ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมีย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ค. 2562 21:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมีย
แบบอักษร

เช้าแล้วต้นไผ่เดินเข้ามาดูเพียวในห้องนอนเห็นเพียวยังคงหลับสนิทเลยไม่ปลุกปล่อยให้เพียวนอนต่อไป ส่วนเขาก็ออกไปเอาเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะเพียวมาดู แล้วจัดการเซ็นเอกสารด้วยตัวเอง 

 

เคร้ง! 

 

เสียงของตกดังมาจากในห้องทำให้ต้นไผ่วางเอกสารลงแล้วเดินเข้าไปในห้องนอน เห็นเพียวนั่งอยู่ที่พื้นพร้อมกับโคมไฟที่ตกอยู่ที่พื้น 

 

"ลุกขึ้นมาทำไม?" 

 

ต้นไผ่ถามก่อนจะเดินเข้าไปช่วยพยุงเพียวให้ลุกขึ้น แต่เพียวผลักเขาออก แล้วจับเตียงพยุงตัวเองลุกขึ้น แต่ก็ไม่มีแรงมากพอ

 

"ไม่ไหวก็อย่าอวดเก่ง!" 

 

ต้นไผ่กระชากแขนของเพียวให้ร่างบางเซถลามาที่อกของเขา เพียวดิ้นขลุกขลักอยู่ในอกไปมายิ่งดิ้นต้นไผ่ยิ่งรัดแน่น

 

"เจ็บ!" เพียวเค้นเสียงออกมาพร้อมกับสบตาของต้นไผ่ด้วยความไม่พอใจ

 

"ก็อย่าทำอวดดีให้มันมากนัก...ไม่ไหวก็บอก...กูไม่ปล่อยให้มึงตายหรอก" ต้นไผ่ว่า

 

"ปล่อยให้ตายยังดีกว่า!" เพียวพูดอย่างจริงจังมองตาต้นไผ่โดยไม่หลบสายตา ต้นไผ่กระตุกยิ้มมุมปากแล้วยกมือบีบคางของเพียวแน่น

 

"ทำไมไม่บอกล่ะว่าอยากตายเมื่อคืนจะได้ไม่ต้องดูแลให้เสียเวลา" 

 

ต้นไผ่ว่าก่อนจะสะบัดหน้าของเพียวออกไปจนเพียวล้มลงบนที่นอน แต่เพราะเจ็บระบมไปทั่วร่างกายแรงผลักที่ผลักลงมานั้นทำให้สะเทือนไปทั้งร่างจนน้ำตาใสๆร่วงเผาะ

 

"ฮึกๆ" 

 

"...!!...." ต้นไผ่ตกใจที่เห็นเพียวร้องไห้ออกมา เขาจึงนั่งลงข้างแล้วประคองเพียวขึ้นมานั่งบนตัก 

 

"ขอโทษ~" ต้นไผ่บอกพลางลูบนวดบริเวณก้นกบให้เพียวเบาๆ 

 

"...ฮึกๆ..." เพียวลอบมองการกระทำของต้นไผ่ที่ดูเปลี่ยนไป มองนานจนต้นไผ่เงยหน้ามาสบตา

 

"เลิกร้องได้แล้ว" 

 

ต้นไผ่ว่าเสียงนุ่ม พลางซับน้ำตาออกจากใบหน้าของเพียว เพียวดันตัวลงมาจากตักของต้นไผ่ แต่ต้นไผ่ไม่ยอม รั้งตัวของเพียวให้อยู่บนตักตัวเองอยู่แบบนั้น

 

"ปล่อย..ยย" 

 

"ไม่...ฟอดด" 

 

นอกจากจะไม่ยอมปล่อยแล้วนั้น...ต้นไผ่ยังฉกหอมแก้มเพียวอีกด้วย เพียวมองด้วยสายตาดุก่อนจะสะบัดหน้าหนี 

 

กริ๊งงง!!

 

เสียงโทรศัพท์ของเพียวดังขึ้นทำให้เพียวหันไปมอง ต้นไผ่ยกเพียวนั่งลงที่เตียงก่อนจะเดินไปหยิบโทรศัพท์มาดู เพียงเห็นชื่อเขาก็แทบอยากปาโทรศัพท์ทิ้ง

 

'วิทยา'

 

"ใครอ่ะ?" เพียวถามต้นไผ่ ต้นไผ่หันมาทำสายตาดุก่อนจะรับสายนั้น

 

"ฮัลโหล"

 

"นี่ใครโทรมา...ไผ่เอาโทรศัพท์มา" เพียวตะโกนบอกต้นไผ่ 

 

'เพียวล่ะ?' 

 

"โทรมามีอะไร" ต้นไผ่ไม่ตอบคำถามนั้นแต่ถามกลับเสียงขุ่น

 

'ไม่เกี่ยวกับเด็ก' คำพูดของวิทยาทำให้ต้นไผ่กำโทรศัพท์แน่นก่อนจะยกยิ้ม

 

"หึ...ถึงจะเด็กกูก็ได้เป็นผัวมันละกัน...ติ๊ด!"

