facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

ตอนพิเศษ หนึ่งวันในโลกแห่งความฝัน 2

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ หนึ่งวันในโลกแห่งความฝัน 2

คำค้น : ตอนพิเศษ หนึ่งวันในโลกแห่งความฝัน 2

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2562 22:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ หนึ่งวันในโลกแห่งความฝัน 2
แบบอักษร

“มาคุง ตอนเย็นว่าง....” 

เสียงของพี่คานะดังมาจากข้างหลังของผมก่อนที่เธอจะเห็นผมทั้งสองคนกำลังทะเลาะกันอย่างแรงจนมือของทั้งสองคนจับมีดก่อนจะหันมาเจอคานะ 

“พี่...” 

“...คานะ” 

คานะถอยหลังไปเล็กน้อยก่อนจะล้มลงไปกับพื้น 

“ทำไม มาคุงถึงมีสองคน” 

ตัวผมทั้งสองคนค่อยๆหันหน้ามามองพี่คานะก่อนที่ผมจะผลักมาโคโตะออกไปและรีบวิ่งไปดูอาการพี่คานะทันที 

“พี่คานะไม่เป็นอะไรนะ” 

“หลบไป” 

มาโคโตะเข้ามาผลักตัวผมออกไปก่อนที่มาโคโตะจะอุ้มพี่คานะกลับไปที่เตียง แต่ว่านั้นก็ทำให้ผมแอบน้อยใจนิด 

“พี่คานะ ไม่ได้นะกลับไปนอนเตียวเดี๋ยวนี้” 

คานะค่อยๆเอาหัวของตัวเองเข้าไปแนบที่อกของมาโคโตะก่อนจะหลับตาลงช้าๆ 

“อุ่นจัง นี่หรอร่างกายของมาโคโตะ” 

ผมที่ดูอยู่ห่างๆนิ่งไปสักพักก่อนที่จะเดินออกไปจากบ้าน แต่ว่าวินาทีที่ผมก้าวขาออกจากบ้านก็ได้มีลูกธนูปักลงมีที่พื้นจำนวนมาก ผมกระโดดหลบและก็มีลำแสงบางอย่างผ่านหน้าผมไปด้วยความเร็ว 

ลูกกระสุนจำนวนมากผ่านตัวของผมไปก่อนที่ผมจะหันไปก็พบกับมาโคโตะที่หันปืนมาทางผม ปลายปืนเป็นใบมีดที่คล้ายกับดาบ 

“นี่นาย” 

“อะไรกันสีหน้าแบบนั้น คนเขามาช่วยไม่มีขอบคุณกันเลยรึไง” 

ผมหันหน้ากลับไปหาที่มาของลูกธนูก่อนจะพบกับชายผมสีขาวลอยอยู่กลางอากาศและมีปีกทั้งสองข้างอยู่ข้างหลัง ปีกทั้งสองข้างนั้นถูกจับมารวมกับกันเป็นธนูก่อนจะเล็งมาที่ผมอีกครั้ง 

ผมยื่นมือออกไปข้างหน้าเล็กน้อยก่อนจะมีธนูปรากฏออกมาพร้อมกับลูกธนู ผมเล็งลูกธนูไปที่ชายคนนั้นก่อนจะพูดออกมา 

“ I am the bone of my sword...” 

“ I am the bone of my sword...” 

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ผมหันกลับมองที่มาของเสียงก็เสียงนั้นจะดังขึ้นอีกครั้ง 

“So as I pray, Unlimited Lost Works” 

“ท่านั้นมัน” 

ผมกระโดดหลบออกมาก่อนที่ลูกกระสุนจะพุ่งเข้าสู่ตัวของชายผมสีขาว แต่ว่ามันก็ไม่ทำให้เกิดบาดแผลเลย 

คิดสิ  

คิดสิ 

คิดสิ 

““So as I pray, Unlimited Blade Works” 

ผมตะโกนสุดเสียงก่อนที่พื้นตรงนั้นจะระเบิดออกและปรากฏดินแดนต่างมิติที่ล้วนเต็มไปด้วยอาวุธมากมายไม่ว่าจะเป็นหอกของสกาฮะ ดาบของเซเบอร์ ดาบของมิสเทอร์เรีย อาวุธของเมดูซ่า แคสเตอร์ เบอร์เซอร์เกอร์ และดาบอีกมากมายพื้นรอบนั้นเต็มไปหิมะ 

“พวกนายเคยเห็ยรึยัง โลกของฉันโลกที่ฉันสร้าง มันแตกต่างจากเอมิยะ ชิโร่ใช่มั้ยละ” 

ผมหันกลับไปมองมาโคโตะก่อนจะพูดออกมา 

“น่าขำ ทั้งทีนายกลับฉันเป็นคนเดียวกันแต่ว่าพี่คานะกับสนใจนายมากกว่าฉัน” 

ผมพึมพำคนเดียวเบาๆก่อนที่จะพุ่งตัวเข้าไปหาชายผมสีขาวที่กำลังเล็งธนูมาที่ผม เมื่อทันใดที่ลูกธนูนั้นถูกปลายออกมาก็ได้มีโล่สีเขียวเข้ามากันให้ผม 

“โล่อากาศ!” 

เสียงของมาโคโตะดังขึ้นมา ผมหมุนตัวหลบลูกธนูแต่ว่าตัวเองก็พลาดตกลงไปข้างล่าง แต่ว่าโล่อากาศนั้นออกมาพอดี 

ผมเหยียบโลกอากาศและพุ่งตัวไป มือของวางปลายไร้ซึ่งอาวุธ ผมใช้มือของตัวเองสะบัดไปข้างหน้าก่อนจะมีหอกสีแดงลอยขึ้นมาและพุ่งใส่ชายผมสีขาวคนนั้นนับไม่ถ้วน 

“เก โบลก์” 

หแกสีแดงขึ้นมานับไม่ถ้วนและพุ่งเข้าใส่ชายผมขาว  

“มาโคโตะ ตอนนี้แหละ” 

ดาบสีแดงปรากฏออกมาอีกครั้งก่อนที่จะฟาดให้ชายผมขาว 

“เอนูมา เอลิส” 

ลำแสงสีแดงถูกปล่อยออกไปแต่ว่าวินาทีนั้นผมก็ต้องตกใจเพราะว่าปีกของชายผมสีขาวมารวมกันเป็นลูกธนูและยิงพลังสวนกลับมา ตัวผมที่โดนพลังนั้นเต็มๆก็ได้กระเด็นออกไปก่อนจะมีคนมารับตัวผมไว้ 

“ไม่เป็นไรนะ มาคุง” 

“พี่คานะ พี่เข้ามาได้ยังไง” 

คานะเงียบไปสักพักและค่อยๆวางผมลงกับพื้นอย่างอ่อนโยนและเข้ามากอดผมอย่างแน่น ผมมีน้ำตาออกมาเล็กน้อย 

ความรู้สึก 

...นี่มันอะไรกัน 

ทำไม... 

ทำถึงชวนให้คิดถึง... 

เหมือนกับว่า... 

เราต้องการสิ่งนี้ตลอด 

...เราอยากไปสิ่งนี้ 

“อุ่นจัง...อยากอยู่นานๆ” 

“ก็ได้นะ แต่ว่าคงจะต้องจบเรื่องก่อน” 

วินาทีนั้นผมรู้สึกได้ถึงพลังบางอย่าง ผมหันไปมองรอบๆก็พบกับสิ่งของดำๆที่รูปวงกลมก่อนมันจะมีหนามออกมา ผมที่เห็นรู้สึกไม่ดีทันทีก่อนที่ผมเห็นว่ามันขึ้นมาต้องผมอยู่ประมาณ4อันได้ 

“พี่คานะ” 

ผมผลักพี่คานะออกไปก่อนที่มันจะระเบิดออกและทิ่มแทงตัวผม  

“พลังมัน หายไปหมด ไม่มีแรงเลย ขยับตัวไม่ได้” 

ชายผมขาวยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา 

“หนามพวกนั้นมันจะดูดพลังชีวิตของคนที่โดนมัน ซึ่งนายโดนไปมันก็จะดูดพลังชีวิตไปจนหมด” 

ชายผมสีขาวยิ้มออกมาอีกครั้งก่อนจะดึงตัวพี่คานะไป แขนของที่คานะที่กำลังกำมือของผมไว้แน่นก็ค่อยๆถูกดึงออกไปช้าๆ 

“พะ...พี่...ครับ” 

ผมพยายามจะขยับตัวอยู่หลายครั้งแต่ว่าก็มาสามารถขยับได้เลย 

“แก!” 

มาโคโตะดึงดาบกุหลาบออกมาก่อนที่จะพุ่งตัวเข้าไปฟันชายผมขาวแต่ว่าวินาทีนั้นมือของมาโคโตะก็ค่อยๆสลายหายไป 

“นี่ตัวฉัน อย่าบอกนะว่า” 

“พี่...คานะ...” 

เสียงของผมค่อยๆเบาลง ในหัวของคานะได้ยินแต่เสียงหัวใจของมาโคโตะ แต่ว่าวินาทีนั้นก็ได้เกิดระเบิดขึ้นและเผยให้เห็นร่างของเด็กหนุ่มผมสีขาวที่ค่อยๆยืนขึ้น 

“แกกล้าดียังไง มาจับตัวพี่คานะ” 

เสียงของผมค่อยๆเบาลงทุกครั้งแต่ว่าก็ไม่คิดจะแพ้ ถึงแม้ว่าตัวเองจะต้องตายก็ตาม ชายผมสีขาวที่จับตัวพี่คานะอยู่ตกใจเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกตัวอีกทีผมก็ไปอยู่ที่หน้าแล้ว 

“บ้าน่า...” 

ผมเตะเข้าที่หน้าของชายคนนั้นและช่วยพี่คานะออกมาได้แต่ว่าแรงของผมก็ไม่มีแล้ว 

แต่ว่า 

“รับไปซะ” 

ดาบสีดำของผมที่ไม่ได้ใช้มันตั้งนั้นปักเข้าที่ตัวของชายคนนั้นแต่ว่าปีกของชายคนนั้นก็แทงทะลุตัวของผม ทำให้ผมค่อยๆตกลงสู่พื้นดิน ร่างของมาโคโตะค่อยๆสลายหายไปจนผมส่วนตัวผมก็นอนจมกองเลือดกับพื้น 

“มาคุง อย่าทิ้งพี่ไปนะ” 

ตัวผมที่อยู่ในอ้อมกอดของคานะผู้เป็นพี่สาวของตน ผมค่อยๆยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้กับพี่คานะ 

“มาคุง ไม่นะ” 

ผมยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะทิ้งน้ำหนักลงที่ตัวของคานะ คานะที่สัมผัสได้ถึงการจากไปของน้องชายก็ค่อยๆร้องไห้ออกมาก่อนจะลูบที่หน้าของมาโคโตะเบาๆ 

เร็วๆนี้(danmachiอย่างเดียวนะ Date a live ไม่เกี่ยว555 เอารูปมาใส่เล่นๆ) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว