เจ้าหญิงดอกไม้ - บุษบากร
email-icon facebook-icon Twitter-icon

ฝากติดตามผลงานของ "เจ้าหญิงดอกไม้" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของรีดทุกคนด้วยนะคะ ^^ (ดูนิยายเรื่องอื่น ๆ คลิกที่รูปโปรไฟล์ได้เลยน้า)

ชื่อตอน : CHAPTER 1 50% Internship

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.8k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2563 12:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER 1 50% Internship
แบบอักษร

INGDAW PART :

6.30 น.

และแล้ววันนี้ก็มาถึง วันฝึกงานวันแรก! ขอให้วันนี้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีเถอะ

"ดาวสายแล้วลูก" เสียงคุณยายออกมาจากห้องครัว

"แม่คะยายคะ หนูไปก่อนน้าา~"

ฉันรีบวิ่งออกมาจากร้าน ในมือข้างขวาถือกระเป๋าตังค์ใบเล็ก สแขนสะพานกระเป๋า ส่วนปากก็คาบขนมปังอยู่ในมือ

แฮ่กๆ~

ฉันวิ่งมาที่ป้ายรถเมล์ใกล้บ้าน ตอนนี้เต็มไปด้วยผู้คน เหล่าคนวัยทำงานและวัยเรียนที่กำลังยืนรอรถโดยสารประจำทาง เอ้ะ นั่นไง สายที่ฉันจะขึ้น! พอมาถึงป้าย รถเมล์ก็มาทันที แต่สุดท้ายก็โดนคนอื่นเบียดจนขึ้นเป็นคนสุดท้าย TT

วันนี้วันจันทร์ เป็นเรื่องปกติที่รถต้องติด กรุงเทพ ชีวิตดีๆที่ลงตัวสุดๆไปเลย ฉันเลยต้องออกจากบ้านหกโมงครึ่ง ถึงแม้ที่บริษัทจะเข้างานแปดโมงเช้าก็ตาม เราควรต้องเผื่อเวลา และที่สำคัญ เป็นวันแรกของการฝึกงานด้วย ไม่ควรไปสายเด็ดขาด โดยยายกับแม่ย้ำทั้งคืน!

ระหว่างที่รถติดไฟแดง ก็มองออกไปนอกรถ ชอบการที่ได้มองอะไรข้าวทางแบบนี้ โชคดีที่ก่อนหน้านี้มีเด็กผู้ชายมัธยมปลายลงพอดี ฉันเลยได้นั่ง สบายหน่อย คิกๆ

หืม แต่ภาพตรงหน้านี่สิ...เดี๋ยวนี้ เขาจูบกันกลางวันแสกๆ ไม่อายฟ้าดินเลยหรอ น่าเกลียดชะมัด ฉันไม่เห็นหน้าผู้ชายเพราะเขายืนหันหลัง แต่ผู้หญิงนี่สิ

"อ๊ายย แกนั่นใช่เจนนี่ป่ะ นางแบบที่ชอบถ่ายแบบลงนิตยสารเซ็กซี่อ่ะ"

"ใช่ๆ ที่ชอบแสดงละครบทนางร้ายด้วยป่ะ"

"เขาจูบกับใคครอ่ะแก ขนาดดูด้านหลังยังหล่อเลยว่ะ"

"กรี๊ดด ดูดดื่มมาก เขินน"

เสียงจากนักศึกษาที่ขึ้นรถเมล์คันเดียวกับฉันพูดขึ้น...กลายเป็นชื่นชมส่ะงั้น เห้อ คนเราก็นะ

 

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป

 

รถเมล์มาจอดหน้าป้ายรถเมล์ที่อยู่ข้างๆ บริษัทอย่างเฉียดฉิว! เจ็ดโมงสามสิบนาที! กรี๊ดด ยังทัน ยังมีเวลา ฉันจัดการแต่งกายของตัวเองให้เรียบร้อย จัดแว่นให้เข้าที่ก่อนที่จะเดินเข้าไปในบริษัทผลิตและนำเข้าซุปเปอร์คาร์สุดหรู

"สวัสดีค่ะ^^" ฉันยกมือไหว้เพื่อทักทาย ตั้งแต่ลุงยาม แม่บ้าน จนมาถึงพี่ที่เค้าท์เตอร์ประชาสัมพันธ์

"น้องอิงดาวที่มาฝึกงานใช่มั้ยคะ"

"เอ่อ ใช่ค่ะ"

"พี่ชื่อภัทรลดานะคะ เรียกพี่ภัทรก็ได้"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่ภัทร^^"

"จ่ะ ตามพี่มาเลย พี่จะพาไปที่แผนกบัญชี"

โอโห ยังไม่ทันแนะนำตัว พี่เขาก็รู้จักฉันก่อนอีก

"ลิฟต์ 6 ตัวนี้สำหรับพนักงานนะคะ ส่วนลิฟต์ตัวที่ 7 ห้ามใช้เด็ดขาด"

"ทำไมหรอคะ"

"มันเป็นลิฟต์สำหรับบอสเท่านั้นค่ะ บอสจะไม่ใฃ้ลิฟต์รวมกับพวกเราเด็กขาด"

"อ๋ออ...โอเคค่ะ" บอสหรอ บอสที่แปลว่าเจ้านาย หรือท่านประธานใช่ไหม เขาเป็นโรคติดต่อหรอถึงใช้ลิฟต์ร่วมกับคคอื่นไม่ได้ - - ใครๆก็ต้องสงสัย

พี่ภัทรพาชั้นขึ้นลิฟต์มาชั้น 15 เดี๋ยวนะ อาคารนี้มีทั้งหมด 30 ชั้น!!!

