ่" ไอติมแนะนำตัวเองกับเพียวก่อนจะหันไปยิ้มเขินให้กับต้นไผ่ ก่อนจะได้รับความอ่อนโยนด้วยการถูกลูกหัวเบาๆแล้วจูบหน้าผากเล็กๆนั้น เพียวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะฝืนยิ้มออกไป

 

"ยินดีที่ได้รู้จัก...พี่ขอตัวก่อนนะ" 

 

เพียวบอกก่อนจะเดินผ่านทั้งสองไป ต้นไผ่มองตาม พลางจิ๊ปากเมื่อเพียวไม่ได้โกรธหรือมีท่าทีหึงหวงเขาอย่างที่เขาคิดไว้

 

.

 

.

 

.

ในห้องของเพียว 

 

เพียวปิดประตูห้องลง ก่อนที่น้ำตาที่มันถูกกลั้นไว้จะบ่าลงมาอย่างกับทำนบพัง 

 

"ฮึกๆ...ฮึกๆ" 

 

เพียวนั่งลงก้มร้องกับเข่าตนเองด้านหลังประตูห้องตัวเอง ความอ่อนโยนที่ต้นไผ่ทำกับไอติม เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยได้รับ ความอ่อนโยน รอยยิ้มนั้นไม่เคยมีตกถึงเขา 

 

"นายคงเรียกทุกคนที่ได้ว่าเมียทุกคนสินะ...ต้นไผ่" 

 

.

 

.

 

.

 

"เมียพี่ไผ่นี่เก็บอารมณ์ได้ดีกว่าที่คิดนะเนี่ย...ติมคิดว่าจะโดนตบแล้วววว" ไอติมว่า

 

"พูดมากน่ะเรา" 

 

ต้นไผ่ดุคนที่เป็นสนิทเหมือนน้องชายคนหนึ่ง ไอติมเป็นน้องชายของเพื่อนเขาเอง เขาแค่ให้มาช่วยแกล้งเป็นแฟนกับเขา เพื่อที่จะให้เพียวรู้สึกหึงเขาและบอกว่าตัวเองเป็นอะไรกับเขา แต่สิ่งที่ได้คือนอกจากเพียวจะไม่อะไรแล้วเพียวยังทำสีหน้าปกติเหมือนไม่รู้สึกอะไรอีกด้วย

 

"ผมว่านะ...ป่านนี้เมียพี่ต้องแอบร้องไห้คนเดียวในห้องแน่เลย"

 

"รู้ได้ไง?"

 

"เห้อ...ไม่สังเกตเลยรึไง...พี่เพียวน่ะตาแดงจะร้องไห้อยู่แล้ว...สงสารพี่เพียวมีผัวแบบพี่เนี่ย...ผมกลับดีกว่า" 

 

ไอติมว่าต้นไผ่ก่อนจะวิ่งลงชั้นสองไปกลับบ้านตัวเอง ต้นไผ่คิดตามที่ไอติมพูดก่อนจะเดินไปยังห้องของเพียว เขาค่อยๆเปิดประตูเข้าไปมองหาเพียวในห้องแต่ไม่เห็น ต้นไผ่เดินดูในห้องไม่เห็นเพียวจึงสงสัย เขาเปิดประตูห้องน้ำดูก็ไม่มี 

 

"ไผ่~"

 

ฟุ่บ! เสียงเรียกชื่อของเขาแผ่วเบาก่อนจะมีเสียงล้มลงทำให้เขาหันไปมอง เห็นเพียวล้มลงที่พื้นใบหน้าหวานนั้นซีด ที่จมูกมีเลือดไหลออกมาจนเขาตกใจ

 

"เพียว...เพียว!!" ต้นไผ่เรียกชื่อคนที่ไม่มีสติอย่างเป็นห่วงก่อนจะรีบอุ้มเพียวลงไปที่รถ แล้วนำส่งโรงพยาบาล

.

 

.

 

.

 

โรงพยาบาล 

 

"คนไข้มีความเครียดที่สะสมมากกว่าปกติทำให้ความดันของคนไข้สูงมากตามจึงทำให้หลอดเลือดที่เปราะแตกออกได้ง่าย..แต่โดยรวมให้คนไข้พักฟื้นและอย่าทำให้คนไข้มีอาการเครียดมากๆอีก...ก็สามารถหานเป็นปกติครับ" นายแพทย์บอกอาการของเพียวให้แก่ต้นไผ่ฟัง

 

"ครับ..ขอบคุณครับ" ต้นไผ่ยกมือไหว้หมอก่อนจะเดินไปส่งหมอหน้าห้องแล้วกลับมาดูเพียวที่เตียงต่อ

 

"เข้าโรงพยาบาลเพราะฉันอีกแล้วนะ" ต้นไผ่บอกคนที่หลับพลางลูบหัวเบาๆ 

 

"ขอโทษนะ...จะพยายามไม่ทำให้เจ็บอีกแล้ว" ต้นไผ่พูดก่อนจะโน้มตัวลงจุมพิตที่หน้าผากของเพียวช้าๆ ไล้มาที่สันจมูกแล้วเอาหน้าผากประกบกัน เขาแพ้แล้ว แพ้หัวใจตัวเองแล้ว เขาไม่อยากเห็นเพียวเจ็บตัวเพราะเขาอีกแล้ว.....

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ต้นไผ่รักเพียวแล้ว...แต่ก็ถึงเวลาที่เพียวจะเอาคืนแล้วเหมือนกัน😁

ความคิดเห็น