ต้นไผ่พูดใส่ปลายสายก่อนจะตัดสายทิ้งแล้วปาโทรศัพท์เข้ากับกำแพงจนมันแตกออกจากกัน

 

"ทำอะไรอ่ะห้ะ!?" เพียวตะโกนถามอย่างอึ้งๆและไม่เข้าใจ

 

"ถ้ามีใช้แล้วตัวผู้ตัวอื่นมันจะโทรมาก็ไม่ต้องใช้!" ต้นไผ่ว่าพลางเดินเข้ามาใกล้เพียวที่มองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ

 

"ไร้เหตุผล!" เพียวว่า

 

"ก็ถ้าเมียมันไม่แรดไปอ่อยให้ท่าผู้ชายคนอื่นกูก็ไม่ทำหรอก!"

 

"..!!.." เพียวระงับจนสุดแล้วกำมือจนเจ็บแล้ว แล้วก็หมดความอดทน

 

เพี๊ยะ!! ใบหน้าคมหันไปตามแรงของมือที่กระทบมานั้น พลางเอาลิ้นดุนมุมปาก แล้วมองหน้าเพียว

 

"ในสมองคิดได้แต่เรื่องเลวๆรึไง!" 

 

"แล้วต้องคิดยังไงล่ะแบบผู้ชายในสต๊อกของมึงน่ะเหรอ แสนดี...จริงๆในใจก็อยากเอามึงทั้งนั้นแหละ" ต้นไผ่พูดอย่างที่คิด 

 

"...คนคิดต่ำๆมันก็คิดได้แค่นี้แหละ!" เพียวว่าก่อนจะลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้าตัวเองแล้วถัดตัวไปเข้าห้องน้ำ

 

"จะไปไหน?" ต้นไผ่ดึงแขนของเพียวเพื่อรั้งเอาไว้

 

"....." เพียวไม่ตอบเพราะเขาเหนื่อยที่จะพูดกับต้นไผ่เต็มทีแล้ว

 

"เพียว"

 

"....."

 

"เพียว!"

 

"....." เรียกกี่รอบเพียวก็ไม่ตอบเขาจึงจับเพียวให้หันหน้ามาทางเขาแล้วช้อนคอระหงให้เงยหน้าขึ้นก่อนจะประกบจูบที่ปากยุ่นของเพียว 

 

"อื้ออ" เพียวขัดขืนและผลักต้นไผ่ออกไปแล้วตบหน้าต้นไผ่ไปหนึ่งฉาด

 

เพี๊ยะ!! 

 

ต้นไผ่จับมุมปากตัวเองก่อนจะกระชากคอเพียวเข้ามาแล้วบดขยี้ริมฝีปากนั้นราวกับจะให้มันขาดออกมา เพียวได้กลิ่นเลือดที่แตกตรงปากแต่ก็ผลักอีกคนไม่ออก ลิ้นร้อนจู่โจมเข้ามาล่อลิ้นหวานให้ตกหลุมพลางจนเพียวเผลอตอบรับลิ้นอุ่นๆนั้นไป ลิ้นอุ่นๆทั้งสองตวัดกันไปมาราวกับจะเป็นอันเดียวกัน ต้นไผ่ดึงตัวเพียวให้แนบชิดกับตัวเขามากขึ้นแล้วลูบเอวบางขึ้นลง มือหนาลูบก้นเนียนออกแรงเค้นเบาๆจนเพียวหลุดเสียงครางในลำคอ

 

ก๊อกๆๆ

 

เสียงเคาะประตูจากห้องข้างนอกดังขึ้นแต่ไม่ได้ทำให้ไผ่สนใจ เขาดันเพียวและทิ้งตัวลงบนเตียง ลูบร่างกายเพียวไปทั่วริมฝีปากร้อนแนบกับผิวนิ่มๆอย่างเอาแต่ใจ

 

ก๊อกๆๆๆ 

 

เสียงเคาะประตูรอบที่สองทำให้เพียวรู้สึกตัวและผลักต้นไผ่ออกจากตัว ต้นไผ่ยอมลุกออกแต่ก็โน้มหน้าเข้าหาเพียวใกล้ๆ

 

"ฉันธุระแปบเดียว...เดี๋ยวมาต่อ" 

 

ต้นไผ่ว่าพลางเอานิ้วแตะจมูกเพียวเหมือนเล่นจมูกแมวน้อยก่อนจะยืนขึ้นจัดตัวเองให้เรียบร้อยแล้วเดินออกไปจากห้อง 

 

เพียวอดเขินหน้าแดงไม่ได้เมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอไปตามแรงปรารถนาของเขา ป่านนี้ต้นไผ่คงได้ใจ จะทำอะไรเขาเมื่อไหร่ก็ได้ ต้องโทษใจของเขา ที่มันไม่เคยเกลียดอีกคนได้จริงๆ

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

มันจะหวานก็ไม่หวาน หวานปนขม😄

ความคิดเห็น