"ชั้น 15 คือชั้นของแผนกบัญชีนะ เวลามาทำงานก็ตรงมาชั้นนี้เลย ส่วนชั้น 30 ห้ามขึ้นไปเด็ดขาด ถ้าไม่มีเรื่องจำเป็น"

"รับทราบค่ะ"

หลังจากนั้นพี่ภัทรก็พาฉันไปที่แผนกทันที ใหญ่มาก ชั้นละแผนกแน่ๆ

"เจ้สวย ฉันพาเด็กฝึกงานมาส่ง"

"อ้อออ น้อง...น้องอะไรนะ" เจ้สวย แต้พี่เขาก็สวยสมชื่อจริงๆ อายุน่าจะสามสิพอัพแล้วแต่ยังสวยหุ่นดีอยู่เลย น่าจะเป็นหัวหน้าแผนกด้วยนะ สังเกตจากป้ายที่ห้อยคออยู่ ใส่แว่นแล้วมองชัดมันดีแบบนี้

"อิงดาวค่ะ^^"

"สวัสดีจ้ะน้อวอิงดาว พี่ชื่อสวยนะ หรือจะเรียกเจ้ เจ้สวย หรืแพี่สวย สุดสวยอะไรก็ได้จ่ะ ตามที่น้องถนัด คิกๆ พี่เป็นหัวแผนกบัญชี"

"ค่ะ แห่ะๆ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่สวย^^"

พี่สวยพาฉันไปแนะนำกับทุกคนในแผนก ก่อนจะพาฉันไปที่โต๊ะ ทุกคนน่ารัก ดูเป็นกันเองหมดเลย แต่ก็มีพี่บางคนที่ดฟุแล้วไม่น่าจะชอบฉันสักเท่าไหร่นะ มองดหยียดตั้วแต่หัวจรดเท้า แต่ฉันชินสายตายแบบนี้แล้วแหละ เราจะไปสนใจหรือให้ค่ากับคนประเภทนี้ทำไม

"อันนี้โต๊ะทำงานของหนูนะลูก เจ้ต้องไปประชุมละ บอสมาแล้ว ยัยพรีม เจ้ฝากสอนงานน้อวด้วย!"

"ได้เลยเจ้~"

พี่พรีมที่นั่งถัดจากโต๊ะฉันพูดขึ้น ก่อนที่พี่สวยจะรีบเดินเข้าไปเอาเอกสารในห้องและเดินออกมาเตรียมตัวไปประชุม

"ทุกคน ฉันสวยยัง!!"

"สวยเจ้สวย!!"

"ผมให้ผ่าน ไปอ่อยบอสโลด"

"บอสต้องให้งบเราแน่ๆ อ้อนเยอะๆนะเจ้!"

ฉันกำลังยืนงง หรือง่ายๆก็คือยืนทำหน้าเอ๋ออยู่กับโต๊ะ บทสนทนาของพนักงานที่นี่ มันดูแปลกๆ เนอะ

"สวัสดีจ้ะน้องดาวพี่ชื่อพรีมน้าา"

"สวัสดีค่ะพี่พรีม^^" พยักที่นี่ทเขาคัดเลือกหน้าตารึเปบ่า หน้าตาดีกันหมดเลย ยกเว้นฉันเนี่ยแหละ

"ไม่ต้องงงนะจ้ะ พนักงานที่นี่เป็นแบบนี้แหละ นานๆทีบอสจะมาไทย มาทีนึงพสกเราทุกคนก็ต้องจัดเต็มกันหน่อย คิกๆ"

"แหมม ยัยพรีม จัดเต็มไปเขาก็ไม่ได้มาเจอพวกเราหรอกย่ะ" พี่ที่อยู่ข้างหน้าพูดขัด

"ถึงบอสไม่มา ฉันก็สวยทุกวันอยู่แล้วป่ะ ชิส์ มาๆน้องดาว นั่งลูกนั่ง เดี๋ยวพี่สอนงานให้"

พี่พรีมเริ่มสอนงานฉันทันที มีแต่ตัวเลขหลักล้านทั้งนั้นเลย ของชอบ!!! ให้ทำทั้งวันยังได้ ฮึบ ว่าแล้วก็ตั้งใจทำงานต่อ

เวลาผ่านไปสักพัก

"เจ้กลับมาแล้ววว~"

"โอโห เจ้ แน่ใจว่าไปประชุม"

"ประชุมแบบสองต่อสองป่ะ คิกๆ"

เสียงฮือฮาจากพี่ในแผนกทำให้ฉันต้องละสายตาจากตัวเลขในหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปที่ต้นเสียง

โอโห...

