facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

◣♥◥อาณาเขตรักที่15►►คำขออีกครั้ง

ชื่อตอน : ◣♥◥อาณาเขตรักที่15►►คำขออีกครั้ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ต.ค. 2558 11:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
◣♥◥อาณาเขตรักที่15►►คำขออีกครั้ง
แบบอักษร

◣♥◥อาณาเขตรักที่15►►คำขออีกครั้ง

 

 

 

ปวด-สะโพก-มาก!!

 

 

นั่นคือความรู้สึกแรกเมื่อตื่นขึ้นมา...ความเจ็บปวดตรงช่วงสะโพกก็วิ่งเข้ามาหาซะจนร่างของของปภิณวิทย์ไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัว...ความจริงต้องบอกว่าขยับไม่ได้มากกว่า

 

 

“...ไอ้เด็กมักมากนั่น!”ผมพึมพำรอดไรฟันด้วยความโมโห

 

 

บอกให้พอๆๆๆไม่รู้ว่าเด็กนั่นมันสะกดคำว่าพอเป็นไหม?!

 

 

ผมนี่เรียกได้ว่าสลบคาเตียงเลยทีเดียว...ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโดนทำไปกี่รอบ...รู้แค่ว่ารอบหลังๆมันแทบไม่เหลือความรู้สึกอะไรแล้วมีแค่ความชาที่สะโพกเท่านั้น...ไม่รู้ว่าผมคิดถูกไหมที่ยอมไอ้เด็กบ้านั่นเนี่ย!!

 

 

มันน่าโมโหจริงๆ

 

 

แถมพอตื่นขึ้นมาไอ้เด็กตัวดีนั่นก็ไม่อยู่ซะแล้ว!

 

 

นี่ได้ผมแล้วกล้าทิ้งงั้นเหรอ?!!

 

 

“ฮึ้ย!!...อย่าให้เห็นหน้าจะเตะไข่แมร่ง!!”ผมตะโกนออกไปด้วยอารมณ์โกรธที่พุ่งทะยานจนทะลุเพดานไปแล้ว...ขอบอกไว้นะตอนนี้เลย

 

 

อย่าหวังว่าจะมีครั้งต่อไป!!

 

 

เพราะผมไม่ยอมแล้ว...ตอนแรกๆมันก็รู้สึกดีอยู่หรอกแต่ถ้าโดนมากขนาดนั้นผมก็ไม่ไหวหรอกเห็นใจอายุผมบ้างไหมถามหน่อย?

 

 

เอะอะก็กระแทก!...เอะอะก็จูบปาก!

 

 

คนนะครับไม่ใช่หุ่นยนต์!!

 

 

ไม่น่าหลวมตัวกับคำว่ารักที่บัตเตอร์บอกเลย...มันน่านัก!

 

 

แกร็ก!

 

 

“ตื่นแล้วเหรอครับพี่คุณ?”เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับบัตเตอร์ที่เดินเข้ามา

 

 

หึ!...คอยดูเถอะผมอาละวาดให้หนักๆเลยยิ่งตอนป่วยๆแบบนี้ล่ะของถนัดนัก...จะใช้ให้หายแค้นเลย...แถมดอกเบี้ยให้อีก100เท่าด้วย!

 

 

มาดูกันว่าเวลาผมอารมณ์เสียแล้วมันจะเป็นยังไง!!

 

 

ถ้าได้ผมแล้วไม่ดูแลล่ะก็...

 

 

เฉือนมันทิ้งแน่!!

 

 

“เห็นว่ากรนอยู่รึไงล่ะ?”ผมตอกกลับไปด้วยคำพูดที่ทิ่มแทง

 

 

ตอนนี้ผมไม่มีคำว่าจิตสำนึกหรอกนะ...ในเมื่อคนตรงหน้าผมมันยังไม่มีแล้วผมจะมีเพื่ออะไรล่ะ?...ปวดสะโพกจะตายอยู่แล้วเนี่ย!

 

 

โอ้ยยย!!....อารมณ์เสีย!

 

 

“...พี่คุณ...อารมณ์ไม่ดีเหรอครับ?”บัตเตอร์นิ่งไปพักนึงก่อนจะถามผผมเบาๆ

 

 

“หึ!...คงอารมณ์ดีได้มั้งหลังจากถูกทำเอาๆแบบไม่ปราณีน่ะ!”ผมพูดประชดบัตเตอร์ก่อนจะสะบัดหน้าไปอีกทางนึง

 

 

“พี่คุณ...”บัตเตอร์เรียกผมเสียงอ่อย

 

 

“ไม่ต้องมาเรียกได้แล้วก็หมดประโยชน์แล้วนิ...ชิ!”ผมยังคงเดินหน้าประชนต่อไปเรื่อยๆ...ตอนนี้ผมแค่ต้องการระบายความอักอั้นนี้ออกไปเท่านั้น...ความจริงอยากจะตะโกนใส่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้วเพียงแต่ไม่มีเวลาแม้สักวินาทีเดียว...พอจะพูดทีไรก็ต้องครางออกมาแทนตลอดเลย

 

 

ตุบ!

 

 

หมับ!

 

 

“โหย~...พี่อย่าพูดแบบนั้นสิครับ...หมดประโยชน์อะไรกัน?...ผมรักพี่คุณนะครับ”บัตเตอร์นั่งลงบนเตียงกอดจะคว้าเอวผมมากอดไว้หลวมๆพร้อมกับบอกผมด้วยเสียงอ้อนๆ

 

 

คิดว่าแค่อ้อนแล้วจบก็ไม่ต้องมีห้องฉุกเฉินแล้ว...ทำเหมือนกับความผิดที่มีมันสามารถลบล้างได้ด้วยน้ำเสียงอ้อนๆงั้นสิ...เหอะ...ฝันไปเถอะ!

 

 

ถ้ามีใครบอกว่าผมเล่นตัว?หรือเว่อร์ไป?

 

 

ลองมาเป็นผมที่ต้องโดนกระแทกๆไม่ต่ำกว่า8ครั้งไหมล่ะ?

 

 

ถ้าคุณยังตื่นมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเดินได้วิ่งเล่นสะดวกผมยกมือไหว้เลยเอ้า!!

 

 

“ไม่ต้องมาออดอ้อน!”ผมบอกบัตเตอร์เสียงแข็งแล้วพยายามดึงมือที่กอดเอวผมไว้ออกแต่มันดันไม่ขยับเลยสักนิด...ขนาดกอดหลวมๆนะเนี่ย

 

 

“พี่คุณณณ~...อย่าโกรธผมเลยนะครับ...ผมขอโทษที่รุนแรงกับพี่ไปหน่อย...”

 

 

“หน่อยที่ไหนกัน!!”ผมพูดขัดขึ้นทันที...อย่าคิดว่าพอสมองผมเบลอๆแล้วผมจะจำการกระทำของคนตรงหน้าไม่ได้นะ...อาจจะใช่ที่บัตเตอร์อ่อนโยนกับผมแต่นั่นแค่สองสามครั้งแรกเท่านั้นหลังจากนั้นก็ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของคำว่าอ่อนโยนเลยสักนิดเดียว

 

 

“อะ...ก็ได้ๆ....ผมขอโทษที่ทำพี่รุนแรงแต่พี่ก็มีส่วนผิดเหมือนกันนะ”บัตเตอร์บอกพร้อมกับจ้องหน้าผมกลับประมาณ...

 

 

ว่าเรื่องนี้จะโทษผมฝ่ายเดียวไม่ได้นะ

 

 

“อะไร?...พี่ผิดอะไรล่ะ?”ผมถามออกไปตรงๆ

 

 

ไอ้คนที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียงเฉยๆนี่มันผิดตรงไหนกัน...บอกตรงๆนะผมไม่คิดว่าตัวเองผิดเลยสักนิดเดียว...อีกอย่างถึงจะมีผิดบ้างเล็กน้อยแต่ผมก็เป็นฝ่ายโดนกระทำนะต้องให้ความเป็นธรรมผมสิ!!

 

 

“ก็พี่...ยั่วผมเองนี่นา”

 

 

ผั๊วะ!!

 

 

“โอ๊ย!...พี่ตบหัวผมทำไม?”บัตเตอร์ถามขึ้นพร้อมกับปล่อยมือที่กอดเอวผมไว้หลวมๆมาลูบหัวโนๆของตัวเองแทน

 

 

ผมบอกเลยว่าโดนแค่นี้ยังน้อยไป....ความจริงผมอยากจะกระโดดเตะก้านคอบัตเตอร์ซะด้วยซ้ำแต่ด้วยสังขารที่ไม่เอื้ออำนวยเลยยกโทษให้กึ่งนึง

 

 

“ใครยั่วกันฮะ!!?...ประสาทกลับเห็นภาพหลอนรึไง!!?”ผมพูดต่อแล้วทำท่าจะตบหัวบัตเตอร์อีกครั้งแต่เขากลับหลบได้อย่างฉิวเฉียดก่อนจะส่งยิ้มมาให้ผม

 

 

เป็นรอยยิ้มที่ผมเกลียดที่สุดเลย...ไอ้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั่นน่ะ!

 

 

หมับ!

 

 

ตุบ!

 

 

“อ๊ะ!...”ผมอุทานออกมาเบาๆเมื่อบัตเตอร์กระโดดเข้ามากอดผมจากทางหน้าก่อนที่ผมจะหงายหลังไปเพราะแรงโน้มถ่วงทำให้ตอนนี้บัตเตอร์คร่อมผมอยู่

 

 

ผมว่าสถานการณ์มันชักไม่ค่อยดีแล้วนะ

 

 

ทำไมช่วงนี้ผมถึงโดนคร่อมบ่อยเป็นว่าเล่นแบบนี้ล่ะ?

 

 

“แบบนี้พี่ก็ทำร้ายผมไม่ได้แล้วนะ”บัตเตอร์บอกผมพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 

 

“คะ..ใครบอกกัน?...ไม่ได้มัดมือพี่ไว้สักหน่อย?”ผมเถียงบัตเตอร์ออกไปด้วยน้ำเสียงติดขัด

 

 

“อ๋อ~...พี่อยากให้ผมมัดมือเหรอ?”บัตเตอร์ร้องอ๋อเบาก็จะถามด้วยสายตาที่เป็นประกายจนผมขนรุกขึ้นทั้งร่างกาย

 

 

“มะ...ไม่ใช่นะ!”ผมรีบตอบในทันทีแถมยังสะบัดหน้าหลายๆครั้ง

 

 

ทำไมผมรู้สึกไม่ปลอดภัยเลยล่ะ!!

 

 

“คิก...พี่ไม่ต้องทำหน้าผวาขนาดนั้นก็ได้ผมไม่ทำอะไรพี่หรอก...ขอโทษที่รุนแรงเกินไปนะครับ...”บัตเตอร์หัวเราเบาๆก่อนจะก้มลงมากระซิบที่ข้างๆหูของผม

 

 

“....”น้ำเสียงที่ดูจริงใจทำให้ผมถึงกับพูดไม่ออก

 

 

“...ผมมันโลภมากเกินไปที่อยากตักตวงความสุขให้ตัวเองจนพี่ต้องแย่แบบนี้...ขอโทษนะครับ...ยกโทษให้ผมนะพี่คุณ”บัตเตอร์ยังคงกระซิบต่อด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกสำนึกผิด

 

 

เล่นทำเสียงแบบนั้นแล้วผมจะบ่นต่อได้ยังไงล่ะ?

 

 

ถึงจะยังโกรธอยู่แต่พอได้ยินน้ำเสียงแบบนั้น...บอกตรงๆว่าโกรธไม่ลงจริงๆ

 

 

“ถ้ายกโทษให้...วันนี้ต้องตามใจพี่นะ”ผมกระซิบตอบกลับไปเบาๆ

 

 

ช่วยไม่ได้นะ...ครั้งนี้ผมจะยอมปล่อยไปก็ละกัน

 

 

“ได้ทุกอย่างครับ...บอกมาได้เลย...จริงสิ!...ผมมีของจะให้พี่ด้วยล่ะ...รอแป๊บนะครับ”บัตเตอร์บอกผมด้วยน้ำเสียงที่กลับมาร่าเริงตามปกติก่อนจะลุกขึ้นแล้ววิ่งไปทางลิ้นชักที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างๆตู้เสื้อผ้า

 

 

“...”ผมมองบัตเตอร์ที่กำลังรื้อลิ้นชักนั้นด้วยรอยยิ้มบางๆ

 

 

บัตเตอร์ถึงจะทำอาหารเก่งแต่เป็นพวกที่ค่อนข้างซกมก...ถ้าไม่มีอารมณ์จริงๆเขาก็จะไม่เก็บกวาดบ้านทำให้ของบนโต๊ะของบัตเตอร์ค่อนข้างรกแต่ถึงจะรกยังไงเขาก็จะไม่เอามาวางบนพื้นทำให้พื้นห้องสะอาดเอี่ยมเลย

 

 

จะว่าไปผมมานอนที่ห้องของบัตเตอร์งั้นเหรอ?

 

 

เป็นครั้งแรกตั้งแต่ที่มาบ้านหลังนี้เลยนะที่ผมนอนที่ห้องนี้น่ะ...จะว่าไปผมก็ได้กลิ่นอ่อนๆจากผ้าปูและผ้าห่มที่ผมนอนอยู่นี่หรอกนะ...กลิ่นของ...

 

 

บัตเตอร์

 

 

ฉ่า!

 

 

แค่คิดก็รู้สึกเหมือนหน้าผมมันร้อนๆงั้นแหละ...ทำไมต้องมาเขินกับไอ้แค่กลิ่นของบัตเตอร์ด้วยเล่า!

 

 

ทำหยั่งกับไม่เคยได้กลิ่นงั้นแหละ

 

 

“อ๊ะ!...เจอแล้ว”บัตเตอร์พูดเสียงดังลั่นด้วยความดีใจก่อนจะถือถุงเล็กๆก่อนจะวิ่งมาหาผมที่นั่งมองอย่างงงๆอยู่บนเตียงตามเดิม...ก็มันยังขยับตัวมากไม่ได้นี่นา

 

 

“อะไรน่ะบัตเตอร์?”ผมมองถุงสีฟ้าเล็กๆที่บัตเตอร์ถือมาด้วยความอยากรู้

 

 

ดูจากลักษณะถุงแล้วหรือว่าจะเป็นกุญแจบ้านของบัตเตอร์?

 

 

ไม่สิๆ...ผมไม่ควรจะด่วนตัดสินใจ

 

 

มันมีความเป็นไปได้ที่จะเป็นพวกตั๊วหนัง

 

 

ชวนเดท?

 

 

หมับ!

 

 

“พี่คุณ”บัตเตอร์จับมือผมข้างนึงแล้วยกขึ้นก่อนจะเรียกชื่อผมเบาๆ

 

 

“หื้อ?...”ผมมองไปที่บัตเตอร์อย่างสงสัย

 

 

“เป็นแฟนกับผมนะ?...จุ๊บ!”บัตเตอร์สบตาผมนิ่งพร้อมกับเอ่ยคำขอแล้วก้มลงจูบมือผมเบาๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองผมด้วยรอยยิ้มอีกครั้งนึง

 

 

“...”ผมเบิกตากว้างแล้วเม้มปากตัวเองแน่นมองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นถี่เร็วไม่หยุด

บะ...บัตเตอร์ขอผม...

 

 

ขอผม!!

 

 

เป็นแฟน!!

 

 

ฉ่า!!

 

 

หน้าผม....หน้าผมร้อนไปหมดแล้ว

 

 

ขอน้ำแข็งหน่อยครับ

 

 

ผมไม่ไหวแล้ว

 

 

อ๊ะ!...เดี๋ยวนะ

 

 

ไม่ใช่ว่า...

 

 

“อะ...เอ่อ...คือ...ไม่ใช่ว่า...เราเป็น...แฟนกันอยู่แล้วเหรอ?”ผมถามบัตเตอร์กลับด้วยน้ำเสียงสั่นๆแถมยังพูดออกไปไม่เป็นคำอีก

 

 

น่าอายจริงๆ

 

 

แต่ผมอยากรู้นี่นา...ก็เมื่อคืนผมขะ...ขอบัตเตอร์เป็นแฟนแล้วนี่นา

 

 

แล้วทำไมบัตเตอร์ถึงมาขออีกล่ะ?...อย่าบอกนะว่าลืมสิ่งที่ผมพูดไปแล้วน่ะ?!

 

 

บ้าเอ้ย!!...รู้ไหมว่าผมต้องทำใจนานขนาดไหนกว่าจะกล้าบอกออกไปน่ะ!!

 

 

“ผมรู้ว่าเราเป็นแฟนกันแล้ว...พี่คุณขอผมเป็นแฟนเมื่อคืนผมไม่มีทางลืมหรอกครับ”บัตเตอร์บอกผมด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิม

 

 

“งั้น...ทำไม...”

 

 

“ผมอยากเป็นฝ่ายขอพี่คุณบ้างนี่นา...ให้พี่คุณขอฝ่ายเดียวผมรู้สึกว่าตัวเองเห็นแก่ตัวยังไงก็ไม่รู้...เพราะงั้นผมเลยขอพี่คุณอีกครั้งนึง...ให้คำตอบผมด้วยนะครับ...พี่คุณเป็นแฟนกับผมนะครับ?”บัตเตอร์อธิบายยาวก่อนจะถามผมด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่อีกครั้งนึง

 

 

ฉ่า!

 

 

อ่า...ผมว่าวันนี้หน้าผมมันจะไหม้ไปหลายรอบแล้วนะ

 

 

ทำไมต้องมาคิดอะไรละเอียดอ่อนแบบนี้ด้วยล่ะ?

 

 

ใครจะขอก็เหมือนกันนี่นา...สุดท้ายยังไงผมก็...เป็นแฟนของบัตเตอร์อยู่ดี

 

 

อายุผมก็ปาไป30แล้วยังจะให้ผมเขินอายจนหัวใจเต้นเร็วไปเพื่ออะไร?...เดี๋ยวผมก็ความดันขึ้นหรอก...เล่นมาแกล้งคนแก่แบบนี้น่ะบัตเตอร์

 

 

ว่าแต่...ผมต้องให้คำตอบกับบัตเตอร์สินะ?

 

 

เขินชะมัดเลย~

 

 

“...อืม!...เป็นแฟนกันนะ”ผมกลั้นใจตอบกลับไปด้วยหัวใจที่เต้นถี่รัวจนผมกลัวว่ามันจะหลุดออกมาจากอก

 

 

“เยส!!...พี่คุณหลับตาหน่อยได้ไหมครับ?”บัตเตอร์บอกผมด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงกว่าผมปก...ปากก็ยิ้มไม่หุบ...

 

 

“...”ผมบอกภาพบัตเตอร์อย่างขำๆก่อนจะยอมหลับตาลงอย่างว่าง่าย

 

 

ผมสัมผัสได้ว่าบัตเตอร์เอาอะไรสักอย่างมาสวให้ผมแต่ผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร...พอบัตเตอร์ขยับมือออกผมก็ค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะยกมือขึ้นมาแล้วคลำๆแถมคอตัวเองก่อนจะสะดุดเข้ากับบางสิ่ง...พอผมหยิบสิ่งนั้นขึ้นมาดูก็พบกับแหวนที่ทำจากทองคำขาวสีเงินสวยรูปแบบเรียบที่มีอักษรเขียนไว้ภายในว่า...

 

 

‘Voi siete la luce del’

 

 

นี่มันภาษาอิตาลี่?....รู้สึกว่าผมจะเคยเห็นประโยคนี้มาก่อนนะ...รู้สึกจะแปลว่า...

 

 

คุณคือแสงสว่างของผม

 

 

“...บัตเตอร์”ผมเงยขึ้นไปมองหน้าบัตเตอร์ที่จ้องมาที่ผมด้วยสายตาที่อ่อนโยนทันที

 

 

ความหมายของมัน...

 

 

ทำไมถึงเป็นคำนี้ล่ะ?

 

 

“ความจริงผมอยากจะสวมแหวนให้พี่อยู่หรอกนะ...แต่รอแต่งงานก่อนค่อยสวมละกันเนอะ...ไม่นานหรอกครับเดี๋ยวผมเรียนจบแล้วจะไปขอพี่ที่บ้านนะครับ”บัตเตอร์บอกผมด้วยรอยยิ้ม

 

 

“บ้า!...ใครจะแต่งกันล่ะ?”ผมตอบกลับไปด้วยความอาย

 

 

เจอขนาดนี้ไม่อายก็ด้านแล้วล่ะครับ

 

 

แถมยังมีการมาสู่ขอด้วย?

 

 

“พี่คุณไง?...ถ้าไม่ใช่พี่ผมก็ไม่คิดจะแต่งกับใครทั้งแหละ”บัตเตอร์พูดขึ้นด้วยน้ำเสีงที่จริงจังมากจนผมเผลอยิ้มออกมาหน่อยๆ...คำพูดของบัตเตอร์ทำให้หัวใจผมพองโตอย่างบอกไม่ถูก

 

 

“ไม่ถามพี่ก่อนละว่าอยากแต่งด้วยไหม?”ผมแกล้งถามออกไปเล่นๆ

 

 

“อ้าว!...พี่ไม่อยากแต่งแปลว่าอยากหนีมาอยู่ด้วยกันงั้นเหรอครับ?”บัตเตอร์ถามผมด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้นก่อนจะเผยยิ้มกว้างออกมา

 

 

“บ้าสิ!...คิดเองเออเอง!”ผมรีบตอบกลับไปทันที

 

 

“ฮะฮะฮะ...แค่พี่ให้โอกาสผมแบบนี้ผมก็ดีใจจะแย่แล้วล่ะ...ค่อยเป็นค่อยไปละกันนะครับ”บัตเตอร์หัวเราะออกมาก่อนจะพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่มีความสุข

 

 

นั่นสินะ

 

 

ค่อยเป็นค่อยไปละกัน

 

 

“อ๊ะ!...แหวนนี่อย่าบอกนะว่าไปซื้อตอนไปห้างครั้งที่แล้วน่ะ?”ผมถามออกไปทันทีที่นึกขึ้นได้...ผมว่ามันมีโอกาสเป็นไปได้สูงเลยล่ะ

 

 

“ครับ...เป็นคู่ด้วย...นี่ไง?...ผมกับพี่คุณมีเหมือนกันเลย”บัตเตอร์ตอบผมก่อนจะดึงสร้อยที่อยู่ในเสื้อขึ้นมาอวดผมด้วยรอยยิ้ม

 

 

“ฮึ...ไม่เห็นน่าดีใจเลย”ผมบอกบัตเตอร์ก่อนจะแอบยิ้มแล้วกำแหวนสีเงินในมือแน่นขึ้นด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นในหัวใจ

 

 

“โหย~...ไม่เห็นต้องเก๊กเลย...ผมรู้นะว่าพี่ดีใจจนอยากจะตะโกนออกมาแล้วยิ้มกว้างๆน่ะ....ทำได้เลยนะถือว่าผมเป็นหมอนข้างก็ได้”บัตเตอร์อมยิ้มแล้วส่งสายตาจับผิดมาทางผมพร้อมกับพูดออกมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

 

 

เล่นแกล้งกันแบบนี้เลยเหรอ?

 

 

ไอ้เด็กเจ้าเล่ห์เอ้ย!!

 

 

“อย่าคิดว่าพี่จะลืมเรื่องก่อนหน้านี้นะบัตเตอร์...ถ้าวันนี้ไม่ตามใจพี่ละก็เลิกกัน!”ผมประกาศแน่วแน่ด้วยความเขิน

 

“คิก...พี่เขินรุนแรงชะมัด...ได้เลยครับ...สั่งมาได้ทุกอย่างเลย”บัตเตอร์ตอบผมด้วยน้ำเสียงปกติไม่กลัวเลยสักนิด...ทำให้ผมรู้เลยว่าบัตเตอร์ดูผมออกไปหมดทุกอย่างแล้ว

 

 

แบบนี้ผมก็แย่น่ะสิ

 

 

ทำไมถึงรู้ถึงเหมือนตัวเองกำลังจะแพ้เลยล่ะ?

 

 

ผมไม่ยอมง่ายๆหรอกนะ

 

 

ในเมื่อชนะไม่ได้ก็อย่าหวังว่าผมจะปล่อยให้บัตเตอร์ได้อยู่สบายๆเลย

 

 

คอยดูให้ดีเถอะ

 

 

การแก้แค้นของพี่คุณบทที่1

 

 

“บัตเตอร์หิวน้ำ”

 

 

“ครับๆ...น้ำมาแล้วครับ”

 

 

“ไม่เอา...จะกินน้ำส้ม”

 

 

“น้ำส้มมาแล้วครับ”

 

 

“เปลี่ยนใจแล้ว...อยากกินน้ำองุ่นมากกว่า”

 

 

“...น้ำองุ่นมาแล้วครับ”

 

 

“อืม...แต่อยากกินน้ำแอปเปิ้ลแทนอ่ะ”

 

 

“...น้ำแอปเปิ้ลมาแล้วครับ”

 

 

“...ไม่เอาดีกว่า...พี่อยาก...”

 

 

“ถ้ายังแกล้งอีกพี่ได้กินน้ำผมแทนแน่”

 

 

“ไอ้เด็กลามก!!

 

 

การแก้แค้นของพี่คุณบทที่2

 

 

“บัตเตอร์อยากกินขนม”

 

 

“ขนมอะไรครับ?”

 

 

“เอาคุ๊กกี๊”

 

 

“ได้ครับ...คุ๊กกี๊เนยครับ”

 

 

“พี่อยากกินคุกกี๊กาแฟนิ”

 

 

“ครับๆ...คุกกี๊กาแฟครับ”

 

 

“ไม่เอาแล้ว...อยากกินเค้กแทน”

 

 

“...เค้กอะไรดีครับ?”

 

 

“เอาเค้กส้ม”

 

 

“...เค้กส้มมาแล้วครับ”

 

 

“อืม...เปลี่ยนเป็นเค้กเผือกแทนได้ไหม?”

 

 

“...ได้สิครับ...เค้กเผือกมาแล้วครับ”

 

 

“พี่ว่าเค้กกล้วยหอมดีกว่านะ”

 

 

“ถ้าคราวนี้พี่ไม่กิน...ผมให้พี่กินกล้วยผมแทนแน่”

 

 

“ไอ้เด็กโรคจิต!!

 

 

การแก้แค้นของพี่คุณบทที่3

 

 

“บัตเตอร์พี่อยากกินข้าวต้ม”

 

 

“ได้เลยครับ...ข้าวต้มหมูร้อนๆมาแล้วครับ”

 

 

“คิดไปคิดมาอยากกินข้าวผัดกุ้งแล้ว”

 

 

“ครับผม...ข้าวผัดกุ้งมาแล้วครับ”

 

 

“อืม...พี่อยากกินเส้นๆอ่ะ...ทำก๊วยเตี๊ยวให้พี่ได้ไหม?”

 

 

“ครับๆ...ก๊วยเตี๊ยวหมูได้แล้วครับ”

 

 

“ไม่เอาดีกว่า...พี่อยากกินผัดผักบุ้งกับข้าวสวยร้อนๆ”

 

 

“...ครับ...ผัดผัดบุ้งกับข้าวสวยร้อนๆได้แล้วครับ”

 

 

“มันดูแห้งไปอ่ะ...เอาต้มจืดแทนดีกว่า”

 

 

“...ได้ครับ...ต้มจืดได้แล้วครับ”

 

 

“หื้อ...อยู่ๆก็อยากกินขาไก่ทอดขึ้นมาจัง”

 

 

“ได้ครับ...แต่ถ้ายังเลือกกินอีกพี่ได้ถูกผมกินแน่และผมจะกินพี่ไม่ให้มีแรงเหลือเลย”

 

 

“ไอ้เด็กมักมาก!!!

 

 

สรุปแล้วผมได้เอาคืนจริงๆใช่ไหมเนี่ย?

 

 

ทำไมรู้สึกเหมือนแพ้หมดรูปแบบนี้ล่ะ?

 

 

มันไม่ควรเป็นแบบนี้นี่นา

 

 

ไอ้เด็กลามก!! ไอ้เด็กโรคจิต!! ไอ้เด็กมักมาก!!

 

 

คราวหน้าผมไม่แพ้แน่!!!

 

 

.........................................................................................................................

สวัสดีคะ

ไม่ได้อัพมาเกือบอาทิตย์(หรืออาทิตย์นึงแล้วนะ?)

สารภาพเลยคะว่าพอจะอัพทีไรลืมตลอดเลย

ขอโทษคนที่ติดตามอยู่ด้วยนะคะ

ตอนนี้เหมือนตอนคลายเครียด(ความจริงเรื่องนี้ก็ไม่มีอะไรต้องเครียด)

สถานะของทั้งคู่ชัดเจนแล้วนะคะ

ตอนต่อไปจะเป็นยังไงรอติดตามตอนต่อไปนะคะ

ขอขอบคุณทุกๆคอมเม้นท์และทุกๆกำลังใจนะคะ

ไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าคะ^^

nicedog

 

 

 

♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ♫ ♪ ♪ ღ

ความคิดเห็น