ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อาการคนหึง(เบาๆ)

ชื่อตอน : อาการคนหึง(เบาๆ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 28 มิ.ย. 2562 21:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อาการคนหึง(เบาๆ)
แบบอักษร

เพียวรู้สึกตัวขึ้นเมื่อแสงยามเช้าทะลุผ่านช่องกระจกเข้ามากระทบที่เปลือกตาจนต้องขยับเพื่อปรับตาให้เข้ากับแสง เพียวมองคนที่กอดตัวเองไว้ในอก ก่อนจะลอบถอนหายใจมองทางที่จะเอาตัวเองออกไปจากอ้อมแขนอึดอัดนี้ เพียวค่อยๆพาตัวเองออกจากวงแขนของต้นไผ่ให้เบาที่สุดก่อนจะลุกไปอาบน้ำ ต้นไผ่ลืมตาขึ้นมองไปที่ห้องน้ำที่มีเพียวกำลังอาบน้ำอยู่ในนั้นต้นไผ่ยกยิ้มมุมปาก

.

 

.

 

.

เพียวหันหลังอาบน้ำอยู่ใต้ฝักบัว มือเรียวลูบไปทั่วร่างกายทำความสะอาดช้าๆ ทำให้คนที่ยืนมองจากด้านหลังมองภาพนั้นอย่างเพลินตา 

 

จุ๊ฟ

 

"อ่ะ! ไผ่!!" เพียวสะดุ้งร้องก่อนจะปลีกตัวออกมาจากไผ่แต่ต้นไผ่กลับดึงตัวกอดไว้ไม่ให้หนีห่าง

 

"ปล่อย"

 

จุ๊ฟ!

 

"นี่!...ปล่อยนะไผ่" เพียวดิ้นขืนกายออกจากอ้อมแขนแกร่งแต่ก็ยังถูกรัดไว้แน่น

 

"ทำไม...อยู่ใกล้ฉันมันจะตายรึไง" ต้นไผ่ถามพลางมองหน้าเพียวที่เมินหน้าหนีเขา

 

"....."

 

"เป็นอะไร...หลบตาฉันเป็นอะไร" ต้นไผ่ถาม

 

"ไม่ได้เป็นอะไร...ออกไปได้แล้วจะอาบน้ำ" เพียวว่าพลางดันตัวต้นไผ่ออกไป

 

"ฉันจะอาบด้วย!"

 

"จะบ้าเหรอ!"

 

"บ้าอะไร...ทำไมอายเหรอ..ก็เห็นมาหมดแล้วทั้งนั้นไม่เห็นต้องอายเลย" ต้นไผ่บอกหน้าตายในขณะที่เพียวทำปากเหวอก่อนจะหันหลังใส่ต้นไผ่เพื่อหนีหน้าเขา

 

"หึหึ" ต้นไผ่หัวเราะในลำคอก่อนจะลากมือไปตามตัวของเพียวตั้งแต่ปลายแขนขึ้นมาที่ต้นคอทำเอาเพียวขนลุกซู่ไม่น้อย

 

"อือ..ออ" เพียวหลับตาแน่นกำมือตัวเองเพื่อกดความรู้สึกในตอนนี้ก่อนจะตั้งสติแล้วผละตัวออก

 

"ผมอาบเสร็จแล้ว...คุณอาบต่อเลยละกัน" 

 

เพียวว่าก่อนจะเดินเร็วผ่านต้นไผ่ไปแล้วหยิบผ้าขนหนูพันร่างกายส่วนล่างแล้วรีบเดินออกมาจากห้องน้ำ ต้นไผ่ถอนหายใจแรงก่อนจะสะบัดหน้าอย่างไม่พอใจที่ไม่ได้สิ่งที่ต้องการจากเพียว 

 

เพียวแต่งตัวด้วยเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสีขาว สูทสีฟ้าสดใสก่อนจะเซทผมให้ตัวเองเล็กน้อย เพียวกลับหลังหันมาเห็นต้นไผ่ยืนอยู่ก็ชะงักถอยหลังไปเล็กน้อย ต้นไผ่มองอย่างพอใจกับร่างบางตรงหน้า ก่อนจะยื่นหน้าไปหาเพียวใกล้ๆเพียวก็ย่นคอหนี

 

"ฉันว่าหน้านายมันซีดๆไปนะ"

 

"?" 

 

เพียวทำหน้างงก่อนจะเบิกตาโพรงเมื่อต้นไผ่ประกบปากลงมาแนบกับปากของเขาอย่างดูดื่มอีกทั้งยังช้อนคอให้เขาเงยรับจูบอย่างเต็มที่อีกด้วย

 

จ๊วฟ!

 

"ที่นี้ค่อยดูมีสีหน่อย" 

 

ต้นไผ่พูดก่อนจะยิ้มใจละลายส่งไป เพียวได้สติก็เอามือจับปากตัวเองกับมองหน้าต้นไผ่สลับกัน ก่อนจะเขินหน้าแดงหูแดงแล้ววิ่งออกไปจากห้อง

 

"หึหึ" ต้นไผ่หัวเราะพลางส่ายหน้าให้กับเพียว แบบลืมใจไปว่าตัวเองคิดอะไรอยู่

.

 

.

 

.

 

"อ้าวเพียวลงมาแล้วเหรอลูก"

 

"ครับแม่" 

 

"มากินข้าวก่อนสิ แล้วนี่ตาไผ่ยังไม่คื่นอีกเหรอ?...แม่ไปตามหน่อยดีกว่า" นางสุภางค์ถามเมื่อเห็นต้นไผ่ยังไม่ลงมา

 

"เอ่อ..แม่ครับคือไผ่ตื่นแล้วครับน่าจะกำลังแต่งตัวอยู่" เพียวบอก

 

"อ่อ...งั้นเหรองั้นเพียวกินข้าวก่อนเถอะลูก แล้วนี่จะไปทำงานเหรอ...ไหวแล้วใช่มั้ย?" นางสุภางค์ถามด้วยความเป็นห่วง

 

"ไหวครับ...ผมทิ้งงานมานานแล้วต้องรีบไปสะสางให้เสร็จสักที" เพียวบอกแววตานั้นก็มีความเศร้าผสมอยู่แต่ไม่มีใครทันเห็น 

 

"อ่ะนั้นตาไผ่ลงมาพอดี ไผ่มากินข้าวก่อนลูกมา" 

 

ฟอดด...ฟอดด 

 

"แค่หอมแก้มแม่ก็อิ่มไม่ต้องกินข้าวแล้วครับ" ต้นไผ่ว่าพลางทำให้ผู้เป็นแม่ยิ้มแก้มปริ

 

"ปากหวานนะ...แล้วนี้ไปทำงานเหมือนกันใช่มั้น...เพียวไปพร้อมน้องเลยสิลูก...จะได้ไม่ต้องขับรถเองยังไงก็ไปบริษัทเหมือนกันอยู่แล้ว" นางสุภางค์บอก

 

"เอ่อ...คือผมว่าผมเอารถไปเองดีกว่าครับ..อีกอย่างผมต้องไปพบลูกค้าข้างนอกอีกไปกับไผ่คงไม่สะดวก"

 

"แต่ผมสะดวกครับแม่...วันนี้เท่าที่ผมเช็คดูพี่เพียวก็ไม่มีนัดกับลูกค้าสักหน่อยแต่ถึงมีก็เอาผมไปด้วยถือว่าไปเรียนรู้งาน" ต้นไผ่บอกจึงทำให้ผู้เป็นแม่เห็นดีเห็นงงามด้วย

 

"นั้นสิเพียว...แม่ว่าไปกับไผ่เถอะ..นะ" 

 

"เอ่อ...ครับ" เมื่อปฏิเสธไม่ได้เพียวจึงจำต้องยอมรับเช่นนั้น ก่อนที่ทั้งสองจะขึ้นรถไปทำงานด้วยกัน

 

.

 

 

.

บนรถ 

 

"คิดจะหนีฉันเหรอ" เมื่อขึ้นมาอยู่บนรถกันสองคน ต้นไผ่จึงพูดขึ้น

 

"....." 

 

"เพียวตอบ!" เมื่อเพียวไม่ตอบอีกทั้งยังเมินหน้าหนีเขาเขาจึงเค้นเสียงบังคับอีกคนพร้อมกับจับต้นแขนอีกคน

 

"....หื้ออ...." 

 

"ให้ตอบไม่ได้ให้ถอนหายใจ" ต้นไผ่ว่า

 

"รีบไปเถอะเดี๋ยวจะสาย" 

 

เพียวเลี่ยงไปพูดอย่างอื่นพลางกอดอกหันหน้ามองหน้าต่างต่อไป ต้นไผ่จึงเก็บความไม่พอใจไว้ก่อนแล้วคิดว่าค่อยเอาคืนทีหลัง

.

 

.

 

.

 

เพียวและต้นไผ่เดินเข้าบริษัทมาพร้อมกันไม่นานนักชินวุฒิอดีตเลขาของเพียวก็รี่ตรงเข้ามาหาเพียวพร้อมกับแสดงอาการดีใจจนออกนอกหน้า

 

"คุณเพียว..คุณเพียวมาทำงานแล้วเหรอครับ...คุณเพียวหายไปนานเลยนะครับ..ผมเป็นห่วงแทบแย่กลัวคนเพียวจะเป็นอะไร" 

 

ชินวุฒิพูดพร้อมกับจับมือของเพียวขึ้นมาด้วยทำให้ต้นไผ้ทำหน้าไม่พอใจ จิกสายตามองชินวุฒิด้วยความไม่พอใจ แต่ชินวุฒิไม่ได้สนใจเพราะสนใจเพียวมากกว่า

 

"ถ้าอีก1นาทีนายยังไม่เข้าห้องนายเจอดีแน่" เมื่อทำอะไรชินไม่ได้ต้นไผ่จึงหันมาขู่เพียวแทน ก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเองไป

 

"เอ่อ...คุณชินปล่อยมือผมก่อนก็ได้ครับ" เพียวพูดอย่างมีมารยาท 

 

"โอ...ขอโทษครับ" ชินวุฒิยอมปล่อยมือแม้ว่าจะเสียดายมากก็ตาม

 

"แล้วคุณเพียวหายไปไหนมาเหรอครับ ไม่เข้าบริษัทเลยตั้งเป็นอาทิตย์...ผมเป็นห่วงคุณเพียวมากเลย"

 

"เอ่อ...ผมไม่สบายนิดหน่อยน่ะครับ...ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง" เพียวตอบเสียงนุ่มนวล

 

"คุณเพียวไม่สบายเหรอครับ...แล้วตอนนี้คุณเพียวไหวมั้ยครับ...ถ้าไม่ไหวผมว่าคุณเพียวกลับไปพักดีกว่านะครับอย่าฝืนเลยเดี๋ยวจะแย่..."

 

"เอ่อ...คุณชินครับ..ผมไม่เป็นอะไร..แล้วจริงๆครับ" เพียวเบรกถ้อยคำที่ชินวุฒิพูดออกมาเอาไว้แล้วตอบแบบฝืนยิ้มไป

 

"จะคุยกันอีกนานมั้ย...งานการไม่มีทำรึไง...คุณชินวุฒิ...คุณไม่มีงานทำใช่มั้ยผมจะได้ให้คุณเซ็นใบลาออกเลย" ต้นไผ่ที่นั่งวนอยู่ในห้องต้องถ่อออกมาด้านนอกเพื่อมาแยกเพียวกับชินวุฒิออกจากกัน

 

"ผมว่าคุณชินกลับไปทำงานเถอะครับ" เพียวบอก

 

"เอ่อ..ครับ...แต่ถ้าคุณเพียวไม่ไหวหรือต้องการอะไรบอกผมนะครับ...ผมเป็นห่วง" ยังไม่วายร่ำรา

 

"ไปได้แล้วคุณชินวุฒิ!" 

 

ต้นไผ่ไล่เสียงดุจนชินวุฒิยอมถอยไป ก่อนที่จะตรงเข้าไปฉุดแขนเพียวให้เดินเข้ามาในห้องแล้วเหวี่ยงไปที่โต๊ะ แล้วสาวเท้าเข้าหาเพียว

 

"เป็นห่วงเป็นไยกันเหลือเกินนะ!" เพียวถอนหายใจเฮือกเมื่อต้นไผ่หาเรื่องเขา

 

"คุณชินก็แค่เป็นห่วงในฐานะคนเคยเป็นเจ้านายกับลูกน้อง"

 

"เจ้านายลูกน้อง...หรือคู่นอนกันแน่!!" คำพูดของต้นไผ่ทำให้เพียวเดือดในอก

 

"ไม่มีใครเขาคิดสกปรกอย่างคุณหรอก!" เพียวว่าพลางผลักต้นไผ่ออกไปแล้วเดินไปยังโต๊ะของตัวเอง แต่ต้นไผ่ดึงมือของเพียวให้ร่างบางเซเข้ามาอยู่ในอกของตน

 

"สกปรก?...ถึงยังไงก็ได้ชื่อว่าเป็นผัวของนายละกัน...ฮึ!" 

 

ต้นไผ่ยิ้มมุมปากเพียวที่ตอบโต้อะไรไม่ได้ก็ผลักอกของอีกฝ่ายออกแล้วเดินไปกระแทกตัวนั่งลงกับเก้าอี้ของตน แล้วเอาเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะของตนมาอ่าน แต่ต้นไผ่ก็ยังมากวนไม่เลิก ต้นไผ่จับแฟ้มเอกสารที่อยู่ในมือของเพียวโยนทิ้งไปด้านหลัง

 

"เลิกกวนแล้วควรไปทำงาน" เพียวถึงแม้จะไม่พอใจแต่ก็พยายามพูดให้ปกติที่สุด

 

"งานฉันไม่มีฉันเคลียร์หมดแล้ว เหลือแต่ของนายนั้นแหละ" ต้นไผ่พูดพลางยิ้มยียวน

 

"ก็อย่ามากวนสิ จะได้ทำให้เสร็จ" 

 

เพียวว่าพลางถอนหายใจก้มหน้าหยิบเอกสารอันอื่นมาดู ต้นไผ่หรี่ตามองเพียวแล้วนั่งอยู่อย่างนั้น เพียวเบนสายตามองพลางสายหน้าเบาๆแล้วทำงานแบบไม่สนใจคนตรงหน้า

 

ก๊อกๆๆ

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ทั้งต้นไผ่และเพียวหันไปมอง

 

"ขออนุญาตค่ะ...มีแขกมาขอพบคุณเพียวค่ะ" 

 

"ใคร?" ต้นไผ่ถามอย่างรวดเร็วในขณะที่ต้นไผ่ได้แต่อ้าปากกำลังจะถาม

 

"เอ่อ...ไม่ทราบค่ะคุณเขาไม่ได้บอก" พนักงานหญิงบอก

 

"แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนเหรอครับ?" เพียวถาม

 

"ห้องรับรองค่ะคุณเพียว"

 

"เดี๋ยวผมไปครับ" เพียวบอกหญิงสาวไปก่อนจะลุกขึ้นเพื่อจะไปพบแขก

 

"ฉันไปด้วย!" ต้นไผ่บอก

 

"คุณจะไปทำไม...เขาเป็นแขกผมนะไม่ใช่แขกคุณ" 

 

เพียวบอกก่อนจะเดินผ่านหน้าต้นไผ่ไป ต้นไผ่ทำหน้าไม่พอใจเหมือนเด็กๆที่เพียวเอาแต่ขัดใจเขาตั้งแต่ปล่อยให้กลับมาที่บ้าน

 

.

.

.

 

"ขออนุญาตค่ะ...คุณเพียวมาแล้วค่ะ" พนักงานสาวบอกกับแขกที่นั่งอยู่ด้านในห้องรับรอง

 

"ขอโทษที่ต้องให้รอนะครับคุณ...วิท?" เพียวพูดกับแขกที่นั่งรอเขาก่อนจะมองแขกตรงหน้าตาค้างแล้วเอ่ยชื่อคนตรงหน้า

 

"เซอร์ไพรส์!!" วิทหรือวิทยาเพื่อนซี้เพื่อนรักของเพียวสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ทักทายเพียวเสียงดังก่อนทั้งคู่จะกอดกันด้วยความคิดถึง

 

"เป็นไงอึ้งตาค้างเลยล่ะสิ...ฉันหล่อขึ้นใช่มั้ยล่ะ" วิทยาว่าพลางยักคิ้วเสยผมด้านข้างแอคๆให้เพียว

 

"ยังหลงตัวเองเหมือนเดิม" เพียวว่าแล้วยิ้มไม่หุบจนคนแอบมองถึงกับตาลุกวาวด้วยความอิจฉา

 

"ทีเวลากับฉันทำหน้าเหมือนจะตาย!" ต้นไผ่ว่าพลางทุบกำแพงไปอย่างหมั่นไส้แล้วเดินผลุบผลับกลับห้องตนเอง

 

"แล้วนี่กลับมาจากอังกฤษตั้งแต่เมื่อไหร่อ่ะ?"

 

"เมื่อวานนี้เอง...นี่กลับมาก็มาหานายก่อนคนแรกเลยนะ" วิทยาบอกพร้อมรอยยิ้มจริงใจ 

 

"อื้ม...แล้วเป็นไงบ้างอยู่นู้นคงหิ้วสาวเช้ากลางวันเย็นเลยสิท่า" เพียวว่าอย่างหยอกล้อ

 

"ทำไมหึงเหรอจ้ะที่รัก...ไม่ต้องห่วงนะถึงเค้าจะมีคนอื่นแต่ในใจเค้ามีที่รักคนเดียว" วิทยาพูดขำๆกับเพื่อนรัก

 

"พูดไปใครได้ยินเขาเข้าใจผิดหมด" เพียวทำหน้าดุแต่ไม่จริงจังเพราะใบหน้ายังประดับด้วยรอยยิ้ม

 

"ใครที่ได้ยินเนี่ย...ใช่เด็กคนนั้นรึเปล่า" วิทยาพูดแล้วมองตาเพียว เพียวหลบตาหันหน้ามองไปทางอื่น 

 

"....."

 

"ใช่ใช่มั้ยล่ะ...ฉันอยากรู้ทำไมนายถึงรู้สึกชอบไอ้เด็กนั้นนัก...แต่ไม่ต้องบอกฉันรู้คำตอบเพราะนายเคยบอกฉันแล้ว...แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี" วิทยาว่าพลางตบบ่าเพื่อนแล้วเปลี่ยนเรื่องพูดเพราะสีหน้าของเพียวเริ่มเศร้าขึ้น

 

"ช่างมันเถอะ กลางวันนี้ว่างมั้ย...รองผู้บริหารอย่างนายพอจะมีเวลาไปกินข้าวกับฉันรึเปล่า?" วิทยาเอียงคอเริกคิ้วขึ้นถาม

 

"ก็ถ้ามีคนเลี้ยงฉันว่างก็ได้...โอ้ย!" เพียวตอบพร้อมรอยยิ้มแต่โดนวิทยาเคาะหัวเบาๆ

 

"ยังขี้งกเหมือนเดิม...ไปฉันเลี้ยงก็ได้" วิทยาว่าแต่เพียวก็ยังหัวเราะออก

 

"ฮ่าๆ...ดีมากๆนี้เดี๋ยวต้องจ่ายค่ายาด้วยนะ..หัวโนรึเปล่าเนี้ย" เพียวพูดไปหัวเราะไปขณะที่เดินออกจากห้องไปพร้อมกับวิทยา ทำให้พนักงานที่เห็นต่างซุบซิบกัน

 

"ฉันว่าแฟนคุณเพียวแน่เลย" 

 

"นั่นสิดูคุณเพียวเขายิ้มไม่หุบเลยนะ"

 

"แต่เขาก็เหมาะสมกันดีนะ...โอ๊ยยฉันจิ้นนนน"

 

คำซุบซิบนินทาของพนักงานในบริษัทก้องอยู่ในหูของต้นไผ่ที่ออกมาเห็นทั้งคู่เดินออกไปด้วยกัน ต้นไผ่มองด้วยสายตาไม่พอใจพลางกำหมัดแน่น แล้วเดินเหวี่ยงออกไป

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ไผ่หึงรึเปล่านร้าาาาาา

ความคิดเห็น