"0_0"

ฉันอึ้งกับภาพตรงหน้า พี่สวยเดินโซซัดโซกลมา แต่ยังสวยเหมือนเดิม ถึงแม้ผมเผ้าจะยุ่งเหยิวนิดหน่อย แต่ก็สามารถกลบความสวยของพี่เขาไปได้ แต่พี่เขาไปทำอะไรมา

"น้องดาวไม่ต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น ฮ่าๆ"

"เอ่อ..." นี่ฉันเผลอทำหน้าเอ๋อๆออกไปอีกแล้วใช่มั้ย

"เจ้เราเป็นตัวแทนของแผนกไปประชุมเรื่องเพิ่มงบประมาณในการทำกิตกรรมและโครงการต่างๆในแผนก ต้องแย่วกับแผนกๆอื่นๆด้วย"

"อ๋อ"

"แผนกไหนนำเสนอผลงาน...แบะนำเสนอตัวเองได้ดีที่สุดก็จะได้ประชุมสองต่อสองกับบอส!"

"ประชุมสองต่อสองหรอคะ?" มันต่างกับประชุมปกติยังไงอ่ะ

"หนูยังเด็ก อย่ารู้เรื่องเลยลูก คิกๆ"

อะอ้าว...ทำให้ฉันอยากรู้แต่ก็ไม่บอกความจริง เห้อช่างเถอะ สนใจงานดีกว่า ฉันทำงานที่ได้รับมอบหมายจนถึงเวลาพักเที่ยง พี่พรีมก็ชวนฉันไปกินข้าวพร้อมกัน ตอนนี้เริ่มจำชื่อพี่ในแผนกได้แล้ว จำเฉพาะคนที่อยากจำอ่ะเนอะ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงเวลาเลิกงาน ห้าโมงเย็น!

"น้องดาวกลับไงจ้ะ"

"กลับรถเมล์ค่ะพี่พรีม"

"โอเค กลับบ้านดีๆนะ พี่ไปละ แฟนมารับแล้ว บายจ้า~" พี่พูดโบกไม้โบกมือให้ฉันก็จะซ้อนมอไซค์ไปกลับแฟนของพี่เขา เท่จัง ขับบิ๊กไบค์ด้วย

ชีวิตนี้ก็คงไม่มีผู้ชายขับรถมารับมาส่งอ่ะเนอะ เฉิ่มขนาดนี้ใครเขาจะลดตัวมาจีบแกอิวดาว

เห้อ กลับบ้านดีกว่า ฉันล้วงกระเป๋าตังค์ออกจากกระเป๋าเพื่อเตรียมเหรียญไว้จ่ายค่ารถเมล์ แต่ไม่พบ

กระเป๋าหาย!!!!

ไม่สิ ต้องลืมกระเป๋าไว้ที่โต๊ะแน่ๆ

ฉันเลยรีบวิ่งเข้ามาในบริษัทอีกครั้ง ในขณะที่ตอนนี้เริ่มไม่มีพนักงานแล้ว บริษัทฉันเราไม่มีทำโอที เพราะเงินเดือนทุกคนเยอะอยู่แล้ว อีกเหตุผลนึงคือ บอสไม่อยากให้ทุกคนทำงานจนเหนื่อยไม่มีเวลาพักผ่อน...ดีจัง มีบอสใจดีเป็นห่วงพนักงานด้วย

"หนูไปไหนลูก ลุงจะปิดไฟแล้วนะ!"

"แฮ่กๆ เดี๋ยวลุง หนูลืมของที่ชั้น 15 รอหนูก่อนนะ"

ฉันรีบบอกลุงรปภ. ก่อนจะกดลิฟต์ขึ้นไปฉัน 15 ทันที

ติ้ง~

ประตูลิฟต์เปิดออกพร้อมกับฉันที่ก้าวออกมา

ทั้วแผนกไม่มีคนอยู่เลยสักคน มีเพียงความมืดเท่านั้น ลุงรีบปิดไฟทำไมเนี่ย!

เอ๊ะ นั่นใครยืนอยู่ในห้องประชุมย่อยของแผนก....

มันเป็นเงาดำๆ ยืนหันหลังให้ฉัน เงาดำหยิบของที่อยู่บนโต๊ะ หรือจะเป็นขโมย! คิดได้ดังนั้นฉันก็รีบหยิบแฟ้มหนาจึ้นมากอดไว้ หมายจะทุบมัน ค่อยๆย่องเข้าไปทีละนืด จนอยู่ด้านหลัง

ตายส่ะเถอะไอขโมย!

พรึ่บ~

"เห้ยยย!!"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น