facebook-icon

อ่านทุกคอมเม้นนะครับ แต่ไม่ค่อยตอบนะหรือง่ายๆคือขก.ตอบ555แต่ก็ขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านครับ อัพวันไหนไม่รู้555น่าจะเป็นวันเสาร์อาทิตย์21.00-00.00 ไม่สามารถระบุเวลาที่แน่นอนได้

ตอนพิเศษ หนึ่งวันในโลกแห่งความฝัน 1

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ หนึ่งวันในโลกแห่งความฝัน 1

คำค้น : ตอนพิเศษ หนึ่งวันในโลกแห่งความฝัน 1

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 มิ.ย. 2562 22:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ หนึ่งวันในโลกแห่งความฝัน 1
แบบอักษร

“มาคุง ตื่นได้แล้ว” 

เด็กสาวผมสีดำใส่ชุดนักเรียนเดินเข้ามาปลุกผมก่อนที่ผมจะตื่นขึ้นมา 

“พี่คานะงั้นหรอ ขออีกห้านาทีนะ” 

“ไม่ได้นะ สายแล้วนะ” 

ผมตื่นขึ้นมาก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ 

ล้างหน้าแปรงฟันและรีบออกมาทานอาหารเช้า 

“มีอะไรหรอ พี่คานะ หรือว่ามีอะไรติดอยู่หน้าของผม” 

“เปล่าหรอก แค่อยากมองหน้าน้องชายที่น่ารักของฉันเท่านั้น” 

ผมหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะหันมามองพี่สาวของผมอีกครั้ง 

“ตั้งแต่อยู่ด้วยกันสองคน มันก็เหงาขึ้นมาเลยนะ” 

“จริงสิ พี่คานะ วันนี้เดี๋ยวผมไปซื้อของมาทำข้าวเย็นให้นะ” 

“งั้นพี่ฝากซื้อ ขนมปังกับนมด้วยนะ" 

ผมรีบวิ่งออกจากบ้านไปพร้อมกับพี่คานะและไปจนถึงโรงเรียน 

"ทันจนได้" 

"นั้นสินะ" 

"แยกกันตรงนี้นะ เดี๋ยวตอนบ่ายสามผมมารับนะ" 

"เข้าใจแล้ว รีบไปเรียนได้แล้ว" 

ผมรีบวิ่งไปที่ห้องเรียนของตัวเองทันที ห้องเรียนของผมกับพี่คานะอยู่คนละชั้นและคนละทางกัน 

เมื่อผมถึงห้องเรียนครูก็กำลังจะเดินเข้ามา 

ผมรีบวิ่งเข้าประตูหลังและไปนั่งที่นั่งของตัวเองทันที และเมื่อถึงตอนพักกลางวันผมก็เดินขึ้นไปกินข้าวที่ด่านฟ้าตามปกติก่อนที่จะเดินลงมาและเดินไปหาพี่คานะ 

“นั้นน้องของคานะนิ” 

เด็กผู้หญิงที่ดูอายุมากกว่าผมวิ่งเข้ามาหาผมก่อนจะถามผม 

“วันนี้ทำไมคานะไม่มา ป่วยหรอ” 

“พูดอะไรกันครับ” 

ผมถามกลับด้วยสีหน้าสงสัยก่อนที่พวกเพื่อนของพี่คานะจะเล่าทุกอย่างให้ผมฟัง 

“อะไรนะ พี่คานะไม่มางั้นหรอ เมื่อเช้ายังเดินมาโรงเรียนด้วยกันอยู่เลย” 

ผมรีบวิ่งออกจากห้องไปโดยเร็วก่อนจะกระโดดลงตึกไป และใช้ดาบของมิสเทอร์เรียปักข้างกับกำแพงและมองจากที่สูงแต่ว่าก็ไม่เจอ ผมดึงดาบออกก่อนที่จะลงถึงพื้นและวิ่งไปหาที่โรงยิม 

“พี่คานะ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

เสียงของผมดังก้องทั่วโรงยิมแต่ว่าก็ไม่มีเสียงตอบกลับ 

“ไม่อยู่งั้นหรอ” 

ผมรีบวิ่งออกจากโรงยิมทันทีและวิ่งหาทั่วโรงเรียนไม่ว่าจะเป็นโรงอาหาร 

“พี่คานะ” 

สระว่ายน้ำ 

“พี่คานะ” 

หรือห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาแต่ว่าเมื่อผมเดินไปหยุดที่หน้าห้องก็ได้ยินเสียงของผู้หญิงดังออกมาก่อนที่เสียงนั้นจะเบาลงเรื่อยๆและก็มีเสียงดังเกิดขึ้นข้างใน ผมที่เห็นรีบใช้ดาบของมิสเทอร์เรียฟันเข้าไปที่ประตูก่อนจะพบร่างของชายผมสีขาวชุดสีดำอุ้มเด้กสาวผมสีดำที่เสื้อถูกปลดกระดุกเล็กน้อยแต่กระโปรงยังอยู่ในสภาพที่ปกติดี 

“มาช้านะ” 

“มาโคโตะ” 

ผมกำดาบของมิสเทอร์เรียแน่นก่อนจะให้มันหายไปและถอนหายใจออกมาเล็กน้อย 

“นายมาช่วยพี่คานะทำไม” 

มาโคโตะที่ได้ยินคำถามของผมหัวเราะออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินมาหาผมและส่งพี่คานะให้กับผม ผมรับไว้ทันทีและเสียงของมาโคโตะก็ดังขึ้น 

“ถามอะไรโง่ๆ นั้นก็พี่สาวฉันเหมือนกันนะ อย่าลืมสิว่าเราสองคนคือคนเดียวกันแต่ว่าคนละช่วงเวลา” 

“งั้นหรอ ขอบคุณ” 

ผมอุ้มที่คานะก่อนจะแบบเธอขึ้นมาที่หลังและเดินกลับบ้านทันทีโดยไม่สนว่าจะเลิกเรียนหรือไม่แต่ว่าตอนนี้พี่คานะสำคัญที่สุด วินาทีนั้นพี่คานะค่อยได้สติขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างกอดมาที่ผม 

“มาโคโตะ พี่กลัว” 

“พี่ไม่ต้องกลัวนะ ผมจะปกป้องพี่เอง แล้วว่าแต่เกิดอะไรขึ้นเล่าให้ผมฟังหน่อยได้มั้ย” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

ผมพาพี่คานะมาส่งที่ห้องนอนตัวเองและเดินเข้ามาที่เตียงของพี่คานะก่อนจะค่อยๆปล่อยเธอลงไปและถามเธออีกครั้ง 

“เล่าให้ผมฟังหน่อยได้มั้ย” 

“เล่าไม่ได้” 

ผมทำหน้าสงสัยเล็กน้อยก่อนจะจับมือของพี่คานะแน่นละถามเธอไปอีกครั้ง 

“บอกมาเถอะ” 

ไม่มีเสียงตอบกลับ 

“งั้นผมขอตัวก่อนนะ” 

ผมค่อยๆปล่อยมือพี่คานะก่อนจะเดินออกจากห้องไปและพบกับมาโคโตะที่ยื่นอยู่หลังกำแพงข้างห้องของพี่คานะ 

“พี่ เป็นยังไงบ้าง” 

“ฉันถามแล้วแต่พี่ก็ไม่บอก” 

“งั้นหรอ” 

มาโคโตะค่อยๆเดินมาข้างๆผมก่อนจะตบไหล่ของผมเบาๆสองครั้งและเดินผ่านไป 

“จะไปไหน” 

มาโคโตะหันกลับมามองผมก่อนจะตอบด้วยท่าทางที่กวนๆเล็กน้อย 

“ก็จะไปทำเหมือนที่นายกำลังจะลงไปทำยังไงละ” 

ผมที่ได้ยินเงียบไปเล็กน้อยก่อนจะรีบวิ่งตามเล็กไปและจะที่ไหล่ของมาโคโตะเอาไว้ก่อนจะพูดกลับไป 

“อาหารงั้นหรอ แต่ว่าฉันทำอร่อยกว่านายเยอะ” 

“พูดอะไรนะ จะเอาใช่ป่ะ” 

“เป็นแค่ตัวฉันในอนาคตแท้ๆ ปากดีจังเลยนะ” 

“แกเองก็เหมือนกัน เป็นแค่ตัวตนในอดีตของฉัน คิดว่าจะทำอาหารเก่งว่าฉันงั้นหรอ” 

“งั้นแกกับฉันเรามาเจอกันสักยกมั้ยละ” 

ผมใช้หน้าผากของตัวเองกระแทกกับหน้าผากของมาโคโตะจนมาโคโตะล้มลงไปก่อนที่ผมจะกระโดดข้ามและรีบวิ่งไปที่ห้องครัวทันที 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว