Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

26 วันนี้ไม่ต้องอ่านหนังสือนะครับ!!

ชื่อตอน : 26 วันนี้ไม่ต้องอ่านหนังสือนะครับ!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.8k

ความคิดเห็น : 57

ปรับปรุงล่าสุด : 26 มิ.ย. 2562 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
26 วันนี้ไม่ต้องอ่านหนังสือนะครับ!!
แบบอักษร

"ไปร้านที่รักกัน เพื่อนพี่รออยู่ที่นั่น" พอออกจากห้องเรียนมาผมก็ชวนพวกน้องๆทันที

"ค่ะ" น้องๆก็ตอบพร้อมกัน พอไม่มีคนเห็นต่างเราก็พากันเดินไปที่ลิฟต์

ตอนนี้คนเยอะมากเพราะอาจารย์เล่นปล่อยเด็กตรงเวลาพร้อมกันทั้งชั้น ส่วนมากมีแต่ผู้ชาย ผู้หญิงไม่เห็นเยอะเหมือนคณะผมเลย ผมเริ่มไม่ไว้ใจแล้วสิ ไม่ใช่ใม่ไว้ใจเมียตัวเองนะ ผมไม่ไว้ใจผู้ชายคณะนี้ต่างหาก ดูตอนนี้สิ พวกมันมองเมียผมจนมันจะเข้าสิงได้อยู่แล้ว

'ใครวะ น่ารักมาก'

'กูก็พึ่งเห็นพร้อมมึง..แต่ไอ้เทลมันกอดเอวอยู่ว่ะ'

'มันเลิกกับน้องแว่นแล้วหรอวะ..แต่คนนี้เด็ด เป็นกู กูก็เอา'

'มึง คนนั้นน่ารักชิบหาย คนที่ไอ้เทลกอดเอวอยู่นั้นอ่ะ'

'กูมองตั้งแต่น้องเขาออกจากห้องเรียนแล้ว..เด็กคณะเราหรอวะ'

'กูว่าไม่น่าจะใช่..เพราะน่ารักขนาดนี้เราต้องเคยเห็นสิ'

 

โว๊ยยยย ไอ้พวกเหี้ยนิ่ จะพูดถึงแฟนกูทำไมนักหนาวะ ก็พอรู้อยู่ว่าน้องน่ารัก แต่อยากให้น่ารักพอประมาณไม่ได้หรอ นี้เล่นน่ารักเกินหน้าเกินตาจนคนรอบข้างหันมาสนใจทั้งๆที่ผู้หญิงคนอื่นก็มีให้มอง

.

.

"น้องรรันตัวน้อยของพี่เจมาแล้ว"

"นางฟ้าของพี่มิค"

"ที่รักของพี่เวฟมานั่งนี้มา"

เหี้ยอะไรวะเนี้ย!! เข้ามาในร้านปุ๊บเสียไอ้เจไอ้มิคไอ้เวฟก็ดังขึ้นจนคนในร้านหันมามองพวกผม

"พวกมึงพูดเหี้ยอะไรปรึกษาสมองด้วย เดี่ยวกูถีบตกเก้าอี้เลยนิ จำไว้ด้วยว่าคนนี้เมียกู" พวกมันพากันทำหน้าเหว๋อใส่ทันทันทีที่ได้ยินผมพูด สวนคนอื่นๆในร้านก็พากันกรี๊ดวี๊ดว๊ายกันใหญ่ ไม่เว้นแม้แต่เพื่อนน้องทั้งสาม

"โอเคๆ พวกกูยอมแล้ว..น้องรรันกับเพื่อนๆกินอะไรดีเดี๋ยวพี่ไปสั่งให้" เสียงอ่อนเสียหวานกับเมียกูเหลือเกินนะเวฟ

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพวกหนูไปสั่งเองก็ได้ พวกพี่จะได้คุยกันด้วย ไม่ค่อยได้เจอกันเลยนิเดี๋ยวนี้..หนูขอไปสั่งน้ำก่อนนะ" ประโยคสุดท้ายน้องหันมาขอผม

"ปล่อยน้องบ้างไอ้เทลกูได้ข่าวว่ากอดเอวไว้ทั้งวันเดี๋ยวน้องก็ลำคาญ..เคาน์เตอร์อยู่ไกล้ๆมึงไม่ต้องกลัวน้องหาย ไม่มีใครกล้าทำอะไรน้องหรอก" ที่ไอ้มิคพูดก็มีเหตุผล ผมเลยปล่อยน้องให้ไปสั่งเมนูที่เคาน์เตอร์โดยมีสามสาวไปด้วย

ก็จริงที่พวกผมไม่ค่อยได้เจอกันช่วงหลังๆ เพราะพวกมันโดนที่บ้านสั่งให้เข้าไปช่วยงานของครอบครัวนะสิ แล้วผมก็ติดน้องอีก

"ไม่ต้องจ้องขนาดนั่นก็ได้ไอ้เทล แม่งทำเหมือนลูกติดแม่..แต่น้องรันน่ารักจริงๆว่ะ ออร่าจับสุดๆ"

"อย่าพูดดิไอ้เวฟ กูยิ่งกำลังทำใจอยู่ว่าเมียกูน่ารัก"

"อะไรกัน เมียน่ารักขนาดนี้มึงก็อวดหน่อยเถอะ อย่าเก็บไว้ดูคนเดียวนักเลย สงสารพวกกูบ้าง..ขนาดไปหาที่ห้องแม่งยังให้เมียใส่แขนยางขายาว" ไอ้เจพูดต่อ

ตอนนี้ผมมองคนตัวเล็กที่กำลังยื่นสั่งเมนูกับพนักงาน ผู้ชายแถวๆนี้ก็มองไปที่น้องกันหมด บางคนมากับแฟนยังมองเมียผมเลย

"ว่าแต่พวกมึงมีอะไรถึงนั่งรอขนาดนี้ ไม่กลับไปนอนพักวะ" ผมถามขึ้น

"กูอยากเห็นน้องรรันไง" ไอ้มิคตอบทันทีแบบไม่คิดอะไรพร้อมกับยิ้มใส่ผม

"คุ้มกับที่รอสุดๆเลยว่ะ" เมียกูเว้ย เมียเพื่อนเองไอ้เจ

"ใช่ คุ้มเลยกับการรอคอย" ไอ้เวฟก็อีกคนอยากจับพวกนี้หักคอให้หมดจะได้จบๆ

"อย่าเยอะ นั้นเมียเพื่อน" จะให้ย้ำอีกกี่ทีว่านั้นเมียกู

 

Rrrrrrrrrr

"ครับแม่"

(วันเสาร์มีงานเดินแบบนะคะลูกชาย)

"เดี๋ยวววว ผมตกลงตอนไหนว่าจะเดินครับ!!"

(งานของเพื่อนแม่เอง ลูกจะปฏิเสธหรอเจ้าเทล)

"แล้วทำไมแม่ไม่เคยบอกผมก่อนเนิ่นๆบ้างละครับ"

(ลืมค่ะ) ดี ดีจริง ผมคงปฏิเสธไม่ได้จริงๆนั้นแหละ

"ครับ ก็ได้ แต่งานนี้งานสุดท้ายนะแม่"

(ไม่รับปากนะคะ แค่นี้ก่อนนะ แม่โทรบอกเจ้าเทมก่อน)

"ครับ"

พอผมกดวางสายไปรันก็มองเชิงถามว่ามีอะไร น้องมาตั้งแต่ผมรับโทรศัพท์แล้ว ดีนะที่แม่ไม่เอาน้องไปเดินด้วย ถ้าอย่างนั้นก็ยกเลิกงานนี้เลยยังผมก็ไม่ยอม

"แม่โทรมาบอกว่าวันเสาร์มีงานครับ" น้องก็พยักหน้าเข้าใจแล้วนั้งเล่นเกมในมือถือ เล่นเกมอีกแล้ว พามีพบเพื่อนสามีแต่น้องเสือกเล่นเกมส์ โอเค ปล่อยๆไปปกติน้องก็คุยกับพวกนี้บ่อยอยู่แล้ว

พวกผมก็คุยกันไปเรื่อยจนถึงเวลาเรียนคาบบ่าย ข้าวเที่ยงก็กินอยู่ร้านนี้เลยเพราะขี้เกียจพากันออกไปหาอะไรกิน ยังไงก็มีเรียนต่อ เพื่อนของรรันก็พากันกลับแล้ว พวกน้องมีเรียนแค่ช่วงเช้า

.

.

"ทำไมคนเยอะจังอ่ะพี่เทล" พอเข้ามาในห้องได้ที่นั่งอะไรแล้วน้องก็ถามผมขึ้น

"มันเป็นเสรีครับ"

"อ๋อ"

 

'มึง เด็กใหม่ของเทลนางตามเฝ้าเลยว่ะ..กูบอกแล้วว่ายัยแว่นต้องโดนทิ้ง'

'พวกมึงไม่ได้ตามข่าวหรอ..คนนั้นแหละเข้าบอกว่าเป็นยัยแว่น ชื่อรรัน'

'เป็นไปไม่ได้ ฉันเคยเห็นยัยนั้นแล้วเฉิ่มๆเชยๆ ไม่ได้ครึ่งคนนี้เลย'

'มึงไปอ่านในเพจแฟนคลับของเทลดิ่ถ้ามึงไม่เชื่อ'

'ยังไงฉันก็ไม่ชอบนางอยู่ดี เพราะนางไงเทลถึงไม่สนใจฉัน มีโอกาสฉันจะแย่งกลับมาคืน'

 

ผมคิดว่าน้องได้ยินที่ผู้หญิงพวกนั้นพูดกัน ผมเลยต้องเอามือขึ้นมาลูบหัวเป็นการบอกว่าผมก็รับรู้ ตอนนี้ผมพูดอะไรไม่ได้เพราะอาจารย์ก็เริ่มสอนแล้ว ส่วนน้องก็เอาหูฟังมาเสียบแล้วเล่นเกมส์ไป

"เอาละนักศึกษา..$7£'>€\*\^>\€\£....วันนี้ก็เท่านี้ก่อนละกันนะ" เฮ้อ กว่าจะปล่อย

.

.

"หือออออ..เป็นอะไรครับ อ้อนพี่หรอ" เข้ามาในห้องน้องก็กอดผมไว้เลย ตกใจเป็นนะอยู่ๆมากอดแบบนี้ ผมเลยอ้อมน้องมานั่งตรงโซฟา แล้วให้น้องนั่งควบตักผมไว้

"หนูรักพี่เทลนะ.." เชี้ย!! อึงแดกเลยกู โดนบอกรักแบบไม่ทันตั้งตัว เจ้าตัวก็มุดหน้าอยู่กับอกผมไม่ยอมเงยขึ้นมา

"ฟอดดดด!! เป็นอะไรหรือเปล่าเด็กดี" รับรู้ได้ว่าน้องไม่ยิ้ม ผมเลยต้องถามออกไป

"ไม่มีค่ะ หนูบอกรักพี่ไม่ได้หรอ?"

"ได้ครับ..แต่หนูดูซึมๆไปนะ คิดเรื่องที่ได้ยินมาหรอ อย่าไปใส่ใจเลย เมียพี่น่ารักขนาดนี้จะไปคิดมากทำไมกัน" ผมรู้อยู่หรอ เพราะวันนี้น้องพยายามยิ้มให้ผมมากเลย

"แต่ก่อนหนูทำให้พี่อายคนไหมคะ...หนูไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าหนูน่ารักเวลาถอดแว่น ถ้าหนูรู้หนูถอดนานแล้ว จะไม่ให้ใครว่าพี่ได้เลยว่ามีแฟนไม่สวย" โอ้ยคนดีของพี่

"ไม่เคยอายเลยครับ เพราะพี่รู้อยู่แล้วว่าเมียพี่น่ารักขนาดไหน พี่ไม่อยากให้หนูถอดแว่นตาด้วยซ้ำ พี่หวง พี่ไม่อยากให้ใครเห็นความน่ารักของเมียพี่ แต่แม่บอกว่าพี่เอาเปลี่ยบหนูมากเกินไป พี่ทำให้แต่ตัวเองดูดีมีแต่คนชอบ.."

"พี่กับแม่ก็เลยทำให้หนูดูดีหรอคะ!!...ที่แรกหนูก็ไม่สนใจสายตา ไม่สนใจคำพูดของคนอื่นหรอกที่มาว่าหนูเฉิ่มหนูเชย เขาอยากพูดก็พูดไปหนูไม่เคยคิดจะทำให้ตัวเองดูสวยเพราะคำโดนดูถูกเลย..แต่พอมาวันหนึ่งหนูได้ยินคำที่ว่าหนูกับพี่ต่างกัน หนูไม่สวยเลยสักนิด หนูไม่น่ารักเหมือนคนก่อนๆของพี่ ไม่นานเดี๋ยวก็โดนทิ้ง ขนาดคนก่อนๆสวยขนาดไหนพี่ยังทิ้งได้เลย..ตั้งแต่นั้นมาหนู..อื้มมมม!! จุ๊บ!! จ๊วบๆๆๆ!!" ให้ตายเถอะ ผมละเลยความรู้สึกน้องขนาดนั้นเลยหรอ ไม่ต่างจากที่แม่เคยบอกผมเลย

"คิดแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วครับคนดี.."

"...หนูไม่รู้เหมือนกันว่านานไหม"

"เฮ้อออ!! หนูน่ารักสำหรับนะครับพี่ พี่รักเมียของพี่ ไม่ว่าจะใส่แว่นตาหรือไม่ไม่ใส่พี่ก็รัก จะแต่งตัวยังไงพี่ก็รัก..แต่พี่ไม่อยากให้ใครมาว่าเมียของพี่อีก ก็เลยเอาความน่ารักของหนูออกมาให้คนอื่นเห็น เพื่อที่เขาจะได้ไม่มาว่าหนูอีก..ถึงในใจจะไม่อยากให้ใครเห็นความน่ารักนี้ก็เถอะ ฟอดดดด!! จุ๊บ!!"

"พะ..พี่จะไม่ทิ้งหนูใช่ไหม พี่มะ..ไม่ได้จะเล่นๆกับหนูเหมือนกับ..อึก!! อื้มมม!! จ๊วบๆๆๆ!!"

"หมั่นกับพี่ไหม..หมั่นกับพี่นะ.."

"ฮื้อออ~ มะ..หมั่นค่ะ ฮื้ออออ~" ร้องให้เฉยเลย

"วันนี้ไม่ต้องอ่านหนังสือนะครับ ทำตัวน่ารักขนาดนี้ให้พี่กินเลยดีกว่าจะได้ไม่ต้องเสียเวลา" จากพี่กอดเอวผมก็เปลี่ยนไปตรงสะโพกนิ่มๆทันทีแล้วก็บีบมันเล่น หลังจากนั้นก็ค่อยๆถอดเสื้อผ้าน้องออกทีละชิ้น มือเล็กของน้องก็ปลดกระดุมเสื้อผมออกจนหมดทั้งๆที่ปากเรายังจูบกันอยู่

จุ๊บ!! จ๊วบๆๆๆ~........

 

 

------

มีความรู้สึกเหมือนเราทำได้ไม่ดี แบบว่ามันงงในตัวอ่ะ

เฮ้อ!! ทำไมสมองตันแบบนี้ก็ไม่รู้ พยายามได้เท่านี้จริงๆ 🙏🙏🙏

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว